News

Bea wraca do rezydencji Develoglu z obrączką na palcu i przekonaniem, że wreszcie odzyskała Cichana. Nie zamierza jednak poprzestać na samym powrocie.

Marzy o uroczystym odnowieniu przysięgi małżeńskiej, najlepiej na oczach Hanser, której chce pokazać, kto naprawdę zajmuje miejsce u boku Cichana. Tymczasem mężczyzna zachowuje się zupełnie inaczej, niż można było oczekiwać – nie odrzuca pomysłu Bey.

Przeciwnie, zgadza się na ceremonię i pozwala jej przygotować wszystko według własnego uznania. Dlaczego nagle stał się tak ustępliwy?

Odpowiedź może mieć związek z jego tajemniczym spotkaniem z Fusun Kabą i fotografiami, które wywołały u kobiety wyraźny niepokój. Podczas gdy Bea coraz śmielej snuje plany wspólnej przyszłości, Hanser samotnie walczy z poczuciem winy i strachem o swoje nienarodzone dziecko.

Sinem również przeżywa bolesne rozczarowanie. Czy upragniona ceremonia Bey rzeczywiście oznacza początek nowego życia, czy stanie się wydarzeniem, którego nigdy nie zapomni?

Bea była pewna, że właśnie odzyskała wszystko, o co tak długo walczyła. Na jej palcu błyszczała obrączka, w rezydencji znowu czekał na nią pokój, a Cichan nie sprzeciwił się jej powrotowi.

Nie wiedziała jednak, że mężczyzna, którego uważała za pokonanego, właśnie prowadził własną grę. Zaledwie kilka godzin wcześniej spotkał się z Fusun Kabą, położył przed nią fotografię i zadał pytanie o Beję.

Reakcja kobiety wystarczyła, by zrozumieć, że nie była to zwykła rozmowa. A teraz Cichan miał zrobić coś, co jeszcze bardziej utwierdzi Beję w przekonaniu, że zwyciężyła.

Wszystko zaczęło się w mieszkaniu Nusreta. Bea weszła do salonu z uniesioną głową i miną osoby, która właśnie przyniosła wspaniałą wiadomość.

Czarny, skórzany płaszcz podkreślał jej pewność siebie, a spod rękawa wystawał jasnoróżowy mankiet. Nie spieszyła się z wyjaśnieniami, najpierw stanęła przed ojcem, poprawiła włosy i powoli uniosła dłoń.

Chciała, by Nusret sam dostrzegł złoty krążek – ten drobny gest mówił więcej niż jej uśmiech. Bejza nie przyszła prosić o radę, przyszła odebrać gratulacje.

– „Możesz mi pogratulować, tato. Przed tobą stoi Bejza Develoglu, jedyna żona Cichana Develoglu” – oświadczyła z dumą.

Dla niej słowa „jedyna żona” miały szczególne znaczenie i nie były jedynie przypomnieniem formalnego związku. Brzmiały jak wyzwanie rzucone każdej kobiecie, która mogłaby znaleźć się pomiędzy nią a Cichanem.

Nusret spojrzał na obrączkę, a następnie na twarz córki i uśmiechnął się ostrożnie. Być może chciał uwierzyć, że tym razem sytuacja naprawdę się uspokoi.

– „Brawo, córko. Czyli Cichan założył ci obrączkę?” – stwierdził.

I właśnie wtedy triumfalna historia Bey na moment straciła blask. Kobieta zawahała się, zanim przyznała, że w rzeczywistości sama wsunęła obrączkę na palec.

Cichan nawet nie założył swojej. Przez krótką chwilę w jej głosie słychać było zakłopotanie, lecz zaraz wróciła dawna pewność siebie.

Przekonywała ojca, że ten szczegół niczego nie zmienia. Liczyło się przecież to, że znów może występować jako żona Cichana.

Bea nie chciała zastanawiać się, dlaczego mąż nie wykonał nawet tak prostego gestu. Gdyby dopuściła do siebie to pytanie, musiałaby spojrzeć na własne zwycięstwo znacznie trzeźwiej.

