Hanser odkrywa układ bey. Cio musi wybrać między synem a prawdą. A gdyby jeden podpis, którego Ci nigdy nie złożył, miał odebrać [muzyka] mu wszystko, co kocha. Engin wychodzi z kancelarii Beren przekonany, że nie wolno już ustępować Bzie. Nie wie jednak, że ktoś przygotował dokument groźniejszy niż wszystkie dotychczasowe żądania.
Hanser trafia na ślad tajnej umowy dotyczącej małego ciana gurura, a jej odkrycie stawia pod znakiem zapytania nie tylko przyszłość chłopca, lecz także zaufanie między nią a Cichaem. Tymczasem w tle powraca zagadka biżuterii Jasemin. Kolczyki. które Engine zauważył u Beren mogą okazać się ważniejsze niż sądził.
Czy pragnąc ocalić syna C ponownie [muzyka] wpadnie w pułapkę? A może właśnie Hanser, kobieta skrywająca przed nim własną bolesną tajemnicę, znajdzie odwagę, by przerwać ten krąg kłamstw. Wyobraźmy sobie dalszy ciąg tej historii, w którym prawda wymaga najwyższej ceny, [muzyka] ale daje również szansę na nowy początek.
Jeśli lubicie takie pełne emocji historie o bohaterach Panny Młodej, zasubskrybujcie kanał i włączcie powiadomienia. Możecie też zostawić polubienie. A teraz wróćmy do chwili, w której jedna decyzja może odmienić życie całej rodziny. Engine długo stał przed budynkiem kancelarii, choć rozmowa z Beren już się skończyła.
W kieszeni płaszcza ściskał telefon, lecz nie dzwonił do ciana. Jeszcze kilka minut wcześniej przyszedł tutaj, aby prosić o rozsądek. Teraz wiedział, że kolejna prośba tylko utwierdziłaby drugą stronę w przekonaniu, że może żądać wszystkiego. Widział przed sobą rozgniewaną twarz przyjaciela, jego zmęczone oczy i dłonie bezradnie opadające na biurko.
Cion był gotów oddać majątek, by odzyskać małego ciana gurura. I właśnie tę gotowość ktoś próbował wykorzystać. Engine wybrał numer przyjaciela, ale kiedy usłyszał jego głos, przez chwilę milczał. W końcu powiedział spokojnie, że oferta została odrzucona. Nie wyjaśnił jeszcze, dlaczego zaczął wierzyć, że istnieje inna droga.
Nie chciał [muzyka] opierać nadziei ciana wyłącznie na własnym przeczuciu. Po drugiej stronie zapadła cisza. CON stał przy oknie gabinetu, patrząc na ludzi, którzy mijali się na ulicy, jakby ich życie wciąż toczyło się normalnie. Dla niego od wielu dni każdy poranek zaczynał się od tego samego pytania: “Czy dziś zobaczy syna?” Gdy Engine poinformował go o odmowie, nie wybuchnął gniewem, tylko zacisnął powieki.
powiedział, że kolejne dni oczekiwania są dla chłopca bardziej bolesne niż utrata jakiejkolwiek firmy. Engine nie zaprzeczył. Poprosił jedynie o jeden wieczór. Obiecał, że następnego dnia przedstawi mu coś konkretnego, albo sam przyzna, że nie znalazł rozwiązania. CON zgodził się, lecz ostrzegł, że nie zamierza ryzykować bezpieczeństwa dziecka w imię swojej dumy.
Nie wiedział, że niemal w tej samej chwili w kancelarii Beren ktoś wyciągał z szuflady zupełnie nowy dokument. Beren zamknęła drzwi i zdjęła kolczyki, których blask tak uważnie obserwował engine. Położyła je obok teczki [muzyka] z nazwiskiem Develoglu. W pomieszczeniu panowała cisza, przerywana tylko dźwiękiem przychodzących wiadomości.
Na ekranie telefonu widniało nazwisko Bey. Prawniczka odebrała i oznajmiła, że próba nacisku nie przyniosła [muzyka] skutku. Bea najpierw zaśmiała się z niedowierzaniem, potem jej głos stwardniał. Nie chciała słuchać o niepowodzeniu. Przypomniała Beren o obiecanej części pieniędzy i zażądała, by wreszcie użyć przygotowanego zabezpieczenia.
Beren odpowiedziała, że taki krok może zniszczyć im sprawę, jeśli ktokolwiek porówna daty. Beja nie pozwoliła jej dokończyć. Powiedziała, że Cion zrobi wszystko, by odzyskać syna, a człowiek pozbawiony wyboru nie sprawdza szczegółów. Kiedy rozmowa się skończyła, Beren przez dłuższą chwilę wpatrywała się w teczkę.
Na okładce znajdowała się przyklejona karteczka z dwoma słowami: wersja awaryjna. Tego wieczoru Hanser nie czekała w rezydencji na wieści od Cciana. Po kolejnej bolesnej rozmowie z Mukader spakowała kilka najpotrzebniejszych rzeczy i przeniosła się do starego domu. Nie chciała wyjeżdżać z miasta ani znikać bez słowa.
