C szykuje się do odnowienia przysięgi z bejzą, ale los niespodziewanie zatrzymuje go w środku lasu. U boku Hanser. Samochód odmawia posłuszeństwa. Telefony tracą zasięg, a zapadający zmrok zmusza dawnych ukochanych do szukania schronienia w opuszczonej chacie. Wystarczy jedno jabłko, ciepło pieca i kilka szczerych spojrzeń, [muzyka] by wróciło to, o czym oboje usiłowali zapomnieć.
Tymczasem w rezydencji Develoglu Bayaci panowanie nad sobą. Jej kłótnia z Sinem przeradza się w gwałtowną konfrontację, podczas której pada groźba ujawnienia tajemnicy łączącej Sinem i Melia. A w domu Deryi zwykły poczęstunek od Joni wywołuje kolejne nieporozumienie. Dlaczego Melich coraz bardziej boi się prawdy? Czy noc spędzona z Hanser coś zmieni w decyzji Ciana? I co stanie się kiedy Beza uzna, że nadszedł właściwy moment by przemówić? Cong zamierza ponownie złożyć przysięgę małżeńską Belzie. Wszystko wskazuje na to, że kobieta dopnie swego, a ich związek zostanie przypieczętowany jeszcze raz.
Jest [muzyka] jednak ktoś, kogo ta wiadomość dotknie bardziej niż można przypuszczać. To Hanser i właśnie z nią Cą wkrótce utknie daleko od domu bez działającego telefonu i bez możliwości szybkiego powrotu. W tym samym czasie Bea nieświadoma tego, jak potoczy się ich dzień, skieruje całą swoją złość przeciwko sinem.
Wystarczy zniszczony bukiet, by w rezydencji padły słowa, które mogą odmienić życie kilku osób. Bosinem i Melich również skrywają sekret, a tajemnice w rodzinie Develioglu mają to do siebie, że prędzej czy później zaczynają domagać się ujawnienia. Wszystko zaczyna się z dala od rodzinnego domu w niewielkiej altanie na skraju parku.
Melich siedzi naprzeciwko Sinem i widzi, że kobieta nie przyszła na to spotkanie ze spokojnym sercem. Otula się beżowym płaszczem. Ma na szyi jasną chustę, a w jej oczach widać zmęczenie. Między nimi zapada cisza, w której kryje się więcej pytań niż odpowiedzi. Melich chciałby usłyszeć, że Sinem jest gotowa wspólnie z nim odejść.
Ona jednak przynosi wiadomość, która jeszcze mocniej komplikuje ich plany. Con postanowił zawalczyć o swoje małżeństwo. Nie chodzi już o chwilowe zapewnienia. On naprawdę chce, żeby związek z Beą się udał. Bea rozpoczęła przygotowania do odnowienia przysięgi i traktuje je jak początek nowego rozdziału. Melich słucha uważnie, ale nie wygląda na zaskoczonego. Spuszcza oczy, jakby usłyszał potwierdzenie obawy, którą nosił w sobie od dawna.
Wreszcie mówi spokojnie, że właśnie dlatego powinni wyjechać. W jego głosie nie ma wielkich deklaracji. Jest tylko zmęczenie i przekonanie, że jeśli zostaną, wszystko stanie się jeszcze trudniejsze. Dla niego ta wiadomość oznacza jedno. Cong wybrał własną drogę, a oni muszą spróbować odnaleźć swoją. Melich chciałby uciec od sieci niedopowiedzianych uczuć i udawanych układów, ale w chwili kiedy spodziewa się zgody, Sinem powoli przeczy głową.
Nie jest gotowa. Powód nie dotyczy ani wygody, ani strachu przed zmianą miejsca zamieszkania. Sinem myśli przede wszystkim o Hanser. Wie jak wiele ta kobieta przeszła i w jak trudnym znalazła się położeniu. Nie potrafi wyobrazić sobie, że razem z Melichem po prostu zniknął, pozostawiając ją samą dokładnie teraz, gdy CON przygotowuje się do ponownej przysięgi z bejzą.
Mówi otwarcie, że sama myśl o takim wyjeździe budzi w niej wstyd. nie chce budować własnego szczęścia na poczuciu, że odwróciła się od bezbronnej osoby. Gdyby to zrobiła, nie potrafiłaby spojrzeć sobie w lustro i jest przekonana, że Melich również nie umiałby żyć z takim ciężarem. Jego milczenie pokazuje, że trafiła w najczulszy punkt. Odejście mogłoby rozwiązać ich kłopot tylko na pozór.
Sinem idzie jeszcze dalej. wyobraża sobie ich wspólną przyszłość. Początkowo być może spokojną i pełną nadziei, a potem powoli niszczoną przez wyrzuty sumienia. Za każdym razem przypominaliby sobie Hanser. Zaczęliby pytać, czy nie zabrakło im odwagi, by zrobić to, co słuszne. A kiedy te pytania stałyby się zbyt bolesne, mogliby zacząć obwiniać siebie nawzajem.