Nusret również nie zamierzał roztrząsać znaczenia obrączki. Odpowiedział, że wielu mężczyzn jej nie nosi, więc nie warto przywiązywać do tego przesadnej wagi.

Interesowało go coś innego: Bea miała wrócić do rezydencji i tym razem utrzymać zdobyte miejsce. Poradził córce, żeby mocno się tam zakorzeniła i nie doprowadziła do kolejnych problemów.

W jego słowach nie było romantyzmu – myślał praktycznie, niemal jak człowiek, który chce zamknąć niewygodny rozdział. Bejza przyjęła tę radę bez sprzeciwu, ponieważ dokładnie tak zamierzała postąpić.

Powrót nie miał być dla niej chwilowym kompromisem, lecz miał stać się początkiem trwałego zwycięstwa. Kiedy Nusret opuścił salon, Bejza odłożyła torebkę i jeszcze raz obejrzała obrączkę.

Została sama ze swoimi myślami, a jej uśmiech stał się bardziej szczery, choć niekoniecznie łagodniejszy. Wiedziała, że odzyskanie dostępu do rezydencji to dopiero pierwszy etap, a następny cel był znacznie ambitniejszy.

Postanowiła doprowadzić do uroczystego odnowienia przysięgi małżeńskiej i nie chodziło jej o skromną chwilę tylko we dwoje. Wyobrażała sobie ceremonię, podczas której trzyma Cichana Gurura na rękach, stoi u boku Cichana i patrzy prosto na Hanser.

Chciała, by tamta kobieta zobaczyła rodzinę, do której w przekonaniu Bey nigdy już nie będzie należeć. – „Nie nazywam się Bea, jeśli nie odnowię przysięgi na oczach Hanser” – obiecała samej sobie.

To zdanie odsłaniało prawdziwy charakter jej planu. Ceremonia miała być nie tylko deklaracją małżeńskiej wierności, lecz także demonstracją siły.

Bea pragnęła zobaczyć w oczach Hanser ból i porażkę. Nie pytała przy tym, czy Cichan rzeczywiście chce ponownie złożyć przysięgę – wystarczało jej, że zgodził się na jej powrót.

Z jednego ustępstwa budowała całą opowieść o odzyskanej miłości. Niebawem zamierzała przedstawić tę opowieść także domownikom, nie spodziewając się, że każdy z nich odczyta jej powrót inaczej.

W rezydencji Develoglu wejście Bey trudno było przeoczyć. W jednej ręce niosła fotelik z małym Cichanem Gururem, drugą ciągnęła złotą walizkę.

Jej kroki były zdecydowane. Nie rozglądała się niepewnie jak ktoś, kto wraca po długiej nieobecności i czeka na przyjęcie.

Zachowywała się raczej tak, jakby przyjechała odebrać własność, której nikt nie miał prawa jej odbierać. Posadzka odbijała światło, walizka cicho turkotała, a obecność dziecka nadawała całej scenie pozory rodzinnego powrotu.

Bejza doskonale rozumiała, jak silny obraz tworzy matka wchodząca do domu z synem, i zamierzała ten obraz wykorzystać. Fadaj zastygła na jej widok.

Zaskoczenie gosposi było natychmiast widoczne i nie umknęło Bezie. Kobieta nie podjęła rozmowy ani nie próbowała wyjaśnić, skąd ta nagła zmiana.

Zimnym tonem kazała Fadaj zabrać dziecko do pokoju, dodając, że mały Cihan Gurur stęsknił się za domem. Już w pierwszych chwilach powrotu zaczęła więc wydawać polecenia.

Chciała wyraźnie zaznaczyć, że nie jest tu gościem, któremu należy okazać uprzejmość. Jest panią domu, a pozostali mają przyjąć ten fakt do wiadomości.

Fadaj bez słowa przejęła fotelik. Dla dziecka najważniejsza była opieka, nie napięcie pomiędzy dorosłymi.

W holu pojawiły się Gülsüm, Sinem i Mine. Dziewczynka, gdy tylko zobaczyła fotelik, natychmiast podbiegła bliżej.

Ucieszyła się na widok kuzyna i zawołała, że Cihan Gurur wrócił. W całej tej scenie właśnie radość Mine była najbardziej spontaniczna – nie miała nic wspólnego z małżeńskimi sporami ani z pretensjami dorosłych.

