“Jest przekonana, że odpowiednio dobrana strategia pozwoli jej utrzymać przewagę nad Cihanem, a kolejne problemy uda się rozwiązać dzięki pieniądzom, znajomościom i pomocy prawniczki.
Tym razem jednak czeka ją niemiła niespodzianka.
Beren, jej adwokatka, przychodzi z wyraźnym zamiarem przeprowadzenia poważnej rozmowy. Nie zamierza udawać, że wszystko jest w porządku. Bejza przekroczyła granicę, a jej działania mogą zaszkodzić nie tylko sprawie rozwodowej, lecz także jej własnej sytuacji jako matki.
Beren przypomina jej, że miała nie kontaktować się z mężem bez wcześniejszej konsultacji. Bejza nie wykazuje jednak skruchy. Zamiast zastanowić się nad konsekwencjami, próbuje przerzucić odpowiedzialność na Cihana.
W jej przekonaniu to on powinien się tłumaczyć ze swojego zachowania. To on reaguje przesadnie, a ona jedynie próbuje pokazać mu, jak wygląda sytuacja z drugiej strony.
Adwokatka nie daje się przekonać.
Wyjaśnia, że Bejza może samodzielnie zniszczyć wszystko, co do tej pory udało im się osiągnąć. Jeżeli nadal będzie podejmować decyzje pod wpływem gniewu, jej działania mogą zostać wykorzystane przeciwko niej.
Dopiero wtedy rozmowa schodzi na wydarzenia, które doprowadziły do obecnego kryzysu.
Bejza celowo wypuściła pusty dziecięcy wózek ze stromej ulicy. W środku znajdowały się rzeczy jej syna, dzięki którym Cihan miał uwierzyć, że chłopiec również znajduje się w pojeździe.
Kobieta chciała, żeby przez kilka przerażających sekund jej mąż był przekonany, że dziecku stało się coś strasznego.
Dla Bejzy miała to być lekcja. Chciała ukarać Cihana, wzbudzić w nim strach i udowodnić, że nadal potrafi kontrolować jego emocje.
Dla Beren takie zachowanie jest jednak niedopuszczalne.
Adwokatka tłumaczy, że znaczenie ma nie tylko to, czy dziecko faktycznie znajdowało się w wózku. Liczy się również zamiar, sposób działania i to, czy Bejza potrafi zachować rozsądek w konflikcie dotyczącym opieki nad synem.
Nie zamierza dłużej firmować podobnych decyzji swoim nazwiskiem.
Bejza reaguje z typową dla siebie arogancją. Uważa, że nie potrzebuje właśnie tej prawniczki. Jeśli Beren nie chce jej reprezentować, znajdzie kogoś innego. Przecież w kraju jest wielu adwokatów.
Tym razem jej pewność siebie nie robi jednak na Beren żadnego wrażenia.
Przed odejściem prawniczka ostrzega ją, że dalsze prowokacje mogą doprowadzić do utraty prawa do opieki nad dzieckiem. Bejza powinna przestać traktować syna jak narzędzie w sporze małżeńskim, zanim konsekwencje staną się znacznie poważniejsze.
Te słowa pozostawiają kobietę w trudnej sytuacji. Jeszcze niedawno była przekonana, że ma nad wszystkim kontrolę. Teraz traci prawniczkę, a kolejne osoby zaczynają odmawiać jej wsparcia.
Na domiar złego Jonka również nie zamierza dłużej milczeć.
Jonka stawia Bejzie ultimatum
Jonka słyszała rozmowę Bejzy z Beren i nie potrafi uwierzyć w to, co usłyszała.
W końcu wchodzi do pokoju i żąda wyjaśnień. Chce wiedzieć, jak Bejza mogła wykorzystać własne dziecko do przeprowadzenia tak niebezpiecznej prowokacji.
Kobieta nie próbuje jednak szczerze przeprosić.
Twierdzi, że chciała jedynie trochę nastraszyć Cihana. Mówi o całej sytuacji tak, jakby chodziło o niewinny żart, a nie celowe wywołanie strachu u ojca, który desperacko próbuje zobaczyć swojego syna.
Jonka jest oburzona.
Przypomina Bejzie, że Cihan może zacząć dokładnie analizować jej zachowanie. Jeśli dojdzie do wniosku, że kobieta świadomie narażała dobro dziecka na szwank, jej sytuacja może stać się znacznie trudniejsza.
