Nie błaga o siebie i nie próbuje odzyskać Cihana. Chce przekonać Bejzę, żeby przestała karać go za konflikt, który narósł między nimi.
Wie, jak bardzo Cihan kocha swojego syna. Rozumie również, że niepewność dotycząca przyszłości chłopca staje się dla niego coraz trudniejsza do zniesienia. Dlatego bierze odpowiedzialność na siebie. Przyznaje, że popełniła błędy, i próbuje przekonać Bejzę, że Cihan nie powinien ponosić za nie kolejnych konsekwencji.
Dla Bejzy te słowa nie są jednak okazją do pojednania.
Są szansą na rozegranie kolejnej partii własnej gry.
Po krótkiej chwili odpowiada na wiadomość i wyznacza miejsce spotkania: park Kozalak, ławka obok zjeżdżalni.
Wiadomość jest krótka, rzeczowa i pozornie niewinna. Hançer nie wie, że właśnie w tym momencie została wciągnięta do sytuacji, której prawdziwych zasad jeszcze nie zna.
Bejza nie zamierza pojawić się w parku po to, żeby szczerze porozmawiać. Potrzebuje Hançer do zupełnie innego celu.
Kobieta doskonale wie, jak skomplikowana jest historia między Hançer a Cihanem. Zna ich wzajemne pretensje, wie o dawnych zranieniach i rozumie, że wystarczy odpowiednio wykorzystać ich napiętą relację, by oboje zaczęli działać pod wpływem emocji.
Tym razem postanawia uderzyć w Cihana za pośrednictwem osoby, której nadal trudno jest mu całkowicie zaufać.
Hançer pojawia się w parku punktualnie.
Wokół panuje spokój. Słońce oświetla alejki, plac zabaw i ławkę przy kolorowej zjeżdżalni. Na pierwszy rzut oka nic nie zapowiada konfliktu.
Hançer siada i rozgląda się, wypatrując Bejzy.
Mijają kolejne chwile, ale rywalki nigdzie nie ma.
Zamiast niej uwagę Hançer przyciąga biała koperta pozostawiona na sąsiedniej ławce.
Podchodzi bliżej.
Na kopercie widnieje jej imię i nazwisko oraz informacja, że dokument powinien trafić do Cihana Develoglu.
Już sam ten szczegół budzi niepokój. Hançer przez moment nie otwiera koperty. Przecież miało dojść do rozmowy. Bejza sama wyznaczyła miejsce i godzinę.
Dlaczego więc zostawiła dokument i zniknęła?
W końcu Hançer wyciąga kartki.
Wystarcza kilka pierwszych zdań, aby jej twarz zesztywniała.
To pozew rozwodowy złożony przez Bejzę przeciwko Cihanowi.
W tym momencie Hançer rozumie, że spotkanie od początku nie miało służyć pojednaniu.
Bejza chciała, żeby to właśnie ona zaniosła Cihanowi dokument, który może odebrać mu spokój i zagrozić jego relacji z synem.
Najgorsze jest jednak to, że Bejza znajduje się bardzo blisko. Ukryta za krzewami obserwuje reakcję Hançer.
Nie wygląda na kobietę przeżywającą rozpad małżeństwa. Przeciwnie, jest zadowolona, ponieważ wszystko przebiega zgodnie z jej planem.
W jej oczach Hançer ma stać się posłanniczką złej wiadomości. To na niej ma skupić się pierwszy wybuch gniewu Cihana.
Bejza liczy, że emocje zrobią resztę.
Hançer mogłaby zostawić kopertę na ławce i odejść. Mogłaby zadzwonić do Cihana i powiedzieć mu, gdzie znajduje się dokument, nie biorąc na siebie roli pośredniczki.
Nie robi tego.
Całą sytuację nadal postrzega przez pryzmat dziecka. Wie, że konflikt między Cihanem a Bejzą nie jest już zwykłą kłótnią małżeńską. Każda decyzja dotyczy również chłopca, którego przyszłość staje się przedmiotem walki dorosłych.
Dlatego Hançer zabiera dokument ze sobą.