Melich miałby pretensje do Sinem. Sinem do Melia. Kobieta mówi niemal szeptem, że z takim grzechem na plecach nigdy nie zaznają prawdziwego szczęścia. Melich nie znajduje odpowiedzi. Chce ocalić miłość, lecz słyszy, że pośpiech mógłby ją zniszczyć. Nie wie jeszcze, że tego samego dnia los postawi Hanser i Ciana w sytuacji, której żadne z nich nie zaplanowało.
Tymczasem na cmentarzu dobiega końca pogrzeb Isana. Starszy mężczyzna spoczął obok żony, którą stracił zaledwie kilka dni wcześniej. Wokół panuje chłód. Nagie gałęzie poruszają się na wietrze, a ziemia jest wilgotna i ciężka. Hanser zatrzymuje się przy wyjściu i jeszcze raz ogląda na groby. Ma łzy w oczach, ale jej słowa niosą także odrobinę ukojenia.
Mówi, że teraz tych dwojga nikt już nie rozdzieli. Ani choroba, ani śmierć. To myśl prosta i pełna czułości, lecz w obecności ciana wybrzmiewa inaczej. Bo oboje doskonale wiedzą, jak bardzo życie potrafi poróżnić ludzi, którzy kiedyś byli sobie najbliżsi. Cong przez chwilę nie odpowiada. Spogląda w kierunku miejsca pochówku, jakby próbował zapanować nad własnymi wspomnieniami.
W końcu zauważa, że ich syn miał szansę przeżyć życie u boku ukochanej kobiety. A nie każdemu los daje taki dar. Nie mówi nic więcej, nie tłumaczy kogo ma na myśli i nie szuka spojrzenia. Hanser po prostu proponuje powrót. Jednak to jedno zdanie zostaje między nimi na dłużej. Hanser słyszy w nim żal, którego Cią nie chce nazwać. Nie może też zapomnieć, że mężczyzna ten właśnie przygotowuje się do ponownego ślubu z bejzą.
Ich drogi miały przecież prowadzić w różne strony, tyle że droga z cmentarza okaże się znacznie mniej przewidywalna niż przyszłość, którą próbowali sobie narzucić. Samochód jedzie wąską trasą przez las. Za szybami mijają puste zakręty, mokre pobocza i nagie pnie drzew. Żadne z nich nie ma ochoty rozpoczynać trudnej rozmowy. Po pogrzebie nawet zwykłe pytanie mogłoby otworzyć dawno zabliźnioną ranę.
Nagle samochód szarpie, ją zwalnia, zjeżdża na bok i zatrzymuje pojazd. Okazuje się, że złapali gumę. Początkowo sprawa wygląda jak przykra, ale możliwa do opanowania usterka. Szybko jednak wychodzi najaw, że w aucie nie ma koła zapasowego. Cong sprawdza, czy może wezwać pomoc. Telefon nie pokazuje zasięgu. Hanser próbuje tego samego, lecz jej urządzenie również milczy.
Nie mają jak zadzwonić po kogokolwiek, a na drodze nie widać innych samochodów. Hanser pyta z niepokojem: “Co teraz zrobią?” C rozgląda się po pustej okolicy. Gdyby wcześniej minęli stację benzynową, mógłby zostawić Hanser w aucie i sam pójść po pomoc. Ale nie przypomina sobie żadnego takiego miejsca. Hanser proponuje, by poczekali.
Być może ktoś będzie przejeżdżał i zechce się zatrzymać. Co nie ukrywa wątpliwości. są na odludziu. Mogliby spędzić tu wiele godzin, a chłód coraz bardziej dawałby się we znaki. Decyduje więc, że lepiej przejść kawałek w poszukiwaniu sygnału. To rozwiązanie również nie jest idealne, szczególnie dla ciężarnej Hanser, ale na tę chwilę wydaje się jedynym rozsądnym wyjściem.
Ruszają razem wzdłuż leśnej drogi. Cong trzyma telefon przed sobą, raz po raz unosi go wyżej i spogląda na ekran. Każda kolejna próba kończy się tak samo. Ani jednej kreski. Hanser stara się dotrzymywać mu kroku, choć nie jest jej łatwo. Powietrze jest zimne, droga długa, a ona coraz silniej odczuwa zmęczenie. C szybko to zauważa.
Pyta czy nie powinni odpocząć. Nie chc by Hanser nadmiernie się forsowała i nie udaje, że jej ciąża nie ma znaczenia. Kobieta przysiada na pieńku przy drodze. Właśnie wtedy zza zakrętu pojawia się biały samochód. C reaguje natychmiast. wychodzi w bardziej widoczne miejsce, macha ręką i woła do kierowcy.