Potrzebowała tylko miejsca, w którym nikt nie będzie traktował jej ciąży jak rodzinnego rachunku do wyrównania. Fadaj zapytała, czy przyjść do niej na noc. Hanser podziękowała, ale odmówiła. Przyznała, że musi podjąć decyzję, przed którą ucieka od tygodni. Czuła w sobie ruch dziecka i wiedziała, że każdy kolejny dzień milczenia wobec Ciana odbiera jej odwagę.
Nie bała się powiedzieć, kogo kocha. Bała się, że człowiek, którego kocha najbardziej, uzna jej milczenie za zdradę. Kiedy otworzyła starą szafę, zobaczyła na półce niewielki kocyk pozostawiony przez Maj podczas wcześniejszej wizyty. Dziewczynka kiedyś zapewniała ją, że mały człowiek nie potrzebuje wielkiego pałacu, tylko kogoś, kto przytuli go po przebudzeniu.
To wspomnienie sprawiło, że Hanser usiadła na podłodze i po raz pierwszy tego dnia pozwoliła sobie płakać. Nagle telefon zadzwonił. Na ekranie pojawił się nieznany numer. Kobiecy głos przedstawił się jako pracownica administracyjna kancelarii Beren. Mówił szybko i nerwowo, nie podał nazwiska.
zapytał tylko, czy Hanser naprawdę chce pomóc małemu Cihanowi Gururowi. Kiedy usłyszał potwierdzenie, wyjaśnił, że w najbliższych godzinach może do sądu trafić dokument, którego CI nigdy nie widział. Później połączenie zostało przerwane. Hanser mogła uznać rozmowę za prowokację. Wiedziała jak często Bea korzystała z cudzych lęków, aby kierować ich decyzjami.
Nie zadzwoniła więc od razu do Ciana z oskarżeniem. Zamiast tego skontaktowała się z Enginem, dokładnie powtarzając usłyszane słowa. Adwokat najpierw zapytał o numer telefonu, a potem o nazwę dokumentu. Hanser nie znała odpowiedzi na żadne z tych pytań. Engine poprosił, by nikomu o rozmowie nie mówiła i nie spotykała się samotnie z nieznajomą.
Jeszcze zanim skończyli, przyszła wiadomość ze zdjęciem pierwszej strony pisma. Engine otworzył obraz i poczuł nieprzyjemny chłód. W nagłówku widniała nazwa ugody dotyczącej miejsca pobytu dziecka i kontaktów z ojcem. Pod tekstem znajdował się podpis wyglądający jak podpis Ciana. Tylko, że data złożenia dokumentu przypadała na dzień, w którym Engine przez całe popołudnie był z przyjacielem w zupełnie innym miejscu.
Na zdjęciu widać było również niewielką pieczątkę z numerem kancelaryjnym. Engine powiększył obraz sprawdzając litery jedna po drugiej. Nie wiedział, czy to autentyczny dokument, projekt czy starannie przygotowane oszustwo. Wiedział jednak, że jeśli taki papier trafi do akt jako prawdziwe oświadczenie ciana, będzie niezwykle trudny do wyjaśnienia.
Nie chodziło wyłącznie o utratę pieniędzy. W jednej z klauzul ojciec miał rzekomo przyznać, że z własnej woli nie zamierza domagać się natychmiastowego przywrócenia kontaktów z synem. Ta jedna fraza mogła zostać użyta przeciwko niemu podczas pilnego posiedzenia sądu. Engine kazał Hanser zachować wiadomość w oryginalnej postaci i nie przesyłać jej dalej.
Sam uruchomił komputer i zaczął szukać oficjalnej drogi potwierdzenia, czy dokument w ogóle został złożony. Tymczasem Bea siedziała w samochodzie zaparkowanym naprzeciwko budynku sądu. W dłoniach obracała pudełko z zabawką kupioną kiedyś dla ciana Gurura. nie przywiozła jej po to, by podarować ją chłopcu.
Zatrzymała pudełko jak talisman dawnego życia, w którym wciąż wyobrażała sobie siebie u boku Ciana. Po rozmowie z Beren próbowała wmówić sobie, że wszystko robi dla własnego bezpieczeństwa, lecz gdy spojrzała na zabawkę, na moment opuściła głowę. Wiedziała, że chłopiec tęskni za ojcem. nie chciała przyznać przed sobą, że jego tęsknota stała się najskuteczniejszą bronią w jej rękach.
Potem zadzwoniła do Beren i powtórzyła, że następnego ranka oczekuje dokumentu w aktach bez względu na konsekwencje. Nazajutrzin spotkał się z Hanser przed małą kawiarnią położoną niedaleko sądu. wybrał miejsce publiczne, ale [muzyka] spokojne. Na stole położył wydruk zdjęcia i notatkę sporządzoną po rozmowie z urzędnikiem.
Okazało się, że dokument o wskazanym numerze nie figuruje jeszcze w elektronicznym rejestrze sprawy. Nie oznaczało to, że nie istnieje. Mógł zostać przygotowany do osobistego złożenia. Engine zwrócił uwagę na detal, którego Hanser wcześniej nie zauważyła. Podpis został umieszczony na osobnej stronie bez widocznego połączenia z pozostałą treścią.