Fadaj zapytała, czy bardzo tęskniła za chłopcem, a Mine z zapałem potwierdziła. Obie poszły razem do dziecięcego pokoju.

Ich odejście na chwilę złagodziło atmosferę, lecz kiedy korytarz opustoszał, w holu pozostały trzy kobiety i napięcie, którego nie sposób było zignorować. Bejza wskazała Gülsüm złotą walizkę i poleciła zanieść ją do swojego pokoju.

Uczyniła to tak, żeby światło padło na obrączkę. Nie był to przypadek ani nieświadomy ruch ręki – Bea dokładnie wiedziała, dokąd powinny powędrować spojrzenia.

Gülsüm i Sinem zauważyły złoto niemal równocześnie. Obie były wyraźnie zaskoczone.

Beja natychmiast wykorzystała te reakcje. Z pozorną niewinnością wyjaśniła, że to obrączka ślubna, którą założył jej mąż, a przecież nie można kłócić się bez końca.

W mieszkaniu ojca przyznała, że sama wsunęła ją na palec, a tutaj opowiedziała inną wersję, taką, która dawała jej większą przewagę. Sinem nie odpowiedziała od razu.

Wpatrywała się w złoty krążek, a potem podniosła oczy na Beję. Mogła zapytać, co tak naprawdę się wydarzyło, i mogła podważyć jej triumfalne słowa.

Zamiast tego wydobyła z siebie ciche życzenie szczęścia. Bea przyjęła je z satysfakcją, jakby oznaczało uznanie jej zwycięstwa.

Następnie zapytała o Mukader. Dowiedziawszy się, że ciotka przebywa w swoim pokoju, ruszyła do niej bez wahania, przekonana, że Mukader bardzo się za nią stęskniła.

Gülsüm zabrała walizkę, a Sinem została sama w przestronnym holu. Dopiero wtedy przestała udawać spokój.

Dla Sinem powrót Bey oznaczał bowiem coś znacznie boleśniejszego niż zmianę sytuacji w rezydencji. Jeżeli Cichan pozwolił Bezie wrócić jako swojej żonie, to być może nie zamierzał już wracać do Hanser.

A jeśli Hanser zostanie przy Melichu, Sinem nie odzyska mężczyzny, którego wciąż kocha. Jedna obrączka połączyła więc w jej myślach losy aż czworga ludzi.

Bea widziała w niej symbol własnego triumfu, a Sinem znak zamykających się drzwi. Nie usłyszała żadnej oficjalnej decyzji dotyczącej Hanser i Melicha, a mimo to poczuła, że nadzieja oddala się jeszcze bardziej.

Czasem najbardziej bolą nie słowa, lecz wnioski, do których dochodzimy w samotności. Sinem stała nieruchomo, próbując zapanować nad emocjami.

Przecież przed chwilą wypowiedziała uprzejme życzenia, zachowała twarz i nie pozwoliła Bezie zobaczyć swojego bólu. Teraz jednak nie było już nikogo, przed kim musiałaby się bronić.

Myśli wracały do Melicha i do tego, jak bardzo jej przyszłość zależy od decyzji innych osób. To, co dla Bey wydawało się nowym początkiem, dla Sinem wyglądało jak kolejny koniec.

Najbardziej okrutne było to, że Bea nawet nie musiała o niej myśleć – wystarczyło, że pojawiła się z obrączką na palcu. A przecież w tym samym czasie Cichan nie zajmował się przygotowywaniem szczęśliwego życia małżeńskiego, bo miał zupełnie inne sprawy na głowie.

Mężczyzna wszedł do gabinetu, gdzie czekała już na niego Fusun Kaba. Jej obecność od razu nadawała spotkaniu poważny charakter.

Siedziała prosto, z dłońmi złożonymi na kolanach. Twarz miała napiętą, a spojrzenie wymijające.

Wyglądała jak osoba, która przyszła na trudną rozmowę, chociaż wolałaby znaleźć się gdziekolwiek indziej. Cichan zamknął drzwi, przeszedł za biurko i usiadł naprzeciwko niej.

