W mroku wąskiej, odciętej od świata drogi, gdzie horyzont tonął w gęstniejącym mroku, czas wydawał się zatrzymać. Samochód Atakana, po serii gwałtownych szarpnięć, wydał z siebie ostatnie, mechaniczne westchnienie i znieruchomień na środku pustkowia. Cisza, która zapadła wokół, była niemal ogłuszająca – ciężka, przesiąknięta lękiem i świadomością nieuchronnie uciekających minut. Poyraz uderzył dłonią w kierownicę, a w jego oczach błysnęła bezsilność, jednak trwała ona tylko ułamek sekundy. Wiedział, że nie mogą czekać, aż ludzie Atakana odnajdą ich trop. Wysiadając z auta, otworzył drzwi po stronie Nany. Dziewczyna ledwo trzymała się na nogach; jej twarz była śmiertelnie blada, oddech płytki, a ciało naznaczone piętnem strachu i wielogodzinnego udręczenia.
– Zostaw mnie – szeptała drżącym głosem, chwytając się kurczowo krawędzi drzwi, by nie upaść na zimny asfalt. – Tylko cię spowalniam. Schowam się gdzieś, a ty uciekaj… Jeśli mnie znajdą, przynajmniej ty będziesz bezpieczny.
Poyraz kucnął przed nią, chwytając jej twarz w dłonie, zmuszając, by spojrzała prosto w jego oczy. W tym geście nie było miejsca na wątpliwości – była w nim tylko twarda, niezłomna determinacja. – Czy kiedykolwiek cię zostawiłem? – zapytał cicho, lecz z mocą, która rozcięła gęstniejącą ciszę. – Spójrz na mnie. Zawsze szliśmy razem. Przez ogień, przez strach, przez wszystko. I tak zostanie.
Nana pokręciła głową, a po jej policzkach popłynęły łzy, niosąc ze sobą całe nagromadzone cierpienie. – Nie dam rady… będę dla ciebie ciężarem… – Nigdy nie byłaś i nigdy nie będziesz ciężarem – przerwał jej łagodnie, lecz stanowczo. – Jesteś moją siłą.
Odwrócił się i ugiął kolana, dając jej oparcie. Przez chwilę wahała się, po czym objęła go słabymi ramionami, wtulając twarz w jego plecy. Podniósł ją, jakby ważyła tyle co piórko, niosąc ją z całą czułością, na jaką było go stać, i bez wahania ruszył wąską, leśną ścieżką wgłąb mroku. W ich sercach brzmiało jedno, nieme wyznanie: uciekną razem, albo wcale.
Tymczasem w bezpiecznym schronieniu w mieszkaniu Adalet panowała gęsta, niemal namacalna atmosfera niepokoju. W kuchni Mert właśnie odkładał słuchawkę telefonu, a jego twarz była blada jak ściana. Rozmowa z komisarzem Rustemem przyniosła wieści, które mroziły krew w żyłach – policja odnalazła kryjówkę Atakana, lecz po Poyrazie i Nanie nie było już śladu. Znaleziono jedynie opuszczone miejsce z tragicznymi śladami krwi.
– Co się stało? – zapytała Adalet, podchodząc bliżej, a w jej oczach malowało się autentyczne przerażenie. Mert zacisnął zęby, a jego dłonie lekko drżały, gdy opierał je o blat stołu. – Znaleźli miejsce, gdzie ją trzymali… ale jest puste – wyszeptał głosem pełnym bezradności. – Nie ma śladu. Nie wiemy, gdzie są ani co się z nimi dzieje. Nigdy nie czułem się tak bezsilny.
Spojrzał na Adalet z błaganiem w oczach. – Proszę cię… tylko nie mów o tym Pelin. Jej stan jest zbyt kruchy. Jeśli się dowie, zrobi coś szalonego. Musimy ją chronić.
Adalet skinęła głową, choć cień głębokiego lęku nie schodził z jej twarzy. Nie wiedzieli jednak, że w cieniu, tuż obok, stała Cansel. Kobieta, która słyszała każde słowo, uśmiechnęła się w duchu. Dla kogoś o jej naturze ludzki dramat był jedynie iskrą, która mogła wywołać pożar. Bezszelestnie wracając do salonu, przysiadła obok Pelin i pochyliła się ku niej z tajemniczą, złowrogą miną.
