”Tymczasem na ulicach Akatias dochodzi do rozmowy, która mogłaby okazać się znacznie groźniejsza, niż początkowo wygląda.
Fabiana spotyka Marię pracującą dla doktora Higinia. Podczas pozornie niewinnej wymiany zdań zaczyna wypytywać o życie prywatne lekarza, zastanawiając się, dlaczego przystojny i zamożny mężczyzna nadal pozostaje kawalerem.
Maria odpowiada ostrożnie, że nie wie, dokąd doktor chodzi, kiedy zostaje sam.
Fabiana jednak nie ustępuje. Sugeruje, że niektórzy mężczyźni utrzymują sekretne relacje z kobietami zamężnymi albo pochodzącymi z niższych warstw społecznych. Maria wyraźnie się denerwuje. Jeżeli chce mi pani coś powiedzieć, proszę mówić wprost. Zanim rozmowa przerodzi się w otwarty konflikt, pojawia się Kasilda. Kobiety natychmiast udają, że rozmawiały wyłącznie o zwyczajnych sprawach.
Maria zostaje z córką. Natomiast Fabiana odchodzi, nie zdradzając , td4729 ile naprawdę podejrzewa. Kasilda z wielką czułością opowiada o Fabianie, która przez lata była dla niej niemal matką. Teraz jednak pragnie nadrobić stracony czas z Maryją.
Dlatego z uwagą słucha ponawianej propozycji wspólnego wyjazdu na wieś.
Maryja przedstawia córce kuszącą wizję przyszłości. Mogłyby mieć własny dom, ogród, krowy, kury, owce i drzewa owocowe. Kasilda marzy nawet o miejscu, w którym mogłaby przyjmować przyjaciół potrzebujących pomocy, aby żaden z nich nigdy nie musiał żebrać pod kościołem.
Jednak dziewczyna nie potrafi zapomnieć o Leonor, Lolicie i Fabianie. Wszystkich kocha i wie, że rozstanie bardzo by ją zabolało. Maryja zapewnia, że przyjaciele zawsze mogliby je odwiedzać, a wspólne gospodarstwo dałoby im szansę na spokojne życie. Kasilda zaczyna wyobrażać sobie tę przyszłość coraz wyraźniej. Nawet kiedy rozmowa schodzi na hodowanie owiec, z rozbrajającą szczerością oznajmia, że nie potrafiłaby zabić żadnego jagnięcia.
Maryja obiecuje więc, że ich zwierzęta będą żyły tak długo, aż umrą ze starości.
Tymczasem w świecie teatru Servando świętuje własny triumf. Jest przekonany, że tylko dzięki jego niezwykłym zdolnościom dyplomatycznym udało się pogodzić aktorki z Leonor i uratować przedstawienie.
Zaczyna porównywać swoje osiągnięcia do wielkiej polityki międzynarodowej, przekonując, że gdyby podczas wojny Hiszpanii ze Stanami Zjednoczonymi skorzystano z jego rad, los całego kraju mógłby potoczyć się inaczej. Inigo słucha tych przechwałek z coraz większym rozbawieniem, próbując skierować rozmowę z powrotem na przygotowania teatralne.
Pokazuje Serwandowi projekty kostiumów i dekoracji, ale portier natychmiast czuje się urażony, ponieważ nikt wcześniej nie zapytał go o zdanie. Nasze przedstawienie ma dwóch kierowników. Leonor i Serwanda. Przypomina z pełną powagą. Inigo zgadza się uwzględniać jego uwagi, wiedząc, że dalsza dyskusja tylko opóźni próby. Servando odzyskuje doskonały humor i ponownie zaczyna snuć marzenia o własnej wielkości.
Podczas gdy jedni przygotowują się do teatralnej premiery, inni stoją przed decyzjami znacznie poważniejszymi. Samuel wierzy, że przekonał Celie i Felipego o szczerości swoich zamiarów. Maria powoli przybliża Kasildę do wyjazdu z Akatias, a Fabiana coraz uważniej obserwuje jej zachowanie. Podczas gdy Samuel coraz odważniej planuje swoją przyszłość u boku Luci, młoda dziedziczka nie zdaje sobie sprawy, że jego decyzja o unieważnieniu małżeństwa wkrótce wywoła prawdziwą burzę wśród mieszkańców Akacjowej.
