CON przerywa ślub z bejzą. Różowe buciki ujawniają bolesną tajemnicę. W rezydencji Develioglu wszystko jest gotowe na wielką uroczystość. Bejza pojawia się w białej sukni ślubnej, przekonana, że za chwilę odzyska serce ciana i na zawsze umocni swoją pozycję w rodzinie. Nie podejrzewa jednak, że mąż przygotował dla niej prezent, który zamiast szczęścia może przynieść największe upokorzenie w jej życiu.
Tymczasem Engine zostaje pilnie wezwany na komisariat. [muzyka] Policja odnajduje przedmiot związany ze śmiercią Jasemin, a miejsce jego znalezienia prowadzi do niepokojącego odkrycia. W tym samym czasie Hanser przypadkiem podsłuchuje rozmowę Melia i Sinem. Dopiero teraz rozumie jak wielką cenę inni są gotowi zapłacić za jej bezpieczeństwo.
Trzy historie, trzy bolesne tajemnice i jeden wieczór, który może zmienić losy wszystkich. Co naprawdę wie Co? Dlaczego Engine tak bardzo spieszy się do rezydencji i czy Beza zdoła jeszcze ocalić swoje małżeństwo? Wyobraźcie sobie salon przygotowany na ślub. Białe krzesła, świece, [muzyka] kwiaty i kobieta w sukni, która jest przekonana, że właśnie spełnia się jej największe marzenie.
Nagle mężczyzna stojący obok niej otwiera eleganckie pudełko. W środku nie ma pierścionka ani kosztownej biżuterii. Są maleńkie różowe buciki. Przez krótką chwilę wydaje się, że będzie to najbardziej wzruszający moment całego wieczoru. Ale nie patrzy już na Be z czułością. W jego oczach widać gniew, którego nie sposób powstrzymać.
A to co za chwilę powie przy całej rodzinie sprawi, że nikt nie będzie pamiętał tej uroczystości jako ślubu. Tylko skąd Cią dowiedział się o tajemnicy, którą Bea przez lata próbowała ukryć? I dlaczego niemal w tej samej chwili Engine odkrywa ślad prowadzący prosto pod bramy rezydencji Develoglu? Zanim w salonie padną słowa, których nie da się już cofnąć, inny człowiek będzie musiał zdecydować, co zrobić z prawdą, na którą tak długo czekał.
Jest późny wieczór. Engine kończy pracę i wychodzi na parking. Obok białego samochodu wyciąga telefon, sprawdza godzinę i myślami jest już przy sili. Chce po nią pojechać, a potem razem dotrzeć do rezydencji. Wie jak wiele dla ciana znaczy obecność bliskich podczas odnowienia przysięgi. Nie ma powodu przypuszczać, że plan na ten wieczór nagle się rozsypie.
Powietrze jest chłodne. Lampy odbijają się w karoserii, a za ogrodzeniem rozciąga się ciemność. Engine sięga do drzwi auta, wtedy dzwoni telefon. Wystarcza kilka sekund rozmowy, aby z jego twarzy zniknął spokój. Dzwonią z policji. Komisarz chce, by Engine stawił się na komisariacie w związku ze śledztwem dotyczącym śmierci Jasemin.
To nie jest sprawa, którą prawnik może odłożyć do jutra. >> [muzyka] >> Od pewnego czasu próbuję przecież zrozumieć, co naprawdę się wydarzyło i kto wciąż ukrywa istotne [muzyka] szczegóły. Teraz słyszy w głosie funkcjonariusza coś, co każe mu natychmiast zmienić plany. nie zna jeszcze powodu wezwania, lecz instynkt podpowiada mu, że pojawiło się coś ważnego.
Zanim ruszy, wybiera numer sili, przeprasza, mówi, że się spóźni i że musi załatwić pilną sprawę. Nie wdaje się w szczegóły. Wie, że każde dodatkowe słowo mogłoby tylko wzbudzić niepotrzebny niepokój. Po zakończeniu rozmowy chowa telefon i jedzie prosto na komisariat. Droga wydaje mu się dłuższa niż zwykle. W głowie powracają niewygodne pytania dotyczące jasemin i przedmiotów, które mogą łączyć ze sobą kolejne osoby.
Engine nie chce wyciągać pochopnych wniosków. Jako prawnik doskonale rozumie różnic między podejrzeniem a dowodem. Ale właśnie dlatego nie potrafi zlekceważyć wezwania. Jeśli śledczy znaleźli coś nowego, trzeba sprawdzić każdy szczegół. Szczególnie teraz, kiedy tak wiele osób zgromadziło się w domu Develioglu i kiedy pozorny spokój rodziny może okazać się wyjątkowo kruchy.
Kwadrans później Engine wchodzi do gabinetu komisarza. Jest tam wszystko, czego można się spodziewać w pokoju człowieka prowadzącego trudne dochodzenie. Mapa rejonu, [muzyka] tablica z dokumentami i zdjęciami, teczki ułożone na biurku, laptop oraz policyjny akta. Obok stoi turecka flaga. Sam widok zgromadzonych materiałów uświadamia Enginowi, że sprawa Jasemin wcale nie została zapomniana.
