“Jest siostrą Atakana, człowieka, który porwał Nanę, by zmusić Poyraza do wydania mu Pelin. Dziewczyna uciekła przed bratem i znalazła schronienie w Cendere, gdzie Poyraz pozwolił jej zamieszkać.
Od tamtej pory pomaga jej Cansel, ale nie robi tego wyłącznie z przyjaźni. Łączą je również pieniądze. Pelin od pierwszego dnia patrzyła na Poyraza w sposób, w jaki nie patrzy się na kogoś, kto zapewnia jedynie dach nad głową. Od początku chciała czegoś więcej.
Nana była dla niej przeszkodą. Przeszkodą, którą należało usunąć.
Kiedy ludzie Atakana porwali Nanę, rodzina w Cendere patrzyła na Pelin jak na ofiarę okoliczności. Wszyscy współczuli dziewczynie, która przez własnego brata sprowadzała nieszczęście na innych.
Tylko jedna osoba znała całą prawdę.
Cansel.
To właśnie jej Pelin wyznała kiedyś szeptem, że sama przekazała informację o tym, kiedy Nana wyjdzie z domu. Celowo pozwoliła, by Atakan ją porwał.
Od tamtej pory mama Cennet przygląda się Pelin uważniej niż pozostali domownicy, choć wciąż nie zna wszystkich szczegółów.
Jeszcze nie.
Kiedy Atakan przetrzymywał Poyraza i Nanę w magazynie, Pelin podczas rozmowy, której nikt nie powinien był usłyszeć, przyznała, że nienawidzi brata i chciałaby, żeby umarł.
Niedługo później wymknęła się z domu przez okno. Z cudzym telefonem w kieszeni pojechała oddać się w ręce Atakana w zamian za wolność Poyraza, nie wiedząc, że Poyraz i Nana zdążyli już uciec.
Wszyscy pamiętają, co wydarzyło się później.
Atakan podsunął Pelin dokument do podpisania. W zamian za jej zgodę miał przejąć wszystkie udziały. Nagle drzwi otworzyły się z hukiem i do środka wszedł Poyraz z pistoletem w dłoni.
W ciemności czaił się jednak kolejny człowiek Atakana. Wycelował broń prosto w plecy Poyraza.
Nikt go nie zauważył.
Nikt oprócz Pelin, która od dawna patrzyła przede wszystkim na Poyraza.
Rzuciła się do przodu. Rozległ się strzał, a kula trafiła ją w ramię.
Dopiero później, w szpitalu, gdy Poyraz poszedł opatrzyć rany na dłoniach, a Nana wyszła za nim na korytarz, Pelin powiedziała Cansel coś, co zmroziło jej krew w żyłach.
— Wiesz, co mi powiedział? Że bardzo się zmieniłam. Trzymał mnie za rękę.
Pelin była przekonana, że jej poświęcenie przyniosło oczekiwany rezultat.
— Wiedziałam, że to, co zrobiłam, przyniesie mi korzyść. Widzisz? Teraz bardziej na mnie uważa. Muszę tylko upewnić się, że już przy mnie zostanie.
Czy rzuciła się pod kulę z miłości, czy z wyrachowania? A może sama przestała już odróżniać jedno od drugiego?
Lekarz poinformował ją, że musi pozostać w szpitalu przez tydzień. Ktoś z rodziny powinien w tym czasie czuwać przy jej łóżku.
Pelin spojrzała na Poyraza z wyrazem twarzy zranionego zwierzęcia.
— Boję się, że Atakan tutaj przyjdzie. Znasz go. On nigdy nie zostawia spraw niedokończonych. Czy możesz zostać ze mną przez ten tydzień?
Poyraz się zgodził.
Nana wróciła do domu sama.
Dla Pelin była to pierwsza wygrana. Jednak tydzień w szpitalu miał okazać się znacznie dłuższy, niż przypuszczała. Poyraz, który obiecał przy niej czuwać, zaczął odwiedzać ją coraz rzadziej. A kiedy już przychodził, co chwilę zerkał na telefon, na ekran, który milczał.
