Mukadder siedziała na brzegu łóżka w swojej sypialni. W pokoju panowała ciężka, duszna cisza, podkreślona przez masywne meble, wzorzystą narzutę i stojący w kącie czerwony fotel. Przed nią stała Fadime, wyprostowana i spięta, jakby każde słowo, które miała wypowiedzieć, kosztowało ją coraz więcej odwagi.
— Mów — poleciła Mukadder chłodno. — Co chciałaś mi powiedzieć o Sinem?
Fadime spuściła na chwilę wzrok, po czym ostrożnie odpowiedziała:
— Przypadkiem dowiedziałam się, że pani Sinem jest z kimś związana.
Mukadder natychmiast podniosła się z łóżka. Poprawiła koszulę i spojrzała na Fadime z niedowierzaniem, które szybko zaczęło ustępować miejsca gniewowi.
— To niemożliwe — powiedziała stanowczo. — Nie ma mowy. Musiałaś coś źle usłyszeć. Sinem nigdy nie zrobiłaby czegoś takiego.
— Czy przyszłabym do pani z taką sprawą, gdybym nie była pewna? — zapytała Fadime cicho, ale zdecydowanie. — Mnie też trudno o tym mówić, ale nie mogłam dłużej milczeć. Pani synowa planuje uciec z tym mężczyzną. Proszę mnie tylko nie pytać, jak i gdzie to usłyszałam. Nie chcę zdradzać ludzi, u których jem chleb, i właśnie dlatego musiałam pani o wszystkim powiedzieć.
Twarz Mukadder stężała. Zmarszczyła brwi tak mocno, że jej spojrzenie stało się niemal niebezpieczne.
Jeśli Fadime mówiła prawdę, Sinem miała gorzko pożałować swojej zdrady. Mukadder zamierzała dać jej nauczkę, jakiej ta jeszcze nigdy w życiu nie dostała.
Fadime weszła do swojego pokoju i zamknęła za sobą drzwi. W niewielkim, jasnym wnętrzu panowała cisza, która nagle stała się dla niej nie do zniesienia. Powoli podeszła do łóżka i usiadła na jego brzegu. Przez chwilę siedziała nieruchomo, ze spuszczoną głową, jakby dopiero teraz dotarło do niej, co naprawdę zrobiła.
Ciężko westchnęła. W jej oczach zalśniły łzy.
— Boże, jak mogłam to zrobić? — wyszeptała z wyrzutem. — Naraziłam życie kobiety, żeby ratować własnego syna.
Przed oczami znów stanęła jej Sinem. Jej stanowcze spojrzenie, drżący, ale pewny głos i słowa, których Fadime nie potrafiła już wyrzucić z pamięci:
„Kocham Meliha. Cokolwiek powiesz, to się nie zmieni. Nie zrezygnuję z niego”.
Fadime cicho zaszlochała. Łzy spłynęły jej po policzkach, a twarz wykrzywił grymas bólu.
— Jej jedyną winą było to, że zakochała się w moim synu — mówiła dalej, coraz bardziej łamiącym się głosem. — Jak mogłam jej to zrobić? Jak mogłam być tak samolubna? Pani Mukadder wpadła w szał. Kto wie, co teraz zrobi Sinem…
Zacisnęła dłonie na kolanach, próbując opanować narastające poczucie winy.
— Jaką matką jesteś, Fadime? — zapytała samą siebie. — Czy matka może wyrządzić drugiej matce taką krzywdę? Ona ma małą córkę… Boże, wybacz mi. Popełniłam wielki grzech.
Nie wytrzymała. Ukryła twarz w dłoniach i rozpłakała się na dobre.
— Wybacz mi… — wyszeptała przez łzy. — Wybacz mi, Boże…
Cihan i Hancer wyszli z kamienicy, w której znajdowało się mieszkanie Nusreta. Przed białym budynkiem panowała chłodna, przytłumiona cisza. Zaparkowany przy chodniku samochód, puste schody i ciężkie niebo tylko potęgowały napięcie między nimi.
Cihan zatrzymał się przy masce auta i odwrócił gwałtownie w stronę Hancer.