Nie podnosił głosu, ale właśnie ten spokój sprawiał, że atmosfera stawała się coraz bardziej nieprzyjemna. W pomieszczeniu było cicho, ale oboje dobrze wiedzieli, że nie spotkali się po to, by wspominać dawne czasy.

– „Nie sądziłem, że jeszcze się spotkamy, pani doktor” – powiedział Cichan.

Fusun zareagowała nieznacznym drgnięciem. Po chwili wyjaśniła gorzko, że nie jest już lekarką, bo odebrano jej prawo wykonywania zawodu.

Dodała, że stało się to przez niego, nie próbując ukryć urazy. Cichan jednak nie okazał współczucia.

Odpowiedział, że konsekwencje nie spotkałyby jej, gdyby należycie wykonywała swoją pracę. Ona uznała jego słowa za kolejne oskarżenie.

Stwierdziła, że już została ukarana, i zażądała wyjaśnienia, czego jeszcze od niej oczekuje. W jej głosie można było usłyszeć gniew, lecz pod tą złością kryło się coś jeszcze – wyraźny niepokój.

Cichan sprostował jej słowa: nie uważał, że to on ją ukarał. Według niego dosięgła ją sprawiedliwość, choć nawet to określenie wypowiedział z rezerwą.

Nie chciał wdawać się w długi spór o przeszłość, bo miał przygotowane konkretne pytania. Kiedy Fusun zapytała, do czego zmierza, nie odpowiedział od razu.

Otworzył szufladę biurka, wyjął kopertę, rozłożył kilka fotografii, a następnie przesunął je w stronę kobiety. Nie wiemy, co dokładnie przedstawiały zdjęcia, ale ich wpływ na Fusun był natychmiastowy.

Jej twarz zesztywniała, dłonie napięły się, a ona odsunęła fotografie tak gwałtownie, jakby nie chciała ich nawet dotykać. Cichan przyglądał się tej reakcji bardzo uważnie.

Nie musiał podkreślać znaczenia fotografii – wystarczyło, że znalazły się na blacie między nimi. Po chwili padło pierwsze pytanie: – „Od jak dawna Fusun zna Beję?”

Drugie było jeszcze bardziej bezpośrednie: – „Czy to Bea namówiła ją do terapii Hanser?”

Fusun uniosła oczy, lecz nie wytrzymała jego spojrzenia. Odpowiedziała wymijająco – zamiast wyjaśnić, jak wyglądały jej kontakty z Beą, poleciła Cichanowi zapytać o to własną żonę.

Próbowała przesunąć ciężar rozmowy na nieobecną kobietę. Cichan pozostał niewzruszony.

Przypomniał krótko, że w tej chwili pyta właśnie ją. W gabinecie zapadło milczenie, w którym nie było nic przypadkowego.

Fusun zastanawiała się, ile Cichan już wie, a on obserwował, jak bardzo niechętnie odpowiada na proste pytania. W końcu powiedział, że napięcie pomiędzy nią a Bejzą jest zbyt wyraźne, by uznać je za zbieg okoliczności.

Chciał wiedzieć, co między nimi zaszło. Fusun spróbowała odzyskać kontrolę.

Oświadczyła, że nie ma obowiązku niczego wyjaśniać, a fotografie same w sobie niczego nie dowodzą. Cichan uśmiechnął się chłodno i stwierdził, że nie potrzebuje niczego jej udowadniać.

Nie przedstawił w tej chwili żadnej gotowej odpowiedzi, lecz pozostawił ją samą z napięciem i pytaniami. Ostatecznie Fusun wypowiedziała zdanie, które zabrzmiało zaskakująco.

Powiedziała, że Cichan powinien przede wszystkim wiedzieć jedno: jego żona kocha go bardziej niż cokolwiek na świecie. Nie było to jednak wyjaśnienie dotyczące fotografii, terapii Hanser ani długości znajomości z Beą.

Fusun mówiła o uczuciu, gdy Cichan pytał o fakty. Czy próbowała usprawiedliwić czyjeś postępowanie, czy chciała odwrócić jego uwagę od trudniejszego tematu? Tego jeszcze nie można rozstrzygnąć.