Chce przekazać Cihanowi prawdę, choć przeczuwa, że Bejza może próbować wciągnąć ją w kolejną intrygę.
Ta decyzja wynika z troski, ale w planie Bejzy ma wyglądać zupełnie inaczej.
Bejza liczy bowiem nie tylko na gniew Cihana. Liczy także na jego podejrzliwość.
Jeśli Hançer pojawi się przed nim z pozwem rozwodowym w ręku, wystarczy kilka odpowiednio ułożonych skojarzeń, aby zaczął zastanawiać się, czy jej pomoc rzeczywiście jest bezinteresowna.
Bejza nie musi wypowiadać ani jednego oskarżenia.
Wystarczy, że ustawi innych ludzi w odpowiednich miejscach i pozwoli im zranić się nawzajem.
Cihan oskarża Hançer
Kiedy Hançer wchodzi do gabinetu, Cihan natychmiast zauważa, że przyszła z poważną sprawą.
Nie ma w jej zachowaniu zwykłej niepewności. Trzyma kopertę tak, jakby ważyła więcej niż kilka kartek papieru.
Hançer mówi, że musi mu coś przekazać. Wyjaśnia, że dokument pochodzi od Bejzy, i podaje mu kopertę.
Cihan bierze pozew.
Już po pierwszym spojrzeniu na dokument jego twarz się zmienia.
Wracają do niego wcześniejsze ustalenia dotyczące testu DNA i umowy, którą podpisał, wierząc, że sytuacja potoczy się inaczej.
Zgodnie z ich wcześniejszym porozumieniem potwierdzenie macierzyństwa Bejzy miało doprowadzić do rozwodu, a jego kontakty z synem miały zostać ograniczone zgodnie z warunkami umowy.
Teraz ten dokument przestaje być dla niego zwykłym pozwem.
Staje się przypomnieniem decyzji, którą podjął, stawiając wszystko na jedną kartę.
Wynik testu zmienił sytuację, a Bejza doskonale wie, gdzie uderzyć, żeby zabolało najbardziej.
Nie chodzi wyłącznie o jego dumę ani o samą przyszłość małżeństwa.
Chodzi o syna.
Cihan zaciska palce na dokumencie. Kartka gniecie się w jego dłoni. Przez kilka sekund milczy, ale napięcie tylko narasta.
Hançer widzi jego reakcję i próbuje powiedzieć, że jest jej przykro, iż właśnie ona musi przynosić mu taką wiadomość.
Wtedy Cihan wybucha.
Nie pyta najpierw, dlaczego Bejza postąpiła w ten sposób. Nie zastanawia się, dlaczego nie przyszła osobiście.
Całą uwagę kieruje na Hançer.
Pyta ostro, jak mogła pośredniczyć w jego sprawach z Bejzą.
Hançer próbuje wyjaśnić, że Bejza sama poprosiła ją o spotkanie. Miała nadzieję, że uda jej się przekonać rywalkę do zmiany decyzji i zapobiec kolejnemu konfliktowi.
W jej przekonaniu robiła to dla Cihana i jego syna.
Jednak dla Cihana te słowa brzmią zupełnie inaczej.
Przypomina jej, że wielokrotnie prosił, żeby nie mieszała się w jego sprawy. Jego głos staje się coraz ostrzejszy.
Wreszcie pada zdanie, które uderza Hançer mocniej niż jakakolwiek zwykła pretensja.
Cihan oskarża ją, że niszczy wszystko, czego dotknie.
Pyta, czy chce, żeby stracił syna.
Hançer jest wstrząśnięta.
Przyszła z dokumentem, który Bejza celowo zostawiła właśnie dla niej. Chciała pomóc, a teraz słyszy, że być może sama stoi za największym zagrożeniem dla Cihana.
Próbuje wyjaśnić, że nie wiedziała, do czego doprowadzi spotkanie. Nie przewidziała pozwu ani pułapki, którą przygotowała Bejza.
Cihan jednak nie pozwala jej dokończyć.
Pyta, czy liczyła na to, że Bejza nie okaże się matką jego syna.
Mówi, że ma już dość i nie dostrzega w działaniach Hançer dobrych intencji.
