“Przecież Hançer powiedziała mu, że Melich zaciągnął się na statek i przebywa na morzu. Cihan zapamiętał tę informację i uznał, że mężczyzna opuścił miasto. Teraz jednak wszystko zaczyna wyglądać inaczej.
Jeśli nieznajomy rzeczywiście jest Melichem, oznaczałoby to, że ktoś przedstawił mu nieprawdziwą wersję wydarzeń. Cihan nie chce jednak oskarżać Hançer bez dowodów. Postanawia najpierw sprawdzić, czy jego podejrzenia mają jakiekolwiek podstawy.
Zatrzymuje samochód przy krawężniku, szybko wysiada i rusza za przechodniem. Mężczyzna skręca pomiędzy budynki, a Cihan przyspiesza kroku, próbując zmniejszyć dzielącą ich odległość.
Przechodzi przez kolejne uliczki i brukowany dziedziniec. Wokół widać pozostałości topniejącego śniegu, a ciasna zabudowa utrudnia obserwowanie drogi. Cihan nie chce stracić nieznajomego z oczu, ale właśnie to się dzieje.
Kiedy dociera do miejsca, w którym przed chwilą widział mężczyznę, nikogo już tam nie ma. Rozgląda się w obie strony, próbuje ustalić, którędy przechodzień mógł odejść, ale nie znajduje żadnego śladu.
Nie udało mu się zobaczyć twarzy ani potwierdzić tożsamości tajemniczego człowieka. Zostaje więc sam z podejrzeniem, które nie daje mu spokoju.
Czy naprawdę spotkał Melicha? A może był to jedynie ktoś bardzo podobny?
Cihan wraca do samochodu, ale nie odjeżdża od razu. Przez chwilę siedzi za kierownicą i patrzy w stronę uliczki, w której stracił przechodnia z oczu. W jego pamięci ponownie pojawiają się słowa Hançer o podróży morskiej.
Jeśli Melich rzeczywiście wyjechał, nie powinien teraz spacerować po mieście. Ta sprzeczność wystarcza, by Cihan zdecydował się na dalsze działania.
Wyciąga telefon i dzwoni do człowieka, który może pomóc mu sprawdzić tę sprawę. Poleca dokładnie ustalić, na jaki statek miał zaciągnąć się Melich, gdzie obecnie przebywa i czy w ogóle rozpoczął zapowiadaną podróż.
Nie zadowala go ogólna odpowiedź. Chce poznać konkretne szczegóły i oczekuje wiadomości tak szybko, jak to możliwe.
Cihan nie zamierza podejmować pochopnych decyzji na podstawie jednego przypadkowego spotkania. Potrzebuje dowodów. Mimo to widać, że sprawa dotyka go znacznie bardziej, niż chciałby przyznać.
Jego relacja z Hançer jest pełna dawnych ran, napięć i niewypowiedzianych uczuć. Chociaż próbuje zachować dystans, kobieta nadal zajmuje ważne miejsce w jego sercu. Dlatego każda informacja dotycząca Melicha wywołuje w nim niepokój i zazdrość.
Cihan uruchamia silnik i odjeżdża, ale jego myśli wciąż krążą wokół tajemniczego przechodnia. Teraz musi czekać na wyniki sprawdzenia. Nie wie jeszcze, że w tym samym czasie Hançer spotyka się z Melichem i rozmawia z nim o jego przyszłości z Sinem.
Spotkanie odbywa się w parku położonym nad morzem. Zimowy krajobraz jest spokojny i nieco melancholijny. Między drzewami widać resztki śniegu, a chłodny wiatr porusza nagimi gałęziami.
Melich przychodzi ubrany w czapkę z daszkiem, granatową kurtkę i ciemne spodnie. Pod rozpiętą kurtką ma kraciastą koszulę oraz czarny podkoszulek. Jego zarośnięta twarz i poważne spojrzenie zdradzają, że nie czuje się całkowicie swobodnie.
Hançer wygląda znacznie spokojniej. Ma na sobie jasny płaszcz i kremowe spodnie. Siada na ławce, splata dłonie na kolanach i przygotowuje się do rozmowy, którą najwyraźniej uważa za bardzo ważną.
Melich najpierw rozgląda się dookoła. Dopiero gdy upewnia się, że mogą spokojnie porozmawiać, zwraca się do kobiety. Przyznaje, że przestraszył się, kiedy usłyszał o konieczności spotkania. Nie wiedział, czy wydarzyło się coś złego.
Pyta, czy wszystko jest w porządku i czy Hançer dobrze się czuje. W jego głosie słychać prawdziwą troskę. Mimo własnych problemów nadal interesuje się losem kobiety i dziecka.
td4729 Hançer szybko go uspokaja. Zapewnia, że oboje czują się dobrze, a następnie kieruje rozmowę na jego plany. Pyta, czy znalazł już dom.
