News

Nadejdzie chwila, kiedy jedno ciche kliknięcie wyłączanego telefonu odetnie najwierniejszego przyjaciela od człowieka, który już następnego dnia będzie go potrzebował bardziej niż kiedykolwiek w życiu. Przyjaciele, usiądźcie wygodnie. To, co zaraz wydarzy się w serialu Panna młoda, zmieni wszystko. Tu Robert. I tym razem nie będę już zgadywać, kto stoi za plecami Sili, bo maski w końcu spadną.

Dowiemy się, kim jest mężczyzna, do którego Sila zwraca się z takim szacunkiem i takim strachem. Dowiemy się, dlaczego ślub z Enginem odbył się w takim pośpiechu i zobaczymy, jak pod białą sukienką panny młodej bije serce kobiety, która kocha człowieka, którego właśnie prowadzi prosto w pułapkę.

Zacznijmy od tego, co wydawało się oczywiste. Sila zawsze była w oczach wszystkich dziewczyną znikąd. Bez domu, bez rodziny, bez przeszłości, o którą ktokolwiek mógłby zapytać. Dlatego Engin, adwokat o wielkim sercu, najbliższy przyjaciel Cihana, zaopiekował się nią, pomógł jej, a potem się zakochał. I dlatego, kiedy ogłosi, że biorą ślub jeszcze tego samego dnia, wszyscy uśmiechną się z czułością.

Wszyscy poza jednym człowiekiem, bo Cihan zacznie coś podejrzewać. Po cichu, bez słowa nikomu, sprawdzi w księgach wieczystych, gdzie naprawdę mieszka ta samotna dziewczyna i odkryje, że Sila wcale nie tuła się po cudzych kątach. Ma dom, a ten dom jest zapisany na jakąś kobietę, nie na Silę, na kogoś, kogo nikt z nich nie zna.

— Czuję, że coś tu jest nie tak, Engin. Nie wiem co, ale czuję.

Engin spuści wzrok i powie coś, czego Cihan się nie spodziewa.

— Ja też zaczynam to dostrzegać. Jakby jej zbliżenie się do ciebie, do mnie, nie było przypadkiem. Jakby szła po coś zupełnie innego, a jej droga po prostu musiała prowadzić przez nas.

Cihan spojrzy na przyjaciela szeroko otwartymi oczami.

— To dlaczego się z nią żenisz? Dlaczego tak nagle? Dlaczego się tak spieszysz, Engin?

Odpowiedź nie padnie. I to milczenie będzie jedną z największych zagadek tej historii, bo albo Engin jest tak zakochany, że woli nie widzieć tego, co sam zauważył, albo ma swój własny plan. Ale zanim dowiemy się, kto tu kogo przechytrzy, musimy zajrzeć tam, gdzie wszystko się zaczęło.

Do rozmowy, której nigdy nie miał usłyszeć nikt poza dwojgiem wspólników. Kilka dni wcześniej, w półmroku, gdzie jedynym źródłem światła jest żółta lampa nad stołem, Sila stanie naprzeciwko mężczyzny, który nie będzie musiał podnosić głosu, żeby ją przestraszyć.

— Rezygnujesz z planu, Sila?

— Nie, oczywiście, że nie rezygnuję.

— Dobrze, to kontynuujemy.

Ten mężczyzna to Metin, brat Cihana, człowiek, którego rodzina przez 8 lat opłakiwała jako zmarłego. Człowiek, który wrócił do rezydencji z twarzą skruszonego syna i uśmiechem troskliwego brata. I człowiek, który już wtedy, zanim ktokolwiek zobaczył go w domu, układał z Silą plan krok po kroku.

— Oświadczysz się Enginowi?

Sila zamrze.

— Ja? Jemu? Engin to największa siła Cihana. Jego prawa ręka. Ostatni pionek jaki mu został na szachownicy i ja chcę mu go zabrać.