Pusta sala i coraz dłuższe noce
Pelin zauważała każde spojrzenie Poyraza i dokładnie je zapamiętywała.
Pierwszego dnia przyniósł torbę pomarańczy i obierał owoce w milczeniu. Drugiego dnia został zaledwie godzinę, a wyszedł już po czterdziestu minutach. Trzeciego dnia zadzwonił i powiedział, że musi coś załatwić w domu.
Czwartego dnia nie przyszedł wcale.
Najgorsze były noce.
Kiedy światła na korytarzu gasły i pozostawały jedynie niebieskie lampki przy podłodze, Pelin leżała na plecach, wpatrując się w sufit. Ramię pulsowało tępym bólem. Za ścianą ktoś kaszlał, a na dyżurce cicho grało radio.
W ciemności wracały wspomnienia, których nie potrafiła od siebie odsunąć.
Ojciec.
Pamiętała jego dłoń spoczywającą na jej głowie, kiedy była małą dziewczynką. Pamiętała głos, którym nazywał ją swoją księżniczką.
Pamiętała też jego pogrzeb w zeszłym roku i wszystko, co nastąpiło później.
Tygodnie, podczas których nie potrafiła wstać z łóżka. Tabletki, które miały jej pomóc, ale sprawiały, że świat wydawał się szary i odległy. I brata stojącego przed lekarzami ze skrzyżowanymi ramionami, przekonującego ich, że jego siostra jest niestabilna psychicznie, że nie można powierzyć jej udziałów w firmie i że trzeba ją chronić przed nią samą.
Pelin uciekła przed Atakanem do Cendere.
Do domu, w którym po raz pierwszy od śmierci ojca ktoś spojrzał na nią tak, jakby była zwyczajnym człowiekiem, a nie problemem wymagającym rozwiązania.
Tym kimś był Poyraz.
Od tamtej chwili Pelin przestała brać tabletki. W jej przekonaniu nie potrzebowała już leków, skoro pojawił się człowiek, dla którego warto było rano wstawać.
Nie wiedziała jednak, co dzieje się w Cendere.
Nikt jej nie informował o sytuacji w domu. Przed opuszczeniem szpitala Poyraz poprosił siostrę, by nie mówiła Pelin ani słowa o tym, że mama Cennet odkryła prawdę o jego małżeństwie zawartym na podstawie umowy.
Obawiał się, że gdyby Pelin poznała tę tajemnicę, mogłaby wywołać kolejne nieszczęście.
Dlatego jedynym źródłem informacji dla dziewczyny pozostawała Cansel.
A Cansel mówiła tylko tyle, ile sama zaobserwowała.
Pewnego wieczoru Pelin zadzwoniła do niej i zapytała:
— Jak wygląda sytuacja? Czy zbliżają się do siebie?
Cansel trzymała telefon przy uchu i patrzyła przez okno.
— Nie. W ogóle ze sobą nie rozmawiają. Nawet na siebie nie patrzą. Nie wiem dlaczego. Najwyraźniej jest między nimi jakiś problem. Poyraz trzyma się od niej z daleka.
Cansel nie wiedziała, że ta odległość nie była wynikiem zwykłego nieporozumienia. To była kara. Jeden metr dystansu, który mama Cennet wyznaczyła Poyrazowi w kuchni.
Ale Pelin nie znała tej prawdy.
W jej wyobraźni ten jeden metr zaczął rosnąć, aż zamienił się w przepaść.
Milczenie, dystans, brak rozmów. Czy to możliwe, że ich związek wreszcie się rozpadał? Czy Poyraz w końcu zrozumiał, że powinien wybrać kogoś innego?
Po chwili Pelin zmieniła temat.
— Wiesz co? Jutro są moje urodziny. Myślisz, że będzie pamiętał?
Cansel nie wiedziała, co odpowiedzieć. Nie chciała odbierać przyjaciółce nadziei, ale nie potrafiła również obiecać czegoś, czego nie mogła zagwarantować.
Kiedy rozmowa dobiegła końca, Pelin długo patrzyła w okno. W końcu powiedziała do pustej sali to, czego nie odważyła się wyznać nikomu innemu.