To pytanie nie jest przypadkowe. Hançer wie, że Melich i Sinem stoją przed ważną decyzją. Oboje chcą rozpocząć wspólne życie, ale dotychczasowe okoliczności wciąż ich powstrzymują.
Melich opuszcza wzrok i wyjaśnia, że rozmawiał już z Sinem. Wspólnie zastanawiali się, co powinni zrobić. Doszli jednak do wniosku, że najlepiej będzie poczekać, aż urodzi się dziecko.
Nie zdąża dokończyć wypowiedzi, ponieważ Hançer natychmiast mu przerywa. Stanowczo prosi, żeby nie mówił dalej. Melich patrzy na nią ze zdziwieniem, nie rozumiejąc, dlaczego tak gwałtownie reaguje.
Hançer doskonale przewidziała, co usłyszy. Wiedziała, że Melich ponownie postawi jej sytuację ponad własnym szczęściem i będzie gotów zrezygnować z planów z Sinem.
Nie chce się na to zgodzić.
Kobieta podkreśla, że nie chce, aby ktokolwiek rezygnował ze szczęścia z jej powodu. Uważa, że zarówno Melich, jak i Sinem już wystarczająco dużo przeszli. Nie zamierza być przyczyną kolejnych wyrzeczeń.
Szczególnie martwi ją sytuacja Sinem. Nie chce, by kobieta musiała ponosić konsekwencje decyzji innych osób ani być postrzegana jako ktoś, kto rozpoczął związek z żonatym mężczyzną. Hançer wie, jak bardzo opinie otoczenia potrafią wpływać na ludzkie życie. Nawet niesprawiedliwe osądy mogą pozostawić ślad na długie lata.
Melich próbuje przypomnieć jej o swojej odpowiedzialności. Nie może po prostu odejść i zapomnieć o dziecku. Chce dotrzymać wcześniejszych ustaleń i doprowadzić do tego, by wszystko zostało uregulowane tak, jak powinno.
W jego przekonaniu nie jest to zwykłe poświęcenie. Traktuje to jako obowiązek, którego nie może porzucić tylko dlatego, że pojawiła się szansa na osobiste szczęście.
Hançer rozumie jego argumenty. Nie lekceważy odpowiedzialności, o której mówi. Jednocześnie uważa, że dalsze odkładanie wspólnego życia z Sinem nie rozwiąże żadnego problemu.
Przeciwnie, może sprawić, że wszyscy pozostaną uwięzieni w sytuacji, która od dawna przynosi im cierpienie.
Kobieta przypomina, że Sinem również ma prawo do szczęścia. Nie chce, aby musiała bez końca czekać na moment, w którym inni uznają, że może rozpocząć nowe życie. Melich słucha jej coraz uważniej. Widać, że słowa Hançer nie pozostają bez wpływu na jego myślenie.
To ważna chwila, ponieważ Hançer nie prosi o pomoc ani nie oczekuje kolejnych dowodów oddania. Wręcz przeciwnie — próbuje uwolnić Melicha i Sinem od poczucia, że muszą poświęcać własne marzenia dla niej.
Mówi mu, że oboje zrobili już dla niej bardzo wiele. Teraz powinni wreszcie pomyśleć o sobie.
Melich jest rozdarty. Z jednej strony chce dotrzymać słowa i nie uchylać się od odpowiedzialności. Z drugiej wie, że każda kolejna zwłoka oddala go od życia, które mógłby stworzyć z Sinem.
Hançer przekonuje go, że powinien pójść do Sinem i pozwolić jej rozpocząć wspólną przyszłość bez ciągłego czekania. W jej oczach ich miłość nie powinna być traktowana jak coś, co można odkładać na później bez końca.
Następnie wypowiada słowa, które szczególnie poruszają Melicha. Przyznaje, że każdego dnia, kiedy nie jest razem z Sinem, czuje się tak, jakby odbierała mu szczęście.
To wyznanie zmienia charakter całej rozmowy. Melich mógł dotąd sądzić, że pozostając przy dotychczasowych ustaleniach, pomaga Hançer. Teraz dowiaduje się, że jego postępowanie staje się dla niej źródłem wyrzutów sumienia.
Hançer nie chce żyć ze świadomością, że dwoje kochających się ludzi rezygnuje ze wspólnego życia właśnie z jej powodu. Prosi Melicha, aby nie nakładał na nią takiego ciężaru.
