Hanser przychodzi do biura Ciana, widząc, że mężczyzna jest całkowicie zdruzgotany wydarzeniami ostatniej nocy. Dowiedział się, że Beyza ukrywała przed nim ciążę i podjęła decyzję dotyczącą ich nienarodzonej córki bez jego wiedzy. Dla Ciana to potworny cios, ponieważ dopiero teraz uświadamia sobie, że miał dziecko, którego nigdy nie poznał i któremu nie mógł zapewnić ochrony. Hanser, mimo własnych ran i trudnej przeszłości z Cianem, nie potrafi zostawić go samego w tak bolesnej chwili. Zamiast kolejnej kłótni wybiera współczucie i próbuje pomóc mu zmierzyć się z rozpaczą.
Rozmowa szybko schodzi na temat utraconej córki. Cian wyobraża sobie, jak duże było dziecko i jak wyglądałoby jego życie, gdyby wcześniej poznał prawdę. Nie potrafi pogodzić się z tym, że odebrano mu możliwość uczestniczenia w czymś tak ważnym. Hanser próbuje przekonać go, że nie powinien obwiniać się za decyzję, o której nie miał pojęcia, lecz Cian nie potrafi uwolnić się od poczucia winy. Przyznaje, że kiedy jego matka, Mukadder, naciskała na małżeństwo z Beyzą, powinien był odmówić i odejść. Zamiast tego podporządkował się rodzinnej presji, pozwalając, by kłamstwa i destrukcyjne decyzje coraz bardziej komplikowały jego życie.
Cian nie chce już zrzucać całej odpowiedzialności na innych. Uznaje, że Mukadder miała ogromny wpływ na jego los, ale to on sam pozwolił, by sytuacja wymknęła się spod kontroli. Nie może cofnąć przeszłości ani odzyskać córki, której nie zdążył poznać, dlatego pozostaje mu jedynie zmierzyć się z konsekwencjami własnych wyborów. Hanser rozumie jego ból i nie wykorzystuje chwili słabości, by wypominać mu dawne krzywdy. Kiedy kładzie dłoń na jego ramieniu, chce jedynie pokazać, że nie musi przechodzić przez to cierpienie zupełnie sam. Ten gest zbliża ich do siebie, choć oboje wciąż skrywają przed sobą ważne prawdy.
Sytuacja zmienia się, gdy Hanser próbuje zasugerować, że Beyza być może żałuje swoich decyzji. Cian natychmiast odrzuca taką możliwość jako usprawiedliwienie. Nie potrafi zaakceptować tego, że matka jego dziecka ukryła przed nim tak istotną informację. Stanowczo podkreśla, że żaden powód nie usprawiedliwia odebrania ojcu prawa do wiedzy o własnym dziecku. Dla niego to moralna granica, której nie zamierza przekraczać ani wybaczać bez wyjaśnienia. Hanser słucha w milczeniu, ponieważ każde jego słowo uderza w jej największy sekret: ona również jest w ciąży i nie powiedziała Cianowi, że to on jest ojcem jej dziecka.
Hanser zaczyna rozumieć, że właśnie straciła szansę na spokojne wyznanie prawdy. Jeszcze przed rozmową rozważała, czy powinna powiedzieć Cianowi o ciąży, jednak teraz widzi, jak bardzo jest on zraniony przez historię z Beyzą. Boi się, że gdyby ujawniła swój sekret w tej chwili, Cian najpierw zobaczyłby kolejne zatajenie prawdy, a dopiero później próbował zrozumieć jej powody. Nie chce dokładać mu następnego ciosu, dlatego rezygnuje z wyznania i powoli kieruje się do drzwi. Kiedy zostaje sama, przyznaje przed swoim nienarodzonym dzieckiem, że po słowach Ciana straciła odwagę, by powiedzieć mu wszystko. Nadal wierzy, że Cian pokocha dziecko, ale nie wie, czy wybaczy jej milczenie.
Po odejściu Hanser Cian zostaje sam z bólem i poczuciem winy. W końcu przestaje powstrzymywać łzy i załamuje się przy stole, niezdolny znaleźć sposób na naprawienie tego, co się wydarzyło. Nie wie, że obok niego istnieje jeszcze szansa na ojcostwo i nowy początek, ponieważ Hanser wciąż ukrywa przed nim prawdę o ich dziecku. Oboje próbują chronić siebie nawzajem przed kolejnym cierpieniem, lecz strach sprawia, że coraz bardziej oddalają się od rozwiązania. Cian musi zdecydować, czy wyciągnie wnioski z własnych błędów i przestanie pozwalać innym kierować swoim życiem, a Hanser będzie musiała znaleźć odwagę, by przerwać milczenie. Najważniejsza rozmowa wciąż przed nimi, a każde kolejne odroczenie może sprawić, że wyznanie prawdy stanie się jeszcze trudniejsze.