Nie obchodziło jej, ile razy próbowała rozdzielić Poyraza i Nanę. Odkąd wyznali sobie uczucia, nikt nie potrafił ich od siebie odsunąć.
Przez chwilę rozważała, czy nie ujawnić tajemnicy ich małżeństwa zawartego na podstawie umowy. Wiedziała jednak, że mogłoby to nie przynieść żadnego rezultatu. Poyraz mógłby po prostu zabrać Nanę i wyjechać gdzieś daleko, a wtedy Pelin straciłaby go na zawsze.
Nie mogła do tego dopuścić.
Powrót wspomnień o Atakanie
Aby nie słyszeć ciszy, Pelin włączyła telewizor wiszący naprzeciwko łóżka.
Na ekranie pojawiły się wieczorne wiadomości. Nagle zobaczyła twarz, którą znała lepiej niż własną.
Atakan.
Na zdjęciu wyglądał jak elegancki biznesmen w garniturze, z uprzejmym uśmiechem na twarzy. Pod fotografią wyświetlał się pasek informacyjny: policja poszukuje biznesmena w związku ze strzelaniną.
Pelin wpatrywała się w ekran bez ruchu.
To był jej brat. Człowiek, który ją postrzelił i chciał odebrać jej wszystko, co pozostawił po sobie ojciec. Ten sam, który niegdyś twierdził, że jeśli zajdzie taka potrzeba, potrafi stać się szefem gangu.
Gdzie teraz był? Czy wiedział, w którym szpitalu leżała? Czy rzeczywiście zamierzał wrócić, by dokończyć sprawy, których nigdy nie zostawiał niedokończonych?
Pelin wyłączyła telewizor.
W ciemności odnalazła palcami przycisk wzywania pielęgniarki. Nie nacisnęła go. Po prostu trzymała go w dłoni, jak dziecko ściskające ulubioną zabawkę.
Tajemnica małżeństwa Poyraza i Nany nie była dla niej nowością. Wiedziała o niej od dawna i przez cały ten czas zachowywała tę wiedzę dla siebie, jak broń, której jeszcze nie zdecydowała się użyć.
Nie ujawniła prawdy, ponieważ wiedziała, że jej konsekwencje dotknęłyby nie tylko Nanę, lecz także Poyraza.
Ale co się stanie, gdy Pelin uzna, że nie ma już nic do stracenia?
Co zrobi, kiedy zrozumie, że kula, którą przyjęła na siebie, nie kupiła jej miłości, a jedynie tydzień spędzony w pustej sali?
I jak daleko może posunąć się dziewczyna, która już raz rzuciła się przed lufę pistoletu?
Zanim pójdziemy dalej, mam do was krótką prośbę. Jeśli lubicie historie z serialu „Dziedzictwo” i chcecie, by na tym kanale pojawiało się ich więcej, zajrzyjcie do opisu pod filmem. Znajdziecie tam link, przez który możecie wesprzeć kanał. Każda pomoc naprawdę wiele dla mnie znaczy.
A teraz wracamy do Pelin, bo w szpitalu właśnie rozpoczął się dzień jej urodzin.
Urodziny bez gości
Pelin wstała wcześniej niż zwykle. Poprosiła pielęgniarkę o pomoc przy myciu włosów, choć każdy ruch sprawiał jej ból z powodu opatrunku na ramieniu.
Cansel przyniosła jej w papierowej torbie nową jedwabną koszulę nocną w kolorze kości słoniowej oraz mały tort z jedną świeczką.
Pelin delikatnie się umalowała, starając się wyglądać tak, jakby wcale nie zależało jej na szczególnym wyglądzie. Następnie usiadła na łóżku, wyprostowała plecy i starannie ułożyła koc na kolanach.
Zaczęło się czekanie.
O dziewiątej odbył się obchód lekarski. O dziesiątej przyszła pielęgniarka z lekami. O jedenastej salowa weszła z wiadrem. W południe przyniesiono obiad, którego Pelin nawet nie tknęła.