Tymczasem Maria i Higinho przygotowują się do realizacji planu, który może odebrać Kasildzie wszystko, co dopiero niedawno odzyskała. Za pozorną troską o córkę kryje się bowiem chciwość, przed którą nie ochronią jej nawet najszczersze uczucia.
td4729 W domu Alvares Hermoso Lucia z niezwykłą starannością zajmuje się odnawianiem figury Matki Boskiej Cudów. Przygotowuje specjalny roztwór czyszczący i przypomina pomagającej jej Lolicie, że należy dodać dokładnie dwie krople preparatu, ponieważ nawet niewielki błąd mógłby uszkodzić delikatną polichromię.
Lolita z właściwą sobie swobodą zaczyna opowiadać historię z rodzinnego Kabrachigo, gdzie pewna kobieta postanowiła wyczyścić stary obraz kościelny wodą używaną wcześniej do mycia podłogi. Efekt okazał się katastrofalny, ponieważ zniknęło niemal całe malowidło, które podobno mogło być dziełem samego Murilla.
Słucha tej opowieści z niedowierzaniem i postanawia zachować jeszcze większą ostrożność, najpierw sprawdzając działanie preparatu na niewielkim fragmencie figury. Praca daje jej chwilę wytchnienia od problemów osobistych, ale spokój nie trwa długo. Na jej prośbę pojawia się Karmen, która przynosi wiadomość dotyczącą wizyty Celi i Felipego u Samuela.
Służąca początkowo waha się, prosząc, by Lucja nie zdradziła, skąd dowiedziała się o całej sprawie. W końcu wyjawia, że Samuel oficjalnie wystąpił o stwierdzenie nieważności małżeństwa z Blanką, a następnie poprosił Celię i Felipego o zgodę na rozpoczęcie zalotów, kiedy tylko odzyska wolność.
Lucia z trudem ukrywa poruszenie.
Najbardziej interesuje ją jednak odpowiedź krewnych. Powiedzieli, że decyzja należy wyłącznie do pani wyjaśnia Carmen. Te słowa otwierają przed dziewczyną możliwość przyszłości, której jeszcze niedawno nie odważyłaby się sobie wyobrazić.
Tymczasem za zamkniętymi drzwiami Maria spotyka się z Higinem. td4729
Oboje zachowują wielką ostrożność, ponieważ kobieta obawia się, że Fabiana zaczyna coś podejrzewać. Doktor lekceważy niebezpieczeństwo, przekonany, że słowo szanowanego lekarza zawsze będzie miało większą wagę niż oskarżenia zwykłej służącej. Maryja jednak dobrze zna Fabianę i wie, że jej przywiązanie do Kassildy może pokrzyżować ich zamiary.
Higinio przypomina więc, że muszą jak najszybciej doprowadzić do wyjazdu dziewczyny z Akacjowej. Kasilda nadal się waha, ponieważ jest przywiązana do Leonor, Rosiny oraz dawnych przyjaciół. Maria tłumaczy, że powoli przekonuje ją wizją własnego gospodarstwa, spokojnego życia na wsi i możliwości nadrobienia lat spędzonych w rozłące.
Higinio nie chce jednak czekać bez końca. Wie, że jeśli Kassilda odkryje ich prawdziwe intencje, natychmiast zamknie się przed nimi i odmówi współpracy. Musimy wyprowadzić ją stąd dobrymi słowami. Nie może domyślić się, że chodzi nam o spadek. Podkreśla Maryja. Plan jest przerażająco prosty.
Kiedy dziewczyna opuści Akacjową i przekaże im swoje pieniądze, oboje będą mogli rozpocząć nowe życie z dala od Hiszpanii. Rozważają Kubę, a następnie Argentynę, szczególnie Buenos Aires, które wydaje im się idealnym miejscem dla ludzi posiadających fortunę. Higinho zaczyna już zachowywać się tak, jakby pieniądze Kassildy należały do niego.