Komisarz zaprasza go, by usiadł. Nie traci czasu na długie wyjaśnienia. Mówi po prostu, że chce mu coś pokazać. Otwiera szufladę i wyjmuje przezroczysty woreczek dowodowy. W środku leży srebrny naszyjnik z ozdobnym wisiorkiem w kształcie serca. Kamienie błyszczą pod lampą, a ciemny element pośrodku przyciąga wzrok.
Engine pochyla się do przodu. Jeszcze nie słyszał wyjaśnienia, a już rozpoznaje biżuterię. To nie jest przypadkowy przedmiot znaleziony gdzieś na ulicy. Naszyjnik pochodzi z tego samego kompletu co bransoletka, którą wcześniej sam przekazał policji. Dwa osobne elementy zaczynają tworzyć jeden obraz.
W Enginie budzi się nadzieja, ale jest to nadzieja niebezpieczna. Zbyt wiele razy wydawało się już, że uda się uchwycić prawdę, po czym trop urywał się w najmniej oczekiwanym miejscu. Dlatego nie pyta, czy policja znalazła sprawcę. Zadaje prostsze i znacznie ważniejsze pytanie. Gdzie znaleziono naszyjnik? Komisarz odpowiada, że przedmiot leżał w koszu na śmieci.
Zauważył go mężczyzna zbierający makulaturę. Ktoś go wyrzucił. Funkcjonariusz zwraca uwagę na coś jeszcze. Trudno [muzyka] uwierzyć, aby cenna, charakterystyczna biżuteria znalazła się tam bez powodu. Możliwe, że osoba, która się jej pozbyła, obawiała się jej odkrycia. To na razie przypuszczenie, nieostateczny wniosek. Dla Engina ma jednak ogromną wagę.
Jeśli naszyjnik porzucono świadomie, miejsce, w którym go odnaleziono, może być ważniejsze niż sam przedmiot. Prawnik pyta więc o człowieka, który przyniósł znalezisko. Dowiaduje się, że mężczyzna nadal znajduje się na komisariacie. Engine natychmiast prosi o możliwość krótkiej rozmowy. Komisarz nie odpowiada od razu.
Przez moment przygląda mu się uważnie, jakby chciał upewnić się, że emocje nie wezmą góry nad rozsądkiem. Engine prosi tylko o 5 minut. Zapewnia, że potrzebuje wyjaśnić jedną rzecz. W końcu funkcjonariusz wyraża zgodę. Ta krótka decyzja okaże się ważniejsza niż ktokolwiek w gabinecie może wówczas przypuszczać.
Engine wychodzi na korytarz i widzi człowieka siedzącego z boku wśród zwyczajnego urzędowego ruchu. Policjanci pracują przy biurkach. Ktoś przechodzi za przeszklonymi drzwiami. Na ścianach wiszą plakaty i [muzyka] portret ataturka. A pośrodku tej codzienności siedzi młody mężczyzna, któremu wyraźnie nie jest tu wygodnie.
Zbieracz makulatury ma potargane włosy, krótki zarost, czarny sweter i luźne szare spodnie. Trzyma splecione dłonie i unika spojrzeń. Nie wygląda na człowieka, który chciałby uczestniczyć w jakiejkolwiek sensacji. Kiedy Engine przedstawia się jako adwokat Engine Onder, mężczyzna natychmiast się denerwuje. Pyta czy jest o coś oskarżony.
Powtarza, że przecież od razu oddał naszyjnik i niczego nie ukrywał. Engine szybko próbuje go uspokoić. Nie przychodzi po to, by go obwiniać. Nie zamierza także straszyć go konsekwencjami. Interesuje go tylko miejsce znalezienia biżuterii. Jeden dokładny adres, jeden kosz, jeden szczegół, którego nie wolno przeoczyć. Mężczyzna początkowo odpowiada niechętnie.
mówi, że wszystko już opowiedział policji. W końcu wspomina ulicę z dużymi willami i śmietnik, do którego zagląda podczas zbierania makulatury. Engine prosi, by doprecyzował, o którą posesję chodzi. Wtedy pada nazwa, na którą prawnik nie jest przygotowany. Naszyjnik leżał obok rezydencji deoglu. Engine milknie, dopytuje, czy rozmówca na pewno się nie pomylił.
Tamten odpowiada bez wahania, zna to miejsce. Często tam bywa, bo mieszkańcy wyrzucają sporo rzeczy, które nadal można wykorzystać. Nie opiera więc odpowiedzi na niepewnym wspomnieniu jednorazowej wizyty. To stały punkt na jego trasie. Dla Engina wszystko zaczyna wyglądać inaczej. Naszyjnik związany z bransoletką i ze śledztwem w sprawie Jasemin pojawia się tuż przy domu Develioglu.