Jonka nie zamierza również pozwolić, by jej własny dom stał się miejscem kolejnych rodzinnych rozgrywek.
Stawia sprawę jasno: jeżeli Bejza się nie opamięta, sama zaniesie małego Cihana Gurura jego ojcu.
Dla Bejzy to kolejny bolesny cios.
Przybyła do Jonki, licząc na schronienie i pomoc, a teraz słyszy, że nawet kobieta, która pozwoliła jej zostać, może odwrócić się przeciwko niej.
Bejza zaczyna dostrzegać, że jej plan nie przebiega tak, jak sobie wyobrażała. Beren odmówiła dalszego reprezentowania jej, Jonka otwarcie sprzeciwia się jej metodom, a Cihan coraz bardziej pragnie odzyskać syna.
Mimo to Bejza nie potrafi zrezygnować z potrzeby kontrolowania sytuacji.
Zamiast zastanowić się nad ostrzeżeniami, próbuje znaleźć kolejny sposób, by utrzymać przewagę nad mężem.
Nie zdaje sobie jednak sprawy, że wydarzenia z wózkiem wywołały konsekwencje, których nie da się już zatrzymać.
Cihan nie wytrzymuje napięcia
Cihan nie potrafi uwolnić się od wspomnienia przewróconego wózka.
Wie już, że jego syn nie znajdował się w środku. Rozumie również, że Bejza celowo wykorzystała tę sytuację, by go przestraszyć.
Mimo to świadomość, że zagrożenie nie dotknęło bezpośrednio dziecka, nie wystarcza, by natychmiast odzyskał spokój.
Strach i bezsilność pozostają w nim znacznie dłużej niż sama informacja, że syn jest bezpieczny.
Do tego dochodzi niepewność. Bejza nadal przebywa z chłopcem poza rezydencją, a Cihan nie wie, co kobieta zrobi dalej. Obawia się, że ponownie zniknie z dzieckiem, zanim uda mu się cokolwiek ustalić.
Mężczyzna próbuje funkcjonować normalnie, ale napięcie narasta.
W pewnym momencie wychodzi na dziedziniec i podchodzi do samochodu. Chce działać, jechać, szukać i zrobić cokolwiek, co pozwoli mu odzyskać syna.
Nagle jednak zaczyna brakować mu tchu.
Opiera dłonie o maskę samochodu, pochyla głowę i próbuje złapać oddech. Przez krótką chwilę wygląda tak, jakby chciał zmusić własne ciało do dalszego działania samą siłą woli.
Nie udaje mu się.
Cihan osuwa się na bruk i traci przytomność.
Na dziedzińcu panuje zamieszanie. Najbardziej poruszające jest jednak to, kto jako pierwszy dostrzega nieprzytomnego mężczyznę.
To Hançer.
Kobieta, z którą łączą go bolesne wspomnienia, nieporozumienia i uczucia, których żadne z nich nie potrafi całkowicie odrzucić.
Kiedy zauważa Cihana leżącego obok samochodu, natychmiast rusza mu na pomoc. Nie zastanawia się, czy powinna się wycofać, ani nie rozważa, co pomyślą inni.
Podbiega do niego i klęka obok.
Woła go po imieniu, próbuje nawiązać z nim kontakt i sprawdzić, czy odzyska przytomność.
Jej głos jest pełen strachu.
Krzyki Hançer słyszy Mukadder. Widok nieprzytomnego syna natychmiast wywołuje u niej panikę. Po chwili na dziedzińcu pojawiają się również Sinem i pracownice rezydencji.
Hançer wyciąga telefon i wzywa pogotowie. Nie spuszcza Cihana z oczu, jakby bała się, że każda chwila zwłoki może pogorszyć sytuację.
Dopiero w szpitalu rodzina otrzymuje pierwsze uspokajające informacje.
Lekarze stwierdzają, że Cihan doznał problemów z sercem związanych z ogromnym stresem. Jego stan udaje się ustabilizować, a wyniki nie wskazują na bezpośrednie zagrożenie życia. Mężczyzna potrzebuje jednak odpoczynku i obserwacji.
Mukadder wreszcie może odetchnąć.
Sinem również odczuwa ulgę, ale napięcie w rodzinie wcale nie znika.