Proponuje Marii elegancką kolację w restauracji poza miastem, gdzie wreszcie będą mogli okazywać sobie uczucia bez obawy przed rozpoznaniem. Zamierzają nauczyć się życia bogaczy, zanim jeszcze zdobędą upragniony majątek.
W tym samym czasie w domu Palaciosów Antonito próbuje zainteresować ojca nowym przedsięwzięciem. Fascynuje go poligraf, urządzenie pozwalające rejestrować fizjologiczne reakcje człowieka podczas odpowiadania na pytania. Młody wynalazca jest przekonany, że taki sprzęt mógłby znaleźć zastosowanie niemal w każdym domu.
Ramun słucha syna coraz bardziej niecierpliwie.
Antonito przekonuje, że ludzie chcieliby sprawdzać uczciwość współmałżonków, wspólników, a nawet własnych dzieci. Dlatego produkcja wykrywaczy kłamstw mogłaby stać się interesem stulecia.
Ojciec natychmiast wskazuje jednak koszty patentów, reklamy, produkcji i dystrybucji. Antonito odpowiada, że mógłby wykorzystać sieć sprzedaży ekspresów do kawy, a reklamę zapewnić poprzez bezpłatne przekazanie urządzeń redakcjom gazet. Co więcej, zamierza opracować własną ulepszoną wersję istniejącego wynalazku.
Ramund stanowczo odmawia finansowania projektu, przypomina synowi jego wcześniejsze nieudane pomysły i nie zamierza ponownie ryzykować rodzinnych pieniędzy. Nie wydam na to ani jednego grosza. Oznajmia. Antonito pozostaje rozczarowany, ponieważ wierzy, że ojciec nie dostrzega możliwości, jakie przynosi postęp nauki.
Tymczasem mieszkańcy Akacjowej spotykają się, aby omówić przygotowania do uroczystości ku czci Matki Boskiej Cudów.
Zgodnie z miejscową tradycją figura ma zostać umieszczona na czas święta w domu jednej z mieszkanek, a następnie uroczyście przeniesiona w procesji.
Rozmowa wywołuje wspomnienia Kajetany, w której domu figura znajdowała się dawniej, oraz tragicznych wydarzeń związanych z przeszłością dzielnicy.
Wszyscy są zgodni, że odnowiona przez Lucę rzeźba powinna odzyskać dawną świetność.
Trudniej natomiast ustalić, kto powinien przyjąć ją pod swój dach. Rosina zgłasza gotowość, chociaż nie mieszka już bezpośrednio przy Akacjowej. Suzan proponuje własny zakład krawiecki, co natychmiast wywołuje żarty o ustawieniu figury w witrynie obok manekinów. Trinni również chętnie wzięłaby udział w uroczystości, a Celia rozważa przyjęcie figury do swojego domu. Szczególnie że Luccia poświęciła tyle pracy jej odnowieniu.
Susana jednak ponownie zaczyna podważać religijną postawę dziewczyny. Tym razem nie chodzi jej o pochodzenie Luci, lecz o jej bliskość z Samuelem Aldajem.
Celia wyjaśnia, że Samuel wystąpił o unieważnienie małżeństwa i obiecał nie zabiegać o Lucie, dopóki procedura nie zostanie zakończona. Wiadomość natychmiast wzbudza zainteresowanie sąsiadek. Niektóre zaczynają już marzyć o kolejnym ślubie i wielkim przyjęciu w Bario, nie zastanawiając się nad trudnościami, które mogą jeszcze stanąć młodym na drodze.
Samuel spotyka tymczasem Liberta i rozmawia z nim o swoich zamiarach. Przyznaje, że nigdy nie przypuszczał, iż sam wystąpi o unieważnienie małżeństwa, ponieważ wcześniej oczekiwał takiego kroku ze strony Blanki. Teraz jednak uważa, że związek, który od dawna istnieje wyłącznie na papierze, powinien zostać definitywnie zakończony.
Z przekonaniem opowiada o Lucie, nazywając ją piękną, wrażliwą i dobrą kobietą, która rozjaśniła jego życie.
Liberto dostrzega jego zaangażowanie, a rozmowa stopniowo schodzi na sytuację w domu Hidalgo. Samuel dowiaduje się więcej o nowej pozycji Kassildy, która okazała się córką Maksimiliana, a tym samym siostrą Leonor i osobą uprawnioną do części rodzinnego spadku. Liberto wspomina również o kopalni złota stanowiącej element majątku.