A przecież podejrzenia prawnika już wcześniej kierowały się ku bezie. Czy przedmiot naprawdę pochodzi z rezydencji? Kto go wyrzucił? Czy zrobiła to osoba zamieszana w śmierć Jasemin? [muzyka] Czy ktoś, kto chciał usunąć niewygodny ślad z zupełnie innego powodu? Engine nie zna odpowiedzi. Wie jedynie, że nie ma już do czynienia z odległą przypadkową wskazówką.
Wskazany kosz znajduje się niemal na progu domu, do którego za chwilę ma jechać jako gość. Właśnie ten szczegół sprawia, że odczuwa jednocześnie napięcie i determinację. W tej samej chwili znów rozlega się dzwonek telefonu. Tym razem to CO pyta gdzie jest Engine i przypomina, że nie chce aby przyjaciel przegapił jego ślub.
W normalnych okolicznościach taka rozmowa mogłaby skończyć się lekkim żartem i obietnicą szybkiego przyjazdu. Teraz Engine słyszy w słowach Ciana coś bolesnego. Jego przyjaciel czeka na uroczystość, podczas gdy policja właśnie odnajduje ślad mogący ponownie skierować uwagę na osobę znajdującą się w samym centrum tego wydarzenia.
Engine odpowiada poważnie, że nie zamierza niczego przegapić. Nie wyjaśnia jeszcze, co usłyszał na komisariacie. Po rozłączeniu ciężko oddycha i przez chwilę stoi nieruchomo. Wie, że pojedzie do rezydencji z czymś znacznie trudniejszym do udźwignięcia niż spóźnienie. Ale tego wieczoru nie tylko Engine zbliża się do prawdy.
Kilka kroków od starego domu Hanser przypadkiem usłyszy rozmowę, która zmieni jej spojrzenie na dwoje najbliższych jej ludzi. Kobieta idzie wąską alejką przez nocny ogród. Chłód przenika powietrze, białe ściany starego budynku ledwo odcinają się od ciemności, a gałęzie drzew rzucają na podwórze długie cienie. Hanser zapewne spodziewa się spokojnej drogi do domu.
Nagle jednak dostrzega dwie sylwetki stojące przy wejściu. To Melich i Sinem rozmawiają przyciszonymi głosami. Nie chcą by ktokolwiek im przeszkodził. Wszyscy inni są zajęci przygotowaniami do uroczystości Ciana i bejzy, więc tutaj czują się bezpiecznie. Hanser odruchowo cofa się za róg ściany. Pierwsze słowa Melia wystarczają, by zrozumiała, że chodzi o poważną decyzję.
Mężczyzna pyta Sinem, jak mogą wszystko zostawić i wyjechać, skoro ona się boi. Hanser zamiera wyjechać razem. Nie spodziewała się takiej rozmowy. Przez chwilę słucha z bijącym sercem, jeszcze nie potrafiąc nazwać uczucia, które zaczyna narastać w jej piersi. Sinem nie mówi o lęku przed podróżą, ani o zwykłych trudnościach związanych z wyjazdem.
Martwi ją coś zupełnie innego. Nie chce opuszczać Hanser, która spodziewa się dziecka. Nie potrafiłaby budować własnego szczęścia ze świadomością, że pozostawiła ciężarną kobietę samą z problemami. Pyta Melia, jak mogliby później żyć z takim poczuciem winy. Słowa sinem są ciche, lecz zdecydowane. nie oznaczają, że przestała kochać Melia.
Wręcz przeciwnie, widać jak wiele kosztuje ją wypowiedzenie tego, co uważa za słuszny. Oboje mogliby skorzystać z okazji i zniknąć z miejsca, w którym uczucia od dawna splatają się z obowiązkami i cudzymi oczekiwaniami. Nikt nie obiecuje im przecież łatwej przyszłości, jeśli zostaną. Sinem nie potrafi jednak myśleć wyłącznie o sobie. ma przed oczami Hanser, jej ciążę i sytuację, w której każda kolejna strata byłaby wyjątkowo dotkliwa.
Wie, że ucieczka nie rozwiąże wszystkich problemów. Może jedynie przesunąć je na kogoś, kto i tak dźwiga zbyt wiele. Melich słucha jej z coraz większym wzruszeniem. Po chwili przyznaje, że sam myślał o tym samym, ale bał się powiedzieć to na głos. Następnie wyznaje Sinem, że bardzo ją kocha, bardziej niż kogokolwiek.
Te słowa nie pozostawiają wątpliwości co do jego uczuć. Zaraz jednak dodaje, że złożył Hanser obietnicę. [muzyka] Nie może jej zawieść. Miłość do Sinem nie wymazuje odpowiedzialności, którą wcześniej przyjął na siebie. Melich nie chce, aby ich wspólna przyszłość zaczęła się od złamanego słowa i wyrzutów sumienia.