Za każdym razem, gdy na korytarzu rozlegały się kroki, dziewczyna prostowała się z nadzieją. Za każdym razem ktoś przechodził obok jej drzwi.
W końcu znów zwróciła się do Cansel:
— Myślisz, że Poyraz będzie pamiętał o moich urodzinach?
Cansel siedziała przy oknie i nie wiedziała, gdzie podziać wzrok.
— Jak mógłby zapomnieć o takiej okazji? — odpowiedziała ostrożnie.
Pelin odebrała te słowa jako potwierdzenie własnych nadziei.
W jej przekonaniu Poyraz musiał o niej myśleć. Przecież zaryzykował życie, by uratować ją przed Atakanem. Nie zrobiłby tego, gdyby nic do niej nie czuł.
Dziewczyna była przekonana, że zna wszystkie jego sygnały: spojrzenia, słowa, drobne gesty, które interpretowała jako dowody miłości.
Cansel postanowiła jednak spróbować sprowadzić ją na ziemię.
— Pelin, może najlepiej będzie, jeśli dowiesz się, co naprawdę się dzieje.
Pelin nie chciała słuchać.
Była pewna, że Poyraz ją szanuje, ceni i odczuwa jej brak, kiedy nie ma jej w domu.
Zacisnęła zdrową dłoń na kocu i nagle wypowiedziała słowa, które zmieniły atmosferę w sali.
— Dobrze, że Atakan mnie postrzelił. td4729 Gdyby nie to, Poyraz już dawno założyłby jej pierścionek. Ale jeśli to zrobi, podpalę ich w tym domu.
Zapadła cisza.
Cansel odwróciła się od okna.
— Oszalałaś? Co ty mówisz?
Pelin natychmiast się uśmiechnęła.
— Nic, nic. Żartowałam.
Ale Cansel jej nie uwierzyła. Widziała oczy Pelin, kiedy wypowiadała te słowa. Nie było w nich żartu. Był gniew i niebezpieczna determinacja.
Kiedy Pelin zasnęła po obiedzie, wyczerpana wielogodzinnym czekaniem, Cansel wyszła na korytarz i wyjęła telefon. Wybrała numer Poyraza.
Mężczyzna odebrał po trzecim sygnale. W tle słychać było szum maszyny i stukanie młotka.
Znów pracował w warsztacie.
— Poyraz, muszę ci coś powiedzieć. Dowiedziałam się, że dzisiaj Pelin ma urodziny. Jestem z nią w szpitalu. Jest smutna i przybita. Czuje się samotna, jakby była sierotą i nie miała nikogo na świecie. Może sprawiłbyś jej przyjemność i przyniósł jakiś prezent?
Po drugiej stronie zapadła cisza. Maszyna przestała szumieć.
— Dzisiaj? — zapytał Poyraz.
— Tak, dzisiaj.
— Dobrze. Przyjadę.
Godzinę później Poyraz stanął w drzwiach szpitalnej sali z bukietem kwiatów kupionych w kwiaciarni naprzeciwko szpitala. Nie miał czasu szukać innego prezentu, więc wybrał je w ostatniej chwili.
Przypadek sprawił jednak, że były to dokładnie te kwiaty, które Pelin lubiła najbardziej.
— Pelin, wszystkiego najlepszego.
Dziewczyna otworzyła oczy. Przez jedną krótką sekundę na jej twarzy pojawiło się coś tak szczerego i dziecięcego, że Cansel stojąca za plecami Poyraza odwróciła wzrok.
— Czyli nie zapomniałeś — powiedziała Pelin. — Wciąż pamiętasz.
— Pamiętam.
Dziewczyna wyglądała, jakby właśnie otrzymała potwierdzenie wszystkiego, w co wierzyła.
— Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo mnie to uspokoiło.
Poyraz spojrzał na nią ze współczuciem.
— Wiem, że jesteś w trudnej sytuacji, ale życzę ci pięknego roku z ludźmi, których kochasz. Jeśli Bóg pozwoli, wszyscy będziemy razem.
Pelin zaczęła mówić o tym, jak bardzo tęskni za nim i za pozostałymi domownikami.