Przez moment wydaje się, że ich kłopot zaraz się skończy. biały samochód jednak nie zwalnia. Kierowca mija ich i znika za drzewami. Cion stoi przez chwilę zdumiony. Nie może uwierzyć, że człowiek zobaczył dwoje ludzi na pustej drodze i nawet nie spróbował zapytać, czy potrzebują pomocy. Z rozdrażnieniem mówi, że sam zatrzymałby się bez wahania. Hanser, choć również rozczarowana, dostrzega drugą stronę sytuacji.
Przypomina, że nie każdy odważy się stanąć w środku lasu, kiedy macha do niego obca osoba. Kierowca mógł się przecież przestraszyć. C nadal uważa, że w takiej chwili powinno się myśleć o możliwym nieszczęściu innych, nie tylko o własnym bezpieczeństwie. Wtedy Hanser patrzy na niego z niespodziewaną czułością. Mówi, że on rzeczywiście by się zatrzymał.
Pomógłby nawet człowiekowi, który nie życzy mu dobrze. Niewielu jest takich ludzi. To krótkie zdanie ma w sobie coś więcej niż zwykły komplement. Hanser pamięta ciana zdolnego do troski, nawet jeśli między nimi wydarzyło się zbyt wiele bolesnych rzeczy. CON słyszy jej słowa i na moment znika ich codzienny dystans. Kobieta sama orientuje się, że powiedziała to zbyt serdecznie.
Odwraca wzrok, podnosi się i oznajmia, że już odpoczęła. Chce iść dalej, zanim ta chwila przerodzi się w rozmowę, na którą oboje nie są gotowi. Ale otoczenie nie pozwala im długo uciekać przed problemem. Niebo ciemnieje, a Cią zaczyna obawiać się deszczu. Mężczyzna przyznaje, że sądził, iż szybciej złapią sygnał. Nie przypuszczał, że wejdą tak daleko w las.
Powrót do samochodu oznaczałby kolejny długi marsz, a zmrok zbliża się coraz szybciej. Hanser pyta, czy nie powinni zawrócić. Cą ocenia, że lepiej poszukać schronienia. Nie zdąży jednak wprowadzić swojego planu w życie, kiedy pojawia się następny kłopot. Hanser źle stawia stopę i nagle syczy z bólu. Skręciła kostkę. Cio natychmiast ją podtrzymuje i pomaga wrócić na pień.
W jego ruchach nie ma ani odrobiny zniecierpliwienia. Jest skupienie i autentyczna obawa, czy kobieta będzie mogła dalej iść. Prosi, by przez chwilę się nie ruszała. Hanser próbuje opanować ból. Wie, że nie mogą zostać na drodze na całą noc, ale nie chce też niepotrzebnie niepokoić ciana. Kiedy kostka zaczyna mniej dokuczać, podnosi się ostrożnie. Mężczyzna podaje jej ramię.
Od tej chwili ich spacer staje się powolnym marszem. Krok po kroku Hanser wspiera się na cianie, a on dostosowuje tempo do każdego jej ruchu. Nie ma między nimi miejsca na chłodne uprzejmości ani na udawanie, że nic ich nie łączy. Teraz chodzi o to, by bezpiecznie przetrwać noc. I właśnie wtedy Hanser dostrzega coś między drzewami.
Unosi rękę i wskazuje niewielki dach majaczący za gałęziami. Wygląda na to, że w głębi lasu stoi dom. Con przygląda się budynkowi. Przypomina małe schronisko lub opuszczoną chatę. Nie widać świateł ani żadnego ruchu. Prosi Hanser, żeby zaczekała i sam podchodzi do drzwi. Ostrożnie naciska klamkę. Drzwi otwierają się bez oporu. W środku jest cicho, nie widać gospodarza.
Cong sprawdza pomieszczenie, po czym wraca do Hanser z decyzją, która jeszcze kilka godzin wcześniej wydawałaby się nie do pomyślenia. spędzą tu noc nie dlatego, że szukali bliskości, nie dlatego, że zapomnieli o wszystkim, co ich dzieli. Po prostu nie mają bezpieczniejsego wyjścia, a jednak ta przypadkowa decyzja otworzy przed nimi przestrzeń, w której trudno będzie ukryć prawdziwe uczucia.
W tym samym czasie w zupełnie innej części miasta Cemil wraca z Emirem do domu. Mężczyzna tłumaczy chłopcu, czym jest tak zwany ptasi post. Dziecko ma przez kilka godzin przed iftarem powstrzymać się od jedzenia i picia. Cemil wspomina, że sam tak pościł w jego wieku i pyta, czy Emir wytrzyma bez wody.
