Hanser przyprowadzające do Ciana. Niespodziewana prośba o pomoc dla gurura. Hanser przychodzi do Jonsi z prośbą,której nie potrafi wypowiedzieć od razu. W grę wchodzi zdrowie małego Ciana Gurura. Chłopiec znalazł się pod opieką państwa, a jego najbliżsi dowiadują się, że całą noc płakał i prawie nic nie zjadł.
Hanser wie, ht1768 że jest ktoś, kto już wcześniej potrafił go uspokoić i nakarmić. Problem w tym, że właśnie tę osobę ht1768 musi teraz poprosić o pomoc. Jonka słucha, a jej twarz nagle się zmienia. Kiedy pada pytanie o mleko matki,nie odpowiada tak, jak można by oczekiwać od kogoś, kto tylko zna dziecko.
Mówi o więzi, której nie umie łatwo wyjaśnić i o uczuciach, które wciąż nosi w sobie. Hanser czuje ulgę, ale nie zdaje sobie sprawy, jak wiele może kryć się za wzruszeniem rozmówczyni. Za chwilę obie kobiety ht1768 staną przed Cichaem. Czy potrafią odłożyć wszystko na bok dla dobra chłopca? Jeśli lubisz historię Hanser i Ciana, zasubskrybuj ht1768 kanał i włącz powiadomienia, żeby nie przegapić kolejnych opowieści.
Możesz też zostawić polubienie. A teraz wróćmy do rozmowy, od której zależy pomoc dla małego gurura. W niewielkim jasnym pokoju dwie kobiety stoją naprzeciwko siebie. Przez duże okno wpada dzienne światło. Za nimi widać turkusową kanapę, poduszki z kwiatowym wzorem i łóżko nakryte jasną narzutą w liście. Pomieszczenie jest skromne, spokojne, wręcz przytulne.
Nic w jego wyglądzie nie zapowiada wielkiego napięcia. A jednak Hanser nie przyszła tutaj na zwykłą towarzyską wizytę. Stoi w białym swetrze i ciemnoczerwonych spodniach, patrząc na Jonce tak, jakby od dłuższej chwili szukała odpowiednich słów. Jonka z rozpuszczonymi rudymi włosami w niebieskiej bluzce i beżowym płaszczu również nie wygląda na osobę, która ma ochotę na zdawkową rozmowę.
już wie, że gość czegoś od niej potrzebuje. Chcę jednak wreszcie usłyszeć o co chodzi. To właśnie Jonka przerywa to niezręczne oczekiwanie. Daje Hanser do zrozumienia, że od początku ich spotkania wyczuwa niewypowiedzianą prośbę. Skoro przyszła w konkretnej sprawie, niech powie otwarcie, ht1768 jakiej pomocy oczekuje.
Nie ma w tym jeszcze otwartej niechęci. Jest raczej niecierpliwość kobiety, która widzi cudze zakłopotanie i próbuje wydobyć z niego najważniejsze słowa. Hanser nie odpowiada od razu jednym krótkim zdaniem. Zaczyna od informacji,która zmienia atmosferę spotkania. Mówi o Beyzie i o tym, że przez jej działanie mały Cong Gurur znalazł się pod ochroną instytucji państwowych.
To nie jest wiadomość, którą da się potraktować obojętnie. Dziecko nie przebywa już po prostu tam, gdzie było dotychczas. Jego codzienność została nagle przerwana. Hanser wspomina, że Jonka mogła już słyszeć o tej sprawie.być może z wiadomości. Nie próbuję jednak przedstawiać dokładnej historii wszystkich wydarzeń prowadzących do tej sytuacji.
Jonka reaguje pytaniem. ht1768 Chcę wiedzieć, co właściwie się stało i dlaczego Beza doprowadziła do takiego obrotu spraw. Hanser przyznaje, że sytuacja jest skomplikowana. W jej głosie nie ma chęci do omawiania każdego konfliktu,oskarżenia i dawnej urazy. Przyjechała, bo teraz liczy się coś pilniejszego.