Według niego za wszystkim kryją się inne zamiary.
To właśnie w tym momencie ich konflikt przestaje dotyczyć wyłącznie Bejzy.
Cihan zaczyna mówić o uczuciach Hançer.
Zarzuca jej, że nadal chce być blisko niego i dlatego wtrąca się w kolejne sprawy. Sugeruje, że wykorzystuje każdą okazję, aby pozbywać się przeszkód stojących jej na drodze.
Hançer patrzy na niego z niedowierzaniem.
Pyta, jakie złe intencje miałaby wobec niego mieć. Przecież wszystko, co robiła, miało pomóc człowiekowi, którego los nadal nie jest jej obojętny.
Cihan nie wierzy jednak w jej wyjaśnienia.
Uważa, że próbuje pozostać blisko niego i wykorzystuje kolejne sytuacje, żeby osiągnąć własny cel.
Hançer stara się jeszcze zachować spokój.
Widząc, że Cihan jest zraniony i działa pod wpływem strachu, mówi, że wybacza mu to, co przed chwilą powiedział.
To bardzo ważny moment.
Daje mu ostatnią szansę, by się zatrzymał. Może wycofać się z oskarżeń, przyznać, że strach o syna przesłonił mu rozsądek, albo po prostu pozwolić jej odejść.
Cihan jednak nie zamierza kończyć tej rozmowy.
Kiedy Hançer odwraca się w stronę drzwi, chwyta ją za ramię i zatrzymuje.
Patrząc jej prosto w oczy, żąda, żeby przyznała, że go kocha.
Następnie sugeruje, że nawet jej małżeństwo mogło być próbą wzbudzenia w nim zazdrości.
Hançer ostrzega go, że przekracza granicę.
Cihan jest jednak tak pochłonięty własnym gniewem, że nie chce jej słuchać.
Wtedy pada oskarżenie najboleśniejsze ze wszystkich.
Cihan sugeruje, że Hançer próbuje usuwać każdą przeszkodę, nawet jego syna.
W jednej chwili wszystko się zatrzymuje.
Hançer mogłaby znieść podejrzenia o zazdrość. Mogłaby nawet przełknąć niesprawiedliwy zarzut, że nadal go kocha i dlatego wtrąca się w jego życie.
Ale sugestia, że mogłaby skrzywdzić dziecko, jest czymś zupełnie innym.
To uderza w jej charakter, uczciwość i wszystko, czym próbowała kierować się w ostatnich miesiącach.
Hançer unosi rękę i wymierza Cihanowi policzek.
Mężczyzna odwraca głowę pod wpływem uderzenia.
W gabinecie zapada cisza.
Nie ma już krzyków ani dalszych wyjaśnień.
Hançer mówi spokojniej, ale w jej głosie słychać drżenie. Oświadcza, że nie ma nic do powiedzenia człowiekowi, który naprawdę uważa, że mogłaby skrzywdzić dziecko.
Potem wypowiada słowa, których Cihan najwyraźniej się nie spodziewał.
Nie szuka miejsca, do którego mogłaby wrócić.
Nie szuka też ojca dla swojego dziecka.
Jej dziecko ma już ojca, a od tej chwili ona nie chce więcej widzieć Cihana Develoglu.
Te słowa są znacznie ważniejsze niż sam policzek.
Hançer nie tylko odpowiada na zniewagę. Wyznacza granicę. Cihan chciał wymusić na niej wyznanie uczuć, ale zamiast tego słyszy, że jego podejrzenia mogą bezpowrotnie zniszczyć ich relację.
Hançer odwraca się i wychodzi, zatrzaskując drzwi.
Dopiero na korytarzu jej opanowanie zaczyna ustępować emocjom.
Opiera się o ścianę.
Łzy spływają po jej twarzy, choć jeszcze przed chwilą próbowała wyglądać na silną. Szybko je ociera, poprawia torebkę i rusza dalej.
Nie ogląda się za siebie.
Cihan zostaje sam z pozwem, własnymi słowami i świadomością, że w kilka minut zranił kobietę, która przyszła do niego, próbując pomóc.
Być może działał pod wpływem paniki.