Wiadomo tylko, że jej odpowiedź pozostawiła najważniejsze pytania otwarte, i właśnie dlatego późniejsze zachowanie Cichana nabiera tak szczególnego znaczenia. Wieczorem mężczyzna wrócił do rezydencji.

Nie zatrzymał się w salonie, nie próbował rozmawiać z rodziną i nie szukał Bejzy. Poszedł prosto do pokoju małego Cichana Gurura.

To ważny szczegół, bo w ciągu całego dnia niemal każdy patrzył na powrót dziecka przez pryzmat własnych pragnień. Bea widziała w synu szansę na zacieśnienie więzi z mężem, Mine cieszyła się po prostu obecnością kuzyna.

Dla Cichana chwila przy kołysce była czymś bardziej osobistym. Dziecięcy pokój z namalowanym słońcem i ozdobami na ścianach zdawał się oddzielony od dorosłych sporów.

Tu wszystko wyglądało niewinnie i spokojnie. Cichan podszedł do białej kołyski i pochylił się nad synem.

Przez chwilę przyglądał się jego twarzy, a następnie delikatnie dotknął czoła chłopca. Nie potrzebował słów – wystarczała obecność dziecka i krótki moment ciszy.

Ta chwila jednak nie trwała długo. Drzwi otworzyły się szerzej, a w progu pojawiła się Bejza, wołając radośnie: – „Niespodzianka!”

Cichan odwrócił głowę. Przed nim stała żona w białej sukni ślubnej, i nie była to przypadkowa kreacja.

Bea włożyła suknię, którą miała na sobie podczas ich pierwszego ślubu. Przygotowała całe przedstawienie, licząc, że mąż poczuje to samo wzruszenie, które sama chciała przeżyć.

Suknia miała szeroką, połyskującą spódnicę, dopasowaną górę i koronkowe, przezroczyste rękawy. Bejza ułożyła włosy w miękkie fale.

Wyglądała jak kobieta gotowa ponownie stanąć przed ołtarzem, chociaż żadnej uroczystości jeszcze nie zaplanowano. Uśmiechała się i uważnie obserwowała twarz Cichana, chcąc dostrzec zachwyt i potwierdzenie, że wciąż jest dla niego kimś wyjątkowym.

Cichan podszedł bliżej. Zamiast jednak od razu ją objąć lub zachwycać się jej wyglądem, zachował powściągliwość.

Bejza zapytała, czy pamięta tę suknię. Potwierdził, że tak, i właśnie ta spokojna odpowiedź wystarczyła jej, by mówić dalej z coraz większym entuzjazmem.

Przypomniała, że podczas drugiego ślubu nie mogła założyć tej kreacji, ponieważ była w ciąży. Teraz, jak oznajmiła z dumą, odzyskała dawną figurę, więc znów mieści się w ślubnej sukni.

Z uśmiechem dodała, że Cichan ma szczęście. W jej wypowiedzi mieszały się kokieteria, próba wzbudzenia nostalgii i potrzeba potwierdzenia własnej pozycji.

Każdy szczegół stroju miał znaczenie: dawny ślub, dawne obietnice, wspomnienie czasu, w którym mogła mówić o nim jako o swoim mężu bez ciągłego lęku przed Hanser. Bea wierzyła, że odtworzenie obrazu z przeszłości pomoże stworzyć wymarzoną przyszłość.

Potem przeszła do właściwego tematu. Stwierdziła, że ich pierwszy ślub został wymuszony przez jej ojca i matkę Cichana, a drugi wiązał się z ciążą.

Tym razem pragnęła czegoś zupełnie innego. Chciała mieć pewność, że Cichan wybiera ją z własnej woli.

Przekonywała, że pozwalając jej wrócić z dzieckiem, zrobił coś, czego nigdy wcześniej tak mocno nie odczuwała – sprawił, że po raz pierwszy naprawdę poczuła się częścią rodziny. Bea nie zauważała przy tym sprzeczności między swoimi słowami a tym, co wydarzyło się wcześniej.

Cichan nadal nie nosił obrączki i nie powiedział również, że ją kocha. Ona jednak potrzebowała jednego potwierdzenia, więc sama dopowiadała resztę.