Dla Liberta to przede wszystkim historia trudnego rodzinnego pojednania. Dla Samuela, który sam znajduje się w niepewnej sytuacji finansowej, wiadomość o kolejnym ogromnym dziedzictwie z pewnością nie pozostaje błacha.
Mimo wszystkich przeciwności Aldi zapewnia, że nie może doczekać się chwili, gdy odzyska wolność i będzie mógł otwarcie zabiegać o serce Luci. Wszystko zależy teraz od odpowiedzi Blanki i decyzji władz kościelnych.
A tymczasem dwie młode kobiety, Lucia i Cassilda, stoją przed zupełnie różnymi wyborami, nie wiedząc, jak wielką rolę w ich przyszłości odgrywają pieniądze. Jedna zaczyna wierzyć w obietnice romantycznej miłości, druga marzy o spokojnym życiu z odnalezioną matką. Obie mogą jednak zostać boleśnie zdradzone przez ludzi, którym pragną zaufać najbardziej.
Na Akacjowej 38 coraz wyraźniej widać, że nawet najpiękniejsze marzenia mogą rozbić się o uprzedzenia, zazdrość i ludzką dumę.
Leonor próbuje ocalić swoją sztukę przed kolejnymi problemami. Kasilda zastanawia się, czy powinna porzucić życie wśród zamożnych krewnych, a Luccia, coraz bardziej przekonana o szczerości Samuela, nie dostrzega, jak wiele bólu sprawia człowiekowi, który próbuje ostrzec ją przed niebezpieczeństwem.
Przygotowania do przedstawienia w Altillo wkraczają w kolejny etap. Penia i jego towarzysze przynoszą Suzanie projekty kostiumów, licząc, że doświadczona krawcowa zgodzi się pomóc w ich wykonaniu.
Kobieta ogląda rysunki z profesjonalnym zainteresowaniem i przyznaje, że zostały przygotowane z dużym talentem. Szczególnie jak na kogoś, kto nie zajmuje się zawodowo krawiectwem. Dostrzega nawet kilka szczegółów, które po niewielkich poprawkach można byłoby bez trudu przenieść na prawdziwe ubrania.
Jednak kiedy dowiaduje się, że nie chodzi jedynie o udzielenie rad, ale o uszycie wszystkich kostiumów, natychmiast zmienia nastawienie. Nie zamierza poświęcać czasu na stroje dla amatorskich aktorów, a jej oburzenie staje się jeszcze większe, gdy słyszy, że organizatorzy nie mają żadnego budżetu.
Chcecie, żebym szyła teatralne kostiumy z tanich materiałów i jeszcze pracowała za darmo? Pyta z niedowierzaniem.
Rozmówcy próbują przekonać ją, że byłby to piękny gest wobec całego Bario, a jeśli sztuka odniesie sukces, mogłaby nawet zwrócić uwagę bogatych przedsiębiorców teatralnych. Suzan nie zamierza jednak dać się uwieść wizji przyszłej sławy.
W końcu przypomina sobie, że w magazynie przechowuje ubrania zamówione przez klientów, którzy nigdy ich nie odebrali. Proponuje, by Penia przejrzał te rzeczy i wybrał te, które po przeróbkach mogłyby posłużyć jako kostiumy. Podkreśla przy tym, że robi to wyłącznie dla mieszkańców dzielnicy, a nie z miłości do teatru.
Mimo jej surowego tonu Penia przyjmuje propozycję z ogromną wdzięcznością, wiedząc, że przedstawienie właśnie zyskało kolejną szansę.
Altillo Leonor zbiera tymczasem aktorów na następną próbę. Servando od razu zaczyna narzekać, że jego postać ma zbyt mało kwestii, ale pisarka stanowczo przypomina mu, że niezależnie od długości roli, zawsze będzie uważał ją za niewystarczającą.
Ponieważ Inigo jest nieobecny, Servando z zadowoleniem zgadza się sam odgrywać własną postać.
