Problem polegał na tym, że Cemil wciąż nie wiedział, co naprawdę się dzieje. Żona zapewniała go, że chodzi jedynie o pokaz i że nie musi jeszcze ruszać pieniędzy odłożonych na remont starego sklepu. W rzeczywistości już wcześniej przekazała gotówkę Jonce, która zaproponowała jej przejęcie salonu. Kobieta zapewniała, że wyposażenie pozostanie na miejscu, a wszystkie formalności zostaną dopięte później. Derya zauważyła jednak, że dokumenty są niepełne, a umowa pozwala jej korzystać z lokalu tylko do końca tygodnia. Mimo wątpliwości zdecydowała się zaufać Jonce.
Z czasem zaczęły pojawiać się pierwsze sygnały, że coś jest nie tak. Gulsum przyszła do salonu po swoje nożyczki i zapytała Deryę o zaległe wynagrodzenia. Pokazała jej wiadomość od Jonki, z której wynikało, że nowa osoba przejmująca lokal będzie musiała zająć się również wcześniejszymi zobowiązaniami wobec pracowników. Derya nie miała pojęcia, jak duże są te długi. Kiedy zadzwoniła do Jonki, usłyszała jedynie, że wszystkie kwestie finansowe można omówić później, z dala od klientów.
Tymczasem Cemil przyjechał do salonu z próbkami kolorów i małym lusterkiem. Był zadowolony, że wreszcie może pokazać swoje umiejętności. Nie podejrzewał, że jego żona podjęła już za niego najważniejszą decyzję. Gdy zobaczył ogłoszenie zapowiadające otwarcie, Derya ponownie nie zdobyła się na szczerość. Tłumaczyła, że zaprosiła ludzi tylko po to, by mogli zobaczyć, jak wyglądałaby ich wspólna działalność. Cemil nie chciał rozpoczynać kolejnej kłótni i na razie nie zadawał dalszych pytań.
Sytuacja zmieniła się w chwili, gdy do salonu przyjechał mężczyzna odpowiedzialny za odbiór wyposażenia. Bez żadnych wyjaśnień zaczął wyprowadzać pierwszy fotel, a następnie przygotował się do zabrania kolejnego. Cemil natychmiast zapytał, co się dzieje. Dopiero wtedy zobaczył Deryę stojącą przy lustrze. Jonka oznajmiła, że otwarcie nie odbędzie się, chyba że uda się ustalić nowe warunki.
Cemil spojrzał na żonę i zapytał, czy pieniądze przeznaczone na remont starego sklepu rzeczywiście nadal znajdują się w banku. Derya nie mogła już dłużej ukrywać prawdy. Przyznała, że przekazała wszystkie oszczędności Jonce. W salonie zapadła cisza. Cemil nie rozumiał, dlaczego żona odebrała mu możliwość samodzielnego zdecydowania o własnej przyszłości.
Wtedy pojawiła się Beyza z kopertą zawierającą rozliczenie dotyczące wyposażenia. Dokument ujawnił, że fotel, który miał służyć Cemilowi, był już wcześniej objęty zaległymi płatnościami, a jego odbiór został ustalony na konkretny termin. Jonka wykorzystała część otrzymanych pieniędzy na spłatę dawnych rat oraz zaległego czynszu. Nie zamierzała jednak zwrócić Deryi całej kwoty. Próbowała przekonać ją, że dzięki jej działaniom salon w ogóle mógł funkcjonować jeszcze przez kilka dni.
Na tym problemy się nie kończyły. Derya odkryła, że Jonka chce obarczyć ją również odpowiedzialnością za niewypłacone pensje byłych pracowników. W przygotowanej umowie znalazł się zapis, według którego Derya przejmowałaby wyposażenie oraz wszystkie wcześniejsze zobowiązania. Co gorsza, dokument nie zawierał nawet pełnego wykazu należności. Do tego dochodziły zaliczki pobrane od klientek, które oczekiwały, że ich wizyty zostaną zrealizowane po otwarciu salonu.