Czas nie rozwiąże sam problemu dziecka. Ta odpowiedź wyznacza kierunek całej rozmowy. Hanser nie zamierza przekonywać Joni, że powinna stanąć po czyjejś stronie w sporze dorosłych. Potrzebuję konkretnej pomocy dla kogoś,kto nie rozumie ani rodzinnych kłótni, ani decyzji podejmowanych w jego imieniu. Kobiety siadają na kanapie.
Jomka zajmuje miejsce po jednej stronie, Hanser po drugiej. Dzieli je niewielka odległość, a pomiędzy nimi nie ma już tej pozornej oficjalności, którą można było dostrzec, kiedy stały ht1768 w drzwiach. Rozmowa staje się bardziej osobista. Hanser pochyla się nieco ku swojej rozmówczyni. Zamiast wdawać się w ocenę postępowania Bey, opowiada o porannej wizycie Uciana Gurura.
To ważne rozróżnienie. Dla niej najdotkliwszą częścią całej sprawy nie jest samo zamieszanie wokół dorosłych, lecz to,co musi przeżywać małe dziecko. Jonka natychmiast pyta, jak chłopiec się czuje. Jej reakcja jest szybka, niemal odruchowa. Nie prosi najpierw o szczegóły formalności.
Chcę dowiedzieć się jak znosi wszystko gurur. Jonka zastanawia się na głos, czy dziecko nie jest zagubione. Jeszcze niedawno znało inne otoczenie, inne twarze i inne codzienne odgłosy. Teraz znajduje się w miejscu, którego nie rozpoznaje. Hanser przytacza to, czego dowiedziała się podczas wizyty. Gurur płakał przez całą noc.
Według przekazanych jej informacji niemal nie ht1768 chciał jeść. Te wiadomości nie potrzebują żadnych ozdobników.Wystarczy wyobrażenie niewielkiego dziecka, które nie potrafi powiedzieć, czego dokładnie się boi, a jedynym sposobem wyrażenia niepokoju jest płacz. Hanser mówi o tym ze smutkiem. Nie przedstawia jednak nowych medycznych diagnoz, ani nie opowiada o zagrożeniach, których nikt nie potwierdził.
Wie jedno, chłopcu trzeba pomóc już teraz. Na twarzy Joni pojawia się wyraźne poruszenie. Do tej chwili mogła sądzić, że usłyszy prośbę o pośrednictwo albo jakąś informację o BSI. Tymczasem wszystko prowadzi do potrzeb małego gurura. Słucha uważnie. Hanser przez moment jakby zbiera się na odwagę. Pytanie, ht1768 które chce zadać jest wyjątkowo osobiste.
Nie może zakładać, że druga kobieta zechce na nie odpowiedzieć, a tym bardziej, że zgodzi się zrobić coś tak intymnego. Dlatego nie rzuca go mimochodem. Najpierw mówi o płaczu i problemach z karmieniem dziecka. Dopiero gdy Jonka rozumie już powagę sytuacji, ht1768 Hanser przechodzi do sprawy, z którą naprawdę przyszła. Pyta cicho,czy Jonka nadal ma pokarm.
To krótkie pytanie otwiera zupełnie nowy wymiar rozmowy. Do tej pory chodziło o wiadomość o dziecku i o jego trudne położenie. Teraz okazuje się, że Hanser ma konkretny pomysł, jak ulżyć chłopcu. Liczy na osobę, która potrafiła go wcześniej karmić. nie wypowiada tej prośby jak rozkazu. Chcę wiedzieć, czy w ogóle jest możliwe, aby Jonka ponownie pomogła.
Dodaje, że pomyślała właśnie o niej, ponieważ sądziła, iż nadal może mieć mleko. Wszystko zależy od jej odpowiedzi.Ani bliskość rozmówczyń, ani wspólna ht1768 troska o dziecko nie dają Hanser prawa do uznania zgody za pewnik. W końcu mówi wprost, czy Jonka mogłaby nakarmić piersią ciana gurura. To jest sedno wizyty.