Metin pochyli się nad stołem. W świetle lampy jego twarz będzie wyglądała na zmęczoną, prawie łagodną. Tylko oczy zostaną zimne.

— Engin kocha cię do szaleństwa. Widziałem was na ślubie Cihana i Hancer. Po wszystkim co się stało, on wciąż krąży wokół ciebie. Zakochany mężczyzna jest jak dziecko. Nie widzi niebezpieczeństwa, które ma tuż przed nosem.

— A jeśli mnie nie zechce? Przecież to on ostatnio zakończył ten związek.

— To już twoje zmartwienie. Zrób co musisz, ale doprowadź do tego, żeby złożył ten podpis.

Metin wyprostuje się i podejdzie do okna. Kiedy znowu przemówi, jego głos będzie cichy, niemal czuły i właśnie przez to przerażający.

— Chcę, żeby Cihan został zupełnie sam, żeby widział, że wszyscy stanęli po drugiej stronie, żeby myślał, że ludzie, którym ufał, zmówili się, żeby go wykończyć. Dokładnie tak, jak ja się czułem.

Zamilknie na chwilę.

— Ten strach, Sila, ten strach sprawia, że człowiek przyjmie wszystko, absolutnie wszystko. Nie chodzi o pieniądze, nie chodzi o firmę, nie chodzi nawet o rezydencję, chodzi o zemstę. Metin chce, żeby jego młodszy brat poczuł to, co on czuł przez te wszystkie lata. Zapomniany, bez imienia, zamknięty w obcym miejscu, podczas gdy rodzina żyła dalej.

I Sila będzie narzędziem tej zemsty. Tylko, że żadne z nich nie przewidzi, że narzędzie może mieć serce.

A jeśli chcecie zobaczyć, jak to serce zacznie pękać przy ołtarzu, polubcie ten film i zasubskrybujcie kanał, bo za chwilę zaczyna się ślub, na który Metin przyjdzie jako gość, a wyjdzie jako zwycięzca.

Ale żeby zrozumieć, jak zimno Metin potrafi grać, musimy zajrzeć jeszcze w jedno miejsce. Do szpitala, na oddział intensywnej terapii, gdzie od wielu dni leży Mukadder. Kobieta, która rzuciła się pod kulę, żeby osłonić Hancer i nienarodzonego wnuka. Kobieta, która teraz nie może nawet otworzyć oczu. Metin wejdzie do jej sali z Sinem i małą Mine. Stanie przy łóżku, położy dłoń na poręczy i pochyli się nad matką.

Monitor będzie odmierzał jej serce cichym, równym piskiem, a przez żaluzje będą wpadały wąskie pasy światła, kładąc się na białej pościeli jak kraty.

— Mamo, wstań już. Zobacz, jesteśmy tutaj. Twoja synowa, twoja wnuczka — zrobi pauzę, pochyli się jeszcze niżej. — Odpowiedzi na wszystkie pytania, które krążą ci po głowie, są tutaj, mamo. Wstań i zapytaj nas.

Sinem, stojąca za nim z dłonią na ramieniu córki, poczuje, jak przechodzi ją dreszcz. Bo to zdanie nie zabrzmi jak prośba syna, zabrzmi jak wyzwanie, jak coś, co można powiedzieć tylko komuś, kto i tak nie może odpowiedzieć. Mine przytuli się do nogi matki, a Metin wyprostuje się, pogłaszcze Mukadder po dłoni i na jego twarzy nie będzie ani jednej łzy.

Wracając ze szpitala, Sinem natknie się w holu rezydencji na Gulsum, która natychmiast zapyta, czy pani Mukadder się ocknęła. Kiedy usłyszy, że nie, westchnie tak ciężko, jakby to jej własny los wisiał na włosku. Będzie narzekać, że komu tylko zaufa, temu przydarza się nieszczęście. Sinem utnie rozmowę i pójdzie na górę. A Gulsum, zostawszy sama, mruknie pod nosem, że synowa zadziera nosa, bo zostało jej całe pole do popisu. W tym domu, gdzie pani leży w szpitalu, każdy zacznie po cichu sprawdzać, ile teraz waży jego głos.

