To miał być spokojny poranek w rezydencji Develioğlu, ale cisza, która zawisła nad stołem, była głośniejsza niż jakakolwiek kłótnia.
Hançer stała przy oknie, w dłoniach ściskając filiżankę z już zimną herbatą. Patrzyła na ogród, ale tak naprawdę nie widziała nic. W jej głowie wciąż brzmiały słowa Mukadder z poprzedniego wieczoru: “Cihan musi myśleć o przyszłości rodu. A ty, Hançer… ty przynosisz tylko problemy.”
Cihan wszedł do salonu. Zmęczony, z cieniami pod oczami. Od śmierci ojca nie przespał ani jednej spokojnej nocy. Tajemnice, które wychodziły na jaw jedna po drugiej, dusiły go jak kamień na piersi.
Hançer… musimy porozmawiać – powiedział cicho.
Ona odwróciła się powoli. W jej oczach było tyle miłości i tyle strachu jednocześnie.
Jeśli chodzi o Beren, to ja już wiem – wyszeptała. – Wiem, że ona była u ciebie. Wiem, że twoja matka uważa, że to ona byłaby lepszą żoną.
Cihan zamknął oczy. Beren. Piękna, wyrachowana, zawsze uśmiechnięta. Pojawiła się w idealnym momencie, kiedy małżeństwo Hançer i Cihana zaczęło pękać. Oferowała spokój, wsparcie, zrozumienie. Dokładnie to, czego Mukadder chciała dla swojego syna.
Hançer, przysięgam ci, między mną a Beren nic nie ma. Ale moja matka… ona grozi, że jeśli nie wezmę jej pod uwagę, ujawni prawdę o twojej przeszłości. O tym, co ukrywasz od lat.
I w tym momencie świat Hançer zawalił się po raz drugi. Jej przeszłość, której tak się wstydziła, o której myślała, że już nikt nie pamięta, wróciła jak bumerang. Zaczęła drżeć. To był jej koszmar. Koszmar, w którym traci jedyną osobę, którą kiedykolwiek naprawdę kochała.
Nie pozwól jej wygrać, Cihan – błagała, łzy spływały jej po policzkach. – Nasza miłość jest prawdziwa. Walczyłam o nią każdego dnia.
Cihan podszedł i przytulił ją mocno. Czuł, jak jej drobne ciało trzęsie się w jego ramionach.
Nigdy cię nie zostawię. Słyszysz? Nigdy.
Ale na piętrze, za uchylonymi drzwiami, stała Mukadder i uśmiechała się triumfalnie. Obok niej stała Beren.
Widzisz? Mówiłam ci, że on jest rozdarty. Jeszcze kilka dni i sam przyjdzie do ciebie – szepnęła Mukadder.
Beren poprawiła swoje drogie kolczyki. Jej plan był prosty i okrutny. Zniszczyć Hançer od środka, sprawić by sama zwątpiła w siebie i odeszła. A wtedy Cihan, zraniony i samotny, będzie należał do niej.
Tymczasem w innej części miasta rozgrywał się równie bolesny dramat.
Sinem siedziała w gabinecie lekarskim, trzymając w dłoni zdjęcie USG. Była w ciąży. Dziecko Metina. Mężczyzny, którego kochała i którego jednocześnie zaczęła się panicznie bać.
Metin od tygodni stawał się kimś innym. Agresywnym, kontrolującym, pełnym kłamstw. A teraz, gdy Sinem chciała mu powiedzieć o dziecku, zobaczyła w jego telefonie wiadomość od Mine.
Jej córka, Mine, zawsze broniła ojca. Zawsze mówiła: “Mama przesadza”. Ale tego dnia Mine zobaczyła coś, co zmieniło wszystko. Zobaczyła, jak Metin krzyczy na Sinem, jak popycha ją tak, że ta upada na stół. I po raz pierwszy w życiu w oczach córki pojawił się strach i obrzydzenie do własnego ojca.
Tato… co ty robisz? – zapytała drżącym głosem.
Metin zrozumiał, że jego maska właśnie pękła. A sprawiedliwość, przed którą tak długo uciekał, za wszystkie swoje zbrodnie i kłamstwa, w końcu zaczynała go doganiać.
Wszystkie te nici – intrygi Beren, desperacja Sıli, która czuje, że jej małżeństwo z Enginem wisi na włosku, kłamstwa Mukadder o Esmie – wszystkie prowadzą do jednej osoby.
Do Esmy.
Cichej, zawsze pomijanej Esmy, która wie wszystko. Wie, kto naprawdę stoi za śmiercią ojca Cihana. Wie, jaki sekret ukrywa Hançer i dlaczego Mukadder tak bardzo chce się jej pozbyć.
Esma siedzi sama w swoim pokoju, trzymając stare listy. Wie, że jeśli je ujawni, zniszczy rezydencję Develioğlu. Ale jeśli będzie milczeć dalej, niewinna Hançer zostanie zniszczona.
Hançer tej nocy nie śpi. Klęczy przy łóżku i modli się. Nie o bogactwo, nie o spokój. Modli się tylko o jedno – by Cihan uwierzył jej, a nie im. By miłość okazała się silniejsza od intrygi.
Bo czasem najstraszniejszy koszmar to nie ten, który śni się w nocy. Ale ten, który dzieje się na jawie, w twoim własnym domu.