Rozpoczyna się scena przesłuchania Eliodory i Martiny w szkole. Lolita wciela się w dyrektorkę, która oskarża obie kobiety o zachowanie sprzeczne z zasadami moralności.
Karmen odpowiada z godnością, że nie zrobiły nic złego, a bardziej nieczyste od ich postępowania mogą być spojrzenia ludzi, którzy je osądzają.
Flora początkowo próbuje bronić się, twierdząc, że jedynie trzymała Eliodorę za rękę w geście przyjaźni. Kiedy jednak padają kolejne oskarżenia, bohaterki przestają ukrywać uczucia.
Pani mnie kocha, a ja kocham panią wyznaje jedna z nich.
Tym razem próba przebiega znacznie lepiej. Aktorzy pamiętają swoje kwestie, a scena zaczyna przypominać prawdziwe przedstawienie. Servando domaga się owacji, lecz Leonor chłodzi jego entuzjazm. Przyznaje, że poczynili postępy, ale przed nimi wciąż dużo pracy.
Kiedy Trini proponuje dopisanie kolejnych zdań dla swojej bohaterki, pisarka natychmiast ucina rozmowę i zarządza powtórzenie sceny od początku.
Tymczasem w domu Hidalgo Kassilda usiłuje nauczyć się zachowania właściwego damie. Podczas picia herbaty unosi mały palec, przekonana, że właśnie tak postępują kobiety z wyższych sfer.
Liberto zauważa ten gest i z rozbawieniem pyta, kto nauczył ją podobnych manier. Kiedy dziewczyna słyszy, że wcale nie musi tego robić, ogarnia ją rozczarowanie.
Nigdy nie zostanę prawdziwą damą. Wzdycha.
Właśnie wtedy wspomina, że znacznie lepiej czułaby się na wsi, gdzie mogłaby prowadzić gospodarstwo razem z Maryją.
Opowiada Libertowi o propozycji matki i przyznaje, że spokojne życie pośród zwierząt oraz pól bardzo ją pociąga. Jednocześnie trudno jej wyobrazić sobie rozstanie z ludźmi, którzy przez tyle lat stanowili jej jedyną rodzinę.
Liberto nie próbuje wpływać na jej decyzję. Radzi, by zastanowiła się nad własnymi pragnieniami i nie pytała wszystkich dookoła o zdanie, ponieważ każdy będzie chciał wybrać za nią.
Kasilda słucha uważnie, ale nadal pozostaje niezdecydowana. Żartuję, że z całej rozmowy zapamiętała właściwie tylko dwie rzeczy. Nie należy podnosić palca podczas picia herbaty i że herbata smakuje znacznie gorzej niż dobra cykoria.
Liberto odpowiada, że skoro jest teraz zamożna, może pić to, co lubi. Rosina natychmiast protestuje, nie wyobrażając sobie, by w jej domu podawano taki napój.
Rozmowa schodzi następnie na Samuela i Lucę. Rosina słyszała już o staraniach Aldaja zmierzających do unieważnienia małżeństwa i zastanawia się, czy rzeczywiście byłby odpowiednim kandydatem dla młodej dziedziczki.
Kasilda uważa, że oboje mogliby stworzyć dobraną parę, ale Roszina przypomina jej, że ogromny spadek przyciąga ludzi kierujących się interesem. Nieoczekiwanie kieruje podobne ostrzeżenie również do Kasildy.
Dziewczyna powinna uważać na mężczyzn, którzy mogliby nagle zacząć zabiegać o jej względy. Rosina nie potrafi jednak powstrzymać uszczypliwej uwagi, że sam majątek nie sprawi przecież, iż wszyscy padną Kassildzie do stóp.
W innym miejscu Lucja pokazuje ojcu Telmowi postępy w odnawianiu figury Matki Boskiej Cudów. Wyjaśnia, że dokładnie oczyściła już powierzchnię rzeźby, a następnie zamierza wypełnić ubytki specjalną masą i dopasować kolor naprawianych fragmentów do oryginalnej polichromi. Telmo jest pod wrażeniem jej staranności.
Luc opowiada, że skonsultowała się ze specjalistą, który zwrócił uwagę na uszkodzenia powstałe wskutek nieudolnej renowacji po trzęsieniu ziemi. Ku ich zaskoczeniu okazuje się również, że figura wcale nie jest tak stara, jak sądzą mieszkańcy dzielnicy.
