News

Oto ta sama historia, ale napisana tak, jak powinna być opowiedziana. Bez skrótów. Z oddechem, z napięciem, z tym, co działo się między słowami.
Oto ta sama historia, ale napisana tak, jak powinna być opowiedziana. Bez skrótów. Z oddechem, z napięciem, z tym, co działo się między słowami.

—

Engin przyjechał do rezydencji i wszedł do gabinetu Cihana. 

Pomieszczenie zawsze robiło wrażenie. Chłodna elegancja, ciężkie, dębowe biurko, skórzane fotele, regał pełen książek, których nikt nigdy nie czytał od deski do deski, i ten model żaglowca na komodzie – symbol firmy, która miała płynąć prosto, a od dawna dryfowała. Cihan stał przy biurku, tyłem do drzwi, pogrążony w myślach. Dopiero po dłuższej chwili, jakby wyczuł czyjąś obecność, powoli odwrócił się w stronę przyjaciela.

— Co dobrego cię sprowadza, prawniku? — zapytał.

W jego głosie była szorstkość. I dystans, który stawiał mur grubszy niż ściany rezydencji.

— Doszły mnie słuchy, że chorowałeś. Przyszedłem życzyć ci szybkiego powrotu do zdrowia.

Cihan podszedł bliżej. Uważnie, prawie bezczelnie przyjrzał się twarzy Engina. Ślady po ciosach, które sam mu zadał kilka dni wcześniej, wciąż były widoczne. Siniak pod okiem, rozcięta warga.

— To raczej ja powinienem życzyć tego tobie.

— Przynajmniej wiem, że nie zostałem pobity bez powodu — odpowiedział Engin i wzruszył ramionami, jakby chciał rozbroić atmosferę.

Napięta twarz Cihana na moment złagodniała. Gniew gdzieś odpłynął.

— Jak do tego doszło, Enginie?

— Cóż… wszyscy czasem gubimy się w dorosłym życiu. Dzisiaj moja przyjaciółka powiedziała mi coś mądrego. Prawdziwa przyjaźń polega na tym, że zostaje się przy kimś nawet wtedy, gdy ten ktoś każe odejść. Dlatego przyszedłem. Chcę cię wesprzeć.

Na ustach Cihana pojawił się ledwie zauważalny, zmęczony uśmiech.

— Nie stój tak. Usiądź.

Obaj zajęli miejsca przy biurku. Przez chwilę milczeli, jakby każdy z nich musiał oswoić się z tym, że po wszystkim, co się wydarzyło – po kłamstwach, po bójce, po zdradach – nadal potrafią siedzieć naprzeciwko siebie jak dawni przyjaciele z akademika.

— Potrzebuję dobrego prawnika rozwodowego, Enginie — odezwał się w końcu Cihan, przechodząc do sedna. — Na pewno kogoś znasz.

Engin przez moment udawał głębokie zamyślenie, przymrużył oczy.

— Owszem. Znam jednego. Nazywa się Engin. Mogę ci go polecić. Podobno jest najlepszy.

Obaj uśmiechnęli się blado, ale lekkość tej chwili zniknęła tak szybko, jak się pojawiła.

— Co zrobiłeś? — zapytał Engin już poważnie. — Udało ci się porozmawiać z Beyzą?

— Tak. Ale nie doszliśmy do żadnego porozumienia. Mam już dość tych wszystkich gierek. Chcę tylko dostać opiekę nad dzieckiem. Nad moim synem.

Engin spoważniał. Zdjął niewidzialną maskę żartownisia.

— Cihanie, będę z tobą brutalnie szczery. Nawet gdybyśmy wykazali, że podpisana przez was umowa jest nieważna, dziecko jest jeszcze bardzo małe. W takim wieku sąd w 90% przypadków zostawia opiekę matce. Na ten moment niewiele możemy zrobić. Prawo jest po jej stronie.

— Beyza nie nadaje się do opieki nad dzieckiem. Jest nieprzewidywalna. To wariatka. Nie pozwolę, żeby mój syn został w jej rękach.

— Rozumiem cię. Masz rację, że się boisz. Ale w tej chwili wszystko działa przeciwko tobie. Jeśli chcesz być blisko syna, musisz znaleźć jakiś kompromis z Beyzą. Najpierw musisz to zaakceptować. To jedyna droga, żeby nie stracić go całkowicie.

Cihan pokręcił głową z niedowierzaniem, jakby nie mógł uwierzyć w to, co słyszy.