W dniu ślubu rezydencja Develioglu będzie pachniała świeżo parzoną kawą i perfumami. Sinem stanie w sypialni przy oknie, kiedy za jej plecami otworzą się drzwi.

Wzdrygnie się.

— Kochanie, ty wciąż się mnie boisz? — zapyta Metin, stając w progu.

— Nie, po prostu się zamyśliłam.

— Tak dalej być nie może. Musisz się przyzwyczaić, że wróciłem — podejdzie bliżej. — Ale przyzwyczaisz się? Przecież i tak nie masz wyboru.

Poda jej pudełko przewiązane wstążką.

— Kupiłem ci to. Szykuj się. Czas na ślub.

Sinem poczuje, jak krew odpływa jej z twarzy.

— Ślub. Już dziś. Przecież obiecał, że poczekają, aż Mukadder wyjdzie ze szpitala.

— Metin, przecież już jesteśmy małżeństwem. Dlaczego tak się spieszysz? Chodzi o Mine?

Metin zaśmieje się krótko.

— Myślałaś, że to nasz ślub? Ach, pomyliłem się. Chodziło mi o ślub cywilny. Engin i Sila się dziś pobierają. Idziemy na ich uroczystość. Nasz własny ślub? Nigdy bym go tak nie popędzał. Nacieszę się tym dniem do syta, nie martw się.

Poklepie pudełko.

— Wiedziałem, że zaczniesz panikować, więc nawet sukienkę wybrałem sam. Widzisz, jakiego masz subtelnego męża? Naprawdę jesteś szczęściarą, Sinem. No, na co jeszcze czekasz? Idź się ubrać.

Sinem otworzy pudełko. W środku będzie leżała sukienka w kolorze głębokiego granatu. Piękna. Dokładnie w jej rozmiarze i właśnie to przerazi ją najbardziej — że on wie o niej wszystko, a ona o nim nie wie już nic.

W tym samym czasie Hancer będzie siedziała w altanie w ogrodzie z telefonem przyciśniętym do ucha, bo od rana nie może dodzwonić się do brata. Cemil zniknął bez słowa po kłótni o list od matki. Kiedy telefon wreszcie zadzwoni, rzuci się na niego.

— Braciszku, gdzie ty jesteś?

— Hancer, to ja. Sila.

Hancer zaczerwieni się, przeprosi. Sila zapyta, czy wszystko w porządku, bo jej głos brzmi na zmartwiony, a potem powie to, po co dzwoni.

— Rozmawiałam z Cihanem. Zgodził się. Chciałam cię zapytać, czy zostaniesz moim świadkiem na ślubie.

— Oczywiście, z radością. A kiedy?

— Dzisiaj.

— Dzisiaj? Nie sądziłam, że tak szybko. Engin chyba stracił cierpliwość.

Sila zaśmieje się w słuchawkę — lekko, radośnie, jak prawdziwa panna młoda — i tylko ona będzie wiedziała, że to nie Engin stracił cierpliwość, że ten pośpiech zaplanował ktoś zupełnie inny.

Hancer odłoży telefon i zostanie w altanie jeszcze chwilę. Będzie pachniało różami i świeżo skoszoną trawą. I wtedy przez furtkę wejdzie Cemil. Zmęczony, z zaczerwienionymi oczami powie, że był na grobie ojca, że zawsze tam chodzi, kiedy jest mu ciężko i rozmawia z nim jak z żywym. A potem poprosi siostrę, żeby mu zaufała, że od tamtej kobiety, od matki, nie przyjdzie nic dobrego ani dla niej, ani dla jej dziecka.

Hancer zapyta go wprost, czy coś przed nią ukrywa. Cemil nie odpowie. Powie tylko, że gdyby wiedziała, dlaczego ta kobieta ich zostawiła, nie szłaby do niej, tylko splunęła jej w twarz.