— Hancer, na co się umawialiśmy? — zapytał z wyrzutem. — Czy nie obiecałaś, że nie zrobisz niczego bez mojej wiedzy? Co to miało znaczyć? Powiedziałem ci, że ten dom jest moim portem. Powierzyłem go tobie. Jak mogłaś negocjować z Beyzą za moimi plecami?
— Nie mogłam pozwolić, żebyś wszystko stracił, Cihanie — odpowiedziała cicho.
— Stracę wszystko, jeśli stracę ten dom. Jak możesz tego nie rozumieć?
Hancer spojrzała na niego z bólem, ale nie spuściła wzroku.
— Przechodzisz przez to wszystko przeze mnie. Beyza wyładowuje na tobie swój gniew. Chciałam tylko cię odciążyć. Nie mogę już patrzeć na twoje cierpienie.
Cihan podszedł bliżej. Chwycił ją mocno za ramiona i pochylił się tak, że dzielił ich już tylko oddech. W jego spojrzeniu gniew mieszał się z rozpaczą i uczuciem, którego nie potrafił ukryć.
— Posłuchaj mnie uważnie i wbij to sobie do głowy — powiedział niskim, stanowczym głosem. — Ten dom będzie stał, nawet jeśli cały świat spłonie. Będę widział cię w nim za każdym razem, gdy spojrzę w jego okna. Czy to jasne?
Hancer zamarła. Patrzyła mu prosto w oczy, jakby właśnie usłyszała słowa, na które czekała od dawna. Po chwili na jej twarzy pojawił się delikatny, niemal nieśmiały uśmiech.
Beren siedziała naprzeciwko komisarza w niewielkim policyjnym gabinecie. Za plecami funkcjonariusza stała turecka flaga, na ścianie wisiała mapa, a ciężka atmosfera przesłuchania coraz wyraźniej odbierała adwokatce pewność siebie.
— Skąd ma pani kolczyki, które nosi? — zapytał komisarz spokojnym, rzeczowym tonem.
Beren odruchowo dotknęła jednego z nich i zmarszczyła brwi.
— Czy to naprawdę ma znaczenie? — odpowiedziała. — Dlaczego mnie pan o to pyta? Chyba nie po to ściągnięto mnie na komisariat. Powiedziano mi, że złożono na mnie skargę. Chcę wiedzieć, o co chodzi.
W tej samej chwili rozległo się pukanie.
— Proszę — rzucił komisarz.
Drzwi otworzyły się i do gabinetu wszedł Engin. Zatrzymał się przy biurku, po czym chłodno skinął Beren głową. Adwokatka spojrzała na niego z niepokojem, którego nie zdołała ukryć.
Komisarz wysunął szufladę i wyjął przezroczysty woreczek dowodowy. Położył go na biurku, tuż przed Beren.
— Tę bransoletkę znaleziono w domu pani Yasemin, siostry pana Engina — oznajmił. Następnie sięgnął po kolejny dowód. — A to naszyjnik z tego samego kompletu.
Beren powoli podniosła się z krzesła. Jej profesjonalny spokój zniknął w jednej chwili. W oczach pojawiło się napięcie, a twarz stężała.
— Dobrze, ale co to ma wspólnego ze mną? — zapytała, próbując zachować opanowanie.
Engin wpatrywał się w nią uważnie.
— Zdaje sobie pani sprawę, że pani kolczyki pochodzą z tego samego zestawu?
— Biżuteria często wygląda podobnie — odparła szybko. — Co pan próbuje zasugerować? Nie rozumiem.
Engin podniósł woreczek z bransoletką i spojrzał na niego tak, jakby trzymał w dłoni ostatni ślad po siostrze.
— Przez długi czas myślałem, że Yasemin zginęła w nieszczęśliwym wypadku — powiedział powoli. — Aż znalazłem w jej domu tę bransoletkę. To znaczy, że nie była wtedy sama. Była z kimś, kto miał dostęp do kolczyków, naszyjnika i bransoletki z tego samego kompletu. Kto wie, może mamy wspólną znajomą, pani Beren.
Adwokatka zbladła. Nerwowo dotknęła szyi, potem kolczyka, jakby nagle zaczął ją parzyć. Przez kilka sekund nie potrafiła wydobyć z siebie ani słowa.