— Kompromis? Z nią? Mówimy o kobiecie, która puściła wózek dziecięcy ze stromej ulicy! Która mści się na mnie, używając własnego dziecka jako broni. Nie rozumiesz? Jej zachowanie wymyka się spod kontroli. Ona jest niebezpieczna.

— A gdybym ja z nią porozmawiał? — zaproponował Engin ostrożnie. — Tak czy inaczej, czuję się za to częściowo odpowiedzialny. To przeze mnie Beyza znalazła się w takim stanie. To ja…

— Ona chce rozmawiać tylko z Hancer — przerwał mu Cihan. — Tylko jej zamierza powiedzieć, jakie ma warunki. Nikomu innemu.

— W takim razie powiedzmy Hancer. Na pewno nie odmówi. Ona kocha tego chłopca.

Cihan zacisnął szczękę tak mocno, że na jego policzkach pojawiły się białe plamy. Jego twarz znów stężała.

— Szczerze mówiąc, nie wiem, czy po tym wszystkim mam prawo ją o cokolwiek prosić. Po tym, jak ją potraktowałem.

— Nie musisz z nią rozmawiać osobiście. Ja jej wszystko wyjaśnię. Na pewno zrobi nam tę przysługę.

— Nie ma mowy — przerwał mu Cihan ostro, niemal krzykiem. — Nawet nie próbuj z nią o tym rozmawiać. Nie wciągaj jej w to bagno.

Engin odchylił się na krześle i uważnie, długo spojrzał na przyjaciela. Zrozumiał.

— Nie chcesz wciągać w to Hancer. Nie chcesz negocjować z Beyzą. Więc jak zamierzasz rozwiązać ten problem? Pozwól mi przynajmniej porozmawiać z Beyzą. Może uda mi się znaleźć jakąś drogę wyjścia.

— Problem Beyzy nie polega na kompromisie, Enginie. Jej problemem jest Hancer. Zawsze nim była. Zawsze będzie. Cokolwiek zrobimy, ona nie przestanie być uparta. Obaj dobrze o tym wiemy.

Engin przygryzł wargę i powoli pokiwał głową.

— Masz rację. W takim razie czeka cię wielka wojna, Cihanie. Złe dni są już za nami, ale przed nami mogą być jeszcze gorsze.

Cihan spojrzał na niego twardo, bez śladu wahania. W jego oczach nie było już zmęczenia. Była stal.

— Jestem gotowy do walki.

***

Razem z Enginem do rezydencji przyjechała Sila. Fadime zaprosiła ją do salonu na herbatę, lecz dziewczyna nie potrafiła usiedzieć w miejscu. Jej oczy biegały po korytarzach. Gdy tylko nadarzyła się okazja, wymknęła się po cichu na górę. W dłoni ściskała czarną torbę, a jej kroki odbijały się cicho od drewnianej podłogi.

Weszła do pierwszego pokoju, jaki napotkała na korytarzu. Od razu zorientowała się, że trafiła do pokoju dziecka. Przy ścianie stała biała kołyska z delikatnym baldachimem, obok niej łóżko przykryte niebieską narzutą, a na ścianie widniał dziecięcy rysunek ze słońcem, żyrafą i słoniem. Jasne meble zdobione złotymi ornamentami nadawały wnętrzu elegancki, niemal bajkowy wygląd. Ten spokój dziwnie kontrastował z napięciem, które Sila czuła w sobie. To był pokój, w którym miało być szczęście.

— To pokój tej wariatki — mruknęła, rozglądając się uważnie, z pogardą i fascynacją jednocześnie. — Chciałam znaleźć pokój Mukadder, ale widocznie przeznaczenie miało wobec mnie inny plan.

Nie traciła czasu. Podeszła do komody i zaczęła kolejno wysuwać szuflady. Przesuwała rzeczy ostrożnie, nasłuchując każdego odgłosu dochodzącego z korytarza. Ubranka były spakowane.

— Wszystko spakowała — powiedziała pod nosem. — Czy ona naprawdę jest matką tego dziecka? Skoro była taka wściekła… A może po prostu gra tak dobrze jak jej ciotka? Wkrótce się dowiem.

Zajrzała do ostatniej szafki. W głębi, pod stosem kocyków, dostrzegła niewielki, jasny prostokąt. Schyliła się, wsunęła rękę do środka i wyciągnęła wizytówkę. Gdy zobaczyła nazwisko, zamarła. Krew odpłynęła jej z twarzy.