Zastanawia się, czy istnieje jeszcze inne rozwiązanie, takie, które pozwoliłoby im być razem, a zarazem nie zostawić Hanser bez wsparcia. Sinem patrzy na niego z ulgą. To właśnie w takim melichu się zakochała. W człowieku, który potrafi przyznać się do trudnej prawdy i nie odwraca wzroku od własnych zobowiązań.
Mówi, że zamiast uciekać powinni zostać i walczyć. Wierzy, że jeśli postąpią uczciwie, [muzyka] Bóg dostrzeże ich intencje i pomoże im znaleźć wyjście. nie zna gotowego planu. Nie próbuje też udawać, że jutro wszystko samo się ułoży. Jej propozycja jest trudniejsza od natychmiastowego wyjazdu, ale daje im coś ważnego.
Możliwość spojrzenia później Hanser w oczy bez wstydu. Melich słyszy w tych słowach nie oskarżenie, lecz wsparcie. Oboje zdają sobie sprawę, że miłość będzie wymagała cierpliwości. Za ścianą Hanser stoi niemal bez ruchu. W kilku zdaniach dowiedziała się więcej niż dotąd potrafiła dostrzec przez długi czas. Teraz rozumie do kogo Melich odnosił się, kiedy mówił, że ktoś zajmuje szczególne miejsce w jego sercu.
Chodziło o Sinem. To właśnie z nią pragnął ułożyć sobie życie. Hanser przypomina sobie ich zachowanie, niedopowiedziane słowa i chwile, którym wcześniej nie nadawała znaczenia. Nagle te drobne wspomnienia układają się w bolesną całość. W jej sercu pojawia się wdzięczność za lojalność Melia, ale wraz z nią rodzi się poczucie winy.
Czy przez swoją sytuację niechcący stanęła na drodze ich szczęściu? Czy dwoje ludzi rezygnuje właśnie z marzeń, ponieważ nie chce jej skrzywdzić? Hanser nie wychodzi z ukrycia, nie przerywa rozmowy i nie zmusza Melia ani Sinem do tłumaczeń. Cicho wycofuje się z alejki i rusza w stronę rezydencji.
Każdy krok wydaje się cięższy od poprzedniego. Jeszcze niedawno mogła myśleć przede wszystkim o własnym bólu, o dziecku i o niepewnej przyszłości. Teraz wie, że jej los dotyka również ludzi, którzy z miłości i poczucia obowiązku odsuwają na bok własne pragnienia. Hansel nie podejmuje w tej chwili żadnej nowej decyzji.
Nie obiecuje, że wszystko naprawi. Ale jedno już się zmieniło. Nie będzie potrafiła patrzeć na relacje Melia i Sinem tak samo jak przed tą rozmową. A przecież w rezydencji czeka na nią jeszcze znacznie większy wstrząs. W głównym salonie domu Develioglu panuje atmosfera uroczystości. Przygotowania dobiegły końca. Pod kryształowymi żyrandolami ustawiono białe krzesła z fioletowymi wstęgami.
Na stole leży śnieżno-biały obró. Obok stoją dwa wysokie różowe fotele. Złote świeczniki podtrzymują długie świece, a dekoracje nadają pomieszczeniu niemal bajkowy wygląd. Goście zajmują miejsca i spoglądają w stronę przestrzeni przygotowanej dla pary. Wszystko ma świadczyć o radości, pojednaniu i nowym początku.
W takim otoczeniu trudno sobie wyobrazić otwarty konflikt. A jednak właśnie tutaj, pośród kwiatów i [muzyka] uśmiechów rozegra się scena, która obnaży pęknięcia w całej rodzinie. Bea pojawia się w długiej, błyszczącej sukni ślubnej. Velon spływa na jej ramiona. W dłoniach trzyma mały bukiet. Idzie w stronę Ciana z uśmiechem, który ma przekonać wszystkich, że jest szczęśliwa.
Dla niej ta chwila znaczy coś więcej niż odnowienie przysięgi. Chcę odzyskać pewność, że nadal należy do świata Develoglu i że jej małżeństwo pozostanie nienaruszone. Przez lata tak wiele uwagi poświęcała pozycji w rodzinie, że teraz widok zebranych gości może wydawać się potwierdzeniem jej zwycięstwa. Jednak pod uśmiechem wciąż kryje się napięcie.
Bea rozgląda się po sali i pyta gdzie jest urzędnik. Czy CO o nim zapomniał? Cion zachowuje opanowanie. Wyjaśnia do odnowienia przysięgi nie potrzebują urzędnika. Wszyscy, którzy powinni tu być, już się zebrali. Te spokojne słowa można odczytać na dwa sposoby. Dla basey brzmią jak zapewnienie, że ceremonia odbędzie się zgodnie z planem.