Mukadder znów obwinia Hançer
Kiedy Mukadder dowiaduje się, że stan syna jest stabilny, jej strach szybko ustępuje miejsca gniewowi.
Dla niej Hançer od dawna jest symbolem wszystkiego, czego nie akceptuje w życiu Cihana. Dlatego nawet teraz, gdy kobieta pomogła jej synowi, Mukadder nie potrafi spojrzeć na nią bez podejrzliwości.
Uważa, że Hançer pojawia się w pobliżu Cihana w najgorszych możliwych momentach i jeszcze bardziej komplikuje jego życie.
Hançer dostrzega tę wrogość, ale tym razem nie odpowiada gniewem. Rozumie, że Mukadder jest przerażona o zdrowie swojego syna.
Nie zamierza jednak pozwolić, by oskarżenia zatrzymały ją przed przekazaniem informacji o dziecku.
Sinem obserwuje obie kobiety i próbuje zapobiec kolejnej awanturze. Dla niej najważniejsze jest teraz zdrowie Cihana, dlatego prosi matkę, by nie dolewała oliwy do ognia.
Melih również znajduje się w trudnym położeniu. Przyjechał z Hançer, chciał ją wspierać, ale widzi, że jej uwaga ponownie koncentruje się na Cihanie.
Dla niego jest to bolesne przypomnienie, że więź między tą dwójką nadal pozostaje silna, nawet jeśli Hançer próbuje przekonać otoczenie, że ich relacja należy już do przeszłości.
Hançer nie ma jednak czasu analizować spojrzeń Melih ani kolejnych oskarżeń Mukadder.
Wie, że Bejza już raz zniknęła z dzieckiem. Nic nie gwarantuje, że pozostanie u Jonki na długo. Jeżeli ponownie wyjedzie, Hançer może stracić jedyny trop prowadzący do chłopca.
Dlatego postanawia działać.
Prosi lekarza o możliwość wejścia do sali Cihana. Nie chce prowadzić z nim długiej rozmowy ani wracać do ich wzajemnych pretensji. Ma do przekazania tylko jedną wiadomość.
Mukadder natychmiast sprzeciwia się temu pomysłowi.
Każe Hançer zostawić syna w spokoju i oskarża ją o ciągłe komplikowanie jego życia. Sinem próbuje ją uspokoić, a Melih proponuje Hançer, by odeszli i nie wtrącali się więcej w rodzinny konflikt.
Hançer mogłaby się wycofać. Wezwała karetkę, pomogła Cihanowi i dopilnowała, by otrzymał pomoc.
Mogłaby uznać, że zrobiła już wystarczająco dużo.
Jednak wie, gdzie przebywa Bejza i jej syn.
Ta informacja jest zbyt ważna, by z niej zrezygnować.
Hançer mimo sprzeciwu Mukadder czeka na zgodę lekarza. Ostatecznie otrzymuje pozwolenie na krótką, pięciominutową wizytę.
Hançer zdradza Cihanowi miejsce pobytu syna
Hançer wchodzi do sali.
Cihan jest blady i wyczerpany, ale kiedy ją widzi, na jego twarzy nie pojawia się wdzięczność.
Zamiast tego odzywa się z goryczą.
Wypomina jej, że najpierw zrujnowała mu życie, a teraz je uratowała. Pyta, czy przyszła ogłosić, że są już kwita.
Słowa te bolą Hançer, ale kobieta nie próbuje się bronić. Nie przypomina mu, że przed chwilą leżał nieprzytomny na dziedzińcu i że to ona jako pierwsza ruszyła mu na pomoc.
Mówi jedynie, że musi jej wysłuchać.
Cihan nie chce słuchać. Każe jej wyjść.
Hançer wie jednak, że jeżeli teraz się podda, może zmarnować jedyną szansę na zakończenie poszukiwań dziecka.
Dlatego wypowiada zdanie, które natychmiast zmienia całą sytuację:
— Wiem, gdzie jest twój syn.
Gniew znika z twarzy Cihana niemal natychmiast.
Mężczyzna unosi się na poduszce i patrzy na nią z niedowierzaniem. Jeszcze chwilę wcześniej był tak wyczerpany, że nie potrafił spokojnie rozmawiać. Teraz liczy się dla niego tylko jedna rzecz.