W jednej chwili wiele wcześniejszych zdań nabiera sensu. Hanser nie szuka łatwego sposobu, by przerzucić na kogoś odpowiedzialność. Przyjechała osobiście, wyjaśniła sytuację i odważyła się zwrócić z delikatną prośbą. Po jej wypowiedzeniu nie zasypuje Joni dodatkowymi argumentami. Pozostawia jej przestrzeń na reakcję.
Gdyby Jonka odmówiła, problem nie zniknąłby, lecz Hanser musiałaby szukać innej drogi. Widać, że bardzo jej zależy,choć jednocześnie stara się nie wywierać na rozmówczyni presji. Odpowiedź przychodzi zaskakująco szybko. Jonka potwierdza, że nadal ma pokarm. Nie kończy jednak na suchej informacji. Od razu ht1768 mówi, że może nakarmić chłopca. Na jej twarzy widać wzruszenie.
Gdy Hanser wspomniała o płaczu, Jonka wyglądała na przejętą, ale teraz jej głos nabiera jeszcze bardziej osobistego tonu. Nie domaga się zapłaty, nie stawia ht1768 warunków i nie prosi o czas do namysłu. Wydaje się, że wiadomość o cierpieniu gurura dotknęła ją znacznie głębiej niż Hanser mogła przewidzieć.
Zgoda nie brzmi jak uprzejmość ht1768 wobec osoby, która przyszła prosić o przysługę. bardziej przypomina odruch kogoś, dla kogo dobro tego właśnie dziecka ma niezwykłe znaczenie. Jonka próbuje opowiedzieć skąd bierze się to wzruszenie. Na chwilę zwalnia, zaczyna mówić o szczególnej więzi, która zdążyła powstać między nią a małym gururem.
Kiedy wcześniej spędzała z nim czas i się nim zajmowała, coś się zmieniło. Przyznaję, że w pewnym sensie zaczęła patrzeć na niego jak na własne dziecko. To mocne wyznanie, chociaż pada w spokojnej rozmowie bez podniesionego głosu. Jonka nie pokazuje Hanser żadnego dokumentu. Nie ujawnia nowych faktów dotyczących pochodzenia chłopca.
mówi o uczuciu, o tym, że nie jest on dla niej kimś obojętnym. Właśnie dlatego wiadomość o ośrodku opiekuńczym i płaczącym niemowlęciu tak bardzo ją boli. Przez chwilę jej twarz sprawia wrażenie, jakby wspomnienia stanęły przed nią wyraźniej niż ściany pokoju. Usta drżą nieznacznie. Spojrzenie staje się wilgotne.
Jonka nie wygłasza wielkiej przemowy, lecz szuka słów, które oddadzą więź z dzieckiem. Dla Hanser to ważna odpowiedź. Oznacza bowiem, że nie musi przekonywać Joni do okazywania współczucia. Rozmówczyni sama mówi,jak bliski jest jej gurur. A jednak jedna rzecz pozostaje niewypowiedziana. Hanser nie otrzymuje żadnego potwierdzenia, dlaczego ta więź jest aż tak silna.
Przyjmuje to, co Jonka zdecydowała się powiedzieć ht1768 i nie kieruje rozmowy ku podejrzeniom. Najważniejsza sprawa nadal znajduje się poza tym pokojem. Hanser reaguje z wyraźną ulgą, słysząc, że Jonka nie odmawia i że naprawdę przejmuje się losem chłopca. sama zaczyna mówić o trosce o dzieci. Z jej wypowiedzi wynika przekonanie,że kiedy człowiek lepiej rozumie macierzyństwo, inaczej ht1768 patrzy również na cudze cierpienie.