Dziewczyna wspomina, że przy dalszych pracach mogłaby poprosić Samuela o radę, ponieważ zna się on na sztuce, chociaż z powodu urazu dłoni nie będzie mógł osobiście pomagać.
Na dźwięk jego imienia twarz Telma poważnieje. Kapłan przyznaje, że słyszał o planowanym unieważnieniu małżeństwa Aldaja i wie, iż Samuel zamierza zabiegać o względy Luci.
Dziewczyna nie ukrywa radości, choć nikt oficjalnie nie przekazał jej tej wiadomości. Sama myśl o przyszłości z Samuelem sprawia, że odzyskuje nadzieję.
Telmo ponownie próbuje ją ostrzec. Pyta, czy naprawdę nie bierze pod uwagę możliwości, że zainteresowanie Samuela może wynikać z chęci zdobycia pieniędzy, a nie ze szczerego uczucia.
Luc natychmiast reaguje gniewem.
Czy ojciec naprawdę uważa, że nikt nie może się we mnie zakochać, że moją jedyną zaletą jest majątek?
Telmo, zaskoczony jej bólem, próbuje wyjaśnić, że nigdy nie miał podobnych myśli. Zaczyna mówić o jej inteligencji, pięknie i licznych zaletach, ale w pewnej chwili jego słowa stają się niebezpiecznie osobiste.
Jest pani piękna, inteligentna, ma pani tak piękną skórę.
Luc przerywa mu stanowczym.
Dość, ojcze.
A duchowny natychmiast przeprasza, zdając sobie sprawę, że powiedział więcej, niż zamierzał. Dziewczyna nie chce kontynuować tej rozmowy. Zapewnia jedynie, że z czasem Telmo również przekona się, jak dobrym człowiekiem jest Samuel, po czym zabiera figurę, aby dokończyć prace konserwatorskie.
Kiedy opuszcza pomieszczenie, Telmo pozostaje sam ze swoim niepokojem. Nie potrafi przekonać Luci do ostrożności, a jego własne emocje coraz bardziej utrudniają mu zachowanie dystansu. W końcu prosi o pilne dostarczenie wiadomości, jakby wiedział, że nie może dłużej zwlekać z działaniem.
Najbardziej dramatyczne jest jednak to, że Lucia coraz mocniej wierzy w miłość Samuela właśnie wtedy, gdy wokół niej mnożą się sygnały ostrzegawcze.
Telmo dostrzega zagrożenie. Ale dziewczyna widzi w jego słowach jedynie kolejną próbę odebrania jej prawa do szczęścia. Podczas gdy Luc wierzy, że wreszcie może odnaleźć szczęście, pewni ludzie zaczynają działać za jej plecami, aby odebrać jej prawo do samodzielnego wyboru.
Tymczasem sekretne spotkanie Maryi i Higinia może zniszczyć ich plany wobec Kasildy, ponieważ Fabiana nie zamierza dłużej ignorować podejrzanych wydarzeń.
Antonito spotyka się z Lolitą, ale dziewczyna szybko zauważa, że ukochany jest wyjątkowo przygnębiony.
Zwykle nie przepuszcza okazji, by ją pocałować. Tymczasem teraz niemal nie zwraca uwagi na jej obecność. Przyczyną okazuje się kolejna odmowa Ramuna, który nie zamierza finansować produkcji poligrafu.
Antonito uważa, że ojciec jest człowiekiem zamkniętym na postęp. Tłumaczy, że urządzenie mogłoby pomagać w wykrywaniu niewierności małżeńskiej, lecz Lolita natychmiast zaczyna podejrzliwie patrzeć na ukochanego. Nie zamierza przecież pozwalać, by ktoś sprawdzał jej uczciwość za pomocą dziwacznej maszyny.
Do rozmowy dołącza Agustina, która również nie widzi w wynalazku niczego nadzwyczajnego. Zapewnia, że gdyby mąż próbował poddać ją podobnemu badaniu, uznałaby to za zniewagę i wymierzyła mu policzek.