Taki układ nie dowodzi fałszerstwa, ale pozwala podmienić stronę bez natychmiastowego zwrócenia uwagi. Engine wyjaśnił, że zamierza zabezpieczyć wzory prawdziwego podpisu ciana i wystąpić o niezależne badanie. Hanser zapytała, czy wystarczy to, by odzyskać dziecko. Odpowiedział zgodnie z prawdą. Nie. Trzeba jeszcze udowodnić, kto i po co próbował wykorzystać papier.
Hanser milczała przez chwilę, po czym zapytała o coś zupełnie innego. Czy człowiek, który tak rozpaczliwie walczy o syna, potrafi wybaczyć kobiecie, która ukrywa przed nim prawdę o kolejnym dziecku? Engin podniósł wzrok znad dokumentów. Nie znał wszystkich szczegółów, ale od dawna dostrzegał, że Hanser nosi w sobie ciężar, o którym nie chce mówić.
Nie dał jej łatwego pocieszenia. Powiedział, że prawdy nie można odkładać bez końca, zwłaszcza gdy milczenie może później zranić więcej osób. Jednocześnie poprosił, by nie wyznawała niczego pod wpływem strachu przed bejzą. Powinna sama zdecydować o chwili i słowach. Hanser skinęła głową, jednak w jej oczach pojawiło się coś więcej niż ulga.
Po raz pierwszy zrozumiała, że dwie sprawy, które próbowała rozdzielać, łączy jedna rzecz. Człowiek dorosły podejmował decyzję za dziecko, wierząc, [muzyka] że tylko tak zdoła je ochronić. Po wyjściu Engina Hanser zauważyła kobietę stojącą po drugiej stronie ulicy. Miała ciemny płaszcz i mocno zaciśniętą torebkę.
Kiedy ich spojrzenia się spotkały, nieznajoma odwróciła się i szybko ruszyła w stronę przystanku. Hanser nie poszła za nią. Zamiast tego zrobiła zdjęcie stojącego obok samochodu, w którego szybie odbijała się twarz kobiety. Nie wiedziała, czy widziała anonimową rozmówczynię z poprzedniego wieczoru. Kilka minut później otrzymała kolejną wiadomość.
Ktoś napisał, że nie należy ufać papierom noszącym datę wcześniejszą [muzyka] niż decyzja, którą miały potwierdzać. Tym razem załącznikiem był fragment wewnętrznego kalendarza kancelarii pokazujący planowane spotkanie z Beą. Zestawienie dat nie pasowało do pierwszego pisma. Hanser przesłała wszystko Enginowi, ale zanim zdążyła odłożyć telefon odezwał się CO.
Nie pytał o dokument. Chciał wiedzieć, czy Hanser zjadła śniadanie i czy czuje się dobrze. Jej głos zadrzał na dźwięk jego troski. Cion zaproponował, że przyjedzie po nią i zawiezie ją do lekarza, jeśli będzie potrzebowała pomocy. Hanser nie chciała, by znów przejął odpowiedzialność za każdą jej decyzję. Podziękowała i powiedziała, że potrafi zadbać o siebie.
On nie nalegał. Przez moment oboje słuchali oddechu drugiej osoby. Wreszcie Cą przyznał, [muzyka] że tej nocy śnił mu się syn. Widział go biegnącego po ogrodzie, a kiedy próbował go dogonić, chłopiec znikał za bramą. Hanser ścisnęła telefon tak mocno, że pobielały jej palce. Powiedziała tylko, że bramy można otworzyć, jeśli przestanie się szukać klucza w niewłaściwych rękach.
Tego popołudnia siła spotkała się z Metinem, choć obiecała sobie, że już nigdy nie pozwoli wciągnąć się w jego plan. W małym ogrodzie przy ośrodku mężczyzna chodził niespokojnie od ławki do ławki. Mówił o krzywdach, których doznał ze strony rodziny Deelioglu i o zemście, która jego zdaniem miała przynieść sprawiedliwość.
Siła słuchała zaciskając usta. [muzyka] Kiedyś te słowa rozpalały w niej gniew. Teraz za każdym razem słyszała również głos Engina, który mówił o wspólnym ogrodzie i o roślinie, jaką chcieliby kiedyś zasadzić. Metin zauważył jej rozkojarzenie. wyciągnął z kieszeni kartkę z nazwiskiem Beren i powiedział, że prawniczka ma dostęp do materiałów mogących doprowadzić mu kader do upadku.
Chciał [muzyka] by siła zdobyła kopię akt z kancelarii. Ona zapytała, skąd ma takie informacje. Metin zamiast odpowiedzieć spojrzał na nią z rozczarowaniem, jakby odmowa była równoznaczna ze zdradą. Siła wróciła do domu z uczuciem, że znalazła się pomiędzy dwiema wersjami samej siebie. Jedna chciała, by mu kader poczuła ból, jaki wyrządziła innym.