Dziecko, które płacze ht1768 i potrzebuje pomocy, nie powinno pozostać bez wsparcia tylko dlatego, że dorośli znaleźli się w trudnym położeniu. Hanser widzi osobę, która potrafi odsunąć własne sprawy na bok. Tłumaczy, że właśnie dlatego zdobyła się na tę wizytę. W jej słowach słychać wdzięczność, ht1768 a w spojrzeniu coś na kształt odzyskanej nadziei.
Dla Joni ta interpretacja może być jednocześnie kojąca i trudna. Hanser mówi o ogólnej gotowości pomagania każdemu potrzebującemu dziecku, podczas gdy Jonka sama przyznaje, że gurur zajmuje w jej sercu wyjątkowe miejsce. Nie ma jednak między nimi otwartego sporu. Hanser nie podważa ani jednego słowa rozmówczyni.
Przeciwnie, cieszy się, że obie mogą działać wspólnie. Przyznaję, że zanim usłyszała zgodę, naprawdę nie wiedziała, co zrobi, jeśli Jonka nie będzie chciała pomóc. To wyznanie odsłania ciężar, z którym przyszła. Na początku rozmowy próbowała zachować spokój i opanowanie, ale teraz pozwala sobie okazać jak bardzo obawiała się niepowodzenia.
Czasem ogromną zmianę przynosi odpowiedź zaledwie jednej osoby. W tej sytuacji Hanser nie potrzebuje długiej narady ani skomplikowanego planu. Potrzebuje pewności, że kobieta mogąca nakarmić gurura zrobi to dobrowolnie.Kiedy tę pewność otrzymuje, wyraz jej twarzy miękknie. Nie znaczy to, że zniknęły wszystkie kłopoty chłopca.
nadal znajduje się pod opieką instytucji, a dorosłym pozostaje wiele spraw do załatwienia. Ale pojawiła się konkretna możliwość poprawienia jego obecnej sytuacji. Hanser nie mówi już o tym, jak trudno będzie kogokolwiek przekonać.Zamiast tego może przejść do następnego kroku. Jonka odpowiada niemal ze zdziwieniem, że Hanser w ogóle brała pod uwagę odmowę.
Jak miałaby spokojnie siedzieć i wiedzieć, że mały chłopiec jest głodny? W jej głosie pojawia się stanowczość. Nie chc przedłużać rozmowy, skoro wie już co powinna zrobić. Mówi, że pójdzie tylko po telefon i zaraz wróci. Ten gest jest równie wymowny jak wcześniejsza zgoda. Jonka nie odkłada pomocy na jutro ani na bliżej.
nieokreśloną porę. Staje z kanapy, gotowa ruszyć razem z Hanser. Jej słowa nie pozostają więc deklaracją bez pokrycia.Jeszcze przed chwilą obie siedziały naprzeciw siebie, rozmawiając o potrzebach dziecka. Teraz spotkanie zamienia się we wspólne działanie. Kiedy Jomka podnosi się z miejsca, Hanser zostaje na kanapie.
Przez krótką chwilę pozostaje sama, czekając na jej powrót. Nie uśmiecha się szeroko i nie zachowuje tak, jakby wszystkie problemy nagle się rozwiązały. Raczej próbuje uporządkować myśli po tym, co właśnie usłyszała. Otrzymała pomoc, na którą liczyła, ale przed nią pozostaje spotkanie z Cichaem i doprowadzenie sprawy do końca.
Pokój jest taki sam jak na początku. Turkusowa kanapa, drewniany stolik i jasna narzuta nie zmieniły się ani trochę.Zmienił się jednak układ sił między dwiema kobietami. Hanser przyszła ht1768 jako osoba prosząca. Wychodzi stąd z kimś, kto zdecydował się pomóc chłopcu. W tej rozmowie nie padają groźby ani oskarżenia skierowane przez Hanser przeciwko ht1768 Jonsi.
Nie ma też żadnego gwałtownego odkrycia, które natychmiast wyjaśniłoby wszystkie dawne tajemnice. Najbardziej poruszające jest coś znacznie prostszego. Hanser odkłada skomplikowane relacje dorosłych, żeby skoncentrować się na niemowlęciu. Jonka z kolei nie pozostaje obojętna na jego los.