Gdzie jest jego dziecko?
Hançer robi krok bliżej i wyjaśnia, że chłopiec przebywa u Jonki.
To wystarcza.
Cihan nie chce czekać na kolejne konsultacje ani prosić rodziny o zgodę. Wychodzi z sali, choć nadal jest blady i osłabiony. Jedną ręką przyciska pierś, ale porusza się szybko i zdecydowanie.
Mukadder natychmiast próbuje go zatrzymać. Woła za nim i chce wiedzieć, dokąd zamierza iść.
Cihan nie odpowiada.
Hançer przekazała mu informację, której szukał. Teraz chce zobaczyć syna na własne oczy i upewnić się, że chłopiec jest bezpieczny.
Mukadder całą złość kieruje na Hançer. Żąda wyjaśnień i chce wiedzieć, co tym razem zrobiła, że Cihan wstał ze szpitalnego łóżka i ruszył w stronę kolejnego konfliktu.
Hançer nie zamierza niczego ukrywać.
Mówi, że wskazała mu miejsce pobytu Bejzy i dziecka.
Mukadder chce natychmiast jechać za synem, ale Sinem próbuje ją powstrzymać. Przypomina matce, że Cihan jest dorosłym człowiekiem, a konflikt z Bejzą dotyczy jego małżeństwa i dziecka. Wtrącanie się całej rodziny może tylko pogorszyć sytuację.
Tymczasem Cihan jest już w drodze do domu Jonki.
Cihan odzyskuje kontakt z synem
Cihan dociera pod dom Jonki i zatrzymuje się przed wejściem.
Nie próbuje spokojnie czekać ani prosić o spotkanie. Uderza pięścią w drzwi i woła Bejzę, domagając się, by natychmiast mu otworzyła.
Zapowiada, że jeśli nie zrobi tego sama, wejdzie do środka.
W końcu Bejza pojawia się w progu. Próbuje zachować spokój, ale napięcie jest wyraźnie widoczne na jej twarzy.
Cihan zadaje tylko jedno pytanie:
— Gdzie jest mój syn?
Bejza odpowiada, że dziecko jest w środku i śpi. Nie potrafi jednak powstrzymać się od kolejnej złośliwości. Zauważa, że skoro Cihan tak bardzo kocha chłopca, powinien mówić ciszej, zamiast krzyczeć i budzić dziecko.
Cihan nie ma ochoty na słowne przepychanki. Chce wejść.
Bejza próbuje zagrodzić mu drogę i grozi, że może wystąpić o sądowy zakaz zbliżania się. Tym razem jednak jej słowa nie robią na nim większego wrażenia.
Cihan odsuwa ją i wchodzi do środka.
W pokoju znajduje Jonkę oraz małego Cihana Gurura, leżącego na łóżku i owiniętego szarym kocykiem.
Jonka prosi, żeby zachował się ciszej. Chłopiec wcale jednak nie śpi. Ma otwarte oczy i patrzy prosto na ojca.
Dla Cihana jest to chwila, na którą czekał od początku rozłąki.
Podchodzi do syna i bierze go na ręce. Przez kilka sekund tylko mu się przygląda, jakby musiał własnymi oczami potwierdzić, że dziecko jest bezpieczne.
Następnie czule go całuje i ponownie układa na łóżku.
Ta krótka scena mówi o nim więcej niż wszystkie wcześniejsze krzyki.
Jeszcze przed drzwiami był wściekły i gotowy zignorować każde ostrzeżenie. Przy synu natychmiast zwalnia. Nie próbuje już niczego udowadniać. Chce po prostu upewnić się, że chłopiec jest cały i zdrowy.
Jonka również obserwuje tę scenę.
Jeszcze niedawno ostrzegała Bejzę, że jeśli nie zmieni swojego zachowania, sama odda dziecko ojcu. Teraz widzi Cihana trzymającego syna w ramionach i nie może nie zauważyć, jak silna jest ich więź.
Nie staje demonstracyjnie po żadnej stronie. Zależy jej przede wszystkim na tym, żeby dziecko nie zostało przestraszone kolejną awanturą.
Bejza znajduje się jednak w coraz trudniejszej sytuacji. Beren odeszła, Jonka postawiła granicę, a Cihan odnalazł syna.
Nie zamierza mimo to łatwo ustąpić.