Druga pamiętała, że przez własną nienawiść zaczęła krzywdzić ludzi, którzy nie ponosili odpowiedzialności za przeszłość. Na biurku leżała doniczka od Engina. Ziemia była jeszcze wilgotna po porannym podlewaniu. Siła usiadła przy niej i spojrzała na telefon. Otworzyła wiadomość od Metina, w której przesłał numer kontaktowy osoby mającej dostęp do archiwum kancelarii.
Nagle coś zwróciło jej uwagę. Numer kończył się tymi samymi czterema cyframi, które wcześniej widziała na przypadkowo wyświetlonym połączeniu w telefonie Beren, gdy przynosiła jej dokumenty do podpisu. Wtedy nie zastanawiała się nad tym. Teraz skojarzyła zdarzenia i zrozumiała, że ktoś powiązany z kancelarią od dawna pomagał różnym ludziom szukać niewygodnych informacji.
Nie chcąc działać za plecami Engina, siła wysłała mu wiadomość. Muszę ci [muzyka] powiedzieć coś trudnego. Nie proś mnie, żebym to przemilczała. Gdy się spotkali, nie zaczęła od podejrzeń wobec Beren. Opowiedziała o Metinie, o rozmowach, których nie powinna była ukrywać [muzyka] i o własnym pragnieniu odwetu.
Engin słuchał bez słowa. Najbardziej bolało go nie to, że siła znała cierpienie Metina, lecz że wcześniej próbowała wykorzystać bliskość z nim do realizacji cudzych planów. Zapytał, czy jej uczucia były prawdziwe. Siła nie spuściła wzroku. Powiedziała, że najpierw myślała o zemście, ale potem rzeczywiście zakochała się w człowieku, którego miała tylko obserwować.
Nie oczekiwała natychmiastowego przebaczenia. zaproponowała za to, że odda telefon do zabezpieczenia i złoży wyjaśnienia, jeśli informacje okażą się ważne dla sprawy. Engine odszedł bez czułego pożegnania, jednak zabrał ze sobą numer i wiadomości, które pokazała mu siła. Jeszcze tego samego dnia Beren została wezwana do złożenia dodatkowych wyjaśnień w związku ze starym wątkiem dotyczącym biżuterii Jasemin.
Nie był to zarzut ani wyrok. Engine przekazał śledczemu swoje obserwacje dotyczące kolczyków oraz wcześniej zabezpieczonych przedmiotów. Policjant uprzedził go, że podobieństwo ozdób nie wystarczy, by kogokolwiek oskarżyć. Konieczne będą ustalenia dotyczące pochodzenia kompletu, właściciela, dat i innych dowodów.
Engin zgodził się. Tym razem chciał uniknąć błędu, który wielokrotnie niszczył życie Hanser, podejrzenia przedstawianego jako pewność. poprosił tylko, by zbadano wątek bez uprzedzania osób niepowiązanych z czynnościami. Nie mógł jednak powstrzymać się przed wspomnieniem twarzy Beren w chwili, gdy poprawiała kolczyk.
Wyglądała wtedy na całkowicie przekonaną, że nikt nie odważy się zadawać pytań. Wieczorem Cong sam przyszedł do starego domu. Przyniósł torbę owoców i niewielkie pudełko ciastek, choć Hanser nie prosiła go o nic. Położył zakupy w kuchni, jakby powtarzał bardzo zwyczajne czynności z życia, którego oboje pragnęli.
Potem zobaczył leżący na stole kocyk Maj, wziął go do ręki i uśmiechnął się smutno. Powiedział, że kiedyś myślał, iż [muzyka] dom jest tam, gdzie znajdują się wszystkie jego rzeczy. Teraz miał dom pełen mebli, ale brakowało mu w nim syna. Hanser odpowiedziała, [muzyka] że dziecko nie powinno musieć wybierać między miłością dorosłych.
C zrozumiał te słowa jako pocieszenie. Nie wiedział, że ona mówi również o dziecku, które nosi pod sercem. Zanim wyszedł, Hanser zatrzymała go przy drzwiach. Chciała powiedzieć wszystko. Słowa były już prawie gotowe. Co, musisz poznać prawdę o Zaczęła, [muzyka] lecz przerwał jej dźwięk telefonu Engina. Adwokat zadzwonił [muzyka] do Ciana z pilną wiadomością.
W aktach sądowych pojawił się wniosek, w którym powoływano się na rzekomą zgodę ojca na ograniczenie własnych kontaktów z synem. Wniosek został złożony osobiście, a podpis na dołączonej kartce wyglądał dokładnie tak jak na fotografii [muzyka] od nieznajomej. Cą pobladł. powiedział, że niczego takiego nie podpisywał.
Engine poprosił go, by natychmiast przyjechał do kancelarii i przyniósł dokumenty z prawdziwymi podpisami. Hanser spojrzała na jego twarz i pojęła, że znów będzie musiała wybrać między własnym wyznaniem a wspólną walką o chłopca. Tym razem jednak postanowiła nie uciekać od żadnej z tych spraw. W kancelarii Engina panowała atmosfera skupienia.
Na biurku leżały trzy podpisane przez Ciana dokumenty z różnych lat, kopia spornego oświadczenia i lista zdarzeń z dnia, w którym rzekomo zawarto ugodę. Engine nie pozwolił przyjacielowi rzucić się od razu do samochodu, by skonfrontować Beił go, żeby usiadł i opowiedział dokładnie, gdzie był tamtego popołudnia.