Lolita z zadowoleniem przyznaje jej rację, a następnie proponuje Antonitowi, by na chwilę zapomniał o interesach i wreszcie spróbował ją pocałować.
Młody wynalazca nie zamierza jednak rezygnować ze swojego pomysłu. Potajemnie przygotowuje telegram do szkockiego badacza Makensiego, licząc, że uda mu się zdobyć egzemplarz urządzenia i opracować własną wersję wykrywacza kłamstw.
td4729 Tymczasem Celia zaczyna zauważać, że przygotowania do przyszłości Luci i Samuela nabierają coraz bardziej osobistego charakteru.
Kiedy dziewczyna ponownie zajmuje się restauracją figury Matki Boskiej, przyznaje, że zamierza poprosić Aldaja o radę. Celia natychmiast domyśla się, że konserwacja rzeźby jest również doskonałym pretekstem do spotkania z ukochanym.
Wkrótce Samuel rzeczywiście pojawia się w domu, a Lucja zaprasza go, aby obejrzał postępy prac. Później proponuje, by został na kolacji. Celia zgadza się, choć nadal ma wątpliwości, czy powinna pozostawiać ich bez nadzoru.
Felipe odpowiada, że Samuel najwyraźniej próbuje zmienić swoje życie, a jego obecność dobrze wpływa na Lucę. Oboje postanawiają obserwować rozwój sytuacji.
Yyy w zakładzie Suzany trwają natomiast przygotowania do uszycia teatralnych kostiumów.
Krawcowa pokazuje ubrania pozostawione przez dawnych klientów, w tym piękną suknię zamówioną przez kobietę, która zmarła przed jej odebraniem. Choć zgadza się pomóc w przeróbkach, stanowczo odmawia kupowania materiałów z własnych pieniędzy.
Kiedy Cesareo odkrywa, do jakiego przedstawienia mają służyć stroje, nie ukrywa oburzenia. Uważa, że historia miłości dwóch kobiet sprzeciwia się zasadom kościoła.
Susana początkowo broni prawa do samodzielnej oceny, ale gdy poznaje temat sztuki, sama zaczyna podzielać jego zastrzeżenia.
Znacznie bardziej niebezpieczne wydarzenia rozgrywają się jednak pod osłoną nocy.
Fabiana spotyka elegancko ubranego mężczyznę, który kupuje u niej róże.
Służąca żartuje, że zapewne wybiera się na romantyczną schaczkę, lecz on zapewnia, że kwiat przeznaczony jest jedynie do butonierki.
Niedługo później Higinio spotyka się potajemnie z Maryją.
Oboje opuszczają znane sobie miejsca, aby uniknąć spojrzeń mieszkańców Akacjowej. td4729 Maria natychmiast rozpoznaje różę kupioną od Fabiany i ostrzega ukochanego, że nie może zachować kwiatu po wspólnie spędzonej nocy, ponieważ starsza służąca mogłaby skojarzyć fakty.
Higinio przyznaje jej rację. Pragnie spędzić z nią noc, ale muszą wrócić przed świtem, zanim ktokolwiek zauważy ich nieobecność.
Oboje zachowują się jak zakochani, którzy nie mogą ujawnić swojego związku, lecz za tą romantyczną tajemnicą kryje się znacznie mroczniejszy zamiar zdobycia pieniędzy Kasildy.
W tym samym czasie ojciec Telmo zostaje pilnie wezwany na spotkanie z Przeorem.
Rozmowa ujawnia, jak bardzo przedstawicieli zakonu niepokoją zamiary Samuela. Jeżeli Aldej uzyska stwierdzenie nieważności swojego małżeństwa i poślubi Lucie, zakon może stracić możliwość przejęcia jej ogromnego majątku.
td4729 Pojawia się więc pomysł wykorzystania wpływów w biskupstwie, aby uniemożliwić albo przynajmniej opóźnić zakończenie procedury. Przełożonym zależy na tym, by związek Luci i Samuela stał się niemożliwy, a dziewczyna ostatecznie wybrała życie zakonne.
W ten sposób Luccia zostaje uwikłana w walkę, o której nawet nie wie. Samuel zabiega o jej względy, a ludzie związani z kościołem rozważają ograniczenie jej wolności, kierując się interesami zakonu. Dziewczyna pragnie jedynie samodzielnie zdecydować o własnym losie, lecz coraz więcej osób próbuje podjąć tę decyzję za nią.