Tego samego dnia Cemil dostanie wiadomość, na którą czekał. Praca w innym mieście, daleko od Stambułu, dzięki fryzurom, które zrobił i które spodobały się właścicielom salonu. Spakuje walizkę w godzinę. Zadzwoni do Deryi tylko po to, żeby powiedzieć jej, że to ostatnia rozmowa, że ich droga się skończyła, że wyjeżdża, a potem stanie przed Cihanem i powierzy mu siostrę i siostrzeńca jak najcenniejszy skarb. Cihan obieca, że będzie ich strzegł jak oka w głowie. Nie będzie jeszcze wiedział, że w ciągu jednego dnia zniknie obok niego nie jeden, a dwóch ludzi, na których zawsze mógł liczyć. Szwagier wyjedzie do innego miasta, a przyjaciel wyłączy telefon.

Sala urzędu stanu cywilnego będzie jasna i chłodna, pachnąca świeżymi kwiatami i woskiem do podłóg. W pierwszym rzędzie usiądzie Metin, obok niego Sinem w granatowej sukience, sztywno wyprostowana, z rękami na kolanach. Hancer i Cihan staną przy stole jako świadkowie. Engin w ciemnym garniturze nie będzie mógł przestać się uśmiechać, a Sila w jasnej sukience będzie wyglądała tak pięknie, że nawet urzędniczka na moment zawiesi głos.

Padnie pierwsze pytanie.

— Czy Engin z własnej woli, bez niczyjego nacisku, chce pojąć za żonę Silę?

— Tak. — Bez chwili wahania, bez cienia wątpliwości.

Potem urzędniczka zwróci się do panny młodej.

— Czy Sila z własnej woli, bez niczyjego nacisku, zgadza się poślubić Engina?

Z własnej woli, bez niczyjego nacisku. Te słowa uderzą w nią jak policzek. Sila spuści wzrok. Cisza zacznie się przeciągać. Sekunda. Dwie, pięć. Engin przestanie się uśmiechać. Hancer spojrzy pytająco na Cihana. Urzędniczka powtórzy pytanie, tym razem wolniej.

A w głowie Sili będzie grzmiało tylko jedno zdanie skierowane do mężczyzny siedzącego w pierwszym rzędzie: Dla twojej zemsty wrzuciłam Engina w ogień. On na to nie zasłużył. Ale teraz muszę iść dalej. Nie mam już żadnego wyjścia.

Podniesie oczy. Przez ułamek sekundy jej spojrzenie spotka się ze spojrzeniem Metina. On nawet nie mrugnie, tylko lekko, prawie niezauważalnie skinie głową.

— Tak.

Na mocy prawa urzędniczka ogłosi ich mężem i żoną. Wręczy pannie młodej książeczkę małżeńską. Rozlegną się brawa. Hancer obejmie Silę. Cihan uściśnie przyjaciela, nazywając go bratem. A Metin wstanie, zapnie marynarkę i podejdzie do młodej pary z najcieplejszym uśmiechem, na jaki go stać.

Na moment znajdzie się tuż obok Sili, kiedy wszyscy będą zajęci gratulacjami. Nie powie do niej ani słowa, nie dotknie jej, tylko przez sekundę ich oczy spotkają się ponad ramieniem Hancer. W jego spojrzeniu będzie zadowolenie. W jej — prośba, której on nigdy nie wysłucha.

— Gratuluję wam, obojgu. Obyście zawsze byli tak szczęśliwi. — Odwróci się do żony. — Prawda, kochanie, że pięknie do siebie pasują?

Sinem skinie głową i złoży życzenia. Nie będzie wiedziała, że właśnie gratuluje pannie młodej — wspólniczce własnego męża.

Ale jeśli myślicie, że ślub był najważniejszym ruchem Metina w tej grze, to się mylicie, bo prawdziwy ruch wykona Sila dopiero wtedy, gdy zostanie z Enginem sama.