Cion początkowo uznał to za zbędną formalność. Po chwili przypomniał sobie jednak, że odwiedził wtedy magazyn firmy i podpisał dokument odbioru dostawy przy świadkach. Engine kazał sprawdzić, czy kopia tego potwierdzenia nadal znajduje się w systemie. Gdy pracownik przesłał dokument, okazało się, że godzina potwierdzonego odbioru przypadała dokładnie wtedy, [muzyka] gdy CO miał podobno podpisywać ugodę w kancelarii Beren.
Samo to nie rozstrzygało sprawy, ale podważało opowieść o sposobie złożenia podpisu. Największe zaskoczenie przyszło kilka minut później. Engine porównał skan spornego podpisu z jednym ze starych formularzy i dostrzegłą przerwę w [muzyka] literze, powstałą przed laty przez wadliwy skaner. Na obu obrazach znajdowała się w identycznym miejscu.
Powiedział Cihanowi, że ktoś mógł przenieść cyfrowy obraz podpisu ze starego dokumentu na nowy. Nie ogłosił jeszcze zwycięstwa. sporządził zawiadomienie o podejrzeniu podrobienia dokumentu, wniosek o zabezpieczenie jego oryginału oraz o pilne zbadanie autentyczności. CON po raz pierwszy tego dnia odetchnął trochę głębiej.
Jego przeciwnik nie dysponował już wyłącznie opowieścią, której on miał zaprzeczać. Pojawiła się konkretna niezgodność, możliwa do zweryfikowania przez niezależnego biegłego. Bea dowiedziała się o tym szybciej niż się spodziewał. Kiedy Beren zadzwoniła, żeby poinformować ją o żądaniu zabezpieczenia oryginału, kobieta zaczęła krzyczeć, że przecież dokument miał być doskonały.
Prawniczka zamilkła. Wypowiedź Bey zabrzmiała jak przyznanie, że wiedziała więcej niż wcześniej twierdziła. Beren nie pozwoliła klientce rozwijać tej myśli przez telefon. zaprosiła ją do kancelarii, prosząc jednocześnie o przywiezienie wszystkich materiałów dotyczących zdjęć Hanser i Melia. Bea przyjechała z małym nośnikiem pamięci.
Twierdziła, [muzyka] że właśnie tam są oryginalne fotografie, które miały kompromitować Ciana i Hanser. Kiedy Beren poprosiła o telefon, którym wykonano zdjęcia, Beza odpowiedziała, że urządzenie dawno przestało działać. Beren nie uwierzyła. Po raz pierwszy zaczęła rozumieć, że klientka mogła ukrywać ważne informacje również przed nią. Tymczasem Mukader zjawiła się w starym domu z zamiarem sprowadzenia Hanser z powrotem pod dach rezydencji, lecz nie umiała poprosić o powrót bez wydawania rozkazów.
zastała kobietę przy kuchennym stole z kubkiem herbaty i otwartą książką dla przyszłych matek. Zapytała ostro, czy Hanser [muzyka] uważa, że rodzina Develoglu będzie znosiła kolejne upokorzenie. Hanser wstała powoli. Tym razem nie tłumaczyła się i nie prosiła o litość. powiedziała, że rodziny nie buduje się rozkazami, a dzieci nie przychodzą na świat po to, by zabezpieczać czyjś majątek albo nazwisko.
Mukader poczerwieniała z gniewu. Zarzuciła jej, że chce odebrać Cihanowi spokój i wystawić go na pośmiewisko. Kancer spojrzała jej prosto w oczy i zapytała, czy kiedykolwiek zastanowiła się, ile samotności kryje się za posłuszeństwem, którego wymaga od wszystkich bliskich. Mukader chciała odpowiedzieć, ale wtedy zobaczyła na krześle dziecięcy kocyk.
Przez chwilę jej spojrzenie złagodniało. Hanser nie wykorzystała tego momentu, by wyjawić sekret o ojcostwie. nie chciała, by Cią dowiedział się o swoim dziecku z ust matki, która tyle razy decydowała za niego. Powiedziała tylko, że odejdzie z rezydencji, jeśli będzie musiała, ale nie wyrzeknie się godności.
Mukader wyszła trzaskając drzwiami. Kiedy znalazła się na podwórku, przystanęła. Wspomnienie własnego syna, który od lat coraz bardziej oddalał się od niej, nie pozwalało jej ruszyć dalej. Po raz pierwszy przemknęła jej myśl, że być może to nie Hanser rozbija rodziny, lecz sposób, [muzyka] w jaki sama próbowała nią rządzić.
Następnego ranka do Engina zgłosiła się pracownica kancelarii Beren. Miała na imię S i to ona wysłała Hanser wiadomości. Przez cały czas bała się utraty pracy, dlatego [muzyka] nie chciała wcześniej podawać nazwiska. Nie przyszła jednak z gotowym dowodem winy. Przyniosła własne notatki dotyczące obiegu dokumentów oraz oryginalne wiadomości służbowe, które zachowała na telefonie.