Chłopiec zapewnia, że tak. W jego odpowiedzi słychać dumy. Chciałby udowodnić, że potrafi zachować się jak dorośli. Właśnie przechodzą obok salonu fryzjerskiego Jonsi. Wejście ozdobiono czarno-złotymi balonami, kwiatami i stolikami przygotowanymi na uroczyste otwarcie. Emir zatrzymuje wzrok na dekoracjach.
Jak każde dziecko woli myśleć o balonie niż o sporach między dorosłymi. Pyta niewinnie, czy gdyby poprosił, ktoś dałby mu jeden balon. Cemil natychmiast odpowiada, że kupi mu balon w sklepie. Chce jak najszybciej minąć salon. Wie doskonale, że Jonka i Deria nie są dziś w najlepszych stosunkach i nie zamierza wchodzić w sam środek kolejnego rodzinnego nieporozumienia.
Ale zanim zdąży przyspieszyć kroku, ze środka wychodzi Jonka. Trzyma pojemnik z przygotowanym na otwarcie poczęstunkiem. Na widok Cemila i Emira od razu się rozpromienia. Żartobliwie wypomina mężczyźnie, że przechodzi obok i nawet nie zajrzy, by się przywitać. Cemil tłumaczy, że się spieszą. Jego zakłopotanie mówi jednak więcej niż słowa Jonka. wspomina, że długo czekała na nich w dniu otwarcia.
Miała nadzieję, że przyjdzie choćby Deria, ale i ona się nie pojawiła. Kobieta stara się nie przedłużać tego tematu. Woli okazać wdzięczność niż rozdrapywać stary spór. Mówi, że zachowała dla nich jedzenie. W przezroczystym pudełku widać złociste wypieki, małe paszteciki, kawałek boreka posypanego sezamem oraz starannie zwiniętą sarmę.
Emir spogląda na smakołyki z wielkim zainteresowaniem. Ma jednak świadomość, że przecież właśnie pości. Dlatego grzecznie dziękuje i oznajmia, że na razie nie może niczego zjeść. Jonka od razu się reflektuje, przeprasza i proponuje, by chłopiec zjadł dopiero po iftarze. Cemil nadal protestuje. Nie chce niczego przyjmować, bo zna porywczy charakter Deryi i potrafi przewidzieć jej reakcję na wieść, skąd pochodzi po częstunek.
Jonka jednak łagodnie przypomina mu, ile dobrego on i jego rodzina kiedyś dla niej zrobili. Mówi, że niezależnie od późniejszych wydarzeń nigdy o tym nie zapomni. Prosi, żeby przyjął choć ten drobny gest. Emir będzie mógł zjeść później, a ona poczuje, że nie pozostała obojętna na dawną życzliwość. W końcu Cemil ustępuje. Chłopiec ostrożnie bierze pudełko obiema rękami, a mężczyzna prowadzi go dalej.
Mogłoby się wydawać, że to zwykłe spotkanie na chodniku. Tymczasem za kwadrans z tego niewinnego podarunku narodzi się kłamstwo. Gdy docierają na podwórko, Cemil pochyla się ku Emirowi i zaczyna szeptem wyjaśniać, co powiedzą w domu. Mama chłopca jest pokłócona z Jonką. Gdyby dowiedziała się, że jedzenie pochodzi właśnie od niej, najpewniej wyrzuciłaby cały poczęstunek.
Dlatego Cemil proponuje inną wersję wydarzeń. Powiedzą, że pudełko dostał od Remziego, przyjaciela z kawiarni, tego z długą brodą. A potrawy miała przygotować żona Remziego. Prosi Emira, żeby niczego nie zdradził. Po chwili dodaje, że kłamstwo jest bardzo złe. Trudno nie zauważyć sprzeczności. Dorosły uczy dziecko uczciwości, jednocześnie prosząc je o ukrywanie prawdy.
Emir nie chcąc wywołać kłótni, zgadza się milczeć. Deria od razu zauważa pudełko w rękach syna. Pyta, co przynieśli. Emil zaczyna odpowiadać, ale Cemil błyskawicznie wchodzi mu w słowo. Wyjaśnia, że poczęstunek zrobiła żona jego znajomego Remziego. Deria nie przyjmuje tej historii bez zastrzeżeń. Chcę wiedzieć, dlaczego akurat oni dostali tyle jedzenia. Cemil odpowiada wymijająco, że nie pytał i że to zapewne wyraz dobrego serca.
Deria unosi pokrywkę. Widzimy jak ogląda wypieki, borek i starannie ułożone ruloniki sarmy. Jej uwagę przyciąga właśnie ta ostatnia potrawa. Przygląda się równym zawiniątkomtomkom i z właściwą sobie przekorą stwierdza, że może nie są tak dobre jak jej własne, ale przynajmniej ładnie wyglądają. Deria nie domyśla się, że pod jej nosem kryje się zupełnie inna prawda.