Nazajutrz na Akacjowej znów wybuchają spory o przedstawienie Leonor. Susana dowiaduje się, że w sztuce uczestniczą również osoby, których nigdy nie podejrzewałaby o zainteresowanie podobnym tematem.
Zdecydowanie potępia przedsięwzięcie i zaczyna naciskać na Ramuna, aby zabronił dalszych prób w Altillo. Dla Leonor oznacza to kolejne zagrożenie. Po tak wielu wysiłkach, kompromisach i przygotowaniach spektakl może zostać zatrzymany przez uprzedzenia sąsiadów, zanim w ogóle ujrzy światło dzienne.
Równocześnie Fabiana postanawia przestać milczeć. Zwraca uwagę Kassildy na zachowanie Marii i ostrzega, że jej matka może nie być tak niewinna, jak próbuje się przedstawiać.
Maria cię oszukuje, Cassildo. Jej dolegliwości są udawane, a noc spędziła na zabawie z doktorem oznajmia stanowczo.
Kasilda jest oburzona. Nie potrafi uwierzyć, że własna matka mogłaby świadomie ją okłamywać.
Fabiana pozostaje jednak przekonana, że dziewczyna powinna poznać prawdę, zanim podejmie decyzję o opuszczeniu Akacjowej.
Napięcie narasta również między Lolitą a Karmen, które ponownie spierają się o teatr i przydzielone im role. Tym razem jednak sprawy artystyczne schodzą na dalszy plan.
Ponieważ Fabiana zamierza porozmawiać z Rosiną o Maryi i Higinio, informacje, które chcę przekazać, mogą raz na zawsze zmienić stosunek rodziny Hidalgo do matki Cassildy.
Tymczasem Lucia otrzymuje kolejny bolesny cios.
W gazecie pojawia się odpowiedź na artykuł Samuela. Wpływowy człowiek z Salamanki bezlitośnie atakuje młodą dziedziczkę, nazywając ją dzieckiem zła i grzechu. Dziewczyna, która dopiero zaczynała odzyskiwać poczucie godności, ponownie zostaje publicznie upokorzona za czyny swoich rodziców.
Podczas rozmowy dotyczącej przygotowań do święta Matki Boskiej Cudów pada również nazwisko Jimena Batana. Okazuje się, że lichwiarz przekazał wyjątkowo hojną darowiznę na uroczystości religijne. To zaskakująca wiadomość, zważywszy na jego działalność i brutalne postępowanie wobec dłużników.
Restauracja figury dobiega końca, a Lucja zamierza przekazać ją duchownym po wykonaniu ostatnich poprawek. Jednak za kulisami nadal trwają rozmowy o przyszłości jej małżeństwa, dziedzictwa i możliwego wstąpienia do klasztoru.
Wszystko prowadzi do dramatycznego punktu zwrotnego. Kasilda może wkrótce dowiedzieć się, że kobieta, którą tak bardzo pragnęła odzyskać, skrywa przed nią niebezpieczne tajemnice. td4729 Leonor grozi utrata przedstawienia, w które włożyła tyle serca, a Luc osamotniona wobec kolejnych oskarżeń nie podejrzewa nawet, że o jej przyszłość toczy się walka między ludźmi bardziej zainteresowanymi jej fortuną niż szczęściem.
Dziękuję wam za obejrzenie kolejnej pełnej emocji historii z Akacjowej 38.
Jeżeli chcecie dowiedzieć się, czy Fabiana zdoła ujawnić prawdę o Maryi i Higinio, czy Leonor uratuje swoje przedstawienie i czy Lucja rozpozna prawdziwe zamiary ludzi otaczających ją ze wszystkich stron, zostawcie polubienie, zasubskrybujcie kanał i włączcie powiadomienia.
Napiszcie również w komentarzach, komu najbardziej ufacie w tej historii.
Do zobaczenia w kolejnym odcinku, gdzie miłość, zdrada i walka o sprawiedliwość ponownie odmienią losy mieszkańców Akacjowa.”