Engine uprzedził ją, że nie wolno zabierać cudzych akt ani [muzyka] naruszać tajemnicy zawodowej. Poprosił, by przekazała informacje odpowiednim organom zgodnie z prawem, a on zadba o ochronę jej zeznań. jako świadka. S odetchnęła. Bała się, że jeśli pomoże, będzie musiała sama stać [muzyka] się kimś, kto łamie zasady.
Tymczasem adwokat mówił jej o granicach, których nie powinna przekraczać nawet dla dobrej sprawy. S wyjaśniła, dlaczego postanowiła zareagować. Widziano ją wcześniej w kancelarii z teczką dotyczącą ugody. Kiedy poprosiła o podpis na karcie obiegu dokumentów, usłyszała polecenie, by wpisać wcześniejszą datę. Odmówiła.
Wkrótce otrzymała wiadomość, że ma nie zajmować się więcej aktami ciana. zachowała tę wiadomość i spisała przebieg rozmowy, zanim [muzyka] szczegóły zdążyły zatrzeć się w pamięci. Nie potrafiła potwierdzić, kto wkleił podpis, ani czy Beren osobiście wiedziała o fałszerstwie. Potrafiła za to wskazać godzinę, osobę wydającą polecenie i istnienie alternatywnej wersji pisma.
Engine zrozumiał, że to właśnie tych brakujących ogniw potrzebował. Nie jeden sensacyjny przedmiot, lecz szereg zwykłych, sprawdzalnych drobiazgów zaczynał układać się w całość. Jednocześnie śledczy powrócili do sprawy biżuterii Jasemin. Engin przekazał informacje o kolczykach Beren, ale nie mieszał tej sprawy z postępowaniem rodzinnym.
Od jubilera uzyskano dokument potwierdzający, [muzyka] że określony komplet ozdób miał charakterystyczne wykończenie, którego nie wykonywano seryjnie. Nadal nie przesądzało to, kto był właścicielem każdej części, ani w jaki sposób przedmioty trafiły do różnych osób. Beren została poproszona o udokumentowanie pochodzenia swoich kolczyków.
Usłyszawszy o tym, zbladła i przez chwilę patrzyła na otwartą szufladę. Nie ukryła jednak ozdób, ani ich nie zniszczyła. Odłożyła je do pudełka, a następnie zadzwoniła do osoby, od której miała je otrzymać. Rozmówca nie odebrał. Beren przestała się uśmiechać. zrozumiała, że bez względu na wynik sprawy rozwodowej pojawiły się pytania, na które nie odpowie groźbą ani kolejnym żądaniem pieniędzy.
W dniu pilnego posiedzenia dotyczącego kontaktów z Cichaem Gururem Engine przyniósł przygotowany wniosek o weryfikację dokumentu, potwierdzenie obecności ciana w magazynie i wiadomości S, które miały zostać formalnie zabezpieczone. Sędzia nie wydał natychmiast ostatecznego wyroku o opiece. Nakazał zbadać sporny podpis i wysłuchać odpowiednich osób.
Jednocześnie zwrócił uwagę, że nie wolno bez uzasadnionej przyczyny przedłużać izolacji dziecka od rodzica, z którym [muzyka] utrzymywało ono więź. Co otrzymał możliwość zorganizowania spotkania z synem pod wskazanym nadzorem, zanim rozstrzygnięte zostaną wszystkie zarzuty. Dla ludzi siedzących na sali był to ostrożny krok proceduralny.
[muzyka] >> dla ciana znaczył więcej niż jakakolwiek suma, o którą dotąd się spierał. Kiedy po raz pierwszy od wielu dni C zobaczył syna, nie potrafił zrobić kroku. Chłopiec stał kilka metrów dalej, obejmując pluszowego królika. Najpierw patrzył niepewnie, jakby bał się, że pomylił twarz, za którą tęsknił.
Potem wypuścił zabawkę i pobiegł do ojca. [muzyka] Cą przyklęknął, objął go obydwiema rękami i przycisnął policzek do jego włosów. Nie pytał, czy chłopiec tęsknił. Wystarczyło, że mały trzymał go mocno za kołnierz i nie chciał puścić. Hanser obserwowała spotkanie z niewielkiego oddalenia. W gardle rosła jej gula.
Wiedziała, że pewnego dnia Cio może z taką samą miłością przytulić dziecko, które teraz porusza się pod jej sercem. Musiała tylko przestać odbierać mu możliwość poznania prawdy. Po spotkaniu Cią odprowadził Hanser do starego domu. Nie rozmawiali od razu. Usiadł przy kuchennym stole, a ona postawiła przed nim szklankę wody. W końcu powiedziała, że nie potrafi dłużej milczeć.
Nie zaczęła od usprawiedliwień ani od opowieści o Melichu. Spojrzała Cihanowi w oczy i wyznała, że dziecko, które nosi jest jego. Mężczyzna zastygł. Przez chwilę wydawało się, że nie rozumie słów. Potem wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę. zapytał od jak dawna Hanser wie i dlaczego pozwoliła mu żyć w przekonaniu, że ojcem jest ktoś inny.
