Hancer nie potrafiła zostać w domu. Czerwiec czy listopad – noc zawsze miała ten sam lodowaty odcień,kiedy w piersiach dławił niepokój. Zabrała z kuchni ciepły, kraciasty koc, do zwykłej reklamówki wrzuciła kilka kawałków ciasta ze śniadania i ruszyła w stronę domu dziecka.
Budynek wyrastał z ciemności jak niemy świadek ludzkich dramatów. Jasna fasada tonęła w sinawym,sztucznym świetle latarni, a nad wejściem płonął blady szyld. Przed drzwiami leżał rozciągnięty czerwony chodnik, obok stała samotna, pusta ławka. Cihan opierał się o maskę swojego SUV-a. Ręce wbił głęboko w kieszenie płaszcza; stał tak bezruchowo, z napiętymi mięśniami karku, jakby czas zatrzymał się dla niego w tym jednym, bolesnym ułamku sekundy.
Podeszła bezgłośnie.
— Wiem, że nie powinnam tu przychodzić — szepnęła, a jej oddech uniósł się obłokiem pary. — Ale nie potrafiłam zostać w pustym pokoju. Martwiłam się o ciebie.
Cihan odwrócił się powoli. Jego oczy były czerwone od niewyspania i gniewu.
— To nie ma z tobą nic wspólnego, Hancer… Co ty tam masz? — skinął podbródkiem w stronę szeleszczącej torby.
— Przyniosłam ci coś do zjedzenia. Nie możesz głodować. Musisz mieć siłę dla swojego syna. I koc… wiedziałam, że zamierzasz spędzić tu całą noc.
Przyjął pakunek powoli, dotykając jej palców. W tym geście było tyle bezradności, ile wdzięczności, której nigdy nie potrafił głośno wypowiedzieć.
— Dobrze, już idę — cofnęła się o krok, czując nagłe ukłucie wstydu. — Ktoś znowu mógłby nas zobaczyć.Nie chcę ci przysparzać kłopotów.
— Zostań — powiedział nagle. Nie było w tym prośby, lecz ciche, desperackie wezwanie kogoś, kto tonie.
Wnętrze samochodu pachniało chłodem i skórzaną tapicerką. Z zewnątrz dobiegał jedynie szum opon nielicznych o tej porze aut.
— Czekam tu tylko po to, żeby rano zobaczyć jego cień na oknie — wykrztusił Cihan, a jego szczęki zaciśnięty się do bólu. — Torturuję i siebie, i ciebie.
— Nie żałuję, że tu jestem.
— Beyza… — jego głos pękł na tym imieniu. — Gdyby zamknęła mnie w więzieniu, nie pisnąłbym ani słowa.Ale ona uderzyła w mojego syna. Jak matka może własną ręką oddać dziecko do obcego miejsca? Czy ona nie ma serca?
Hancer spojrzała na szybę, w której odbijała się jej blada twarz.
— Nie zadręczaj się. Engin na pewno znajdzie sposób. A mały… Cihan Gurur jest jeszcze za mały, żeby to zapamiętać.
Cihan zmarszczył brwi.
— Co masz na myśli? Skąd wiesz, co pamięta dziecko?
Otworzyła usta, ale słowa nie chciały przejść przez gardło. Przez lata spychała tamten obraz w najciemniejsze zakamarki pamięci.
— Kiedy odeszli rodzice, została tylko babcia — zaczęła cicho, niemal szeptem. — Żyłyśmy z jej skromnej emerytury. Pewnego dnia zasłabła przy pracy. Zapalenie płuc, szpital. Nie było nikogo, kto zająłby się mną i bratem. Trafiliśmy do placówki. To były zaledwie cztery miesiące, Cihanie, ale wydawały się wiecznością.Stałam przy metalowych kratach i patrzyłam w dal. Czekałam, aż babcia przyjdzie i mnie zabierze. Nikt nie był w stanie mnie stamtąd oderwać.
Głos jej zadrżał, a po policzku spłynęła pojedyncza łza.
— Pustka, którą zostawia brak rodziców, nie zarasta do końca życia. Nieważne, jak ciepłe jest łóżko i jak miły personel. Ale Cihan Gurur ma ciebie. On wie, że ojciec po niego wróci.
Poranek przyniósł blady, chłodny świt nad miastem. Nad wejściem do domu dziecka wisiała czerwona tablica, a mokry asfalt lśnił od rosy. Cihan obudził się pierwszy. Spojrzał na Hancer, która spoczywała oparta o zagłówek, z rzęsami drżącymi jeszcze od snu.
Gdyby to życie potoczyło się inaczej… – pomyślał, wodząc wzrokiem po jej rysach. Gdybyś to ty była matką mojego syna.
Gdy otworzyła oczy i zdezorientowana przetarła twarz, na ich ustach na ułamek sekundy zagościł niemal beztroski uśmiech. Ale rzeczywistość wróciła zbyt szybko. Rozmowa z dyrektorem, chłodne mury urzędowego gabinetu, zapach pasty do podłóg i sterty papierów – wszystko to rozbiło się o mur biurokracji.
— Panie dyrektorze, tylko pięć minut – błagała Hancer, stojąc w cieniu za plecami Cihana. – On nie wie,gdzie jest. Chce tylko spojrzeć na syna.