Najbardziej niezwykłe było to, jak Bejza wprowadziła do rozmowy małego Cichana Gurura. Oświadczyła, że to właśnie syn zapytał ją, dlaczego rodzice nie odnowili przysięgi małżeńskiej.

Cichan zatrzymał się na tym zdaniu. Spojrzał na żonę i zapytał, czy naprawdę ich małe dziecko miało taki pomysł.

Bea roześmiała się, tłumacząc, że oczywiście nie usłyszała tego wprost – po prostu wyczytała pragnienie z oczu chłopca. Wspomniała też, że przywiązała mu obrączkę do nadgarstka.

Dla niej wszystko układało się w uroczą historię rodzinną. Dla uważnego obserwatora było to jednak kolejne świadectwo, jak mocno podporządkowywała dziecko własnym planom.

Bejza z czułością zwróciła się do Cichana jak do ojca przedstawionego przez syna pomysłu i czekała na odpowiedź. W tej chwili mogło wydarzyć się coś, co zburzyłoby całą jej fantazję – Cichan mógł odrzucić propozycję, wyjaśnić, że powrót do rezydencji niczego jeszcze nie oznacza, albo po prostu odmówić rozmowy o ceremonii.

Tymczasem lekko się uśmiechnął i stwierdził, że syn miał dobry pomysł, a jego życzenie jest dla ojca rozkazem. Bejza omdlewała z zachwytu.

Usłyszała dokładnie to, czego pragnęła, nie spostrzegając, że jego uśmiech nie był ciepły, a zachowanie wciąż pozostawało starannie kontrolowane. – „Naprawdę odnowimy przysięgę?” – upewniała się.

Potwierdził. Zgodził się, żeby uroczystość wyglądała tak, jak Bea sobie wymarzy.

Powiedział jej, by wszystko przygotowała, wybrała miejsce i sporządziła listę gości. Zaznaczył tylko, że wolałby rodzinny charakter spotkania i że powinna dobrze przemyśleć zaproszenia.

Bea widziała w tym szczodrą zgodę męża. W rzeczywistości Cichan pozwalał jej samodzielnie nadać wydarzeniu rozmach.

To ona miała podejmować decyzje, organizować przygotowania i budować nadzieję. On zaś nie zobowiązywał się słowami miłości – mówił o ceremonii, nie o uczuciu, a różnica między jednym a drugim była ogromna.

Podekscytowana Bejza dziękowała mu, po czym poprawiła się, mówiąc, że uszczęśliwił nie tylko ją, ale ich wszystkich. Podeszła do kołyski, podniosła dziecko i podała je Cichanowi.

Mówiąc cienkim, słodkim głosem, udawała, że to chłopiec dziękuje ojcu. Nazwała Cichana najlepszym tatą na świecie, a następnie pocałowała męża w policzek.

Ten drobny gest, pełen jej radości, nie oznaczał jednak, że między nimi rzeczywiście zniknęły wszystkie bariery. Bea patrzyła na tę scenę jak na upragniony obraz rodzinnego szczęścia – w głowie miała już przyszłą ceremonię, gości i chwilę, w której Hanser zobaczy ją u boku Cichana.

Nie przypuszczała, że dla jej męża wszystko może znaczyć coś zupełnie innego. Właśnie tutaj ujawnia się prawdziwe napięcie tej historii.

Cichan nie uległ nagle romantycznemu nastrojowi. Zachowywał spokój, ponieważ prowadził grę i chciał, żeby Bea uwierzyła w swoje zwycięstwo.

Im mocniej miała zaangażować się w przygotowania, tym większy cios mogłoby przynieść późniejsze odkrycie prawdy. Nie znamy jeszcze wszystkich szczegółów jego zamierzeń, nie wiemy, jak wykorzysta wiadomości uzyskane od Fusun, ani co dokładnie wynika ze zdjęć.

Widzimy jednak wyraźnie, że zachowuje się w sposób przemyślany. Bejza odpowiada emocjami, a on pilnuje każdego słowa.

Pozornie rozmawiają o tym samym ślubie, lecz każde z nich ma w głowie zupełnie inną przyszłość. Podczas gdy w rezydencji powstawała wizja wystawnej rodzinnej uroczystości, w starym domu panowała cisza.