Nie próbowała umniejszać swojego milczenia. Powiedziała, że bała się utraty dziecka i jego gniewu, a każda kolejna próba wyznania prawdy wydawała się trudniejsza od poprzedniej. Cion podszedł do okna. Na podwórku wiatr poruszał gałęziami drzewa. które Hansel pamiętała jeszcze z dawnych dni. Mężczyzna poczuł się zraniony nie dlatego, że nie chciał [muzyka] dziecka.
Przeciwnie, bolało go to, że przez tyle czasu marzył o ojcostwie, nie wiedząc, iż już na niego czeka. Powiedział, że po wszystkim, co wydarzyło się z Bejzą najbardziej nie znosi kolejnych tajemnic. Hanser nie odwróciła wzroku. Przyznała, że zranione zaufanie nie wraca po jednym zdaniu. Jeśli trzeba, zgodzi się na wszelkie zgodne z prawem badania i rozmowy, które pomogą mu odzyskać pewność.
Ale nie chc już wychowywać dziecka w kłamstwie. [muzyka] Cio nie odpowiedział od razu. Wyszedł z domu, prosząc, [muzyka] by dała mu trochę czasu. Nie trzasnął drzwiami. To drobne powstrzymanie gniewu było pierwszą oznaką, że tym razem nie pozwoli, by cierpienie zdecydowało za niego. Tego samego wieczoru Engine powiedział Cihanowi, że Beren zaczęła rozważać wycofanie spornego dokumentu.
Zlecone badanie wstępnie wykazało oznaki cyfrowego kopiowania podpisu, a wiadomości [muzyka] służbowe wskazywały, że datę próbowano zmienić. Ostateczną ocenę pozostawiono biegłemu i organom prowadzącym sprawę. Engine nie ukrywał, że walka jeszcze się nie skończyła. Co, zamiast zapytać o majątek powiedział mu o wyznaniu Hanser.
Jego przyjaciel długo milczał. Potem zadał jedno pytanie. Czy chce ukarać Hanser za strach? Czy zrozumieć skąd ten strach się wziął? Conguł, jak bardzo różnią się te dwie rzeczy. nie był gotów od razu wybaczyć. Był jednak gotów jej wysłuchać. Bea próbowała jeszcze uratować swoje żądania. Wezwała Beren i oskarżyła ją o nieudolność.
Adwokatka spojrzała na nią chłodno, po czym położyła na stole wydruk wiadomości, w której Beażądała antydatowania pisma. stwierdziła, że nie będzie już składać ani popierać dokumentów, których autentyczności nie potrafi potwierdzić. Poinformowała klientkę o zakończeniu współpracy w sposób przewidziany przez procedurę i o obowiązku wyjaśnienia własnego udziału w zdarzeniach.
Bea przez chwilę nie mogła wydobyć głosu. Przyzwyczaiła się, że każdy wokół [muzyka] niej prędzej czy później ustępuje. Tym razem kobieta, którą sama wybrała do walki, odmówiła dalszego wykonywania jej poleceń. Nie zrobiła tego z nagłej dobroci. Zrozumiała, że brnięcie w kłamstwo może kosztować ją znacznie więcej niż przegraną sprawę.
Kiedy Beren stawiła się później na przesłuchaniu, nie przedstawiła się jako niewinna ofiara manipulacji. Przyznała, że zignorowała sygnały dotyczące niezgodności dat i pozwoliła, by w kancelarii przygotowano wersję dokumentu budzącą poważne wątpliwości. Zaprzeczyła natomiast, by sama umieściła cudzy podpis i wskazała osoby, które miały dostęp do plików.
Jej wyjaśnienia wymagały [muzyka] sprawdzenia. Równolegle odpowiedziała na pytania o kolczyki związane z tropem Jasemin. Podała od kogo [muzyka] je dostała i zgodziła się udostępnić je do badań. Śledczy nie ogłosili rozwiązania zagadki śmierci Jasemin. Po raz pierwszy jednak uzyskali konkretny kierunek weryfikacji, którego nie należało opierać na samym podobieństwie biżuterii.
Engine wyszedł z budynku z ciężkim sercem, lecz bez chęci odwetu za wszelką cenę. Wiedział, że sprawiedliwość potrzebuje cierpliwości, a nie jednego efektownego oskarżenia. Siła przyszła do Engina, gdy było już ciemno. Nie próbowała pocałować go na powitanie. powiedziała, że złożyła pełne wyjaśnienia dotyczące kontaktów z Metinem i nie zamierza dłużej uczestniczyć w planach zemsty.
Nie oczekiwała, że Engine od razu jej zaufa. On wyciągnął z torby małą doniczkę, tę samą, którą kiedyś podarował jej na znak wspólnych marzeń. Przyniósł ją, ponieważ poprosiła, by zabrał roślinę na czas jej wyjazdu do rodziny. Ustawił doniczkę między nimi i powiedział, że uczucie nie zastępuje prawdy.