Jedna ze starszych kobiet wyjaśniła, że zapłaciła z góry za trzy wizyty, ponieważ Jonka obiecała jej utrzymanie tej samej ceny przez kolejne miesiące. Jej córka pokazała wiadomości, w których Jonka zapewniała, że po piątku wszystkie terminy zostaną zachowane. Derya zrozumiała, że ktoś obiecywał klientkom usługi w jej imieniu, zanim jeszcze przekazała pieniądze i otrzymała klucz do lokalu.
Wkrótce wyszło również na jaw, dlaczego Beyza skontaktowała Deryę z Jonką. Kobieta wcześniej pożyczyła Jonce pieniądze na wyposażenie i liczyła na ich odzyskanie. Jonka obiecała jej zwrot, jeśli znajdzie kogoś, kto przejmie salon. Beyza usłyszała rozmowę o oszczędnościach Deryi i wykorzystała tę informację, by doprowadzić do spotkania. Liczyła, że z pieniędzy przekazanych przez Deryę odzyska również własną należność.
Beyza musiała jednak zmierzyć się z kolejnym niewygodnym faktem. Gulsum przypomniała jej, że wcześniej przekazała jej kartkę z zapisanymi godzinami pracy i kwotami, które Jonka była jej winna. Beyza obiecała zanieść dokument dalej, ale przez cały ten czas go przetrzymywała. Nie zrobiła tego, ponieważ liczyła na odzyskanie własnych pieniędzy przed pozostałymi pracownicami. W końcu, przy wszystkich obecnych, oddała Gulsum kartkę, która mogła pomóc jej udowodnić wysokość należności.
Jonka nadal próbowała ratować własną sytuację. Położyła przed Deryą umowę i przedstawiła jej dwie możliwości: podpisanie dokumentów i rozpoczęcie pracy w salonie albo odejście bez pieniędzy. Zapewniała, że Cemil może zostać, a ona sama postara się załatwić dalszą umowę z właścicielem lokalu. Derya miała jednak coraz większą świadomość, że przyjęcie tych warunków oznaczałoby wzięcie na siebie cudzych długów, niejasnych rozliczeń i obietnic złożonych klientkom.
Przez szybę widziała Cemila stojącego na chodniku. Jeszcze niedawno chciała wykorzystać jego radość i pokazać mu pełny salon, zanim zdąży zadać trudne pytania. Teraz wiedziała, że nie może po raz kolejny decydować za niego. Zamiast podpisać podsunięty dokument, wyszła do oczekujących kobiet i postanowiła powiedzieć im prawdę.
Przyznała, że bez zgody Cemila wpisała ich nazwiska na ogłoszeniu, wydała wspólne oszczędności i sama zdecydowała o przejęciu lokalu. Wyjaśniła również, że dopiero teraz dowiedziała się o zaliczkach pobranych od klientek. Nie chciała udawać, że może zagwarantować im wcześniej obiecane wizyty. Poprosiła, by zachowały wiadomości i potwierdzenia wpłat, po czym oficjalnie odwołała otwarcie.
Jej decyzja zaskoczyła wszystkich. Jonka straciła możliwość przekonania kolejnej osoby do podpisania niekorzystnej umowy, a klientki zaczęły zadawać jej pytania dotyczące pieniędzy. Derya nie próbowała już ratować sytuacji za wszelką cenę. Wiedziała, że nie może obiecać czegoś, czego nie jest w stanie spełnić.
Cemil nie chciał jednak wracać z nią do domu. Wrócił do starego sklepu, gdzie nadal stał jego własny fotel. Próbował ustawić go bliżej wejścia, by móc w przyszłości rozpocząć pracę w miejscu, które sam przygotuje. Hancer odwiedziła brata i przekazała mu, że Derya rozmawia z klientkami oraz wyjaśnia całą sytuację. Cemil nie zamknął się całkowicie na rozmowę, ale postawił jasny warunek: jeśli Derya będzie chciała z nim porozmawiać, najpierw musi zapukać.