Hanser siedziała samotnie na różowej kanapie, ubrana w jasny, pikowany szlafrok. Była zmęczona, blada i wyraźnie przytłoczona.

Na kolanach trzymała notatnik – otworzyła go na pustej stronie i przez dłuższą chwilę nie potrafiła zacząć pisać. W jej położeniu nawet znalezienie odpowiednich słów wydawało się trudne.

Miała za sobą tyle bólu, że zwykła kartka mogła stać się miejscem, w którym wreszcie pozwoli sobie na szczerość. W końcu chwyciła długopis i zaczęła pisać.

Nie poznajemy treści tych zdań – najważniejsze jest to, co wydarzyło się chwilę później. Hanser zatrzymała rękę, zamknęła notatnik i odłożyła go obok siebie, jakby zrozumiała, że żadna wypowiedź nie potrafi pomieścić tego, co czuje.

Następnie objęła dłońmi zaokrąglony brzuch. Ten gest nie był demonstracją przed kimkolwiek, bo w domu nie było widzów.

Hanser chciała po prostu osłonić dziecko, które nosiła pod sercem, przed lękiem tak silnym, że sama ledwie potrafiła go udźwignąć. Po jej policzkach zaczęły spływać łzy.

Nie płakała z powodu jednej kłótni czy jednego przykrego zdania. W jej twarzy widać było zmęczenie sytuacją, w której miłość, poczucie winy i odpowiedzialność splatały się w jeden bolesny węzeł.

W końcu zwróciła się do Boga. Prosiła o siłę, by znieść wyrzuty sumienia, i powiedziała, że dziecko ma tylko ją oraz że musi nauczyć się być silną matką.

Najbardziej poruszające były słowa, w których błagała, żeby nie zawieść dziecka, tak jak jej zdaniem zawiodła jego ojca. To nie była lekka skarga ani próba przerzucenia winy na innych – Hanser obwiniała samą siebie.

Nie wiemy, czy oceniała swoje czyny sprawiedliwie, ale dla niej ten ciężar był bardzo realny. Trzymała jedną dłoń na brzuchu, drugą przyciskała do piersi.

Tak wyglądał jej świat w chwili, gdy Bea przygotowywała się do świętowania. Kontrast pomiędzy tymi dwiema kobietami trudno przeoczyć: Bea, otoczona luksusem rezydencji, dopracowywała obraz idealnej rodziny, a Hanser w skromniejszym, cichym domu martwiła się, czy zdoła zapewnić swojemu dziecku bezpieczeństwo i miłość.

Jedna chciała zwyciężyć nad rywalką, druga modliła się, by nie przegrać z własnym poczuciem winy. Żadna z nich nie znała w tej chwili pełnych zamiarów Cichana ani nie wiedziała, dokąd doprowadzi jego rozmowa z Fusun.

Łączyło je jednak coś, czego Bea nigdy nie chciała dostrzec: obie opierały swoje wyobrażenia o przyszłości na decyzjach mężczyzny, którego nie potrafiły do końca zrozumieć. Dla Hanser myśl o Cichanie była szczególnie trudna.

Nie potrzebowała, by ktoś wypowiedział jego imię – wystarczało wspomnienie odpowiedzialności za dziecko i wszystkiego, co wydarzyło się między nimi. Nie snuła wielkich planów, nie wyobrażała sobie sali pełnej gości ani publicznych deklaracji.

Jej pragnienie było znacznie prostsze: znaleźć w sobie dość siły, by nie zawieść maleńkiego człowieka, który całkowicie od niej zależy. Łzy nie oznaczały, że przestała walczyć – przeciwnie, w tej samotnej modlitwie próbowała odnaleźć odwagę.

Najtrudniejsze pytanie wciąż pozostawało jednak bez odpowiedzi: czy będzie musiała stawić czoło przyszłości sama? Tymczasem Bea nie miała podobnych wątpliwości.

Wieczorem stanęła przed dużym lustrem toaletki w czarnym satynowym szlafroku z koronkowymi rękawami. Starannie wcierała krem w dłonie i przyglądała się własnemu odbiciu, podczas gdy w tle widoczne było łóżeczko Cichana Gurura.