Nie jest to oskarżenie, lecz szczera prośba o zrozumienie. td4729 Kobieta chce, by Melich wiedział, że odpowiedzialność za innych nie musi oznaczać całkowitej rezygnacji z własnego szczęścia.
Mężczyzna pozostaje poruszony. Nie podejmuje jeszcze ostatecznej decyzji, ale jego wcześniejsza pewność wyraźnie słabnie. Słowa Hançer zmuszają go do spojrzenia na całą sytuację z innej perspektywy.
Czy zmieni zdanie i zdecyduje się wreszcie na wspólną przyszłość z Sinem? Tego na razie nie wiadomo. Jedno jest jednak pewne: Hançer nie chce już, by jej sytuacja była przeszkodą w ich szczęściu.
Nie zdaje sobie przy tym sprawy, że Cihan zaczyna podejrzewać ją o ukrywanie prawdy. Podczas gdy ona próbuje uporządkować sprawy Melicha i Sinem, jej mąż prowadzi własne poszukiwania.
Tymczasem w domu Cemila i Deryi dochodzi do zupełnie innej sytuacji. Cemil wraca do domu w dobrym humorze i zastaje żonę siedzącą przy stole. Od razu zauważa, że Derya wyjątkowo zadbała o swój wygląd.
Kobieta ma starannie ułożone rude włosy, wyrazisty makijaż i długie paznokcie pomalowane intensywnie czerwonym lakierem. Jej wzorzysty sweter również przyciąga uwagę.
Cemil jest zachwycony i pyta, czy żona wybiera się na przyjęcie albo wesele. Derya wyjaśnia, że nie ma żadnych szczególnych planów. Odwiedziła jedynie salon Joni i postanowiła zrobić coś dla siebie.
Cemil przyjmuje tę odpowiedź, ale po chwili pyta, czy Bejza rzeczywiście pracuje w tym salonie. Derya natychmiast się ożywia. Wyraźnie czekała na okazję, by opowiedzieć o swoim odkryciu.
Potwierdza, że Bejza tam pracuje i to właśnie ona malowała jej paznokcie. Z dumą pokazuje świeży manicure, jakby był dowodem niezwykłej zmiany w życiu kobiety.
Jeszcze niedawno Bejza była związana z luksusowym życiem i rezydencją Develioğlu. Teraz musi pracować w salonie kosmetycznym. Derya nie potrafi ukryć satysfakcji z tego, jak bardzo zmieniła się jej sytuacja.
Zaczyna zastanawiać się, co wydarzyło się w rezydencji i dlaczego Bejza znalazła się w takiej sytuacji. Jest przekonana, że Hançer zna odpowiedź, dlatego nalega, by Cemil do niej zadzwonił i zdobył więcej informacji.
td4729 Cemil reaguje jednak nerwowo. Zapewnia, że nie ma z tym nic wspólnego i nie chce mieszać się w cudze sprawy. Derya nie przyjmuje tego do wiadomości. Zarzuca mu brak ambicji i przekonuje, że chaos może stwarzać nowe możliwości.
Jej słowa zupełnie nie przekonują męża. Cemil nie rozumie, dlaczego problemy Bejzy miałyby być dla nich okazją do poprawienia własnej sytuacji.
Derya nalega, by poszedł do Hançer i dowiedział się wszystkiego. Cemil stanowczo odmawia, co jeszcze bardziej ją irytuje. W pewnej chwili kobieta chwyta go za rozpinany sweter i lekko nim szarpie.
Wtedy zauważa coś niepokojącego. Na kraciastej koszuli Cemila znajduje się brunatnawa plama.
Natychmiast przestaje mówić o Bejzie i pyta, skąd wziął się ten ślad. Zwraca też uwagę na jego nerwową reakcję. Cemil wyraźnie się peszy, ale szybko próbuje obrócić całą sytuację w żart.
Tłumaczy, że jest malarzem i podczas pracy farba może przypadkowo zabrudzić ubranie. Derya nie jest jednak przekonana. Pyta, kto właściwie maluje ściany na tak dziwny kolor.
Cemil zaczyna opowiadać o indywidualnym guście klientów i przekonuje, że inwestorzy byli bardzo zadowoleni z efektu. Twierdzi nawet, że zapłacili mu więcej, niż wcześniej ustalono.
Aby uwiarygodnić swoje słowa, sięga do kieszeni i wyciąga plik banknotów.
Widok pieniędzy natychmiast zmienia nastawienie Deryi. Jeszcze chwilę wcześniej podejrzliwie przyglądała się plamie na koszuli, a teraz nagle uznaje, że wybrany przez klientów kolor musiał być naprawdę dobry.
Nie zadaje już kolejnych pytań. Zabiera mężowi pieniądze, a następnie oddaje mu tylko jeden banknot, oznajmiając, że to jego kieszonkowe.