Engin i komisarz obserwowali ją w milczeniu.
W mieszkaniu Nusreta rozległ się dzwonek do drzwi. Gülsüm poszła otworzyć i zobaczyła stojącą w progu Beren. Adwokatka miała napiętą twarz, a w jej spojrzeniu widać było gniew, którego nawet nie próbowała ukrywać.
— Gdzie jest Beyza? — zapytała sucho.
Nie czekając na odpowiedź, minęła pokojówkę i szybkim krokiem weszła do salonu. Beyza, która siedziała na kanapie, natychmiast podniosła się na jej widok.
— O proszę, pani adwokat — powiedziała z kpiącym uśmiechem. — Witaj. Przyszłaś mi podziękować? Prowadzę negocjacje za ciebie. Umówiłyśmy się, że dostaniesz swój udział, ale na razie wszystko robię sama. Naprawdę zaczynam się zastanawiać, jaka właściwie jest twoja rola w tej sprawie.
— Zaraz ci ją wyjaśnię! — syknęła Beren.
Dopadła do Beyzy, gwałtownie chwyciła ją za ramiona i potrząsnęła nią z taką furią, że Gülsüm aż zamarła.
— Wiesz, jaka jest moja rola? Sprzątać po tobie na komisariacie!
Beyza zesztywniała. Beren wyciągnęła z kieszeni dwa kolczyki i rozłożyła je na dłoni tuż przed twarzą Beyzy.
— Te kolczyki dałaś mi jako zaliczkę. Przez nie zostałam oskarżona o morderstwo!
Beyza i Gülsüm pobladły. Beyza jednak szybko odzyskała panowanie nad sobą i przybrała minę kogoś, kto nie rozumie ani jednego słowa.
— Jakie morderstwo? — zapytała z udawanym zdziwieniem.
— Engin twierdzi, że właścicielka tych kolczyków ma związek ze śmiercią jego siostry — wyjaśniła Beren, nie spuszczając z niej oczu. — W domu Yasemin znaleziono bransoletkę z tego samego kompletu. Słuchaj mnie uważnie, Beyzo. Jeśli coś przede mną ukrywasz, to masz ostatnią szansę, żeby powiedzieć mi prawdę.
Beyza powoli usiadła na kanapie. Przez chwilę milczała, jakby ważyła każde słowo.
— Engin po śmierci siostry zupełnie stracił rozum — odparła w końcu.
Beren usiadła naprzeciwko niej, nadal trzymając kolczyki w dłoni.
— Czyli twierdzisz, że to zwykły zbieg okoliczności?
— A co innego mogłoby to być? — Beyza wzruszyła ramionami. — Engin jest nie tylko zdesperowany, ale też bardzo przebiegły. Rzucił ci przynętę, a ty ją połknęłaś.
— Jaką przynętę?
— Próbuje za wszelką cenę uratować majątek Cihana. Zrozumiał, że ma przed sobą naprawdę dobrą adwokatkę, więc postanowił nastawić cię przeciwko mnie i doprowadzić do tego, żebyś wycofała się z prowadzenia sprawy. To cios poniżej pasa, nic więcej.
Beren wpatrywała się w nią badawczo. Jej gniew nie zniknął, ale w spojrzeniu pojawiło się wahanie.
— Też tak pomyślałam — przyznała po chwili. — Mimo wszystko chciałam się upewnić. Przy okazji, nie podałam twojego imienia. Powiedziałam, że kupiłam kolczyki za granicą. To im wystarczyło.
Beyza odetchnęła niemal niedostrzegalnie, po czym uśmiechnęła się z zadowoleniem.
— Bardzo dobrze. Właśnie dlatego cię zatrudniłam. Usiądź spokojnie, napijmy się kawy. Opowiem ci, jak postawiłam Cihana do pionu.
Derya szła stromą uliczką, mocno trzymając Emira za rękę. Miała zaciętą minę i nawet nie zauważyła Cemila, który czaił się za metalowym słupem przy chodniku. Gdy tylko znalazła się bliżej, mężczyzna nagle wyskoczył zza rogu.