Sarma, którą właśnie tak uważnie ocenia, jest tą samą, którą wcześniej sama przygotowywała, pomagając sąsiadce. Co więcej, do farszu dodała pewien dodatkowy składnik. Na razie nie dowiadujemy się, czym on był, ani jakie może mieć znaczenie. Wystarcza jednak sama świadomość, że Deria chwali i krytykuje własną pracę, nie rozpoznając jej, a Cemil tak bardzo boi się reakcji żony, że woli zatajać pochodzenie pudełka.
Deria zamyka je i idzie do kuchni, by schować jedzenie. Nie ma pojęcia, że pozornie nieważny podarunek Joni jeszcze tego wieczoru dostarczy jej powodów do zdenerwowania. Gdy zapada zmrok, Melich wraca do starego domu. Wchodzi na piętro, spodziewając się zastać Hanser, ale w salonie panuje cisza. Różowa kanapa jest pusta, nie świeci się światło, a na stole nie ma śladów jej obecności.
Melich woła Hanser po imieniu. Nikt nie odpowiada. Natychmiast wyjmuje telefon i próbuje się dodzwonić. Zamiast znajomego głosu słyszy automatyczny komunikat, że abonent jest niedostępny. Powtarza w myślach proste życzenie. Oby nic złego jej się nie stało. Ta troska jest szczera. Nawet jeśli serce Melia bije dla sinem, nie potrafi traktować Hanser jak kogoś obojętnego.
Łączy ich przecież układ, obowiązek i odpowiedzialność za sytuację, w której wszyscy się znaleźli. Dopiero po zdjęciu kurtki zauważa kartkę przy wazonie na komodzie. Rozpoznaje pismo Hanser, bierze wiadomość do ręki i czyta ją uważnie. Z jej treści dowiaduje się, że kobieta jest cichanem. Nie znamy wszystkich słów zapisanych na kartce, ale dla Melia najważniejsza okazuje się właśnie ta informacja.
Wzdycha ciężko, nie ogarnia go zwykła zazdrość. Raczej bolesna pewność, że uczucie łączące Hanser i Ciana wciąż istnieje, mimo decyzji, które oboje podejmują. Melich szeptem wyraża nadzieję, że Hanser nie pozwoli ponownie się skrzywdzić. Wie jak wiele kosztowały ją wcześniejsze wydarzenia i dobrze rozumie, że sama bliskość Ciana nie gwarantuje jej szczęścia. Melich zabiera kartkę do swojego pokoju.
Przy ścianie stoi walizka. To niemal namacalny ślad niedawnej rozmowy o wyjeździe. patrzy na nią, a potem na list. Jeszcze wczoraj Hanser mówiła, że chciałaby stąd odejść. Dzisiaj jest z mężczyzną, którego kocha. Melich widzi w tym przewrotny znak losu. Jakby mimo wszystkich starań życie wciąż prowadziło Hanser z powrotem do Ciana.
Ale zaraz pojawia się trudniejsza myśl. Melich nie może pouczać Hanser ani żądać od niej wyjaśnień, skoro sam nie zdobył się naprawdę. Nie powiedział jej, że kocha [muzyka] Sinem. Ta świadomość boli najbardziej. W końcu zgniata kartkę w dłoni, rzuca ją na łóżko i ciężko siada obok walizki. Nie umie znaleźć drogi, która nikogo nie zrani. Melich pragnął wyjazdu, bo wierzył, że odległość pozwoli wszystkim odetchnąć.
Teraz zaczyna rozumieć, że nie można po prostu spakować do walizki niewyznanych uczuć i zostawić ich za zamkniętymi drzwiami. Jeśli wyjedzie z Sinem bez wyjaśnienia sprawy Hanser, będzie go dręczyć poczucie winy. Jeśli pozostanie i nadal będzie milczał, kłamstwo stanie się jeszcze trudniejsze do utrzymania.
Słowa Sinem z parku wracają do niego z pełną siłą. Tymczasem Hanser nie wie, że Melich znalazł jej wiadomość. Nie wie również, że człowiek, z którym łączy ją tak skomplikowana relacja, siedzi teraz sam i próbuje zdobyć odwagę do wyznania prawdy. Ona ma przed sobą zupełnie inną noc. W drewnianej chacie Cą zajmuje się rozpaleniem ognia.
Pośrodku niewielkiego pomieszczenia stoi stary [muzyka] piec, a obok kosz z drewnem. Ciemne bale ścian pamiętają wiele zim. Na jednej wisi obraz w złotej ramie, na drugiej kolorowa tkanina. Przy oknach są cienkie firanki, a pod ścianą prosty stół i krzesło. Nie ma tu nic luksusowego, ale schronienie przed zimnem jest dla nich bezcenne. Congkłada suche gałązki i czeka, aż płomienie nabiorą siły.
