To jest historia, która łamie serce bardziej niż kości. Historia o miłości, która chce ratować za wszelką cenę, i o kłamstwie, które potrafi przebrać się za cierpienie.
Samuel Alday tonie. Nie w wodzie, ale w długach, które rosną jak cień za jego plecami. Jeszcze niedawno był panem, dziedzicem, człowiekiem z nazwiskiem. Teraz sprzedaje rodzinne kosztowności, srebrne świeczniki po matce, pierścionki, które miały zostać dla przyszłych pokoleń. Sprzedaje bez skutku, bo żadna suma nie jest w stanie zasypać dziury, którą sam wykopał.
Wszyscy jej mówią: zostaw go. Carmen ostrzega, że Samuelowi nie można ufać, że krok po kroku próbuje zdobyć jej fortunę. Felipe i Celia patrzą z niepokojem. Ale Lucia nie słucha. Kiedy Samuel próbuje ją od siebie odsunąć, mówiąc że jej obecność może sprowadzić na nią niebezpieczeństwo, ona zostaje. Bo widzi w nim nie oszusta, a rannego człowieka.
I wtedy nadchodzi ten dzień.
Samuel idzie pustą uliczką. Słońce już zachodzi nad Madrytem, bruk jest mokry. Z cienia wyłaniają się dwaj mężczyźni. Bezwzględni, nasłani przez wierzyciela. Nie ma rozmów, nie ma próśb. Jest tylko krótki, okrutny rozkaz i chrzęst, którego Lucia nigdy nie zapomni.
Lucia widzi wszystko. Stoi za rogiem, z koszykiem w dłoniach, i widzi, jak zbiry brutalnie łamią mu palce, doprowadzając go do potwornego cierpienia. To jest scena mrożąca krew w żyłach. Samuel pada na kolana, krzyk więźnie mu w gardle, a jego dłoń, ta sama dłoń, którą jeszcze wczoraj trzymał dłoń Lucii, wykrzywia się w nienaturalny sposób.
Lucia krzyczy. Biegnie. Rzuca się na ziemię przy nim, przytula jego zranioną rękę, jakby własnym ciałem mogła cofnąć ból. Napastnicy uciekają. Zostaje tylko krew na bruku i Samuel łkający z bólu. Od tej chwili Lucia postanawia: nie zostawi go ani na chwilę. Będzie przy nim czuwać, opiekować się nim, chronić go. Jej miłość staje się jeszcze bardziej ślepa, jeszcze bardziej ofiarna.
Ale podczas gdy Lucia opatruje rany Samuela, w innym miejscu Akacjowej prawda zaczyna oddychać.
Ojciec Telmo od dawna podejrzewa Samuela o zabójstwo dona Joaquína. Razem z Ursulą zbierają okruchy, poszlaki. Telmo przypomina, że jako lichwiarz Himeno miał wielu dłużników, wielu ludzi mogło stracić przez niego dom i nadzieję. Ale wśród tych dłużników był jeden, który nie miał pieniędzy, by spłacić dług – Samuel.
Telmo przychodzi do Lucii. Dziewczyna spodziewa się, że przyszedł prosić o pieniądze dla zakonu. A on mówi coś, co burzy jej świat: przyszedł ją ostrzec przed Samuelem. Mówi jej, że Samuel może mieć związek ze śmiercią Don Joaquína, że niebezpieczna prawda wkrótce może wyjść na jaw.
Lucia jest w szoku. Nie może uwierzyć. Jak ten sam człowiek, który teraz leży ranny, z połamanymi palcami, mógłby być mordercą?
I wtedy spada ostatni cios. Najbardziej okrutny.
Okazuje się, że to, co widziała na ulicy, mogło nie być karą. A planem.
Przerażona prawda, której szukał Telmo, okazuje się gorsza niż podejrzenia. Samuel nie był ofiarą. Wyreżyserował własne cierpienie. To właśnie Samuel miał poprosić, by jego ludzie połamali mu palce, aby wzbudzić litość u naiwnej dziewczyny i zdobyć dostęp do jej fortuny. Zrobił z bólu narzędzie manipulacji.
W jednej chwili wszystko się zmienia. Ten złamany palec przestaje być symbolem nieszczęścia. Staje się symbolem wyrachowania.
Lucia siedzi przy łóżku Samuela. Trzyma jego zabandażowaną dłoń. Kocha go, boi się o niego, a jednocześnie w jej głowie zaczyna kiełkować straszne pytanie, którego nie chce zadać na głos: czy człowiek, który potrafi złamać sobie palce dla pieniędzy, potrafiłby też zabić dla pieniędzy?
Na Akacjowej 38 nikt nie jest już bezpieczny. Miłość Lucii stała się pułapką, a cierpienie Samuela jego najdoskonalszą maską.