Być może strach o syna przesłonił mu wszystko inne.
Nie zmienia to jednak faktu, że Hançer usłyszała oskarżenie, którego nie da się cofnąć jednym słowem „przepraszam”.
Po jej odejściu znaczenie tej sceny staje się jeszcze bardziej gorzkie.
Cihan może uważać, że Hançer nie powinna była ingerować w jego sprawy, ale ona nie ma obowiązku odgadywać, które z jego słów wynikają z rzeczywistych podejrzeń, a które są wyłącznie efektem strachu.
Usłyszała je bezpośrednio.
Usłyszała, że człowiek, z którym łączyła ją tak trudna przeszłość, potrafi uwierzyć, że mogłaby stanowić zagrożenie dla dziecka.
Dla niej nie jest to jedynie obraza.
To zakwestionowanie wszystkiego, czym próbowała kierować się w ostatnich miesiącach.
Cihan z kolei dopiero po jej odejściu zostaje bez osoby, na którą mógłby skierować gniew.
Nie ma już przed sobą Hançer.
Nie ma Bejzy, której mógłby zadawać pytania.
Jest tylko zmięty dokument i cisza gabinetu.
Właśnie wtedy zaczyna docierać do niego ciężar konsekwencji własnego zachowania.
Nawet jeśli nadal uważa, że Hançer nie powinna była się wtrącać, posunął się dalej niż kiedykolwiek.
Problem polega na tym, że pewnych zdań nie można cofnąć jednym przepraszam. Hançer jasno pokazała, że tym razem nie zamierza czekać, aż Cihan sam zdecyduje, kiedy okaże jej szacunek.
Sila poznaje nazwisko doktor Fusun Kaby
Tymczasem w zupełnie innym miejscu zaczyna rozwijać się wątek, który może mieć ogromne znaczenie dla przyszłości rodziny Develoglu.
Engin leży na kanapie, przeziębiony i osłabiony. Jest blady, zmęczony i przykryty kocem. Obok stoją lekarstwa oraz woda, a Sila troskliwie się nim opiekuje.
Przygotowała mu zupę i przypomina, żeby ją podgrzał, kiedy zgłodnieje.
Pyta, czy potrzebuje czegoś jeszcze.
Engin zapewnia, że poradzi sobie sam.
Sila nie chce zostawiać go w takim stanie, ale dopiero dostała pracę i nie może od razu prosić o wolne.
Początkowo scena wygląda jak spokojna przerwa od emocji związanych z Hançer, Cihanem i Bejzą.
Jednak telefon Engina zmienia jej znaczenie.
Mężczyzna odbiera połączenie, słucha krótkiej informacji i odkłada aparat. Następnie mówi Sili, że Cihan pozwał pewną lekarkę, a sprawa zakończyła się zwycięstwem. Lekarka została zawieszona.
Sila natychmiast pyta, dlaczego Cihan miałby pozwać lekarza.
Engin zaczyna wyjaśniać.
Kiedy Cihan i Hançer byli małżeństwem, zdecydowali się na zapłodnienie in vitro. Trafili wtedy do doktor Fusun Kaby. Później wyszło na jaw, że lekarka mogła narażać pacjentki na niepotrzebne ryzyko, a także stosować niewłaściwe leczenie.
Cihan zorientował się w porę i powstrzymał dalsze działania.
Sila słucha uważnie.
Pyta, jak mogli trafić do niesprawdzonej lekarki.
Wtedy Engin wypowiada nazwisko, które całkowicie zmienia wyraz jej twarzy.
Mukadder.
To właśnie Mukadder miała wcześniej sprawdzić doktor Fusun i uznać ją za godną zaufania.
Sila na moment zamiera.
Engin może nawet nie zauważać, jak ważna jest ta informacja. Dla niego to element dawnej historii i zakończonej sprawy. Dla Sili jest to kolejny fragment układanki.
Kolejne powiązanie prowadzące do Mukadder.
Kolejna informacja, która budzi podejrzenia.
Sila szybko opanowuje emocje. Zachęca Engina, by odpoczął, żegna się z nim i wychodzi. Dopiero kiedy znajduje się poza jego wzrokiem, wyciąga telefon.