Hanser siada blisko pieca, jest wyczerpana marszem, zmarznięta i wciąż odczuwa ból kostki. C widzi jej stan. Bez zbędnych słów zdejmuje płaszcz i okrywa nim jej ramiona. Hanser od razu protestuje. Martwi się, że teraz to on zmarznie. C uspokaja ją, że poradzi sobie bez płaszcza. Przypomina, że Hanser jest w ciąży i musi szczególnie na siebie uważać. Gdy piec dobrze się rozpali, oboj zrobi się cieplej.
Zresztą zimnem mogą jeszcze jakoś wygrać. Gorzej z jedzeniem. Nie zabrali zapasów, bo nie spodziewali się noclegu w lesie. To drobiag, który w zwykłych okolicznościach mógłby wywołać kolejną sprzeczkę. Tym razem jednak Hanser nie okazuje zdenerwowania. Zamiast tego sięga do torebki i wyjmuje czerwone jabłko. Z uśmiechem wyjaśnia, że zawsze nosi jedno na wszelki wypadek.
Proponuję, by się podzielili. Cio najpierw odmawia. Chcę, żeby Hanser zjadła całe jabłko, zwłaszcza, że spodziewa się dziecka. Ale ona nawet nie zamierza rozważać takiej możliwości. Mówi, że nie byłaby w stanie jeść spokojnie, wiedząc, że on nie ma nic dla siebie. C po chwili ustępuje. Proponuje, aby Hanser zaczęła, a resztę zostawiła dla niego.
Kobieta bierze pierwszy kęs i podaje mu owoc. Zachęca, by przerwał post, inaczej nie będzie spokojna. Cion przyjmuje jabłko z jej dłoni i również gryzie. Mówi tylko, że jest dobre. Pozornie niewiele się dzieje. Dwie osoby dzielą się jednym owocem. Bo w całym domu nie znalazło się nic innego do jedzenia.
Ale w tej chwili jabłko znaczy dla nich więcej niż posiłek. Co mógłby upierać się przy swojej decyzji, jednak przyjmuje troskę Hanser. Ona mogłaby zachować owoc dla siebie, lecz nie chce, żeby został głodny. Ogień trzaska cicho, drewniane ściany powoli się nagrzewają, a ich spojrzenia spotykają się ponad migoczącym płomieniem.
Żadne nie składa obietnic i żadny nie wspomina obejzie. Nie ma też nagłej deklaracji miłości. Jest tylko bliskość, która wraca w najmniej spodziewanym momencie i cisza mówiąca więcej niż kolejne kłótnie. Po pogrzebie, zepsutym samochodzie, bezskutecznym marszu i strachu przed zmrokiem znajdują chwilę spokoju.
A przecież po drugiej stronie lasu ktoś właśnie przygotowuje ceremonię, która miałaby przypieczętować całkiem inną przyszłość ciana. Kiedy Cio i Hanser ogrzewają się przy piecu, w domu Deryi trwa zupełnie inne zamieszanie. Kobieta wraca do pudełka z poczęstunkiem i zaczyna podjadać sarmę. Z każdą kolejną porcją coraz trudniej jej ukryć, że potrawa naprawdę smakuje.
Mimo to wciąż mruczy pod nosem, że jej własna była lepsza. nie wie jak ironicznie brzmią te słowa. Przecież właśnie próbuje sarmy, przy której przygotowywaniu sama pomagała. W kuchni na ogniu stoi garnek z ryżem, ale Deria jest bardziej zajęta ocenianiem jedzenia niż pilnowaniem kolacji. Z głębi domu Emir woła, by przyniosła mu sarmę. Chłopiec czeka na posiłek po poście i coraz bardziej odczuwa głód.
Deria odpowiada, że zaraz przyjdzie, lecz sięga po kolejny zawinięty liść. W końcu przyznaje, że Sarma wcale nie jest zła. Resztę zamierza zostawić Emirowi. Cemil, jak stwierdza z przekąsem, wcale nie musi jej jeść. W tej małej scenie widać cały jej charakter, dumę, niechęć do przyznawania innym racji i potrzebę zachowania choćby symbolicznej przewagi.
Nagle wyczuwa ostry zapach spalenizny. Zastyga. Po chwili uświadamia sobie, że na kuchence przypala się ryż. rzuca się do garnka, ale w pośpiechu zahacza ręką o stojące na skraju stołu pudełko. Pojemnik przechyla się i cała jego zawartość wypada na ceratę oraz podłogę. Sarma toczy się pod nogi Deryji. Obok lądują wypieki i kawałki przekąsek.
Kobieta spogląda raz na rozsypane jedzenie, raz na przypalający się ryż. Jest kompletnie zdezorientowana. Jeszcze przed chwilą zastanawiała się, czy cudza Sarma może być równie dobra jak jej własna. Teraz nie ma już czego podać głodnemu Emirowi, a do tego ryzykuje utratę przygotowywanego posiłku. Jęczy z bezradności, nie wiedząc co ratować najpierw. Nie poznajemy dalszego rozwiązania tej kuchennej katastrofy.