Jej słowa o traktowaniu gurura niemal jak własnego dziecka brzmią bardzo osobiście, ale Hanser nie zatrzymuje się nad nimi dłużej. W tym momencie wierzy, że obie chcą tego samego. Zostaje między nimi szczególne porozumienie, choć każda mogła dojść do niego z innych powodów. Tymczasem w biurowcu, w którym pracuje Cion Develoglu, mija kolejna chwila pełna niepewności.
Przed dużym budynkiem stoją samochody, przed wejściem stoją ht1768 samochody, a jasna elewacja i rozległe okna nadają miejscu zupełnie inny charakter niż skromnemu pomieszczeniu, w którym rozmawiały Hanser i Jonka. Zmienia się nie tylko otoczenie, ale i zadanie, przed którym stanowią obie kobiety. Wcześniej najważniejsze były emocje dwóch kobiet i prośba wypowiadana z trudem.
Teraz trzeba przekazać decyzję człowiekowi, którego syn potrzebuje pomocy. W gabinecie ht1768 czeka Cio. Nie wie jeszcze z jaką wiadomością pojawią się u niego Hanser i Jonka. CON siedzi za dużym biurkiem. Ma na sobie ciemną marynarkę i szarą koszulę. Na blacie stoją przedmioty ht1768 służące do pracy. Obok leżą dokumenty, a niewielka tabliczka z nazwiskiem wskazuje do kogo należy gabinet.
Za nim znajduje się ciemna zabudowa z dekoracyjnymi figurkami. Mężczyzna patrzy w dół. Przez chwilę skupiony na sprawach leżących przed nim. Jego twarz jest poważna. Nie mówi nic, dopóki do gabinetu nie zaglądają goście. To spokojna chwila w pracy, którą ht1768 wkrótce przerwie przyjście gości. Co unosi wzrok, a następnie wstaje, kiedy otwierają się drzwi.
W progu pojawia się Jonka, a obok niej Hanser. Obie mają na sobie okrycia wierzchnie. Hanser ubrana jest już w jasny płaszcz. Przewieszony przez ramię pasek torebki sprawia, ht1768 że wygląda na osobę gotową do dalszej drogi. Jonka nadal ma na sobie beżowy płaszcz i niebieską bluzkę. Nie przyszły po to, aby usiąść na długo i roztrząsać stare konflikty.
Weszły razem, ponieważ wspólnie podjęły decyzję dotyczącą gurura. Cong kieruje ku nim uwagę. W tym prostym obrazie kryje się rezultat poprzedniej rozmowy. Hanser nie wraca sama z niejasną obietnicą, ale przyprowadza kobietę gotową zaopiekować się chłopcem. Hanser pierwsza wyjaśnia ht1768 dlaczego przyjechały.
Mówi Canowi, że rozmawiała z Jonką o nakarmieniu jego syna. Przypomina mu, że kiedyś Jonka zajmowała się małym gururem i przekazuje najważniejszą wiadomość. Zgodziła się przyjechać do placówki, w której przebywa dziecko, aby ponownie nakarmić je piersią. Hanser nie przedstawia tego jako własnego wielkiego sukcesu. Mówi rzeczowo, ale wyraźnie zależy jej, aby Cią zrozumiał, że pomoc jest realna.
W gabinecie nie ma miejsca na długie tłumaczenie, dlaczego do tego doszło. Najpilniejsza potrzeba dziecka wciąż pozostaje ta sama. Po całej nocy płaczu i odmowy jedzenia liczy się każda rozsądna próba przyniesienia mu ulgi. Jonka sama zabiera głos. nie pozwala, aby Hanser opowiedziała wszystko w jej imieniu. Wyjaśnia Cihanowi, że wcześniej,kiedy Bea przebywała u niej, opiekowała ht1768 się również dzieckiem.