Emir rozpromienił się na jego widok i już chciał rzucić mu się w ramiona, ale Derya natychmiast przyciągnęła go do siebie.
— Dlaczego chcesz go przytulać? — zapytała szorstko. — Powinieneś mu napluć w twarz!
— Dlaczego tak mówisz, Deryo? — odezwał się Cemil łagodnie, niemal przymilnie. — Przecież nie zrobiłem nic złego.
— Nigdy nie zrobiłbym czegoś takiego wujkowi Cemilowi — oznajmił stanowczo Emir.
— A powinieneś, bo okłamał twoją matkę — odparła Derya z gniewem. — Przez wiele dni mnie oszukiwał. Bez cienia wyrzutów pracował dla tamtej kobiety, a ty jeszcze chcesz go przytulać?
— Nie powiedziałem ci, bo się bałem — tłumaczył Cemil. — Chciałem tylko zarobić na rodzinę. Ty i Emir jesteście dla mnie wszystkim. Proszę, chodźmy do domu.
— Mamo, daj już spokój — wtrącił Emir. — Ja wracam do domu z wujkiem Cemilem!
Chłopiec wyrwał się matce i stanął przy ojczymie. Derya spojrzała na niego z oburzeniem.
— Deryo, nie bądź taka uparta — poprosił Cemil, patrząc na nią błagalnie. — Wybacz mi. Sama widzisz, że Emir tęskni za domem. Moja muzo, moje szczęście, sensie mojego życia… Rzuciłem pracę u Yoncy. Jesteś dla mnie cenniejsza niż wszystko inne. Nawet niż sztuka.
— A nie mówiłeś, że nie możesz żyć bez sztuki? — zapytała Derya chłodno.
— Nie mogę żyć bez ciebie. Bez ciebie nie potrafię nawet tworzyć.
— Zgódź się, mamo — poprosił Emir, ściskając dłoń ojczyma.
— Dobrze! Skoro już złapałeś go za rękę, to sobie z nim idź!
Urażona Derya odwróciła się na pięcie i ruszyła przed siebie. Szła szybko, z wysoko uniesioną głową, ale po chwili obejrzała się przez ramię. Nikt za nią nie podążał. To zabolało ją jeszcze bardziej.
Nagle zza muru wysunęła się dłoń trzymająca czerwoną różę. Derya przystanęła zaskoczona.
— Cemilu?
Mężczyzna uśmiechnął się szeroko i podał jej kwiat.
— Deryo, jesteś dla mnie wszystkim na tym świecie. Jesteś sensem mojego życia i moim światłem. Proszę, nie bądź już uparta. Chodźmy do domu. Błagam cię.
— Mamo, wystarczająco długo się gniewałaś — dodał Emir. — Wystarczy. Ty też nie możesz żyć bez wujka Cemila. Myślisz, że nie widzę, jak po nocach płaczesz po kryjomu?
— Co ty wygadujesz? Ja nie mogę bez niego żyć? — oburzyła się Derya, grożąc synowi palcem.
— Chodźmy do domu. Proszę — powtórzył chłopiec.
— Dalej, Deryo — zawtórował mu Cemil. — Wróćmy razem.
Kobieta przez chwilę mierzyła ich surowym spojrzeniem, choć jej gniew wyraźnie zaczynał mięknąć.
— Dobrze, pójdę — powiedziała w końcu. — Ale nie dla ciebie. Robię to wyłącznie dla dobra dziecka, żeby było jasne.
Chwyciła Emira za rękę. Cemil natychmiast stanął po jej drugiej stronie i objął ją ostrożnie, jakby bał się, że jeszcze zmieni zdanie. Derya nie zaprotestowała. Cała trójka ruszyła w stronę domu — znowu razem.
Wieczorem Melih i Hancer usiedli na różowej kanapie w starym domu. W salonie panowała cisza, którą potęgowały ciężkie zasłony i stojące w rogu kartony. Melih pocierał dłonie, spuszczał wzrok i milczał, jakby każde słowo z trudem przechodziło mu przez gardło.
— Szkoda, że nie zaczekałeś z powiedzeniem mamie o Sinem do naszego rozwodu — odezwała się w końcu Hancer. — Musiała być wstrząśnięta.