Dla niej obecność dziecka nie stanowiła przeszkody w realizowaniu planów, wręcz przeciwnie – była jednym z najważniejszych argumentów, które mogła wykorzystać wobec Cichana. Bea uśmiechnęła się do własnych myśli i zaczęła mówić do syna, chociaż w istocie zwracała się przede wszystkim do samej siebie.

Nieświadomie odsłaniała sposób, w jaki rozumie rodzinę. Powiedziała, że Cihan Gurur jest najlepszym planem, jaki kiedykolwiek stworzyła, i była przekonana, że dzięki dziecku będzie mogła trzymać męża przy sobie.

Zaraz potem próbowała nadać swoim słowom łagodniejsze brzmienie, zapewniając, że chłopiec również na tym zyskał, bo ma teraz cudowną mamę. Porównała swoje pojawienie się w jego życiu do wielkiej wygranej i z pogardą wspomniała kobietę, która była przed nią.

Uważała, że kiedy chłopiec dorośnie, zrozumie jej wartość i będzie się o nią troszczył jak o największy skarb, nie dostrzegając, jak wiele jej własnych oczekiwań kryje się pod pozorami macierzyńskiej czułości. To wyznanie pokazuje Beję z innej strony niż scena w sukni ślubnej.

Wcześniej można było odnieść wrażenie, że jest po prostu kobietą pragnącą odzyskać uczucie męża. Teraz sama mówi o dziecku jak o elemencie strategii – nie oznacza to, że nie potrafi okazywać mu ciepła, ale w jej myśleniu miłość bardzo łatwo miesza się z potrzebą kontroli.

Każde zdarzenie ocenia przez pryzmat tego, czy przybliża ją do Cichana. Powrót do domu, obrączka, suknia, a nawet spojrzenie niemowlęcia stają się dowodami na rzecz historii, w którą chce wierzyć.

Problem polega na tym, że Cichan nie czyta tej historii tak samo. Bejza sięgnęła po perfumy, rozpyliła delikatną chmurę zapachu, poprawiła włosy i wyszła z pokoju, kierując się do gabinetu męża.

Nie zamierzała poprzestać na obietnicy odnowienia przysięgi – chciała również odzyskać codzienną bliskość i sprawdzić, czy pozwoli jej zachowywać się tak, jakby wszystkie dawne napięcia naprawdę zniknęły. W gabinecie zastała go siedzącego za biurkiem.

Mężczyzna był wyraźnie zmęczony, miał zamknięte oczy, a jedną rękę trzymał przy skroni. Przez chwilę wyglądał jak ktoś, kto po długim dniu pozwolił sobie wreszcie na moment odpoczynku.

Bea zobaczyła w tym doskonałą okazję. Podeszła cicho od tyłu, położyła dłonie na jego ramionach i zaczęła delikatnie je masować.

Cichan, jeszcze pogrążony w półśnie, przez krótką chwilę nie protestował, a jego twarz złagodniała, jakby potrzebował takiego ukojenia. Beja mogła uznać, że trafiła na właściwy moment, i słodkim głosem zapytała, czy nie jest już za późno na pracę i czy nie chciałby pójść do łóżka.

Dopiero dźwięk jej głosu uświadomił Cichanowi, kto stoi za fotelem. Zareagował błyskawicznie: otworzył oczy, odwrócił się gwałtownie i strącił jej ręce z ramion.

Spokój, który chwilę wcześniej widziała na jego twarzy, zniknął. Cichan poprawił marynarkę i oznajmił chłodno, że ma jeszcze pracę.

Bea nie chciała jednak odejść. Położyła dłoń na jego barku po raz kolejny i zapytała, czy nie jest zmęczony, próbując stworzyć atmosferę troski, lecz jego reakcja pokazywała, że nie zamierza dopuszczać jej tak blisko.

I wtedy wydarzyło się coś zaskakującego: zamiast ostro ją odprawić, Cichan wstał, ujął jej dłoń i zmienił ton. Zapytał, czy Bejza pragnie, by wszystko było tak jak za pierwszym razem.