Dodaje, że zdarzało jej się karmić małego gurura własnym mlekiem. Sugeruje, że Cong być może już o tym wie. nie podaje w tej chwili nowych dowodów ani nie wyjaśnia wszystkich dawnych okoliczności. Jej wypowiedź pełni przede wszystkim praktyczną rolę. potwierdza, że nie będzie to pierwsza taka sytuacja, ht1768 a prośba Hanser nie została skierowana do przypadkowej osoby.
Jonka zna chłopca, ht1768 miała z nim kontakt i wie, co oznacza karmienie go. Te kilka zdań sprawia, że propozycja staje się dla Ciana bardziej konkretna. Hanser uzupełnia słowa Jonsi. Mówi, że osobiście poprosiła ją o przyjazd do ośrodka i że otrzymała zgodę. Jej ton jest spokojniejszy niż w prywatnym pokoju, gdy dopiero zbierała odwagę, aby zadać trudne pytanie.
Tutaj nie musi już przełamywać niepewności. może przedstawić wynik rozmowy i choć to ona wykonała pierwszy krok, nie zapomina, że decydujące znaczenie ma gotowość Joni do pomocy. Cong patrzy na obie kobiety. Jego twarz,wcześniej napięta zaczyna się rozjaśniać. Nie wybucha jednak głośną radością. To raczej powstrzymana reakcja człowieka, który po usłyszeniu złych wiadomości dostaje wreszcie coś, czego może się uchwycić.
Cong dziękuje za ich zaangażowanie. Jego słowa mają inny ciężar niż zwykła uprzejmość wypowiadana podczas służbowego spotkania. Chodzi o jego syna. Zwykła pomoc między znajomymi stała się teraz czymś, co może przynieść ulgę dziecku w trudnym momencie. Mężczyzna daje do zrozumienia, że jest wdzięczny i nie zapomni tego gestu.
Na chwilę jego poważne spojrzenie łagodnieje. Hanser natychmiast kieruje uwagę na Jonce. Jej zdaniem to właśnie jej należy się szczególne podziękowanie, bo zgodziła się osobiście zająć gururem. Nie próbuję zatrzymywać wdzięczności dla siebie, ani udowadniać, że bez niej nic by się nie wydarzyło. Takie zachowanie Hanser wiele mówi o jej postawie w tej konkretnej sytuacji.
Przyszła do Joni, znalazła odwagę, by zadać delikatne pytanie, doprowadziła do spotkania z Canem, a teraz podkreśla cudzą pomoc. Nie chcę, żeby rozmowa w gabinecie przerodziła ht1768 się w spór o zasługi. W centrum pozostaje dziecko. Jonka natomiast przyjmuje słowa ciana ze wzruszeniem.
Wcześniej mówiła Hanser, że nie umiałaby spokojnie myśleć o głodnym niemowlęciu. Teraz jej decyzja zyskuje potwierdzenie także ze strony ojca chłopca. nie musi już zastanawiać się, ht1768 czy jej propozycja będzie mile widziana. Obie osoby, które przyszły tu razem i cią rozumieją jaki powinien być następny krok. Cong zwraca się do Joni z wdzięcznością za to, że zjawiła się właśnie wtedy, gdy pomoc okazała się tak potrzebna.
Podkreśla, że tego nie zapomni. W jego głosie można usłyszeć ulgę, choć nie ogłasza końca wszystkich problemów.Nie pada zapewnienie, że wszystkie problemy związane z opieką nad gururem zostały rozwiązane. Co nie otrzymuje tutaj żadnej decyzji dotyczącej powrotu syna do domu. Wie tylko, że pojawiła się możliwość zadbania o jego bieżące potrzeby.
Jest to ważna różnica. Dla dorosłych każda poprawa może być ogromnym przeżyciem, lecz sytuacja chłopca nadal wymaga dalszych działań i formalnych uzgodnień poza gabinetem. Wkrótce rozmowa przechodzi od wdzięczności do działania. Pada propozycja, żeby już ruszać, aby dziecko nie musiało dłużej czekać na jedzenie.