Wpisuje nazwisko Fusun Kaby w wyszukiwarkę.
Na ekranie pojawia się artykuł dotyczący aresztowania lekarki.
Sila czyta informacje o podejrzeniach związanych z fałszowaniem wyników DNA oraz stosowaniem leków, których pacjentki nie potrzebowały.
To już nie wygląda jak zwykły błąd medyczny.
Sprawa dotyka dokładnie tych obszarów, wokół których od dawna pojawiały się wątpliwości: ciąży, badań, DNA i decyzji podejmowanych w cieniu rodziny Develoglu.
Sila spogląda na zdjęcie lekarki.
W jej oczach pojawia się determinacja.
Im głębiej szuka, tym więcej pytań znajduje. Jest przekonana, że prędzej czy później dawne tajemnice Mukadder wyjdą na jaw.
Na tym etapie nie ma jeszcze pełnego obrazu.
Nie dysponuje dowodem, który wyjaśniałby wszystkie wydarzenia.
Ma jednak nazwisko, artykuł i bardzo konkretne powiązanie z Mukadder.
A czasem właśnie od takiego szczegółu zaczyna się lawina.
Sila nie może jeszcze stwierdzić, że Mukadder uczestniczyła w przestępstwach lekarki. Zebrane informacje tego nie dowodzą.
Może jednak zadać znacznie prostsze pytanie: dlaczego osoba tak ostrożna jak Mukadder poleciła właśnie tę lekarkę Hançer i Cihanowi?
Czy była to zwykła pomyłka?
Czy Mukadder rzeczywiście wierzyła, że Fusun jest odpowiednią specjalistką?
A może za jej rekomendacją kryło się coś więcej?
Dopóki Sila nie sprawdzi kolejnych faktów, odpowiedź pozostaje otwarta.
Jedno jest jednak pewne: Mukadder nie ma pojęcia, że ktoś ponownie zainteresował się sprawą, którą rodzina mogła już uznać za zamkniętą.
Cihan próbuje zatrzymać rozwód
Tymczasem Cihan próbuje odzyskać kontrolę nad swoim życiem przynajmniej w jednej sprawie.
Kontaktuje się z adwokatką Bejzy. Liczy, że rozmowa pozwoli zatrzymać rozwód albo przynajmniej zabezpieczyć jego relację z synem.
Niedługo później prawniczka pojawia się w jego biurze, ale bez Bejzy.
Jej zachowanie od początku jest spokojne i bardzo pewne.
Siada naprzeciwko Cihana z teczką pełną dokumentów.
Mężczyzna od razu przechodzi do sedna.
Zwraca uwagę, że przygotowano pozew rozwodowy za porozumieniem stron, chociaż on nie zawarł żadnego takiego porozumienia.
Prawniczka odpowiada, że to decyzja Bejzy. Przedstawia ją wręcz jako gest dobrej woli, twierdząc, że jej klientka nie chce niepotrzebnego konfliktu.
Cihan mówi, że sam również nie szuka wojny i zamierza ratować małżeństwo.
Wtedy prawniczka wyciąga dokument, którego mężczyzna najmniej chciałby teraz zobaczyć.
To umowa zawarta wcześniej z Bejzą.
Kładzie ją na biurku i wskazuje podpis.
Pyta spokojnie, czy należy do niego.
Cihan nie może zaprzeczyć.
Podpisał dokument, ale teraz nie zgadza się na jego konsekwencje.
Prawniczka pozostaje niewzruszona. Nie interesują jej emocje ani zmiana zdania klienta. Dla niej liczy się to, co zostało zapisane i podpisane.
Kiedy głos Cihana staje się coraz głośniejszy, zaczyna wykorzystywać jego zachowanie jako argument przeciwko niemu.
Ostrzega, że jeśli będzie reagował agresywnie, jego postawa może zostać przedstawiona jako zagrożenie dla Bejzy, a pośrednio również dla dziecka.
Wspomina nawet o możliwości ograniczenia kontaktów z synem.
Dla Cihana to dokładnie ten punkt, w który Bejza od początku chciała uderzyć.