Dla kogoś, kto przyjrzałby się uważniej twarzy ciana, mogłyby zabrzmieć niemal jak zapowiedź wydarzenia, którego nikt nie przewidział. Siła pyta jeszcze o Engina. Przyjechała sama, ponieważ prawnik musiał zająć się pilną sprawą. Co odpowiada, że Engine wkrótce dołączy, ale nie ma sensu dłużej zwlekać. Potem spogląda prosto na Bewi, że jest niecierpliwy.
Bejza słyszy przede wszystkim to ostatnie słowo. Niecierpliwy. W jej wyobraźni oznacza ono, że mąż pragnie jak najszybciej rozpocząć z nią nowy etap. Nie widzi powodu, aby spodziewać się katastrofy. Gdy CON sięga po eleganckie pudełko przewiązane kokardą, na jej twarzy pojawia się autentyczne zaskoczenie. prezent przy wszystkich.
Być może liczyła na romantyczny gest przeznaczony wyłącznie dla nich dwojga. Cio odpowiada jednak, że przecież zaprosili bliskich właśnie po to, byli świadkami ich szczęścia. Jego słowa brzmią łagodnie, lecz kryje się za nimi gorzka ironia. Bo to, co za chwilę zobaczą zgromadzeni, nie będzie świadectwem szczęścia, lecz bólu, który przez długi czas pozostawał niewypowiedziany.
Cą rozwiązuje kokardę i podnosi wieczko. Na czarnym aksamicie leżą maleńkie różowe buciki zrobione na drutach. Ozdobiono je czerwonymi pomponami i zielonymi listkami. Przedmiot jest tak drobny i delikatny, że natychmiast przyciąga spojrzenia. Bea bierze jeden bucik do ręki. Jej twarz miękknie.
Przez moment zachowuje się jak kobieta, która właśnie otrzymała od męża zaproszenie do wspólnego marzenia o przyszłości. Zauważa, że buciki są przeznaczone dla dziewczynki. Pyta Ciana, czy chciałby, żeby ich drugie dziecko było córką. Nie rozumie jeszcze, że w tym pytaniu dotknęła wspomnienia, które Cihanowi odbiera spokój. W głowie Ciana powracają słowa fusunkaby.
Kobieta spotkała się z nim wcześniej w firmie i przekazała mu informacje, której nie potrafił zignorować. powiedziała, że Beza kocha go tak bardzo, iż była gotowa odebrać życie własnemu dziecku. Oskarżenie było wstrząsające. Dotyczyło nie tylko przeszłości małżeństwa, ale też dziecka, o którego istnieniu Cią nie wiedział. Kiedy teraz widzi Be trzymającą różowy bucik, nie potrafi oddzielić tego obrazu od tego, czego się dowiedział.
Jej uśmiech przed chwilą tak pełen nadziei zaczyna wyglądać w jego oczach jak okrutne zaprzeczenie prawdy. Co nie chce już udawać, że podarunek jest symbolem nowego początku. Nagle rzuca pudełkiem o podłogę. W salonie rozlega się gwałtowny hałas. Różowe buciki wypadają na dywan, a zgromadzeni ludzie drgają ze zdumienia.
Wszystkie spojrzenia kierują się kucianowi. Mężczyzna wykrzykuje, że nigdy nie zgodzi się na kolejne dziecko, jeśli miałoby spotkać je to samo. Zarzuca Beie, że skrzywdziłaby również tę wymarzoną córkę. Zaskoczona kobieta próbuje zrozumieć, skąd bierze się jego gniew. pyta o czym mówi. Być może w tej jednej chwili liczy jeszcze, że zdoła wyjaśnić sytuację, zanim ktokolwiek pojmie sens oskarżenia.
Ale CO już nie zamierza zostawiać jej możliwości ucieczki w niedopowiedzenia. Na oczach całej rodziny mówi, że Beza doprowadziła do śmierci ich córki. Następnie oświadcza, że nigdy nie będzie jego żoną. Te słowa w jednej chwili unieważniają wszystko, co jeszcze przed chwilą miało oznaczać pojednanie. biała suknia, [muzyka] ustawione krzesła, płonące świece i różowe fotele stają się niemymi świadkami publicznego zerwania.
Nikt nie wie, czy powinien zareagować, podejść bliżej, czy może po prostu pozostać na swoim miejscu. Fadajm zakrywa usta dłonią. Gulsum blednie. Hanser i Melich wymieniają poruszone spojrzenia. Sinem, NRE oraz Mukader podnoszą się z kanapy. Siła i Jonka również obserwują rozgrywający się dramat. Wśród obecnych nie wszyscy przeżywają te słowa tak samo.
Dla części rodziny są one ciosem spadającym bez ostrzeżenia. Siła patrzy na Be inaczej. Jej spojrzenie jest chłodne, pozbawione zaskoczenia. Podobnie Jonka, która znała tajemnic bejzy i wiedziała, jak daleko potrafi się posunąć. Widok jej publicznego upadku przynosi Joni ponurą satysfakcję. Nie znaczy to jednak, że znikają wszystkie winy i pytania dotyczące przeszłości.