Zanim Engin wróci z kancelarii, Sila zostanie w mieszkaniu sama. Usiądzie na brzegu łóżka i wyjmie z torebki czerwoną książeczkę małżeńską, którą urzędniczka wręczyła jej kilka godzin wcześniej. Przesunie palcem po wytłoczonych literach, otworzy ją, zobaczy swoje imię obok imienia Engina, wypisane starannym urzędowym pismem. Oficjalne, prawdziwe, nieodwracalne.

Czy on kiedyś dowie się prawdy? Czy wtedy spali tę książeczkę? Czy spojrzy na nią jeszcze kiedyś tak, jak patrzył dziś w urzędzie?

Z oczu popłyną jej łzy, jedna po drugiej, kapiąc na tekturową okładkę. Sila szybko je otrze, żeby nie zostawiły śladu. Schowa książeczkę do szuflady, wstanie, poprawi makijaż przed lustrem i zacznie przygotowywać dla męża niespodziankę, bo w tej grze nie ma miejsca na łzy. Metin nie wybacza słabości.

Mieszkanie będzie pachniało wanilią i świeżymi kwiatami. Na stole Sila rozstawi mały tort, dwa kieliszki i świeczki przygotowane w tajemnicy, kiedy Engin był w kancelarii. Kiedy mąż wejdzie do środka, stanie w progu jak wryty.

— Kiedy ty to wszystko przygotowałaś, żono?

— Chciałam, żeby nasz pierwszy dzień jako małżeństwa był wyjątkowy. Nasz pierwszy dzień w naszym wspólnym domu.

Engin podejdzie do niej i weźmie ją za ręce. Powie jej, że to on powinien dziękować, że gdyby ona nie przyszła, nie nabrałby odwagi i męczyłyby go do końca życia wyrzuty sumienia za wszystko, czego nie przeżyli i za wszystko, czego jej nie powiedział. Wręczy jej mały bukiet, powie, że kwiaty nie są tak piękne jak ona, a potem wyjmie z kieszeni kopertę.

— Co to jest?

— Otwórz.

W środku będą bilety lotnicze. Engin zarezerwował hotel w tajemnicy jako niespodziankę.

— Jedziemy w podróż poślubną. Skoro nie mogliśmy zrobić prawdziwego wesela, niech chociaż będą piękne wspomnienia.

Sila przyciśnie bilety do piersi.

— Z tobą każde miejsce jest dla mnie takie samo. Nieważne, gdzie będę, jeśli będę twoja.

— Dla mnie też. Z tobą każde miejsce to raj.

Będą gotowi do wyjścia. Walizki będą czekały przy drzwiach. Engin weźmie klucze, spojrzy na żonę z błyskiem w oczach.

— Gotowa, żono?

— Tak, ale najpierw chcę cię o coś poprosić.

— Proś o co chcesz. Jestem do twoich usług.

— Wyłączysz telefon?

Engin zamruga zdziwiony.

— Telefon? Skąd teraz telefon? Przecież jedziemy, żeby być tylko we dwoje.

— No właśnie — Sila położy mu dłoń na piersi. — Wiem, że będzie dzwonił w najmniej odpowiednich chwilach. Chcę, żeby nawet telefon nie stanął między nami, żebyśmy byli tylko ty i ja.

Engin zawaha się tylko przez sekundę, potem uśmiechnie się szeroko.

— Skoro tak chcesz, żono, to oczywiście. Klik. Ekran zgaśnie. — Proszę, już po wszystkim. Teraz nawet telefon nie stanie między nami.

Położy go na jej dłoni.

— Niech zostanie u ciebie.