Mężczyzna wybucha i pyta, czy prawniczka grozi mu własnym dzieckiem.
Ona odpowiada chłodno, że nie grozi, lecz wykonuje swoje obowiązki.
W jej wersji Bejza jest stroną, którą należy chronić, a zachowanie Cihana może zostać wykorzystane do przedstawienia go jako człowieka niezdolnego do panowania nad emocjami.
Pada ostrzeżenie, że jeśli będzie kontynuował w ten sposób, może mieć poważne problemy z uzyskaniem kontaktów z synem.
Cihan zaciska szczęki.
Próbował znaleźć rozwiązanie, a tymczasem każda kolejna minuta rozmowy utwierdza go w przekonaniu, że został zapędzony w narożnik.
Mówi, że nie zgadza się na rozwód, i prosi, aby prawniczka przekazała tę decyzję Bejzie
.
Odpowiedź jest pełna chłodnej ironii.
Adwokatka przypomina mu, że może być właścicielem firmy, ale nie jest właścicielem Bejzy.
Nie może wydawać jej poleceń.
To kolejne zdanie, które działa na Cihana jak prowokacja.
Mężczyzna wstaje gwałtownie i powtarza, że kiedy chodzi o jego dziecko, będzie mówił to, co uważa za konieczne.
Prawniczka również wstaje i po raz kolejny wraca do podpisanej umowy.
Według niej Cihan powinien był pomyśleć o konsekwencjach wcześniej.
Teraz nie ma gwarancji, że będzie widywał syna wtedy, kiedy sam zechce.
Cihan ponownie ostrzega ją, żeby nie używała dziecka jako groźby.
Atmosfera w gabinecie staje się tak napięta, że wystarczyłoby jedno zdanie więcej, by rozmowa całkowicie wymknęła się spod kontroli.
Cihan zaczyna rozumieć, że rozmowa odbywa się na dwóch poziomach.
Oficjalnie rozmawiają o rozwodzie i prawach rodzicielskich.
W praktyce prawniczka obserwuje każde jego słowo, ton głosu i reakcję. Gdy Cihan podnosi głos, nie odpowiada emocjom. Zamiast tego zapamiętuje jego zachowanie i natychmiast zamienia je w argument.
Dla niego jest to szczególnie frustrujące, ponieważ im mocniej próbuje pokazać, jak bardzo zależy mu na synu, tym łatwiej jego desperację przedstawić jako brak kontroli.
Umowa podpisana przed testem DNA staje się czymś więcej niż dokumentem.
Jest symbolem pewności siebie Cihana z przeszłości. Wtedy był przekonany, że może zaryzykować, ponieważ wynik potwierdzi jego podejrzenia.
Teraz musi mierzyć się z konsekwencjami własnego podpisu.
Prawniczka nie musi nawet przekonywać go, że popełnił błąd. Wystarczy, że za każdym razem przesuwa kartkę w jego stronę i przypomina mu, że sam się na to zgodził.
Dla człowieka przyzwyczajonego do podejmowania decyzji i kontrolowania sytuacji jest to wyjątkowo bolesna pozycja.
Nuśre wykorzystuje słabość Cihana
Właśnie wtedy do gabinetu wchodzi Nuśre.
Pojawia się dokładnie w chwili, gdy Cihan jest najbardziej wzburzony.
Pyta, skąd te krzyki, i od razu staje po stronie adwokatki. Twierdzi, że przyjechali rozwiązać sprawę w cywilizowany sposób, a Cihan swoim zachowaniem jedynie pogarsza sytuację.
Cihan patrzy na wuja i nie zamierza udawać uprzejmości.
Kiedy Nuśre pyta, czy łamie prawo, Cihan odpowiada, że to raczej jego specjalność.
Prawniczka spokojnie zamyka teczkę.
Stwierdza, że rozmowa była bardzo produktywna, ponieważ ma już jasny obraz tego, jak zachowuje się druga strona i czy Cihan nadaje się do sprawowania opieki nad dzieckiem.
To zdanie pokazuje mężczyźnie, że każdy jego wybuch może zostać wykorzystany przeciwko niemu.