Zapytał też Hancer, czy od początku wiedziała, na co poszły pieniądze. Siostra zaprzeczyła i przyznała, że sama powinna była wcześniej porozmawiać z nim bezpośrednio. Cemil poprosił ją, by następnym razem pytała go wprost, nawet jeśli odpowiedź może jej się nie spodobać.
Kiedy Derya w końcu przyszła do starego sklepu, obiecała, że odzyska pieniądze. Zamierzała przedstawić Jonce rozliczenia właścicielowi lokalu i domagać się wyjaśnień. Cemil nie chciał jednak słuchać kolejnych zapewnień. Zapytał, czy właściciel w ogóle wiedział, że przygotowywano tam dla niego stanowisko pracy. Derya musiała przyznać, że nigdy z nim nie rozmawiała.
Najtrudniejsze pytanie dotyczyło jednak jej prawdziwych intencji. Cemil chciał wiedzieć, czy gdyby zobaczył gotowy salon i mimo wszystko odmówił pracy, Derya uszanowałaby jego decyzję. Kobieta długo nie odpowiadała. W końcu przyznała, że najpierw zapytałaby go o powód, a później prawdopodobnie przypomniałaby mu, ile ją to wszystko kosztowało. Cemil zrozumiał, że żona przygotowała mu nie tylko miejsce pracy, ale również sytuację, w której bardzo trudno byłoby mu odmówić.
Powiedział, że wróci wieczorem po ubrania, ale przez kilka następnych nocy zamieszka u znajomego. Nie wiedział, kiedy będzie gotowy na dalszą rozmowę. W poniedziałek zamierzał również spotkać się z osobą odpowiedzialną za drzwi i odwołać zamówienie. Nie chciał, żeby Derya załatwiała tę sprawę za niego. Tym razem potrzebował samodzielnie decydować o swoim życiu.
Derya musiała zaakceptować, że jej dobre intencje nie naprawią od razu zaufania, które zniszczyła. Następnego dnia usiadła przy kuchennym stole i zaczęła dokładnie liczyć oszczędności. Po raz pierwszy zapisała osobno, jaka część pieniędzy należała do Cemila. Początkowo automatycznie traktowała własne wpłaty jako argument przemawiający za tym, że miała prawo podjąć decyzję. Kiedy jednak zaczęła liczyć wszystko od nowa, zrozumiała, jak bardzo mieszała wspólne pieniądze z własnymi oczekiwaniami.
W tym samym czasie Gulsum i Beyza również musiały zmierzyć się z konsekwencjami swoich decyzji. Beyza oddała Gulsum klucz do zaplecza, ale kobieta nie chciała, by towarzyszyła jej w rozmowach z pozostałymi pracownicami ani przemawiała w jej imieniu. Gulsum zapytała ją wprost, czy opowie również, dlaczego tak długo przetrzymywała dokument z zapisanymi godzinami pracy. Beyza nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. Po raz pierwszy musiała przyznać przed sobą, że pomagając sobie, nie pomogła osobie, która naprawdę potrzebowała wsparcia.
Gdy wydawało się, że sprawa salonu nie może już przynieść kolejnych niespodzianek, Derya otrzymała telefon od Jonki. Tym razem kobieta zaproponowała spotkanie bez świadków i złożyła zaskakującą obietnicę: może oddać Deryi całą przekazaną kwotę, i to jeszcze tego samego dnia.
Derya nie odpowiedziała od razu. Wciąż pamiętała kopertę z rozliczeniem, zabrane fotele, niewypłacone pensje i klientki, którym Jonka obiecała usługi bez jej zgody. Nie wiedziała, dlaczego nagle pojawiła się możliwość odzyskania wszystkich pieniędzy ani czego Jonka będzie oczekiwać w zamian.
Czy Derya odzyska oszczędności, zanim będzie za późno? Czy Jonka rzeczywiście zamierza naprawić wyrządzone szkody, czy przygotowuje kolejną pułapkę? I czy Cemil kiedykolwiek ponownie zaufa żonie po tym, jak bez jego wiedzy zdecydowała o ich wspólnej przyszłości?
