Białe krzesła ustawiono w równych rzędach, wszędzie płonęły świece, a fioletowe i kremowe dekoracje otaczały miejsce przygotowane dla Cihana i Beyzy.
Wtedy do salonu weszła Beyza.
Miała na sobie długą suknię ślubną i welon.
W dłoniach trzymała bukiet, a na jej twarzy malowało się przekonanie, że właśnie nadchodzi jeden z najszczęśliwszych momentów jej życia.
Podeszła do Cihana.
– Gdzie jest urzędnik?
– Nie potrzebujemy go do odnowienia przysięgi – odpowiedział spokojnie Cihan.
Rozejrzał się po zgromadzonych.
– Wszyscy, którzy powinni tutaj być, już są.
Sila spojrzała w stronę wejścia.
– A Engin?
– Zaraz przyjedzie.
Cihan przeniósł wzrok na Beyzę.
– Nie chcę już dłużej czekać.
Beyza uśmiechnęła się szerzej.
Uznała te słowa za kolejny dowód jego niecierpliwości i chęci rozpoczęcia z nią wszystkiego od początku.
Nie wiedziała, jak bardzo się myliła.
Cihan sięgnął po eleganckie pudełko.
– Mam dla ciebie prezent.
Beyza wyglądała na zachwyconą.
– Tutaj? Przy wszystkich?
– Przecież zaprosiliśmy ich właśnie po to, żeby byli świadkami naszego szczęścia.
Rozwiązał kokardę.
Beyza otworzyła pudełko.
W środku leżały małe, różowe buciki dla dziecka.
Jej twarz natychmiast złagodniała.
Wzięła jeden z nich do ręki.
– Dla dziewczynki?
Spojrzała na Cihana.
– Chcesz, żeby nasze następne dziecko było córką?
W tej samej chwili twarz Cihana kompletnie się zmieniła.
Przypomniał sobie rozmowę z Fusun.
Jej słowa.
Prawdę, którą przez tyle lat przed nim ukrywano.
Nagle wyrwał pudełko i cisnął nim o podłogę.
Buciki wypadły na dywan.
Wszyscy zamarli.
– Nigdy!
Beyza patrzyła na niego kompletnie zdezorientowana.
Cihan wskazał na nią.
– Bo jeśli znowu będziemy mieli córkę, co zrobisz? Pozbędziesz się również jej?!
W salonie zapadła kompletna cisza.
Fadime zakryła usta dłonią.
Mukadder, Nusret i Sinem podnieśli się z miejsc.
Hancer i Melih wymienili zszokowane spojrzenia.
Beyza pobladła.
– Cihan… o czym ty mówisz?
– O naszym dziecku.
Jego głos zadrżał.
– O naszej córce.
Spojrzał jej prosto w oczy.
– Nigdy nie będziesz moją żoną.
Beyza wyglądała, jakby ziemia usunęła jej się spod nóg.
– Kto ci nagadał takich rzeczy?
Po chwili odzyskała głos.
– To kłamstwo! Jak mogłeś w coś takiego uwierzyć?
Cihan nie odwrócił wzroku.
– Fusun Kaba.
Beyza zesztywniała.
To jedno nazwisko wystarczyło.
Cihan natychmiast zauważył jej reakcję.
– Znasz ją, prawda?
Beyza milczała.
– Ona również zna ciebie.
Cihan mówił coraz bardziej emocjonalnie.
– Powiedziała mi wszystko.
Jego oczy zaszkliły się.
– Mieliśmy dziecko. Dziewczynkę.
Na moment zabrakło mu głosu.
– Kiedy dowiedziałaś się o jej płci, usunęłaś ciążę.
Mukadder ruszyła w stronę Beyzy.
– To prawda?
Beyza nie odpowiedziała.
– Byłaś w ciąży i nic mi nie powiedziałaś?
Mukadder patrzyła na nią z niedowierzaniem.
– Pozbyłaś się mojej wnuczki?
Nusret również spoważniał.
– Beyza… co ty zrobiłaś?
Łzy pojawiły się na twarzy Beyzy.
Przez kilka sekund wyglądała, jakby nie wiedziała, gdzie uciec.
W końcu wybuchła.
– Zrobiłam to dla was!
Wszyscy spojrzeli na nią.
– Dla nazwiska Develioglu!
Odwróciła się do Mukadder.
– Dla ciebie!
Mukadder aż się cofnęła.
– Nie waż się mnie w to mieszać!
– Całe życie chciałaś wnuka!
– Nawet nie wiedziałam, że byłaś wtedy w ciąży!
Mukadder wskazała na Sinem.
– Kiedy dowiedziałam się, że Sinem urodzi dziewczynkę, czy kazałam jej pozbyć się dziecka?!
Beyza spojrzała w stronę Mine.
– Łatwo ci teraz mówić!
Potem znów zwróciła się do Mukadder.
– Gdybym urodziła córkę, traktowałabyś mnie tak samo jak Sinem!
– Co ty wygadujesz?
– Upokarzałabyś mnie przy każdej okazji!
Beyza coraz bardziej traciła panowanie nad sobą.
– Twierdzisz, że Mine jest taka ważna? To dlaczego nigdy nie uwzględniałaś jej w planach dotyczących holdingu?
Mukadder zamilkła.
– Przez lata liczył się dla ciebie tylko wnuk – ciągnęła Beyza. – Zniszczyłaś nas tym pragnieniem!
Spojrzała na Cihana.
– Próbowałam wszystkich zadowolić. Przez lata robiłam wszystko, czego ode mnie oczekiwano!
Cihan nagle podniósł głos.
– Dość!
Beyza zamilkła.
– Nie obchodzi mnie, czym próbujesz to usprawiedliwić.
Jego głos zaczął drżeć.
– Nasze dziecko miało prawie pięć miesięcy.
Łzy pojawiły się w jego oczach.
– Gdybyś pozwoliła jej żyć, niedługo przyszłaby na świat.
Beyza spuściła wzrok.
Cihan patrzył na nią z mieszaniną bólu i niedowierzania.
Wokół nich nadal płonęły świece.
Na podłodze leżały różowe buciki.
Ślubne dekoracje, które jeszcze kilka minut wcześniej miały symbolizować nowy początek, teraz wyglądały jak scenografia rodzinnej katastrofy.
Sila obserwowała Beyzę ze spokojem.
Nie wyglądała na zaskoczoną.
Yonca również nie odrywała od niej wzroku.
Obie wiedziały znacznie więcej niż pozostali.
Cihan w końcu odwrócił się do gości.
– To koniec.
Nikt się nie odezwał.
– Ceremonii nie będzie.
Spojrzał na zgromadzonych.
– Proszę, idźcie do domów.
Goście powoli zaczęli opuszczać salon.
Nusret spojrzał na córkę.
W jego twarzy nie było już wcześniejszej dumy.
Nie powiedział ani słowa.
Po prostu odwrócił się i wyszedł.
Beyza została pośrodku salonu.
W sukni ślubnej.
Wśród kwiatów, świec i przewróconego pudełka.
Jeszcze chwilę wcześniej była przekonana, że wszyscy będą świadkami jej triumfu.
Zamiast tego cała rodzina zobaczyła moment, w którym Cihan publicznie odrzucił ją i ujawnił sekret, który miała nadzieję zabrać ze sobą do grobu.
Jej wymarzona ceremonia zakończyła się, zanim naprawdę się zaczęła.