Cemil zostaje sam w salonie i z niedowierzaniem patrzy za żoną. Pod nosem komentuje, jak wielką siłę mają pieniądze. Najwyraźniej właśnie one sprawiły, że Derya tak szybko zapomniała o swoich podejrzeniach.
Nie wiadomo jednak, czy wyjaśnienie Cemila dotyczące plamy jest prawdziwe. Ta drobna scena pozostawia więc kolejne pytanie, które może jeszcze powrócić w dalszej części historii.
Największe napięcie pojawia się jednak w gabinecie Cihana. Hançer przychodzi do jego biura z dokumentami dotyczącymi fundacji. Delikatnie puka do drzwi, a następnie wchodzi do przestronnego, eleganckiego pomieszczenia.
Cihan siedzi za biurkiem w szarym garniturze i jasnoniebieskiej koszuli. Przed nim znajdują się dokumenty, a wokół stoją skórzane fotele i eleganckie elementy wyposażenia.
Hançer ma na sobie jasny żakiet i kremowe spodnie. Trzyma teczkę z przygotowanym zestawieniem miesięcznego budżetu fundacji.
Pyta Cihana, czy ma chwilę, ponieważ chciałaby wspólnie przejrzeć dokumenty. td4729 Mężczyzna zgadza się i pyta, co się stało.
Hançer wyjaśnia, że przygotowała miesięczne zestawienie i chce przedstawić mu wyniki swojej pracy. Podchodzi do biurka, kładzie przed nim teczkę, a następnie siada naprzeciwko.
Otwiera dokumenty i czeka, aż Cihan zapozna się z ich zawartością. Mężczyzna przegląda pierwsze strony, ale szybko stwierdza, że nie widzi potrzeby szczegółowego sprawdzania wszystkich wyliczeń. Uważa, że Hançer bardzo dobrze wykonała powierzone jej zadanie.
Na pierwszy rzut oka jest to zwyczajna rozmowa dotycząca pracy. Nie dochodzi między nimi do kłótni ani otwartej konfrontacji. Hançer zachowuje spokój i skupia się na obowiązkach.
Jednak Cihan ma już w głowie zupełnie inne pytania. Po spotkaniu na ulicy nie potrafi przestać myśleć o Melichu. Wie, że musi najpierw zdobyć potwierdzenie swoich podejrzeń, zanim zdecyduje się poruszyć ten temat.
Hançer nie zna jego planów. Nie wie, że mężczyzna zaczął sprawdzać informacje dotyczące podróży Melicha. Dla niej ta chwila w gabinecie jest kolejnym zwyczajnym spotkaniem związanym z obowiązkami.
Tymczasem jedno potwierdzenie może całkowicie zmienić atmosferę między małżonkami. Jeśli okaże się, że Melich wcale nie wyjechał na morze, Cihan będzie musiał odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego Hançer powiedziała mu coś innego.
Czy uwierzy, że kobieta miała powód, by zachować tę informację dla siebie? A może uzna, że została przez nią oszukana?
Najbardziej bolesne jest to, że Hançer nie wie nawet, jakie podejrzenia zaczynają rodzić się w jego głowie. Ona próbuje pomóc Melichowi i Sinem, nie chcąc, by ktokolwiek rezygnował z własnego szczęścia. Cihan natomiast może wkrótce odebrać jej działania zupełnie inaczej.
W tym odcinku pozornie drobne wydarzenia zaczynają prowadzić do coraz większych komplikacji. Przypadkowe spotkanie na ulicy uruchamia podejrzenia Cihana. Szczera rozmowa Hançer z Melichem może wpłynąć na przyszłość jego związku z Sinem. Z kolei Derya odkrywa, że życie Bejzy bardzo się zmieniło, a tajemnicza plama na koszuli Cemila pozostaje niewyjaśniona.
Czy Cihan dowie się, że Melich wcale nie przebywa na morzu? Czy zrozumie, dlaczego Hançer nie powiedziała mu wszystkiego? I czy Melich w końcu posłucha jej rady i zdecyduje się na wspólne życie z Sinem?
Jedno jest pewne: prawda może wyjść na jaw w najmniej oczekiwanym momencie. A jeśli Cihan otrzyma potwierdzenie swoich podejrzeń, spokojna rozmowa w gabinecie może szybko zamienić się w poważną konfrontację.
Jak myślicie — czy Hançer celowo ukrywa przed Cihanem prawdę o Melichu, czy po prostu próbuje chronić wszystkich przed kolejnymi problemami? Czy Cihan powinien najpierw z nią porozmawiać, zanim wyciągnie własne wnioski?”