Sila zamknie palce na telefonie. Będzie ciepły od jego dłoni. I w tej samej chwili w jej głowie zabrzmi głos Metina, jakby stał tuż obok: Po ślubie Engin nie będzie widział nikogo poza ukochaną żoną. A ty jako jego ukochana żona zrobisz z nim wszystko, czego zechcesz. Odetniesz go od Cihana. Jesteście świeżo po ślubie. Pobędziecie trochę sami. Zrób się kapryśna, czuła, cokolwiek. Każ mu wyłączyć telefon. Niech Cihan nie może się do niego dodzwonić. Niech oszaleje.

Wszystko pójdzie dokładnie według planu. Engin sam własnymi rękami odda jej jedyną nić, która łączy go z przyjacielem. Metin wygra. Wygra całkowicie.

Będzie się wydawało, że nie ma już nic, co mogłoby zatrzymać tę machinę. Ale wtedy Sila, siedząc w samochodzie z telefonem męża w torebce, spojrzy na jego profil oświetlony popołudniowym słońcem, na to jak uśmiecha się do siebie, prowadząc, i szepnie w myślach słowa, których nigdy nie odważy się powiedzieć głośno.

Szkoda, że nie mogłam powiedzieć ci tak bez żadnych rachunków. Po prostu dlatego, że chcę być twoją żoną. Nigdy mi nie wybaczysz, że wciągnęłam cię w tę grę. Wiem.

A Engin, jakby coś poczuł, weźmie ją za rękę.

— Wciąż nie mogę uwierzyć, że jesteśmy małżeństwem. Jestem jak we śnie i ten sen nigdy się nie skończy. Obiecuję ci. Resztę życia poświęcę, żeby cię uszczęśliwić. Nie pozwolę nikomu zniszczyć naszego szczęścia.

— Kocham cię — powie Sila. I to będzie prawda. To nie będzie tylko rola. To nie będzie tylko rozkaz. To nie będzie tylko strach przed Metinem. To będzie miłość. I właśnie to sprawi, że cała ta historia stanie się dużo groźniejsza, bo wspólniczka, która kocha swoją ofiarę, jest najbardziej nieprzewidywalnym pionkiem na szachownicy. Może wykonać każdy rozkaz, a może pewnego dnia odwrócić się przeciwko temu, kto te rozkazy wydaje.

Mniej więcej w tym samym czasie Hancer i Cihan, pożegnawszy Cemila, będą rozmawiali w samochodzie. Hancer powie, że już teraz nie wie, jak przyzwyczai się do tego, że brata nie ma obok. A potem wyleje z siebie wszystko, co ją dusi. Że brat się rozwodzi i wyjechał do innego miasta, że Mukadder leży w szpitalu, że jej matka nagle pojawiła się znikąd i że boi się, że znów wszystko wywróci się do góry nogami.

Cihan weźmie ją za rękę, powie, że nie da się uciec przed tym, co ich spotyka, ale że przez wszystko przeszli razem i przejdą przez to też, że ich miłość jest silniejsza od wszystkiego. Hancer uśmiechnie się przez łzy i żadne z nich nie będzie wiedziało, że Metin właśnie po to wszystko robi. Żeby w tej chwili, gdy Cihan mówi “razem”, wokół niego było coraz mniej ludzi, którzy mogą to razem utworzyć.

Tymczasem w małym mieszkaniu po drugiej stronie miasta Derya będzie siedziała na kanapie z telefonem w dłoni, wpatrzona w ekran, na którym przed chwilą zakończyła się jej ostatnia rozmowa z Cemilem. Wszyscy jej wmawiali, że jest inna kobieta. Szukała jej, podejrzewała, groziła, a teraz zrozumie coś znacznie gorszego. Nie ma żadnej innej kobiety. Cemil po prostu wyrzucił ją z głowy i z serca.

Samochód zatrzyma się jeszcze na chwilę przed biurem. Engin zostawi asystentce Cihana, Hilal, umowy do sprawdzenia. Poprosi, żeby przekazała je szefowi, bo Cihana jeszcze nie ma. Pomacha na pożegnanie. A potem odjadą w stronę lotniska, zostawiając za sobą miasto, przyjaciela i wszystkie niedokończone sprawy.