Pozostaje za to znamienna ironia. Deria ani przez moment nie podejrzewa, że jedzenie przyniesiono od Jonsi. Gdyby się dowiedziała, cała historia z pewnością nabrałaby dla niej jeszcze innego znaczenia. Znacznie poważniejszy konflikt narasta w rezydencji Develoglu. Sinem siedzi samotnie na łóżku w swoim pokoju.
W głowie wciąż słyszy głos Melia. Mężczyzna powiedział jej wcześniej, że raz już ją stracił i nie może pozwolić sobie na kolejną stratę. Po ślubie chciałby się stąd wyprowadzić. Te słowa powinny dawać sinem nadzieję. Zamiast tego budzą niepokój. Przecież podczas spotkania w Altanie sama powiedziała, że nie mogą opuścić Hanser.
Myśli o przyszłości, której pragnie i o odpowiedzialności od której nie chce uciekać. Pokój jest jasny, urządzony spokojnie, z miękkim zagłówkiem i białą toaletką, ale spokoju nie ma wcale. Za chwilę cisza zostanie brutalnie przerwana. Drzwi otwierają się gwałtownie. Do środka wpada Bea prowadząc zapłakaną Mine.
Jest wściekła i już od progu rozkazuje Sinem, żeby uspokoiła własną córkę. Twierdzi, że dziewczynka nie daje jej spokoju od powrotu ze szkoły. Sinem najpierw zwraca się do Maj łagodnie, przypominając, że prosiła ją by nie chodziła do salonu. Nie spodziewa się jednak tego, z jak wielką furią Bea zareaguje na dziecięcy wybryk.
Bejza pokazuje mały bukiet białych tulipanów. Pomki są pogniecione, a liście wykrzywione. Oskarża Mine, że zniszczyła kwiaty i obrzuca dziewczynkę obraźliwymi słowami. Dla Sinem najważniejszy nie jest teraz bukiet. Najważniejsze są łzy jej córki. Sinem zrywa się i wyrywa bejzie kwiaty z dłoni. Pyta, czy właśnie [muzyka] z tego powodu doprowadziła dziecko do takiego stanu.
Mówi, że natychmiast naprawi bukiet i że będzie on jeszcze piękniejszy niż wcześniej, ale zamiast układać tulipany, zaczyna je demonstracyjnie niszczyć. Gniecie białe pąki, łamie łodygi i wyrywa liście, nie spuszczając wzroku z bejzy. To gwałtowny gest matki, [muzyka] która chce pokazać, że żaden bukiet nie jest wart cierpienia jej dziecka.
Sinem daje się jednak ponieść emocjom. W jednej chwili spór o kwiaty staje się otwartym pojedynkiem dwóch kobiet, które od dawna noszą w sobie żal i wzajemną nieufność. Bea nie zamierza ustąpić. grozi Sinem, rzuca się w jej stronę i przyciska ją do ściany. Sinem żąda, by ją puściła i powtarza, że nie pozwoli krzywdzić swojej [muzyka] córki.
Bejza odpowiada pogardliwie, że Sinem jest tu tylko intruzem i powinna znać swoje miejsce. Unosi rękę, jakby zamierzała uderzyć rywalkę. Sinem jednak powstrzymuje jej ruch. Mine patrzy na całą sytuację przerażona. W końcu wyrywa się i wybiega z pokoju. Ten moment jest szczególnie bolesny. Kłótnia, która miała rzekomo dotyczyć jej zachowania, staje się dla dziewczynki o wiele większym wstrząsem niż zniszczenie kwiatów.
Dorośli przestają panować nad emocjami, a dziecko musi szukać pomocy poza pokojem matki. Bea nie rezygnuje z ataku słownego. Zarzuca Sinem, że jest rozgoryczona z powodu Melia i Hanser. Według niej Sinem nie może patrzeć na szczęście innych, a Mine odziedziczyła po matce zazdrość. To oskarżenie uderza dokładnie tam, gdzie boli najbardziej. Sinem natychmiast każe jej przestać mówić o córce.
Nie chodzi już o tulipany, lecz o godność Mine i o tajemnicę, którą Bea najwyraźniej potrafi wykorzystać jako broń. Sinem stara się odsunąć od siebie przeciwniczkę, ale Bea znowu ją popycha. Kobiety szarpią się, a napięcie osiąga punkt, w którym jedno kolejne zdanie może być groźniejsze niż cały dotychczasowy spór.
I wtedy Bejza wypowiada groźbę, która zmienia znaczenie tej kłótni. Oznajmia, że na razie milczy tylko dlatego, iż nie chce zepsuć sobie najpiękniejszego dnia. Ma na myśli odnowienie przysięgi z Cichaem, ale kiedy ceremonia już się odbędzie, pokaże Sinem, do czego jest zdolna. Powiedz Ianowi o niej i o Melichu. Sinem gwałtownie protestuje. Wie, że Bejza nie mówi już o dziecinnym wybryku ani o kwiatowym bukiecie.