Im bardziej walczy o syna, tym łatwiej jego przeciwnicy mogą przedstawiać tę walkę jako dowód, że nie potrafi nad sobą panować.
Nuśre jest wyraźnie zadowolony.
Gdy prawniczka wychodzi, zostaje z Cihanem sam i nie traci okazji, żeby dolać oliwy do ognia.
Z przekąsem zauważa, że twarz siostrzeńca zrobiła się czerwona. Pyta, czy naprawdę sądził, że wszyscy będą go słuchać tak jak Bejza.
Chwali adwokatkę i podkreśla, że zwykle osiąga cele, które stawiają przed nią klienci.
Cihan podchodzi bliżej i kładzie dłoń na ramieniu wuja, ale nie jest to przyjazny gest.
Ostrzega, że jeśli Nuśre nie ma w tej sprawie własnych korzyści, lepiej, żeby się nie mieszał.
Przypomina mu również coś bardzo niewygodnego.
Kiedy Bejza naprawdę potrzebowała pomocy, Nuśre uciekł. Nie bronił jej i nie walczył o jej prawa.
Dlaczego więc teraz tak bardzo angażuje się w jej rozwód?
Nuśre nie cofa się.
Odpowiada, że w tej chwili wie, po czyjej stronie jest prawda.
Następnie zadaje Cihanowi pytanie, które odsłania kolejną sprzeczność.
Skoro Cihan oskarżał Bejzę o wrobienie go w ojcostwo cudzego dziecka, dlaczego tak bardzo opiera się rozwodowi?
Dlaczego chce zatrzymać przy sobie kobietę, której nie ufał?
Cihan odpowiada tak samo jak wcześniej.
Robi to dla syna.
Nuśre natychmiast wykorzystuje te słowa.
Mówi, że człowiek, który naprawdę troszczy się o syna, powinien troszczyć się również o jego matkę.
Cihan pyta, czego Bejzie brakowało. Przecież zapewnił jej bezpieczeństwo, dom i wszystko, czego potrzebowała.
Nuśre odpowiada jednym słowem:
Ciebie.
Według niego Cihan nigdy nie dał Bejzie tego, czego najbardziej pragnęła.
Miłości.
Cihan nie zaprzecza.
Mówi wprost, że nigdy nie obiecywał, iż pokocha Bejzę, a ona od początku dobrze o tym wiedziała.
Nuśre przypomina mu jednak najboleśniejsze momenty z ich wspólnej przeszłości. Zarzuca mu, że upokorzył jego córkę, zamknął ją w kotłowni i oddzielił od syna.
Teraz, zdaniem Nuśreta, Cihan sam powinien poczuć cierpienie, które wcześniej zadawał innym.
W jego słowach kryje się jeszcze jeden element, którego Cihan nie może zignorować.
Nuśre nie próbuje przekonać go, żeby pokochał Bejzę. Wykorzystuje brak tej miłości jako moralną broń, przedstawiając sytuację tak, jakby późniejsze decyzje Bejzy były naturalną konsekwencją tego, że nigdy nie otrzymała od męża uczucia, którego oczekiwała.
Cihan nie zgadza się z takim rozumowaniem.
Dla niego zasady były jasne od początku. Nigdy nie składał obietnicy miłości.
Jednak fakt, że obie strony zupełnie inaczej rozumieją odpowiedzialność za to małżeństwo, sprawia, że konflikt staje się jeszcze trudniejszy.
Najbardziej ironiczne jest to, że niemal równocześnie Cihan oskarża Hançer o ukryte uczucia, a sam walczy o utrzymanie małżeństwa z Bejzą, której nie kocha.
Jego motywacja jest inna.
Chce chronić więź z synem.
Z zewnątrz jednak sytuacja wygląda pełna sprzeczności, a Nuśre doskonale potrafi to wykorzystać.
Nie musi mieć racji we wszystkim.
Wystarczy, że zadaje pytania, na które Cihan nie potrafi odpowiedzieć bez odsłonięcia własnego lęku.
Po tych słowach Nuśre odwraca się i wychodzi.
Cihan zostaje sam w gabinecie.