Skoro nie może już kontrolować miejsca pobytu dziecka, próbuje kontrolować warunki jego powrotu.
Bejza stawia kolejny warunek
Cihan dochodzi do wniosku, że nie ma powodu, by dalej przeciągać tę sytuację.
Zwraca się do Bejzy i poleca jej spakować rzeczy syna. Oznajmia, że wracają do rezydencji.
Dla niego rozwiązanie wydaje się oczywiste. Dziecko powinno mieszkać z ojcem i matką, a nie pozostawać z dala od rodziny w domu, do którego zostało zabrane bez jego zgody.
Bejza nie zamierza jednak podporządkować się tak łatwo.
Pyta, co właściwie miałoby się zmienić po powrocie. Nie chce wrócić tylko dlatego, że Cihan tego żąda. Ma dość życia według jego zasad i nie zamierza ponownie znaleźć się w sytuacji, w której nie ma nic do powiedzenia.
Cihan pyta więc wprost, czego chce.
Wtedy Bejza pokazuje, że przygotowała kolejny ruch.
Nie odpowiada od razu mężowi. Zamiast tego stawia warunek: jeżeli Cihan chce, by wróciła z dzieckiem, musi przyprowadzić Hançer.
Cihan natychmiast poważnieje.
Próbuje odsunąć Hançer od całej sprawy. Mówi, że to konflikt między nim a Bejzą i że Hançer nie powinna być w niego wciągana.
Bejza tylko na to czekała.
Przypomina mu, że to właśnie Hançer odkryła jej miejsce pobytu i przekazała mu tę informację. Jej zdaniem to przez Hançer znalazła się w obecnej sytuacji.
Skoro Cihan chce, by ona i dziecko wrócili do rezydencji, powinien przyprowadzić tam również kobietę, która odegrała tak istotną rolę w całym wydarzeniu.
W tym żądaniu kryje się znacznie więcej niż zwykła zazdrość.
Bejza chce odzyskać kontrolę nad sytuacją. Doskonale wie, że obecność Hançer natychmiast zmienia układ emocjonalny. Wie również, że Cihan nie potrafi traktować jej jak obcej osoby, a Hançer wciąż reaguje na jego cierpienie, nawet jeśli próbuje temu zaprzeczać.
Stawiając taki warunek, Bejza uderza jednocześnie w Cihana i Hançer.
Mężczyzna rozumie, że odnalazł syna, ale nie odzyskał jeszcze spokoju. W jednej chwili z człowieka, który przyszedł po dziecko, ponownie staje się uczestnikiem gry emocjonalnej.
td4729 Jeżeli odmówi spełnienia żądania, Bejza może ponownie wykorzystać dziecko jako kartę przetargową. Jeżeli się zgodzi, będzie musiał wciągnąć Hançer w konflikt, od którego sam chciał ją odsunąć.
Nie wie jednak, że Hançer właśnie złożyła Melihowi obietnicę, która może wszystko jeszcze bardziej skomplikować.
Melih domaga się, by Hançer wyznaczyła granice
Podczas gdy Cihan próbuje ustalić warunki powrotu syna, Hançer rozmawia z Melih.
Mężczyzna jest rozczarowany jej zachowaniem. Nie krzyczy, ale jego spokojny ton sprawia, że rozczarowanie jest jeszcze bardziej widoczne.
Hançer od razu zauważa, że coś jest nie tak, i pyta, czy jest na nią zły.
Melih przypomina jej, że wcześniej prosił, by nie jechała do Cihana. Chciał ją wspierać i okazywał jej szacunek, ale podczas ostatnich wydarzeń poczuł, że jego zdanie nie ma dla niej większego znaczenia.
Hançer ponownie skupiła się na Cihanie, ignorując jego prośbę. W obecności Mukadder i Sinem zachowała się tak, jakby Melih był jedynie kimś, kogo można odsunąć na bok, kiedy pojawia się pilniejsza sprawa.
Dla otoczenia sytuacja wygląda szczególnie skomplikowanie, ponieważ nikt nie zna prawdziwego charakteru ich związku.
Mukadder i Sinem nie wiedzą, że małżeństwo Hançer i Melih jest fikcyjne. Nie znają porozumienia stojącego za ich relacją. Kiedy więc Hançer uporczywie próbuje dotrzeć do Cihana, może to wyglądać tak, jakby publicznie lekceważyła własnego męża, ponieważ wciąż nie potrafi odciąć się od poprzedniego uczucia.