Przeciwnie, im więcej osób w salonie reaguje na oskarżenie, tym wyraźniejsze staje się, że jedna ujawniona prawda może pociągnąć za sobą kolejny. Bea rozumie, że jeśli nie zacznie się bronić natychmiast, utraci nie tylko szansę na ceremonię, ale również resztki zaufania bliskich. Dlatego zbiera siły i zaprzecza.
Twierdzi, że C padł ofiarą strasznego oszczerstwa. Pyta, jak mógł uwierzyć w takie kłamstwo. Przez chwilę zachowuje się tak, jakby wystarczyło stanowcze oburzenie, aby wszyscy odwrócili wzrok od jej przeszłości. Co nie ustępuje, wymienia nazwisko Fusun Kaby i pyta, czy Bejza ją pamięta. Reakcja kobiety jest natychmiastowa.
Traci pewność siebie, jakby pod nogami nagle zabrakło jej podłogi. To nazwisko wyraźnie nie jest jej obce. Cion dostrzega zmianę, ale nie czuje triumfu. Ma przed sobą kobietę, której ufał jako żonie i myśl o tym, czego się dowiedział, przynosi mu tylko coraz większy ból. Co mówi z trudem, że mieli mieć dziecko.
Ich dziecko, córkę oskarża Bejze, że po poznaniu płci podjęła decyzję o przerwaniu ciąży. Wspomina, że była już niemal w piątym miesiącu. Głos mu się łamie. Żałuje, że nie wiedział wcześniej, że nie dano mu możliwości przeżywania tamtego oczekiwania i poznania córki. Mówi nawet, że gdyby Bea zaczekała, dziecko mogłoby przyjść na świat zdrowe.
To bolesne słowa ojca, który dopiero teraz dowiaduje się o stracie, nieustalenie medyczne, ale wyraz jego rozpaczy. Przez cały czas w salonie panuje cisza. Ci, którzy przed chwilą spodziewali się przysięgi, słuchają wyznania o czymś, co przez lata pozostawało za zamkniętymi drzwiami. Mukader nie potrafi dłużej milczeć.
Podchodzi bliżej i pyta Bejze wprost, czy naprawdę przerwała ciążę, nie mówiąc rodzinie, że spodziewa się dziewczynki. Nuśre również domaga się wyjaśnień. Jego głos jest zimny i ostry. Bea widzi wokół siebie ludzi, których opinii przez tyle lat się obawiała. Teraz wszyscy oczekują odpowiedzi. Na jej policzkach pojawiają się łzy.
Przez moment wygląda na kobietę złamaną i zagubioną. Nagle jednak jej rozpacz zamienia się w gniew. Nie zamierza już udawać, że nie wie o czym mówi Co. Przyznaje, że podjęła te decyzję, lecz usiłuje przedstawić ją jako poświęcenie dla rodziny i jej nazwiska. Bea zwraca się do Ciana i Mukader. Mówi, że zrobiła to, aby nikogo nie zawieść, aby spełnić oczekiwania, które od lat ciążyły nad jej małżeństwem.
Jej zdaniem w domu Develoglu liczył się przede wszystkim męski potomek. Przekonuje, że bała się upokorzenia i odrzucenia, jeśli urodzi dziewczynkę. Chc by obecni zrozumieli, że jej decyzja nie narodziła się w próżni. Nie prosi tylko o wybaczenie. Próbuje wskazać tych, [muzyka] którzy w jej przekonaniu stworzyli atmosferę lęku.
W ten sposób rozmowa przestaje dotyczyć wyłącznie czynu bejzy. Dotyka też rodzinnych oczekiwań, dawnych upokorzeń i sposobu, w jaki w rezydencji traktowano kobiety. Mukader reaguje oburzeniem. Nie zamierza przyjąć odpowiedzialności za decyzję, o której jak zapewnia nie miała nawet pojęcia. Mówi, że gdyby wiedziała o ciąży Bey, nie kazałaby jej przerywać.
Przywołuje Sinem i jej córkę Mine. Przecież kiedy Sinem oczekiwała dziewczynki, nikt nie nakazał jej pozbycia się dziecka. Dziś Mukader cieszy się wnuczką i mówi o niej z dumą. Dla niej to argument, który powinien raz na zawsze obalić oskarżenie bejzy. Ale Bea nie zamierza się wycofać. Ma własną pamięć o latach spędzonych pod jednym dachem z ciotką.
Nie wystarcza jej obraz uśmiechniętej babci, jaki mu kader przedstawia teraz przed gośćmi. Bea odpowiada, że gdyby sama urodziła córkę, byłaby traktowana tak, jak wcześniej traktowano sinem. przypomina publiczne uwagi, brak szacunku i ciągłe poczucie, że nigdy nie jest dość dobra. Pyta mu Kader, czy Mine naprawdę jest dla niej tak cenna, jak teraz twierdzi.