W samochodzie Engin powie, że marzył o tym od bardzo dawna. Z dala od wszystkich i wszystkiego. Tylko ona i on. Sila przytaknie i odwróci twarz do szyby, żeby nie zobaczył, jak zaciska powieki. Za oknem przemkną wieże meczetów, mosty nad Bosforem, mewy krążące nad wodą. Miasto będzie się oddalać, a razem z nim ostatnia szansa, żeby Cihan dodzwonił się do przyjaciela.

A przecież jeszcze tego samego ranka, zanim pojechali do urzędu, Cihan odebrał w ogrodzie telefon, po którym zbladł jak ściana. Hancer zobaczyła to z okna, zeszła na dół i zapytała, z kim rozmawiał. Cihan odpowiedział, że to sprawy służbowe, ale ona nie dała się zbyć.

— Wiem, że próbujesz mnie zbyć. Coś ukrywasz? Z kim rozmawiałeś?

— Proszę cię, Cihan, to duchy mojej przeszłości, Hancer. Nie wiem, kiedy wreszcie dadzą mi spokój. Kobieta, która przed laty zastrzeliła mojego ojca, wyjdzie jutro na wolność. Poprosili, żebym dawano mi znać o każdej zmianie w tej sprawie i właśnie dali.

Hancer złapała go za ramię i zapytała, czy nie zrobi żadnego głupstwa, a on odpowiedział, że gdyby jej nie było w jego życiu, sam wymierzyłby tej kobiecie sprawiedliwość. Za skradzione dzieciństwo, za skradzionego ojca, ale teraz mają syna i nie narazi ich dla zemsty. Poprosił tylko o jedno, żeby nikt się nie dowiedział. Ani Metin, ani tym bardziej matka, która tej wiadomości mogłaby nie przeżyć.

Cihan zniósł to dzielnie przez cały dzień. Uśmiechał się na ślubie przyjaciela, ściskał mu dłoń, żartował. Ale kiedy przyjdzie noc, przed jutrzejszym dniem, kiedy wszystkie emocje, które dławił w sobie od rana, zaczną wypływać na powierzchnię, będzie potrzebował jednego człowieka. Jedynego, któremu może powiedzieć wszystko i jedynego, który zna go na tyle dobrze, by go powstrzymać, zanim zrobi coś nieodwracalnego.

W takiej chwili każdy człowiek sięga po telefon, żeby zadzwonić do jednej osoby, do przyjaciela, do kogoś, kto zawsze odbierze. Nie odbierze, bo jego telefon wyłączony będzie leżał na dnie torebki kobiety, która kocha go naprawdę, a mimo to wykona rozkaz człowieka, który mieszka z Cihanem pod jednym dachem.

Engin zyska żonę i podróż marzeń. Sila zyska męża, ale straci spokój sumienia. Metin zyska jeszcze jeden zwycięski ruch. Sinem zyska sukienkę i straci resztki złudzeń. Cihan straci głos przyjaciela w najtrudniejszej chwili i żadne z nich nie będzie wiedziało, że najważniejsza karta w tej grze wciąż leży zakryta.

Teraz chcę zapytać was: dlaczego Engin, który sam przyznał, że coś mu nie pasuje w Sili, ożenił się z nią tak szybko? Czy jest ślepo zakochany, czy może ma własny plan? I czy Sila w końcu wybierze miłość zamiast zemsty Metina? Napiszcie w komentarzach. Bardzo jestem ciekawa waszych teorii.

Czy ten odcinek podobał się wam tak, jak mnie podobało się go opowiadać? Dziękuję, że zawsze tu jesteście. Jeśli chcecie, żebym dalej opowiadała wam o losach rodziny Develioglu, zostawcie polubienie, zasubskrybujcie kanał i kliknijcie dzwoneczek powiadomień, żeby nie przegapić kolejnego odcinka.