Dopiero w rozmowie z Melih Hançer zaczyna rozumieć, jak jej zachowanie mogło zostać odebrane.
Nie próbuje wymyślać wymówek. Przyznaje, że zachowała się samolubnie i przeprasza go.
td4729 Wyjaśnia, że traktuje go jak brata i zbyt łatwo założyła, że zawsze zrozumie jej decyzje, nawet jeśli nie będzie mu ich wcześniej tłumaczyć.
Melih przyjmuje przeprosiny, ale stawia jasną granicę.
Prosi Hançer, by więcej nie mieszała się w sprawy Cihana i Bejzy. Uważa, że powinni sami rozwiązać swoje problemy. To ich małżeństwo, ich odpowiedzialność i ich konflikt.
Hançer próbuje wyjaśnić, dlaczego pojechała do szpitala.
Dowiedziała się, że Jonka otworzyła salon fryzjerski i zamieszkała w ich okolicy. Kiedy ją odwiedziła, na telefonie kobiety zobaczyła połączenie od Bejzy. W ten sposób odkryła miejsce pobytu rywalki i uznała, że Cihan musi poznać prawdę.
Dla Hançer była to przede wszystkim kwestia dziecka, a nie próba ponownego wejścia między małżonków.
Melih nie kwestionuje jej motywów. Prosi jednak, by od tej chwili zrobiła krok w tył.
W końcu żartobliwie spogląda na jej zaokrąglony brzuch i zauważa, że jej dziecko będzie miało do niego pretensje, jeśli będzie denerwował jego mamę.
W tej krótkiej chwili widać, jak szczególna jest ich relacja. Nie opiera się na romantycznych deklaracjach, lecz na zaufaniu, ochronie i wzajemnej odpowiedzialności.
Hançer zapewnia Melih, że jest dla niej jak brat i że będzie ważną osobą również w życiu dziecka.
Wtedy mężczyzna prosi ją o konkretną obietnicę.
Nie będzie już ingerowała w związek Cihana i Bejzy.
Hançer zgadza się bez wahania.
Mówi, że ma rację i że rzeczywiście nie powinna się wtrącać.
Dla Melih ta odpowiedź ma znaczenie nie dlatego, że chce sterować jej życiem. Chce po prostu wiedzieć, czy jego słowa mają dla niej jakąkolwiek wagę i czy ich relacja opiera się na wzajemnym szacunku.
Do tej pory wielokrotnie stawał obok niej, kiedy sytuacja stawała się trudna. Teraz po raz pierwszy tak wyraźnie mówi, że również on ma swoje granice.
Hançer rozumie to i nie dyskutuje.
Jednocześnie trudno nie zauważyć, że jej reakcja na cierpienie Cihana nie wynikała z kaprysu. Kiedy zobaczyła go nieprzytomnego na dziedzińcu, pomogła mu instynktownie. Kiedy dowiedziała się, gdzie jest jego syn, również nie potrafiła milczeć.
To właśnie ten rozdźwięk będzie dla niej najtrudniejszy. td4729
Rozsądek podpowiada, żeby się wycofać. Odruch każe jej reagować, kiedy cierpi człowiek, który wciąż jest jej bliski.
A sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, ponieważ Cihan jest ojcem dziecka, które Hançer nosi pod sercem. Tego faktu nie da się wymazać zwykłą decyzją.
Dlatego jej obietnica dla Melih brzmi szczerze, ale jednocześnie niezwykle krucho.
Żądanie Bejzy wystawia obietnicę Hançer na próbę
Największa ironia polega na tym, że właśnie wtedy, gdy Hançer obiecuje wycofać się z konfliktu, Bejza uzależnia powrót do rezydencji od jej obecności.
Cihan staje przed wyborem, którego jeszcze kilka chwil wcześniej nie mógł przewidzieć.
Musi zdecydować, czy wrócić do Hançer i poprosić ją o ponowne wejście w sam środek konfliktu, czy znaleźć inne rozwiązanie, ryzykując, że Bejza ponownie wykorzysta dziecko jako narzędzie nacisku.
Bejza również znalazła się w sytuacji bardziej niebezpiecznej, niż zakładała.