Mówi o sekrecie, którego ujawnienie mogłoby wywołać kolejne dramaty. Bea chwyta Sinem za włosy i popycha ją na łóżko. Ta próbuje się bronić i nakazuje jej przestać. W takiej chwili Sinem nie może mieć pewności, czy Bea jedynie straszy, czy naprawdę szykuje się do wyjawienia prawdy. Nagle do pokoju wchodzi Mukader, trzyma za rękę Mine, a tuż za nią pojawiają się Fadajm i Gulsum.
Widok jest wymowny. [muzyka] Dziewczynka wciąż jest przerażona. Dwie kobiety stoją naprzeciwko siebie po gwałtownej szarpaninie, a zniszczone tulipany przypominają o początku awantury. Mukader ostro pyta, co tu się dzieje. Bejza natychmiast puszcza sinem. Zamiast tłumaczyć swoje zachowanie, zwraca się gniewnie do służących i każe im wracać do pracy.
Fadaj i Gulsum wychodzą. Bea w jednej sekundzie próbuje odzyskać kontrolę nad sytuacją. Przed chwilą nie potrafiła zapanować nad własnymi rękami, a teraz zachowuje się tak, jakby największym problemem była obecność świadków. Mukader spogląda surowo na obie kobiety. Wypomina im zachowanie niegodne synowych chowanie rodziny Develoglu, szczególnie przy służbie.
Dla niej awantura oznacza również wstyd dla domu. Bejza poprawia ubranie i przybiera chłodny wyraz twarzy. Oznajmia, że doszło jedynie do małego nieporozumienia, które zostało już wyjaśnione, po czym wychodzi z pokoju, pozostawiając Sinem z córką. Mine natychmiast rzuca się matce w ramiona. Sinem tuli ją mocno, jakby chciała odgrodzić dziewczynkę od całej przemocy, której przed chwilą była świadkiem.
Ale nic nie wskazuje na to, by naprawdę doszło do pojednania z Bejzą. Ich milczenie po wejściu Mukader jest tylko przerwą w konflikcie. I właśnie dlatego ten wieczór pozostawia po sobie tyle niepokoju. Z jednej strony Cio i Hanser siedzą razem przy ogniu, dzieląc ostatnie jabłko. Z drugiej Melich jest sam ze spakowaną walizką i niewypowiedzianą prawdą o miłości do Sinem.
Sinem próbuje uspokoić Mine, lecz już wie, że Beza może wykorzystać ich sekret w najmniej dogodnym momencie. A sama Beza szykuje się do odnowienia małżeńskiej przysięgi, nie wiedząc nawet w jak szczególnych okolicznościach Cion spędza tę noc. Żadna z tych historii nie otrzymuje dziś ostatecznego rozwiązania, ale każda przesuwa bohaterów o krok bliżej chwili, w której milczenie przestanie wystarczać.
Najbardziej przejmujące pozostaje to, jak niewiele potrzeba, by obnażyć prawdziwe uczucia. Cio nie wyznaje Hanser miłości, ale okrywa ją własnym płaszczem i przyjmuje od niej kawałek jabłka. Hanser nie prosi go o zmianę decyzji, a jednak troszczy się o niego tak, jakby nic ważnego między nimi nie wygasło.
Melich nie krzyczy i nie oskarża nikogo, tylko patrzy na walizkę, której nie potrafi jeszcze zabrać. Sinem zaś zamiast ratować pozory, staje w obronie córki. Każdy z nich musi zdecydować, co jest dla niego ważniejsze. Wygodna cisza. własne pragnienie czy uczciwość wobec bliskich. I tylko Bea zdaje się wierzyć, że wystarczy odnowić przysięgę, by przyszłość ułożyła się dokładnie tak, jak sobie wymarzyła.
Największe pytanie wciąż pozostaje bez odpowiedzi. Czy noc w leśnej chacie okaże się dla Ciana i Hanser jedynie wymuszonym schronieniem? Czy przypomni im o uczuciu, przed którym od tak dawna uciekają? Czy Melich znajdzie w sobie odwagę, by powiedzieć Hanser prawdę o Sinem, zanim zrobi to ktoś inny? I czy Bea rzeczywiście dotrzyma groźby po odnowieniu przysięgi? Na razie znamy tylko jej słowa, a nie dalsze decyzje.
Jedno jest pewne. W domu Deelioglu spokój okazuje się kruchy, a przygotowania do wielkiego dnia nie uciszą konfliktów, które narastają za zamkniętymi drzwiami. Bo czasem największą zmianę zapowiada niegłośne wyznanie, lecz ciche spojrzenie dwojga ludzi przy ogniu.