— Nie mogę już tego dłużej znieść. Wszyscy w domu też za tobą tęsknią — odpowiedział Poyraz. — Szybko wracaj do zdrowia.
Jego wizyta trwała może dwadzieścia minut, a być może jeszcze krócej.
td4729 Kiedy wyszedł, Pelin przycisnęła kwiaty do piersi i zamknęła oczy, wdychając ich zapach.
Nie zapytała, kto przypomniał mu o jej urodzinach. Nie chciała znać odpowiedzi.
W jej wyobraźni Poyraz od rana pamiętał o tym dniu, długo wybierał kwiaty i starannie szukał odpowiedniego bukietu.
Nie wiedziała, że Cansel musiała mu o wszystkim przypomnieć.
Nie wiedziała również, że Nana gdzieś w domu cierpi, ponieważ mężczyzna, którego kocha, spędził czas w szpitalnej sali zamiast przy niej.
Nadzieja na powrót do Cendere td4729
Następnego dnia, gdy Cansel ponownie odwiedziła Pelin, dziewczyna promieniała.
— Witaj! Czuję się dobrze i mam wrażenie, że będę czuła się jeszcze lepiej, bo jestem szczęśliwa.
Wskazała na kwiaty.
— Poyraz mi je przyniósł. To moje ulubione. Pamiętał o moich urodzinach. Mówiłam ci, że nie zapomni.
Cansel nie wytrzymała.
— Gdybym mu nie powiedziała, pewnie by nie pamiętał.
Pelin nie zareagowała. Być może w ogóle nie usłyszała tych słów, a być może po prostu nie chciała ich przyjąć do wiadomości.
Zamiast tego zaczęła tłumaczyć sobie, dlaczego Poyraz tak szybko wyszedł.
— Szkoda, że nie mógł zostać dłużej. Pewnie nie chciał, żeby jego żona była zazdrosna. Ale nic nie szkodzi. Sama do niego pójdę. Niedługo wyjdę ze szpitala i wrócę do domu.
Cansel natychmiast zaprotestowała.
— Przecież jeszcze nie wyzdrowiałaś. Powinnaś zostać w szpitalu.
— Jestem tu dopiero od kilku dni. Rozmawiałam z lekarzem. Dzisiaj zrobią mi badania. Jeśli wyniki będą dobre, będę mogła kontynuować leczenie w domu.
Pelin uśmiechnęła się szeroko.
— Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo mnie to cieszy.
Po południu zatrzymała pielęgniarkę w drzwiach.
— Siostro, czy wie pani, kiedy będą wyniki?
— Wieczorem, kochanie, najpóźniej jutro rano.
— A jeśli będą dobre, będę mogła od razu wyjść?
— Jeśli lekarz podpisze wypis, tak. Aż tak bardzo spieszy się pani do domu?
— Bardzo. Ktoś tam na mnie czeka.
Pielęgniarka wyszła, a Pelin została sama ze swoimi słowami.
Ktoś tam na mnie czeka.
Po raz pierwszy wypowiedziała je na głos i przez chwilę sama w nie uwierzyła.
Wyobrażała sobie powrót do Cendere. Do kuchni, w której mama Cennet parzyła herbatę. Do pokoju na końcu korytarza. Do Poyraza, który będzie przechodził obok jej drzwi rano i wieczorem.
A przede wszystkim do domu, w którym Nana nadal zajmowała miejsce, jakie Pelin chciała zdobyć dla siebie.
W jej myślach imię Nany brzmiało jak zgrzyt noża o talerz.
Nana, która pojawiła się znikąd, prowadząc za rękę obce dziecko. Nana, która dostała dom, w którym Pelin szukała schronienia. Nana, która zyskała matkę, którą Pelin mogłaby nazywać mamą.
I Nana, która zdobyła miłość Poyraza.
Wszystko to, o co Pelin prosiła po cichu, Nana otrzymała, nie prosząc o nic.
Dziewczyna miała jednak własny plan. Zawsze miała plan.
Nie wiedziała tylko, że ktoś inny również zaczął działać.