Na kartoniku widniało imię **doktor Fusun Kaby.**

Sila natychmiast przypomniała sobie rozmowę z Enginem. W jej głowie znów zabrzmiał jego głos, cichy i przejęty: *kiedy Cihan i Hancer byli małżeństwem, zdecydowali się na zapłodnienie in vitro. O pomoc zwrócili się właśnie do doktor Fusun Kaby. Dopiero później wyszło na jaw, że lekarka skrzywdziła wiele kobiet. Miała dobrą opinię, a ktoś polecił ją Mukadder.*

Sila zacisnęła palce na wizytówce tak mocno, że kartonik się zagiął i spuściła wzrok.

— Fusun Kaba… — wyszeptała. — Teraz już rozumiem, kto naprawdę polecił ją pani Mukadder. To nie był przypadek.

Jej twarz stężała. Ten kawałek papieru, który trzymała w dłoni, mógł okazać się ważniejszy niż wszystkie umowy Cihana.

— Wiedziałam od początku, że coś tu śmierdzi — dodała cicho, z błyskiem w oku. — Bóg mi pomaga. Ciągle zostawia mi wskazówki.

***

Yonca wyszła z domu z czarnym workiem na śmieci. Na zadaszonym ganku panował półmrok, rozjaśniany jedynie przez chłodne światło zawieszonych pod drewnianym stropem żarówek. Za białym płotkiem zaczynał się ciemny ogród, a dalej gęste drzewa ginęły w nocnej ciszy.

Zatrzymała się gwałtownie, gdy zobaczyła Mukadder. Pani Develioglu wyłoniła się z mroku niczym zjawa, niczym ktoś, kto nie przyszedł prosić, lecz żądać i rozliczać.

— Czy tak się umawiałyśmy? — zapytała lodowatym tonem, od którego Yonca zadrżała. — Czy dałam ci tyle pieniędzy po to, żebyś ukrywała Beyzę i dziecko?

— To nie ja ją tu sprowadziłam — odpowiedziała Yonca stanowczo, choć głos jej drżał. — Sama zapukała do moich drzwi. Przyszła z moim dzieckiem. Co miałam zrobić? Zatrzasnąć drzwi przed twarzą własnego syna? Przed wnukiem?

— Powinnaś była mnie o tym poinformować. Natychmiast.

W tej samej chwili w drzwiach pojawiła się Beyza. Wyszła na ganek, skrzyżowała ręce na piersi i spojrzała na ciotkę z chłodną pewnością siebie kobiety, która wie, że ma wszystkie karty.

— Przyszłaś tu na próżno — oznajmiła. — Jasno powiedziałam Cihanowi, że będę rozmawiała tylko z Hancer.

— Cihan nie pozwoli ci sobą rządzić — odparła Mukadder, ignorując Yoncę. — Jeśli będzie trzeba, zatrudni setkę prawników i odbierze ci prawo do opieki nad dzieckiem. Zniszczy cię.

Beyza uśmiechnęła się kpiąco.

— Mam umowę, która mnie chroni. Szanse na to, że odbierze mi dziecko, są zerowe. Twój syn sam to podpisał.

— Nie byłabym tego taka pewna. Kiedy Cihan coś sobie postanowi, zrobi wszystko, żeby dopiąć swego. Pokaże wszystkim, jaką naprawdę jesteś matką. A kiedy dostanie opiekę, w ogóle nie będzie się tobą przejmował. Bądź rozsądna i wróć do domu, póki nadal jesteś jego żoną. I nie zostawiaj nam tego bękarta — dodała, rzucając Yoncy pogardliwe spojrzenie.

Yonca aż drgnęła, jakby dostała w twarz.

— Uważaj na słowa! — wybuchła, a w jej oczach pojawiły się łzy wściekłości. — Nie możesz nazywać mojego syna bękartem! To mój syn!

— A kim jest, jeśli nie bękartem? — syknęła Mukadder bez cienia litości. — Kupiłam ci salon fryzjerski. Wystarczy jedna zapałka, żeby wszystko, co dostałaś, obróciło się w popiół. Dlatego lepiej zachowaj rozsądek. Zajmij się swoim kochanym synem i trzymaj się od nas z daleka.

Yonca zacisnęła usta. Nie odpowiedziała już ani słowem. Odwróciła się i wróciła do środka, trzaskając drzwiami, zostawiając Beyzę samą z Mukadder na zimnym, nocnym ganku.

— Nie marnuj słów, ciociu — powiedziała Beyza spokojnie, z wyższością. — Wrócę tylko wtedy, gdy warunki się zmienią. I to nie ty je podyktujesz.

— Dlaczego to robisz, Beyzo? — zapytała Mukadder, a po raz pierwszy w jej głosie było coś więcej niż rozkaz. Było zmęczenie. — Bo odebrałam ci własność domu? Poniżasz mojego syna tylko po to, żeby udowodnić, że jesteś niezwyciężona? Powiedz mi, ile chcesz pieniędzy. Podaj kwotę.