Jej adwokatka odeszła. Jonka otwarcie sprzeciwia się wykorzystywaniu dziecka. Cihan wie już, gdzie przebywa syn.
Przewaga, którą dawało Bejzie ukrywanie się, praktycznie zniknęła. Pozostało jej więc to, co dotychczas uważała za najskuteczniejsze narzędzie: gra na emocjach innych ludzi.
Tym razem jednak jej przeciwnicy nie są już tak bezradni.
Beren odmówiła dalszego wspierania jej decyzji. Jonka zagroziła, że sama odda dziecko ojcu. Hançer mimo całego bólu przekazała Cihanowi prawdę.
A on, choć fizycznie osłabiony i zmęczony, przestał błądzić po omacku. Wie, gdzie znajduje się jego syn, i rozumie, że Bejza próbuje kontrolować sytuację.
Nie można jednak zapominać o Mukadder. Dla niej wszystko, co dzieje się z Cihanem, ma jedną prostą przyczynę: Hançer.
To wygodne wyjaśnienie, ponieważ pozwala jej nie patrzeć na bardziej skomplikowaną prawdę. Cihan nie załamał się wyłącznie przez jedną osobę. Na jego barkach znalazły się konflikt małżeński, strach o dziecko, prowokacja z wózkiem, bezsilność i uczucia, których nie potrafi uporządkować.
Hançer jest częścią tego chaosu, ale nie jego jedynym źródłem. Co więcej, to właśnie ona jako pierwsza rzuciła mu się na pomoc, wezwała karetkę i przekazała informację, dzięki której mógł zobaczyć syna.
Jej obecność nie jest więc wyłącznie zagrożeniem, jak chce ją przedstawiać Mukadder.
Hançer sama również płaci za każde zbliżenie do Cihana. Ponownie zostaje wciągnięta w konflikt z Bejzą, a jednocześnie ryzykuje zaufanie Melih, który chce, by przestała angażować się w cudze małżeństwo.
Teraz musi zmierzyć się z najtrudniejszym pytaniem: czy można dotrzymać obietnicy wycofania się, kiedy ktoś, na kim nadal nam zależy, potrzebuje pomocy?
Cihan musi wybrać między warunkami Bejzy a spokojem Hançer
Bejza przekroczyła kolejną granicę, próbując przestraszyć Cihana pustym wózkiem. Wydarzenie to doprowadziło do utraty przytomności mężczyzny, rezygnacji jego przeciwniczki z reprezentowania Bejzy i otwartego konfliktu z Jonką.
Co najważniejsze, jej kryjówka przestała być tajemnicą.
Cihan odnalazł syna i mógł wreszcie upewnić się, że chłopiec jest bezpieczny. td4729 Jednak nawet ten moment ulgi nie oznacza końca problemów. Bejza natychmiast postawiła kolejny warunek, próbując wymusić obecność Hançer.
Dla Cihana to niezwykle trudna sytuacja.
Jeżeli odmówi, Bejza może ponownie utrudnić mu kontakt z dzieckiem. Jeżeli zgodzi się na jej żądanie, ponownie wciągnie Hançer w konflikt, od którego obiecała się odsunąć.
Hançer z kolei musi zdecydować, czy złamie świeżo złożoną obietnicę, by pomóc Cihanowi i chronić jego syna.
Melih oczekuje, że jej słowa będą coś znaczyć. Mukadder nie chce widzieć Hançer przy swoim synu. Bejza natomiast świadomie wykorzystuje ich wzajemne relacje, by utrzymać przewagę.
W samym środku tego konfliktu znajduje się mały Cihan Gurur, który powinien być chroniony przed sporami dorosłych, a coraz częściej staje się ich głównym przedmiotem.
Dlatego kolejny ruch Cihana będzie tak ważny.
Czy poprosi Hançer, by spełniła warunek Bejzy? A jeśli tak, czy kobieta zgodzi się ponownie wejść w sam środek rodzinnego dramatu?
Jedno jest pewne: Bejza straciła już część swojej przewagi, ale nie zamierza tak łatwo ustąpić. Cihan odzyskał kontakt z synem, lecz wciąż nie odzyskał spokoju. Hançer zaś, choć obiecała wycofać się z konfliktu, nadal znajduje się w samym jego centrum.”