Nikt nie odpowiada, że trzeba ht1768 jeszcze przez godzinę omawiać przeszłość. Nie ma kolejnego sporu o bejze. Nie pada żądanie wyjaśnienia wszystkich rodzinnych tajemnic. Ciją i kobiety są zgodni, że nie warto tracić czasu. Sytuacja,która w pierwszym pokoju wydawała się trudną, delikatną prośbą, tutaj zamienia się w plan natychmiastowego wyjazdu.
Hanser i Jonka kierują się ku wyjściu, a C opuszcza miejsce za biurkiem. Na moment cała trójka znajduje się razem przy wyjściu z przestronnego gabinetu. Jasne ściany, szerokie okna i rząd krzeseł w sali kontrastują z małym pokojem Jonsi. W obu miejscach rozegrała się jednak ta sama prosta historia.
Najpierw jedna kobieta nie wiedziała jak poprosić drugą o pomoc. Potem usłyszała odpowiedź, która umożliwiła dalsze działanie. Teraz obie przekazały tę wiadomość ojcu dziecka. Nie spotykają się tu po to, żeby wspólnie ht1768 świętować rozwiązanie całego problemu, ponieważ nic takiego jeszcze się nie wydarzyło. Wyjeżdżają, aby zrobić jedną konkretną rzecz.
Dopiero tam, gdzie przebywa gurur, będzie można przekonać się, jak zareaguje chłopiec na obecność Joni i jej pomoc.Hanser opuszcza ht1768 gabinet, a jej wysiłek wreszcie przynosi konkretny rezultat. Jeszcze niedawno słyszała, ht1768 że dziecko płacze i nie chce jeść, a ona nie mogła mu pomóc samymi słowami. Teraz udało jej się znaleźć osobę, która już ht1768 wcześniej go karmiła.
Jonka również zdecydowała się działać, a Cią przyjął ten pomysł z wyraźną wdzięcznością. Widać jednak, że pomiędzy zwykłym porozumieniem a całkowitym rozwiązaniem sprawy pozostaje długa droga. Karmienie ma pomóc gururu w danej chwili. Nie zmienia automatycznie sytuacji prawnej chłopca ani konfliktów, które doprowadziły do objęcia go opieką ht1768 państwa.
Najbardziej niejednoznaczny moment pozostaje w pamięci z wcześniejszej rozmowy. Jonka powiedziała Hanser, że zaczęła traktować Gurura jak własne dziecko. To nie jest mały szczegół, bo tłumaczy, dlaczego tak szybko zgodziła się pomóc. Jednocześnie nie można przedstawiać jej słów jako rozstrzygnięcia kwestii pochodzenia chłopca.
W tej rozmowie Jonka nie ujawnia niczego takiego. Hanser słyszy tylko historię o silnej więzi powstałej podczas opieki nad niemowlęciem. Przyjmuje ją z życzliwością. Dla niej ważne jest to, że Jonka rozumie cierpienie dziecka.Wzruszenie na twarzy rudowłosej kobiety pozostaje jednak czymś, czego nie sposób całkowicie sprowadzić do grzeczności.
Na tym spotkanie dobiega końca. Przed całą trójką jeszcze droga do ośrodka, gdzie przebywa gurur. Czy chłopiec uspokoi się przy Joni? Czy uda się go nakarmić i pomóc mu przetrwać kolejną trudną noc? Tego jeszcze nie wiadomo.Nie ma też decyzji o powrocie dziecka do domu. Na razie Hanser, Jonka i Cong wspólnie przygotowują się do wyjazdu.
Hanser poprosiła o pomoc. Jonka odpowiedziała bez wahania, a Cong przyjął te decyzję z wdzięcznością. Pozostaje pytanie, co wydarzy się wtedy, gdy rzeczywiście staną przed małym gururem. Na razie najważniejsze jest to, że chłopiec nie został pozostawiony sam ze swoim płaczem