— Przykro mi. Matka zastrzegła sobie prawa, powołując się na kodeks i dobro dziecka. Bez zgody prokuratury nie mogę złamać przepisów – odpowiedział urzędnik, nie podnosząc wzroku znad biurka.
Gniew, który Cihan tłumił przez całą noc, wybuchł na korytarzu z siłą wodospadu. Telefon rozgrzał się do czerwoności od kolejnych połączeń z Enginem, a każda odmowa prokuratora sprawiała, że mężczyzna tracił grunt pod nogami.
W tym samym czasie w innym zakątku miasta panowała atmosfera lodowatego napięcia. Mukadder stała w gabinecie ośrodka opiekuńczego, w którym ukrywała Metina. Jej drogie, eleganckie buty stukały o posadzkę, a dłonie w rękawiczkach drżały z wściekłości.
— Jak to uciekł?! – krzyknęła, mierząc dyrektora wzrokiem, który mógłby zabijać. – Płacę wam fortunę, a wy mi mówicie, że pacjent ot tak wyszedł przez drzwi?
— Był alarm przeciwpożarowy, pani Mukadder. Zamieszanie, tłum… Ktoś celowo otworzył mu zamek. Ktoś z personelu – tłumaczył się blady mężczyzna, gorączkowo klikając w klawiaturę laptopa. – Kamery z wczorajszego dnia niestety uległy awarii, ale zachowały się nagrania z wcześniejszego popołudnia. Może pani kogoś rozpozna.
Ekran rozświetlił się chłodnym blaskiem. Na surowym korytarzu pojawiła się sylwetka młodej dziewczyny w niebieskim stroju pielęgniarki. Sila szła spokojnym krokiem, z rękami w kieszeniach.
Mukadder znieruchomęła. Pochyliła się nad biurkiem, a jej oczy zwęziły się w szparki.
— Zatrzymaj to.
Wpatrywała się w twarz dziewczyny z nienawiścią, która nie potrzebowała słów.
— Ona… – wyszeptała lodowatym tonem. – Ona tu pracowała.
— Tak, ale niedawno zrezygnowała. Czy coś jest nie tak?
Mukadder wyprostowała się powoli. Na jej twarzy wykwitł uśmiech, który nie docierał do oczu.
— Znajdź mi ją. I módl się, żeby twój syn odnalazł się cały, zanim ja dobiorę się do was wszystkich.
W prokuraturze panował zapach starych akt i zimnej kawy. Beren szła korytarzem niespiesznie, z tą specyficzną pewnością siebie człowieka, który wierzy, że paragrafy są po jego stronie. Engin czekał na nią przy oknie.
— Pani mechanizm obronny jest imponujący, pani Beren – zaczął bez wstępów, gdy się zrównali. – Ale czy Beyza powiedziała pani prawdę o tym, dlaczego naprawdę doszło do rozpadu tego małżeństwa?
Prawniczka uniosła brew, zatrzymując się na środku korytarza.
— Słucham pana.
— Była w piątym ciąży. I usunęła ją w tajemnicy przed całą rodziną, przed Cihanem. Zdrowie, życie, mały człowiek – wszystko zniszczone z czystej złośliwości. Czy na pewno chce pani budować swoją karierę na obronie kogoś takiego?
Beren drgnęła. Pancerz profesjonalnego chłodu na moment pękł, ustępując miejsca autentycznemu zaskoczeniu. Patrzyła na Engina z niemym pytaniem w oczach, ale nie zdążyła odpowiedzieć, bo drzwi gabinetu prokuratora otworzyły się z cichym skrzypieniem.
Tymczasem w miejskim parku, gdzie wczesna wiosna dopiero nieśmiało malowała pąki na drzewach, Sinem siedziała na ławce obok Meliha. Wokół panowała cisza, ale w ich duszach burza szalała na dobre.
— Cihan stracił syna – powiedziała Sinem, wpatrując się w czubki swoich butów. – Beyza doprowadziła do tego przez sąd. Ale to nie wszystko, Meliu… Mama Mukadder po jednym telefonie zemdlała. Dzwoniłam pod ten numer. To jakiś podmiejski ośrodek opieki. Boję się. Ona coś ukrywa. Mam wrażenie, że całe nasze życie budujemy na kruchym lodzie, który w każdej chwili może pęknąć.
Melih objął ją ramieniem, przyciągając bliżej do siebie. W jego oczach tlił się upór, ale też głęboki lęk przed utratą tego, co z takim trudem zdobyli.
— Przestań oglądać się za siebie, Sinem – wyszeptał, gładząc ją po włosach. – Świat wokół nas płonie,ludzie niszczą się nawzajem, ale my musimy iść dalej. Jeśli teraz się cofniemy, przegramy wszystko. Zaufaj mi. Tylko ty i ja. Reszta przestaje istnieć.
Sinem zamknęła oczy, wtulając twarz w jego płaszcz. Czuła zapach jego wody kolońskiej, słyszała miarowe uderzenia jego serca, ale gdzieś w głębiie duszy czuła też chłód nadchodzącej burzy, której nikt z nich nie był w stanie zatrzymać.