— Tego, czego chcę od Cihana, nie da się kupić za pieniądze.

— Czego chcesz, Beyzo? Mów!

Beyza spojrzała jej prosto w oczy i uśmiechnęła się.

— Dowiesz się, kiedy przyślesz tu Hancer. Tylko jej powiem, czego chcę. Tylko ona usłyszy moją cenę.

***

Sila i Engin wrócili do domu. Prawnik niemal od razu usiadł do pracy, jakby chciał jeszcze tej samej nocy uporządkować wszystkie sprawy Cihana i odkupić swoje winy. W salonie panował spokojny półmrok.

— Kiedy siadasz do komputera, potrafisz nie wstać aż do rana — powiedziała łagodnie Sila, wchodząc z tacą. Postawiła dwie szklanki herbaty, kawałki ciasta i przekąski. Miała na sobie miękki, liliowy sweter z wysokim kołnierzem.

— Postanowiłem, że od tej pory będę cię słuchał — oznajmił Engin. — Dobrze, że pojechałem do Cihana. Potrzebował rozmowy z przyjacielem.

— Wiesz co? Zmęczenie zniknęło z twoich oczu — powiedziała Sila, przyglądając mu się. — Cieszę się, że się pogodziliście.

— Jak ty właściwie pojawiłaś się w moim życiu? — zapytał nagle Engin, patrząc na nią z czułością.

Sila zmarszczyła brwi.

— Dziwny zbieg okoliczności, prawda? Mój najlepszy przyjaciel potrącił cię samochodem. Pojawiłaś się nagle na jego drodze, a potem także na mojej.

— Powiedzmy, że to było przeznaczenie — odparła z delikatnym uśmiechem, choć w głębi duszy dobrze wiedziała, że ich spotkanie wcale nie było przypadkowe.

— Czasem mam wrażenie, że ten samochód nie uderzył w ciebie, tylko w moje życie.

Sila spoważniała.

— To coś złego?

— Nie. Przeciwnie. Dobrze, że pojawiłaś się w moim życiu. Zapach ciasta w salonie, herbata czekająca na stole… Sprawiłaś, że to miejsce zaczęło przypominać dom.

Sila spuściła wzrok.

— Po prostu wykonuję swoją pracę.

— Myślę o twoim dawnym życiu. Kiedy się poznaliśmy, kogoś szukałaś. Później przestałaś. Próbowałem go odnaleźć, ale nie trafiłem na żaden ślad.

Twarz Sili stężała jak kamień.

— Teraz wszystko jest w rękach Boga. Niech będzie przeklęty za wszystko, co mi odebrał. Już go nie szukam. Zamknęłam ten rozdział.

— Dobrze zrobiłaś.

— Pozwól, że o coś zapytam — odezwała się w końcu Sila, zmieniając temat. — O czym rozmawialiście? Udało mu się naprawić relacje z tą swoją szaloną żoną?

— Wygląda na to, że wszystko zmierza w stronę rozwodu. Niestety, na razie wszystko działa na korzyść Beyzy.

— Musi istnieć jakiś wyjątek — wyszeptała Sila, a w jej oczach zapłonął ogień. Właśnie o tym myślała. O wizytówce w torebce.

Engin spojrzał w stronę laptopa.

— Właśnie tego szukałem. Ale żeby się czegoś uchwycić, musimy znaleźć błąd Beyzy. Duży błąd. Tym razem nie mogę zawieść Cihana.

***

Później Sila była już w swoim pokoju. W jasnej piżamie stała przy łóżku, z czarną torbą opartą o nocną szafkę. W dłoniach trzymała wizytówkę doktor Fusun Kaby.

Przez dłuższą chwilę wpatrywała się w kartonik, jakby ważyła w myślach wszystkie możliwe konsekwencje. Ten mały kawałek papieru mógł zniszczyć Beyzę. Mógł też zniszczyć cały ród Develioglu.

— Może ta wizytówka skrywa błąd, który postawi Beyzę w trudnej sytuacji — wyszeptała do siebie. — Ale czy Develioglu naprawdę zasługują na moją pomoc? To bardzo wątpliwe…

Schowała wizytówkę głęboko do torebki, po czym ciężko opadła na łóżko. Wiedziała, że znalazła ślad, który mógł zmienić wszystko. Nie była jednak pewna, czy powinna komukolwiek go ujawnić. A może powinna go użyć sama, dla siebie?