Jeszcze niedawno była tu Hançer z pozwem. Potem pojawiła się adwokatka Bejzy i pokazała mu, że walka o dziecko może stać się prawną pułapką.
Na końcu Nuśre uderzył w niego pytaniami o miłość, odpowiedzialność i sposób, w jaki traktował Bejzę.
Cihan próbuje się opanować, ale napięcie, które narastało od momentu otwarcia koperty, w końcu znajduje ujście.
Jednym gwałtownym ruchem przewraca fotel.
Huk rozchodzi się po pustym biurze.
Największy problem Cihana nie leży jednak w przewróconym meblu ani nawet w samym pozwie.
W ciągu jednego dnia stracił spokój wobec Hançer. Pozwolił, by prawniczka Bejzy zobaczyła jego najgorszą stronę, a Nuśre otrzymał kolejną okazję, by uderzyć w jego słabe punkty.
Każdy następny ruch wykonany pod wpływem strachu może teraz działać przeciwko niemu.
Bejza tymczasem osiągnęła coś bardzo ważnego bez konieczności bezpośredniej konfrontacji.
Zostawiła dokument w parku, sprawiła, że Hançer zaniosła go Cihanowi, i doprowadziła do wybuchu emocji między dwojgiem ludzi, których relacja już wcześniej była pełna ran i niedopowiedzianych uczuć.
Hançer chciała pomóc, a skończyła z przekonaniem, że Cihan widzi w niej osobę zdolną skrzywdzić jego syna.
Cihan chciał walczyć o dziecko, a zranił kobietę, która próbowała chronić jego więź z chłopcem.
Jednocześnie Sila odkryła nazwisko Fusun Kaby i związek lekarki z Mukadder.
To może być pozornie mały szczegół, ale właśnie takie szczegóły często zmieniają kierunek całej historii.
Jeżeli Sila zacznie dokładniej sprawdzać przeszłość, może trafić na informacje, których Mukadder nigdy nie chciałaby ujawnić.
A skoro w sprawie lekarki pojawiały się podejrzenia dotyczące fałszowania wyników DNA, trudno nie zadać pytania, czy wszystkie dawne badania i decyzje rzeczywiście były tak wiarygodne, jak wszystkim się wydawało.
Na razie nikt nie łączy jeszcze tych wydarzeń w jedną całość.
Hançer odchodzi zraniona i nie chce widzieć Cihana.
Cihan desperacko próbuje zachować możliwość pozostania blisko syna.
Bejza rozpoczyna rozwód, mając do dyspozycji podpisaną umowę, wynik testu i przygotowaną strategię prawną.
Nuśre czuje, że może wykorzystać słabość siostrzeńca.
A Sila, zupełnie niezależnie od całego konfliktu, zaczyna zagłębiać się w przeszłość Mukadder.
I właśnie dlatego ten dzień może okazać się znacznie ważniejszy, niż wszyscy przypuszczają.
Policzek Hançer był widocznym skutkiem gniewu Cihana, ale prawdziwe konsekwencje dopiero się zaczynają.
Jedno nieprzemyślane oskarżenie może odciąć go od kobiety, na której nadal mu zależy.
Jeden podpis może zagrozić jego kontaktowi z synem.
Jedno nazwisko znalezione przez Silę może otworzyć drzwi do tajemnicy, która do tej pory pozostawała bezpiecznie zamknięta.
A jeśli te trzy wątki w końcu się połączą, Bejza może odkryć, że pułapka zastawiona na Hançer i Cihana nie jest jedyną pułapką w tej historii.
Bo gdzieś w tle pojawia się już pytanie, którego nikt nie potrafi uciszyć:
Co tak naprawdę łączy Mukadder z doktor Fusun Kabą?
I czy przeszłość lekarki może podważyć coś, co dziś wszyscy uznają za pewne?
Na razie odpowiedzi nie ma.
Jest za to coraz więcej pytań, coraz mniej zaufania i rodzina, w której każdy próbuje chronić własne interesy.
A prawda, która zaczyna powoli wychodzić na jaw, może okazać się najgroźniejsza właśnie dla tych, którzy są przekonani, że mają wszystko pod kontrolą.