— Co miałem zrobić, Hancer? — zapytał bezradnie. — Zaatakowała mnie. Nie mogłem już tego dłużej znosić. Mam dość życia w kłamstwie, jakbym robił coś złego. Gdyby nie poznała prawdy, zaatakowałaby także ciebie.
— Nadal myśli, że jestem matką jej wnuka. To, że powiedziałeś jej o Sinem, niczego nie zmieniło.
Melih zawahał się.
— To już nieaktualne.
Hancer spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.
— Jak to? Co dokładnie powiedziałeś swojej mamie?
— Wszystko — odparł cicho. — Powiedziałem jej, że dziecko nie jest moje. Że jest dzieckiem Cihana.
Hancer zamarła. Przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu, jakby nie potrafiła uwierzyć w to, co właśnie usłyszała. Potem gwałtownie podniosła się z kanapy.
— Co ty zrobiłeś? — zapytała z niedowierzaniem. — Jak mogłeś jej to powiedzieć?
Melih również wstał.
— Posłuchaj mnie. Tak będzie lepiej. Inaczej, nawet po naszym rozwodzie, moja mama nie dałaby nam spokoju.
— To nie ma znaczenia. Zniosłabym to.
— Naprawdę tak mówisz? — spojrzał na nią poważnie. — A co stałoby się po narodzinach dziecka? Moja mama pokochałaby je, przywiązałaby się do niego, uznałaby je za wnuka. Jak później mielibyśmy jej powiedzieć, że to nieprawda? Złamalibyśmy jej serce. I tak już wystarczająco ją zraniłem.
Hancer pokręciła głową. Wciąż nie wyglądała na przekonaną.
— A co, jeśli powie Cihanowi? — zapytała z niepokojem.
— Nie powie. Nie martw się. Ostrzegłem ją. Znasz moją mamę. Nie zrobi niczego, co mogłoby skrzywdzić jej dzieci. Jutro się rozwiedziemy. Kiedy to nastąpi, wszystko, co mnie dotyczy, zniknie z twojego życia. Moja mama także. Porozmawiaj z Cihanem jak najszybciej. Powiedz mu całą prawdę.
Cihan stał przy oknie w swoim pokoju. W półmroku, przy ciepłym świetle stojącej obok lampy, wpatrywał się w stronę starego domu. Gdy zobaczył wychodzącego stamtąd Meliha, jego twarz stężała, ale w oczach pojawiła się pewność.
— Jutro będziemy o krok bliżej — powiedział cicho do siebie. — Będziemy razem, Hancer. Zostało już bardzo niewiele.
Hancer nie była sama w starym domu. Odwiedziła ją Sinem. Kobiety usiadły naprzeciwko siebie w salonie, między różową kanapą a szarą sofą. W pomieszczeniu panował spokój, ale rozmowa od początku była pełna napięcia.
— Melih powiedział wszystko swojej mamie — oznajmiła Hancer. — Także to, że ojcem dziecka jest Cihan.
— Nie martw się, Fadime będzie milczała — zapewniła Sinem. — Nigdy nie widziałam, żeby plotkowała. Nikomu nie powiedziałaby czegoś tak ważnego. Bardzo przeżyła tę wiadomość. Zemdlała. Aysu i ja ledwo ją utrzymałyśmy. Oczywiście wyładowała na mnie swoją złość, ale nic nie powiedziałam Melihowi. Nie chciałam go martwić.
— To wszystko przeze mnie — powiedziała Hancer ze smutkiem. — Ty, Melih i Fadime przeżyliście rzeczy, na które wcale nie zasłużyliście.
— Hancer, nie powiedziałam ci tego, żeby cię zasmucić. Nikogo do niczego nie zmuszałaś. Melih podjął właściwą decyzję. Rozumiem reakcję Fadime. Jest jego matką. Żadna matka nie chciałaby, żeby jej dziecko przechodziło przez coś takiego.
— Pewnie nie akceptuje waszego związku przeze mnie. Gdybym wiedziała, że wszystko tak się potoczy, nigdy nie przyjęłabym propozycji Meliha.
— To nie ma z tobą nic wspólnego — odparła Sinem. — Ona nie chciała mnie jeszcze przed waszym ślubem. Uważała, że nie jestem godna jej syna.