Wiadomość o tym, że Pelin chce opuścić szpital, nie ucieszyła wszystkich. Gdzieś w mieście pewna kobieta powiedziała cicho do siebie:
— Nie mogę pozwolić tej szalonej dziewczynie wyjść ze szpitala. Uparła się, żeby wrócić do domu. Trzeba coś zrobić.
Godzinę później zapukała do gabinetu lekarza prowadzącego.
Była elegancka i spokojna, a torebkę miała przewieszoną przez ramię. Przedstawiła się jako osoba blisko związana z rodziną Pelin.
— Dzień dobry, panie doktorze. Przepraszam, że przeszkadzam. Jestem bliską osobą Pelin. Słyszałam, że według wyników badań może dziś opuścić szpital, ale bardzo się o nią boję i nie chciałabym, żeby wychodziła.
Lekarz spojrzał na nią z zaciekawieniem.
— Dlaczego?
Kobieta nie zawahała się ani przez chwilę.
— Pelin przeszła przez bardzo trudne wydarzenia. td4729 Kiedy w zeszłym roku straciła ojca, załamała się psychicznie i zaczęła przyjmować leki. Teraz przeżyła kolejny wstrząs. Postrzelił ją własny brat. Jej stan jest niestabilny, a od pewnego czasu nie bierze nawet leków.
Zrobiła krótką pauzę, po czym dodała:
— Kilka razy słyszałam, jak mówiła, że chce zrobić sobie krzywdę.
Lekarz zastanowił się przez chwilę.
— Z tego, co sam zaobserwowałem, jej stan psychiczny wydaje się stabilny.
— Ma pan rację. Czasami jest szczęśliwa, a potem nagle nie wiadomo, co się z nią dzieje, i znowu się załamuje. Szczerze mówiąc, bardzo się boję, że może sobie coś zrobić.
Lekarz spoważniał.
— W takim razie nie mogę jej wypisać, dopóki nie porozmawiam z psychiatrą.
Kobieta skinęła głową.
— Dziękuję, panie doktorze. Bardzo pana proszę, niech ta rozmowa zostanie między nami. Jeśli ona się dowie, oszaleję.
— Proszę się nie martwić.
Kobieta opuściła gabinet. Na korytarzu poprawiła torebkę na ramieniu i uśmiechnęła się do siebie.
Jej plan zaczął działać.
Lekarz, przekonany, że Pelin może stanowić zagrożenie dla samej siebie, postanowił wstrzymać wypis do czasu konsultacji psychiatrycznej.
Wszystko wskazywało na to, że Pelin przegrała, zanim jeszcze rozpoczęła walkę o powrót do domu.
Ktoś wykorzystał jej przeszłość, śmierć ojca, przyjmowane leki i postrzał, którego doznała z rąk brata, by zbudować wokół niej niewidzialną klatkę.
Najbardziej niepokojące było to, że każde słowo tajemniczej kobiety mogło brzmieć wiarygodnie. A właśnie dlatego lekarz miał powody, by jej uwierzyć.
td4729 Pelin sama dostarczyła jej argumentów, które teraz obróciły się przeciwko niej.
Drzwi klatki zamykały się od zewnątrz.
Tymczasem dziewczyna leżała w sali na końcu korytarza, przytulając bukiet kwiatów. Czekała na wyniki badań, podpis lekarza i możliwość powrotu do Cendere.
Nie wiedziała, co wydarzyło się za zamkniętymi drzwiami gabinetu. Nie wiedziała również, kto następnego ranka wejdzie do jej sali.
Pielęgniarka z wypisem?
A może psychiatra z notesem?
Wieczorem Pelin ponownie wybrała numer Poyraza.
Sygnał. Kolejny sygnał. Jeszcze jeden.
Nikt nie odebrał.
Nie wiedziała, że Poyraz przebywa w warsztacie. Był przemoczony do suchej nitki, ponieważ matka wyrzuciła go z domu. Patrzył przez okno na światło w pokoju, w którym znajdowała się Nana.
Pelin napisała wiadomość:
„Jutro wracam do domu. Czekaj na mnie”.