– Nie powinnam ci tego mówić, ale… – szepcnęła Cansel tonem pełnym fałszywej troski. – Złapali Poyraza. Jest teraz w rękach Atakana. Wszyscy są w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Słowa te zadziałały jak uderzenie pioruna. Pelin zerwała się z kanapy, a kolor natychmiast uciekł z jej twarzy. – Poyraz…? – wykrztusiła, a jej dłonie zaczęły bezwiednie drżeć. – Nie mogę tu siedzieć! Muszę tam iść. Natychmiast!
Rozpoczęła gorączkowy marsz po pokoju, z panicznym lękiem w oczach, niezdolna do zaznania spokoju ani na sekundę. Cansel obserwowała ją z ukosa, delektując się chaosem, który właśnie zasiała.
W tym samym czasie Atakan, otrząsając się po szoku, z wściekłością miotał się po swojej kryjówce. Widok pustego krzesła, do którego niedawno przywiązana była Nana, wywołał w nim erupcję gniewu. Jednak jego rozmyślania przerwał dźwięk wibrującego telefonu. Ekran rozświetlił się imieniem, którego najmniej się spodziewał.
Pelin.
Gdy odebrał, w słuchawce rozległ się jej niespodziewanie stanowczy, choć pełen napięcia głos. – Wiem, że trzymasz Poyraza i Nanę – powiedziała bez wstępów. – Uciekłam z bezpiecznego domu. Chcę się dogadać. Bez policji, bez krwi. Spotkajmy się.
Atakan parsknął drwiącym śmiechem, a w jego oczach zalśnił zimny blask drapieżnika, który czuje słabość ofiary. – Dobrze – odparł cicho. – Przyjedź tam, gdzie ci każę. Masz godzinę. Weź taksówkę… i pozbądź się telefonu. Jeśli ma to nie być pułapka, nie możesz mieć go przy sobie. Albo go zostawisz, albo nie ma mowy o żadnym spotkaniu.
Po drugiej stronie zapadła długa, bolesna cisza, po której nastąpiło ciche: – Niech będzie. Połączenie zostało przerwane. Atakan opuścił aparat, a na jego ustach zakwitł powolny, triumfalny uśmiech.
Daleko od tego zgiełku, zaparkowany w dyskretnym cieniu drzew naprzeciwko kamienicy samochód skrywał innego człowieka. Sinan siedział w bezruchu, wpatrując się w wejście do budynku, choć jego myśli krążyły wokół jednej osoby – Aynur. Każde wspomnienie jej głosu, lęku i nadziei sprawiało, że jego serce biło mocniej.
Nagle jego uwagę przykuł głos Ibrahima, który przechodził niedaleko, rozmawiając przez telefon z Kirpim. Sinan mimowolnie nadstawił uszu. – Kirpi, Kara prawie mnie pobiła – narzekał Ibrahim, wyraźnie poruszony. – Rozmawiała z Aynur. Była przeszczęśliwa, bo pan prokurator kupił dla nich bilety lotnicze!
Sinan wyprostował się gwałtownie na siedzeniu, a świat wokół niego na moment znieruchomiał. Ibrahim kontynuował z rosnącym przejęciem: – Ale to nie wszystko… Pan Sinan powiedział jej, że ją kocha. Słyszysz to? Powiedział jej to wprost!
W tej jednej chwili Sinan poczuł, jak grunt osuwa mu się pod stopami. Przypomniał sobie tamten moment – gdy wyznawał Aynur miłość szeptem, przekonany, że pogrążona jest głębokim śnie, nie oczekując niczego w zamian, nie mając odwagi spojrzeć jej w oczy. A jednak… nie spała. Słyszała każde wypowiedziane przez niego słowo, każde uderzenie jego zatroskanego serca. Czas wokół nich zwolnił, otwierając drzwi do przyszłości, której żaden z nich nie potrafił już dłużej zatrzymać.
