Najwięcej emocji wzbudzała oczywiście Hançer. Fadime nie mogła pogodzić się z tym, że kobieta nadal utrzymuje kontakt z Cihanem, swoim byłym mężem. Szczególnie oburzała ją informacja o wspólnej kolacji, na którą Hançer zaprosiła Cihana. Dla niej nie było to zwykłe spotkanie. Odbierała je jako kolejny dowód na to, że Melih nie potrafi zadbać o własne małżeństwo i pozwala, by inni lekceważyli jego pozycję.
Matka nie rozumiała, dlaczego syn godzi się na taką sytuację. Przypominała mu, że poślubił byłą żonę swojego przełożonego, czym naraził się Cihanowi i wywołał ogromne napięcia w rezydencji. Jeżeli naprawdę zależało mu na Hançer, powinien walczyć o ten związek, zamiast teraz mówić o rozwodzie. Fadime była przekonana, że Melih podejmuje kolejne nierozsądne decyzje, nie myśląc o konsekwencjach.
Wtedy syn powiedział coś, co zupełnie ją zaskoczyło. Przyznał, że nigdy nie kochał Hançer. Nie traktował jej jak kobiety, z którą pragnąłby spędzić całe życie. Co więcej, oznajmił, że właśnie się z nią rozwodzi.
Fadime nie potrafiła zrozumieć jego słów. Skoro nie było miłości, dlaczego w ogóle zdecydował się na ślub? Dlaczego wszedł w konflikt z Cihanem i naraził swoją przyszłość, skoro nie łączyło go z Hançer prawdziwe uczucie? Melih odpowiedział jedynie, że tak należało postąpić. Nie zamierzał jednak na tym poprzestać.
Dla Fadime najważniejsza pozostawała kwestia dziecka. Była przekonana, że skoro Hançer spodziewa się potomka, Melih musi wziąć za nie odpowiedzialność. Nie chciała nawet słyszeć o rozwodzie, dopóki nie dowie się, co jej syn zamierza zrobić z nienarodzonym maleństwem. Obawiała się, że dziecko zostanie bez ojca, a Melih po prostu odwróci się od obowiązków, które powinien wypełnić.
Zaczęła również opowiadać o tym, jak trudna stała się jej sytuacja w rezydencji. Wspominała o pretensjach Mukadder i innych domowników. Czuła się upokorzona, ponieważ ona i Aysu musiały wysłuchiwać komentarzy dotyczących małżeństwa Melihа, choć same nie miały wpływu na jego decyzje. Według niej syn nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo jego postępowanie odbija się na całej rodzinie.
Melih nie zaprzeczał, że sytuacja jest trudna. Wyraźnie zaznaczył jednak, że to jego decyzja i to on powinien ponosić jej konsekwencje. Nie chciał, aby matka i Aysu były wciągane w konflikt, który dotyczył przede wszystkim jego samego. Prosił Fadime, żeby się nie mieszała i pozwoliła mu samodzielnie rozwiązać problem.
Kobieta nie zamierzała jednak tak łatwo odpuścić. Przypomniała synowi, że przez lata wierzyła, iż zawsze będzie mogła na nim polegać. Tymczasem teraz czuła się przez niego zawiedziona i zraniona. Miała wrażenie, że człowiek, który powinien być jej największym oparciem, sam stał się źródłem jej cierpienia. Wypowiadała kolejne gorzkie słowa, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo niesprawiedliwie ocenia jego postępowanie.
Melih w końcu dał jej do zrozumienia, że nie zna całej prawdy. Ostrzegł, że jeszcze pożałuje swoich oskarżeń, kiedy dowie się, jak naprawdę wygląda sytuacja. Wszystko było zupełnie inne, niż sobie wyobrażała.
Syn poprosił ją tylko o jedno: żeby choć raz mu zaufała. Nie oczekiwał, że natychmiast zaakceptuje każdą jego decyzję. Chciał jednak, aby przestała z góry zakładać, że postąpił nierozsądnie. Przypominał, że tym razem nie zamierzał uciekać od trudności ani wycofywać się wtedy, gdy sytuacja stawała się skomplikowana. Był przekonany, że zrobił coś dobrego, choć inni widzieli w jego decyzji jedynie powód do skandalu.
Fadime nadal nie rozumiała, o co chodzi. W jej oczach Melih pozostawał mężczyzną, który poślubił kobietę bez miłości, a teraz chciał zostawić ją samą z dzieckiem. Nie potrafiła dostrzec żadnego sensu w jego wyjaśnieniach. Wtedy syn wreszcie zdecydował się powiedzieć jej to, co od początku powinno zmienić przebieg tej rozmowy.
Oznajmił, że dziecko Hançer wcale nie jest jego.
Fadime zamarła. Jeszcze przed chwilą zarzucała synowi, że chce porzucić własne potomstwo. Teraz usłyszała, że nie jest biologicznym ojcem maleństwa. Melih dopowiedział najważniejszą informację: ojcem dziecka jest Cihan.
To właśnie dlatego zdecydował się poślubić Hançer. Nie zrobił tego z miłości ani z pragnienia wspólnego życia. Chciał pomóc kobiecie i zapewnić jej nienarodzonemu dziecku bezpieczeństwo. Nie chciał, aby niewinna istota przyszła na świat bez wsparcia i bez kogoś, kto byłby gotowy wziąć za nią odpowiedzialność. Uważał, że w tamtej sytuacji ślub był właściwym rozwiązaniem, nawet jeśli oznaczał dla niego konflikt z Cihanem i niezrozumienie ze strony najbliższych.
Nagle wszystkie oskarżenia Fadime straciły dotychczasowy sens. Melih nie porzucał własnego dziecka, ponieważ dziecko Hançer należało do Cihana. Nie poślubił jej również dlatego, że stracił dla niej głowę. Jego decyzja wynikała z chęci pomocy, a nie z romantycznych uczuć.
Fadime musiała zmierzyć się z prawdą, której zupełnie się nie spodziewała. Przez całą rozmowę była przekonana, że zna motywy syna, tymczasem oceniała go na podstawie niepełnych informacji. Nie oznacza to, że od razu zaakceptowała jego postępowanie ani że wszystkie rodzinne konflikty nagle zniknęły. Jednak teraz wiedziała już, że za ślubem Melihа kryło się coś znacznie więcej niż nierozważna decyzja.
Spotkanie w parku zakończyło się bez łatwego pojednania. Fadime nie zdążyła jeszcze odpowiedzieć na wyznanie syna, a Melih nie oczekiwał natychmiastowego przebaczenia. Najważniejsze było jednak to, że wreszcie ujawnił prawdziwy powód swojego małżeństwa.
Pozostaje pytanie, jak Fadime wykorzysta tę wiedzę i czy potrafi spojrzeć na syna z większym zrozumieniem. Jeszcze niedawno uważała, że Melih zawiódł wszystkich wokół siebie. Teraz musi przyznać, że jego decyzja mogła wynikać z zupełnie innych pobudek, niż przypuszczała. A skoro ojcem dziecka Hançer jest Cihan, ta historia może przynieść kolejne trudne konsekwencje dla całej rodziny.