Długo patrzyła na ekran. Usunęła ostatnie słowa, po chwili napisała je ponownie, a następnie znów skasowała.
Ostatecznie wysłała tylko pierwsze zdanie:
„Jutro wracam do domu”.
Przez resztę wieczoru czekała na odpowiedź. Wiadomość została dostarczona, ale nikt jej nie przeczytał.
Cansel zaczyna się bać
Tej nocy Cansel nie mogła zasnąć we własnym łóżku. Siedziała w kuchni przy zgaszonym świetle, obracając w dłoniach kubek zimnej herbaty.
W jej głowie wciąż rozbrzmiewały słowa Pelin:
„Podpalę ich w tym domu”.
td4729 Spokojny, słodki, niemal czuły ton dziewczyny sprawiał, że groźba wydawała się jeszcze bardziej niepokojąca.
Cansel pomagała Pelin od początku, ale nie bezinteresownie. Przyjęła od niej czek i przez długi czas nie zadawała zbyt wielu pytań.
Wiedziała już, że Pelin potrafi posunąć się daleko. Pamiętała jej przyznanie się do tego, że celowo pomogła w porwaniu Nany. Wtedy schowała czek do torebki i zachowała wszystko dla siebie.
Teraz jednak po raz pierwszy zaczęła się zastanawiać, czy pieniądze są warte tego, w czym bierze udział.
Może powinna kogoś ostrzec?
To, co początkowo wyglądało na troskę i przyjaźń, zaczynało przypominać pułapkę. Sieć została utkana tak starannie, że trudno było dostrzec moment, w którym zwykła pomoc zmieniła się w udział w czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Kim jest kobieta, która tak bardzo boi się powrotu Pelin do Cendere?
Czy rzeczywiście chce chronić Poyraza i Nanę przed dziewczyną, która grozi podpaleniem domu? A może zależy jej na tym, by Pelin zniknęła z ich życia z zupełnie innego powodu?
Pelin przyjęła kulę, by ocalić Poyraza, ale nie zdobyła jego serca. Dostała kwiaty na urodziny, lecz nie wie, że to nie on o nich pamiętał.
Zna tajemnicę małżeństwa zawartego na podstawie umowy, ale nadal zachowuje ją dla siebie, ponieważ jej ujawnienie mogłoby uderzyć w Poyraza.
Chce wrócić do domu, lecz ktoś właśnie zamknął przed nią drzwi szpitala.
Cansel, która pomaga jej za pieniądze i codziennie przy niej czuwa, coraz częściej spogląda w okno. Zaczyna bać się tego, co widzi w oczach Pelin.
A wy, co o tym myślicie? Czy Pelin naprawdę jest niebezpieczna, czy może jest po prostu samotna i zrozpaczona? Kim jest kobieta, która nie chce pozwolić jej opuścić szpitala?
I czy Pelin kiedykolwiek wykorzysta tajemnicę małżeństwa zawartego na podstawie umowy? td4729
Napiszcie w komentarzach, jakie są wasze teorie. Jestem bardzo ciekaw waszych opinii.
Dziękuję, że jesteście ze mną. Jeśli historia Pelin wywołała w was dreszcze, zostawcie łapkę w górę, zasubskrybujcie kanał i włączcie dzwoneczek, aby nie przegapić kolejnych wydarzeń. Dzięki temu dowiecie się, co Pelin zrobi, kiedy odkryje, że nie może opuścić szpitala.
Jeśli możecie, wesprzyjcie również kanał za pośrednictwem linku w opisie.
Tu Robert. Dziękuję, że byliście dziś ze mną. Do zobaczenia już niedługo!
Pamiętajcie: najgroźniejsza nie jest miłość, która nie zostaje odwzajemniona, lecz ta, która przestaje prosić i zaczyna planować.
A skoro w tym samym czasie w Cendere Poyraz ogłosił koniec epoki sułtanki Cennet i zamknął się w warsztacie, co zrobi Pelin, kiedy dowie się, że między nim a Naną nie ma już żadnego problemu, a łączy ich wielka miłość?”