Jeśli mają kiedyś zbudować dom, nie może w nim być zamkniętego pokoju pełnego sekretów. Siła przyznała mu rację. Nie usłyszała obietnicy, że wszystko będzie tak jak dawniej. usłyszała coś trudniejszego, ale uczciwszego. Mogą spróbować poznać się od nowa bez odgrywania cudzych ról. W rezydencji Mukader dowiedziała się, że Cion poznał prawdę o dziecku Hanser.
Chciała natychmiast pojechać do starego domu, lecz syn ją powstrzymał. powiedział, że nie pozwoli, by jego kolejne dziecko dorastało w cieniu sporów dorosłych. Mukader próbowała mówić o reputacji rodziny, o przeszłości i o wszystkim, co ludzie powiedzą. Cong przerwał jej bez krzyku. Przypomniał, jak wiele razy podporządkowywali życie Hanser oczekiwaniom innych.
Wyjaśnił, że sam odpowie za własne decyzje, ale od matki oczekuje szacunku wobec kobiety, którą kocha. Mukader po raz pierwszy zobaczyła, że nie odzyska syna, próbując wygrać kolejną kłótnię. Nie padły jeszcze wielkie przeprosiny. Padło ciche pytanie, czy kiedyś będzie mogła odwiedzić wnuki bez wywoływania strachu.
Cong odpowiedział, że to zależy od jej zachowania, nie od nazwiska. Kolejne dni przyniosły rozstrzygnięcia, lecz nie wszystkie od razu. Badanie dokumentu potwierdziło, że podpis przeniesiono cyfrowo z wcześniejszego formularza. Sąd nie oparł decyzji o kontaktach z chłopcem [muzyka] na zakwestionowanym oświadczeniu.
Po wysłuchaniu stron i ocenie sytuacji dziecka rozszerzono spotkania Ciana Gurura z ojcem, a dalsze ustalenia miały uwzględniać jego bezpieczeństwo i potrzeby. Osobno rozpoczęto postępowanie wyjaśniające okoliczności sporządzenia fałszywego pisma. Bea musiała liczyć się z konsekwencjami próby nacisku, ale nie została pozbawiona praw tylko dlatego, że Cion przestał ją kochać.
Najważniejsze przestało być to, kto wygra nad drugim dorosłym. Ważne stało się, by chłopiec nie musiał już płacić za ich wojnę samotnością. Wreszcie Cong znów stanął [muzyka] przed drzwiami starego domu. Hanser otworzyła i odsunęła się niepewnie, nie wiedząc czy przyszedł porozmawiać czy się pożegnać. Trzymał w ręku niewielką książkę z obrazkami.
[muzyka] Wyjaśnił, że kupił ją dla Ciana Gurura, ale chciał, by pewnego dnia przeczytali ją wspólnie także drugiemu dziecku. Hanser rozpłakała się. Co nie powiedział, że zapomniał o bólu. Powiedział, [muzyka] że potrzebuje czasu, by odbudować zaufanie, lecz nie chce tracić kolejnych lat na milczenie i domysły. Zaproponował, by zaczęli od rozmowy, potem od wspólnej wizyty u lekarza i od spokojnego planowania przyszłości.
Hanser zgodziła się, położyła jego dłoń na swoim brzuchu, a kiedy poczuł delikatny ruch dziecka, oboje rozśmiali się przez łzy. Kilka tygodni później ogród starego domu wypełnił się dziecięcym śmiechem. Cong Gurur biegał po trawie z Mine, próbując złapać kolorową wstążkę. Sinem pomagała Fadaj rozstawiać na stole talerze, a Melich przyniósł świeże kwiaty.
Między nim a Sinem wciąż było wiele do wyjaśnienia, ale teraz rozmawiali bez ukrywania uczuć za cudzymi tajemnicami. Engin przyjechał nieco później. Obok niego szła siła, ostrożna i niepewna, lecz [muzyka] tym razem nikt nie udawał, że ich droga będzie prosta. Mukader stanęła przy furtce z ciastem w rękach.
Nie wkroczyła do ogrodu jak właścicielka całego świata. Poczekała, aż Hanser zaprosi ją do środka. Był to mały gest, [muzyka] a jednak dla tej rodziny znaczył więcej niż wszystkie dawne uroczyste obietnice. Gdy goście się rozeszli, C usiadł z Hanser na schodach. W domu mały Ciągur zasypiał po dniu pełnym zabawy. Cion powiedział cicho, że kiedyś sądził, iż musi wybrać między uratowaniem syna a zachowaniem własnej godności.
Teraz rozumiał, że nie powinien był pozwolić nikomu stawiać takiego warunku. Hanser oparła głowę na jego ramieniu. W ciemniejącym ogrodzie poruszały się liście młodego drzewa, które posadzili razem z dziećmi. Tajemnica Jasemin nadal wymagała wyjaśnienia, a niektóre rany potrzebowały czasu. Ale tego wieczoru nikt nie ukrywał już przed ukochaną osobą prawdy o nowym życiu.
Co ujął dłoń Hanser i powiedział, że nie obiecuje [muzyka] świata bez błędów. Obiecuje świat, w którym żadne z nich nie będzie musiało mierzyć się z nimi samotnie. I właśnie wtedy Hanser poczuła, że po [muzyka] raz pierwszy od bardzo dawna może spokojnie myśleć o jutrze.