Jeśli tak, dlaczego nigdy nie uwzględniła dziewczynki w planach dotyczących rodzinnego holdingu? To pytanie nie rozstrzyga oczywiście wszystkich sporów o przyszłość firmy, ale trafia w ważny punkt rodzinnych napięć. Bejza nie mówi już tylko o jednym wydarzeniu sprzed lat. Wyrzuca z siebie to, co przez długi czas gromadziło się w jej pamięci, presję urodzenia wnuka, nieustanne porównywanie z innymi i wrażenie, że jej [muzyka] wartość zależy od tego, czy spełni oczekiwania starszego pokolenia.
Przyznaje, że przez lata usiłowała zadowolić mu kader. W końcu urodziła syna, a mimo to nadal czuła się niewystarczająca. Dla zgromadzonych jest to chwila szczególnie trudna, bo w słowach bejzy mieszają się prawdziwe urazy i próba usprawiedliwienia decyzji, której konsekwencje są nieodwracalne. To, że człowiek żył pod presją nie usuwa jego własnej odpowiedzialności.
Jednocześnie nie sprawia, że rodzinne upokorzenia przestają istnieć. C słucha tej wymiany coraz bardziej poruszony. Jeszcze niedawno chciał wierzyć, że może odbudować małżeństwo. Teraz staje przed pytaniem, [muzyka] czy w ogóle znał kobietę, z którą zamierzał ponownie złożyć przysięgę. Wreszcie C przerywa kłótnie.
Nie chce słuchać kolejnych oskarżeń przerzucanych z jednej osoby na drugą. Wraca do pytania. na które nikt nie potrafi mu udzielić odpowiedzi przynoszącej ukojenie. Dlaczego Bea nie powiedziała mu o ich córce? Dlaczego odebrała mu możliwość bycia ojcem tego dziecka? Kiedy wypowiada te słowa, głos znowu odmawia mu posłuszeństwa.
Przed oczami może mieć wszystko, czego nigdy nie przeżył. Wiadomość o ciąży, oczekiwanie na narodziny. Pierwszy moment, w którym mógłby wziąć córkę na ręce. Tego nikt nie potrafi mu oddać. Małe buciki leżą na dywanie jak symbol przyszłości, która nigdy się nie wydarzyła. C rozgląda się po sali.
Goście milczą, świece nadal płoną, lecz uroczysty wystrój wygląda teraz obco. Nie ma już czego świętować. Mężczyzna mówi wszystkim, że ceremonia dobiegła końca i prosi, aby każdy poszedł do siebie. Nie próbuje ratować pozorów, nie wygłasza mowy o pojednaniu. Nie szuka sposobu, by przesunąć uroczystość na inny dzień. Po prostu kończy spotkanie.
W tej decyzji słychać nie tylko gniew, ale i wyczerpanie człowieka, który otrzymał wiadomość zbyt bolesną, by móc dalej odgrywać rolę szczęśliwego męża. Goście zaczynają opuszczać salon. Powoli odchodzą ludzie, którzy przed chwilą mieli być świadkami radosnego początku. Nuśre patrzy na córkę z pogardą. Nawet on, przyzwyczajony do twardych słów i ostrych osądów nie próbuje teraz jej bronić.
Odwraca się i wychodzi bez pożegnania. Wkrótce Bejeza zostaje sama pośrodku sali, w białej sukni z rozmazanymi łzami na twarzy. Wszystko o co tak bardzo walczyła, rozpada się właśnie na jej oczach. Jeszcze kilka minut wcześniej trzymała w dłoni różowy bucik i pytała o drugie dziecko. Teraz buciki leżą na podłodze, a krzesła przeznaczone dla gości powoli pustoszeją.
Nie ma oklasków ani życzeń. Zamiast tego jest cisza, w której słychać już tylko ciężar wypowiedzianych oskarżeń. Bea nie zdołała powstrzymać prawdy przed dotarciem do ciana. Tymczasem na zewnątrz rezydencji wieczór nadal wygląda tak, jakby za chwilę miała rozpocząć się piękna uroczystość. Lampy oświetlają fasadę domu.
Przy wejściu wiszą pastelowe girlandy, a fioletowo-białe balony poruszają się lekko na wietrze. Pośrodku dziedzińca szumi podświetlona fontanna. Mokre kamienie odbijają światła, nadając temu miejscu niemal odświętny wygląd. Tylko ludzie opuszczający dom wiedzą, że za udekorowanymi drzwiami doszło do rodzinnego trzęsienia ziemi.
Nuśre wychodzi szybkim krokiem. Jest wściekły, ale to nie gniew skierowany wyłącznie przeciw córce. W jego spojrzeniu pojawia się jeszcze jedna myśl. Kto wiedział o tej historii i dlaczego milczał przez tyle lat? Kilka kroków dalej nuśre dostrzegające. Kobieta ma na sobie niebieską sukienkę i czarny płaszcz.