— Zmięknie, kiedy zobaczy waszą miłość — zapewniła ją Hancer łagodnie. — Gdy zrozumie, że jej synowa ma złote serce, będzie szczęśliwa. Jestem tego pewna.
Sinem spojrzała na nią uważnie.
— Kiedy powiesz Cihanowi?
— Kiedy jego syn wróci do rezydencji.
— Nie odkładaj tego. Cihan niecierpliwie czeka na dzień, w którym będziecie mogli być razem.
— Masz rację. Jest mi wstyd, kiedy patrzy na mnie z taką miłością. Przechodzi przez bardzo trudny czas z powodu Cihana Gurura. Wszystko stało się tak męczące i bolesne. A ja nie wiem, jak zareaguje, gdy pozna prawdę. Boję się, że mi nie wybaczy.
— Na początku na pewno będzie zły — przyznała Sinem. — Ale z czasem stanie się najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. Jestem pewna, że właśnie tego pragnie. Jego największe marzenie się spełni. Kiedy rozwiedzie się z Beyzą, nic już nie stanie wam na drodze. Będziecie mogli założyć rodzinę.
— Mam taką nadzieję — odparła Hancer cicho. — Ale twoje marzenia też się spełnią. Jutro zaczniesz nowe życie z Melihem. Stworzycie własny dom.
Sinem uśmiechnęła się lekko i niepewnie, jakby bała się zapeszyć szczęście, które nagle znalazło się tak blisko.
Cihan krążył po jasnym, przestronnym holu rezydencji. Marmurowa posadzka odbijała światło kryształowego żyrandola, ale elegancja tego miejsca nie była w stanie ukoić jego niepokoju. Drzwi otworzyły się i do środka weszła Sinem. Zatrzymała się przed nim, jakby wiedziała, że czekał właśnie na nią.
— Melih odszedł — powiedziała.
— Widziałem. Martwiłem się o ciebie, bo długo nie wracałaś.
— Rozmawiałam trochę z Hancer.
Cihan natychmiast spoważniał.
— Jak przebiegła rozmowa? Melih wywierał na nią presję?
— Nie. Zachowywał się uprzejmie i stosownie. Po przyjacielsku. Nie martw się, możesz być spokojny.
— Czy porozumieli się w sprawie dziecka? Nie chcę, żeby nagle zmienił zdanie w sądzie i zaczął stwarzać problemy.
— Hancer otrzyma wyłączną opiekę. Melih uszanuje jej wolę. Chce, żeby cały proces przebiegł cicho i bez rozgłosu.
— Czyli ucieka przed odpowiedzialnością — stwierdził Cihan chłodno. — Ale dobrze. Najważniejsze, żeby trzymał się jak najdalej od Hancer. Ja się nią zaopiekuję. Ani ona, ani dziecko nie będą potrzebowali nikogo innego.
Przez chwilę patrzył na Sinem z wdzięcznością.
— Bratowo, dziękuję, że porozmawiałaś z Hancer. Jesteś jedyną osobą w tym domu, której ufam.
— A ja ufam tobie — odpowiedziała szybko Sinem.
Nie czekała na dalsze pytania. Odeszła, zostawiając Cihana samego w wielkim holu.
Mężczyzna stanął nieruchomo pośrodku marmurowej posadzki. Zmrużył oczy i powiedział cicho, jakby składał obietnicę samemu sobie:
— Jutro uwolnisz się od nazwiska tego człowieka. A ja wreszcie będę mógł bez wahania patrzeć ci w oczy, Hancer.
Sinem weszła do swojego pokoju i natychmiast zatrzymała się w progu. W fotelu przy toaletce siedziała Mukadder. Milczała, wyprostowana i chłodna, a jej odbicie w lustrze wyglądało równie surowo jak twarz, którą zwróciła ku synowej.
Sinem poczuła, że powietrze w pokoju gęstnieje. Wiedziała, że ta rozmowa nie będzie zwykłym pytaniem. Mukadder czekała na nią tak, jakby przyszła po wyjaśnienia, których nie zamierzała już dłużej odkładać.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia był film Gelin 189.Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