Idzie zdecydowanie, jakby nie chciała spędzać w rezydencji ani minuty dłużej. Nuśre woła ją po imieniu. Jomka zatrzymuje się przy fontannie i powoli odwraca. Nie ucieka wzrokiem. Nie sprawia wrażenia zastraszonej. Widzi, że czeka ją trudna rozmowa, ale nie zamierza przed nią uciekać. Nuśre podchodzi bliżej i pyta, czy wiedziała o decyzji Bejzy.
W jego tonie słychać oskarżenie. Nie jest to zwykła próba ustalenia faktów. Chcę wiedzieć, czy osoba tak długo znajdująca się blisko jego rodziny zataiła coś, co uważa za niewybaczalne. Jonka odpowiada, że Bej zapowiedziała jej o wizycie u lekarza i poprosiła, by jej towarzyszyła. Dopiero na miejscu Jonka miała dowiedzieć się, że chodzi o przerwanie ciąży.
Według jej relacji decyzja była już wtedy podjęta. próbowała ostrzec Bejzę, lecz ta nie chciała słuchać. Jonka mówi, że została wciągnięta w sytuację, z którą nie chciała mieć nic wspólnego. Nie przedstawia się jako osoba, która wszystkim kierowała. Przeciwnie, próbuje podkreślić, że była świadkiem i nie potrafiła odwrócić biegu wydarzeń. Nuśre słucha z zaciśniętą szczęką.
Nie wygląda na przekonanego, że ta wersja wyczerpuje całą prawdę. Mężczyzna pyta ostro, czy Jonka wie, co robi z ludźmi, którzy go okłamują. Jest to wyraźna próba zastraszenia. Jonka odpowiada, że nie kłamała. Nuśre jednak nie ustępuje. Zarzuca jej, że bardzo wygodnie żyło się z wiedzą o tajemnicy Bey. Sugeruje, że mogła wykorzystywać ją do zdobywania pieniędzy i utrzymywania wpływu na rodziny.
Wspomina także o dzieciach, które pojawiały się w tej skomplikowanej historii. Jedno jak mówi Jonka zabrała, a drugie oddała. Jego słowa są celowo raniące. Nuśre próbuje podważyć moralne prawo Jonsi do oceniania kogokolwiek. Chc aby poczuła się osaczona tak samo, jak przed chwilą czuła się jego córka w salonie.
Tym razem jednak jego metoda nie działa. Jonka robi krok w jego stronę. nie zaprzecza, że przeszłość jest pełna bolesnych decyzji i że sama ma z czym się mierzyć, ale nie pozwala Nuśredowi ustawić się w roli człowieka, który może wszystkich bezkarnie osądzać. Patrząc mu prosto w oczy, mówi, że jeśli na świecie istnieje sprawiedliwość, bardzo chciałaby zobaczyć, jaką karę otrzyma on sam.
Dodaje, że żyje właśnie dla tego dnia. Nie rozwija tej zapowiedzi, nie wymienia konkretnego wydarzenia, ani nie zdradza żadnego planu. Wystarczają jej te krótkie słowa. Nuśre, który chwilę wcześniej próbował ją przestraszyć, zostaje sam z pytaniem, co właściwie miała na myśli. Jomka odwraca się i odchodzi wzdłuż fontanny. Nie ogląda się za siebie.
Wśród ślubnych dekoracji jej sylwetka szybko znika w nocnym mroku. Nuśre przez moment stoi nieruchomo. Słowa kobiety najwyraźniej go dotknęły. Nie wiadomo, czy bardziej rozgniewało go jej nieposłuszeństwo, czy niepokój, że zna sekrety, których ujawnienia się obawia. W końcu zaciska szczękę, idzie do samochodu, wsiada i odjeżdża spod rezydencji.
Dziedziniec znów cichnie, a światła nadal oświetlają dekoracje przygotowane na uroczystość, która nigdy nie doszła do skutku. I tak jeden wieczór łączy kilka historii, które jeszcze nie powiedziały ostatniego słowa. Cong poznał bolesny sekrety i zakończył ceremonię, zanim naprawdę się rozpoczęła. Bea została sama ze skutkami własnej decyzji oraz ze słowami, którymi próbowała obciążyć mu kader.
Kancer odkryła miłość Melia i Sinem, a wraz z nią ciężar ich poświęcenia. Jonka po raz kolejny rzuciła Nuśretowi wyzwanie, jasno dając do zrozumienia, że nie uważa jego rachunku win za zamknięty. A Engine? Engine ma informacje o naszyjniku znalezionym przy rezydencji. Nadal jednak nie wiemy, kto go wyrzucił i czy ten ślad naprawdę doprowadzi do wyjaśnienia śmierci Jasemin.
Jedno jest pewne, w domu Develoglu skończył się czas łatwych zapewnień i pięknych pozorów. Teraz każda ukrywana prawda może stać się początkiem następnej konfrontacji. I właśnie dlatego najważniejsze pytanie brzmi już nie tylko co Beza straciła podczas tej nocy, ale również co stanie się gdy Engine przedstawi swoje nowe odkrycie.
