“Dziewczyna przyznaje, że od wydarzeń w opuszczonej pustelni często miewa zawroty głowy, czuje ucisk w skroniach i nie potrafi odtworzyć wszystkich wspomnień związanych z tamtym dniem. Samuel natychmiast wykorzystuje jej słowa. Sugeruje, że ojciec Telmo mógł podać jej środek odurzający, td4729 aby pozbawić ją możliwości obrony. Zachowuje się przy tym jak troskliwy opiekun, zapewniając, że nie opuści jej ani na chwilę. W rzeczywistości każde kolejne zdanie ma jeden cel: sprawić, by Lucia zaczęła jeszcze bardziej podejrzewać duchownego.
W tym samym czasie Kasilda podejmuje decyzję, która zaskoczy wszystkich. Zmęczona nieustannymi sporami o pieniądze i oskarżeniami o chciwość postanawia zrzec się spadku. Nie chce, aby ktokolwiek uważał, że odnalazła Marię wyłącznie dla majątku Hidalgo. Prosi jedynie o niewielką sumę na podróż do rodzinnej miejscowości, gdzie chciałaby rozpocząć z matką spokojne życie na wsi.
Kiedy przekazuje Marii swoją decyzję, kobieta wyraźnie blednie. Zaczyna dopytywać, czy dokumenty zostały już podpisane. Wkrótce do rozmowy dołącza Higinio. Gdy dowiaduje się, że Kasilda dobrowolnie zrezygnowała z fortuny, wpada w prawdziwą furię.
Nie potrafi powstrzymać się od krzyku. Oskarża dziewczynę o zniszczenie całego planu i nieświadomie zdradza, że od początku chodziło mu o pieniądze. Kasilda nie rozumie, dlaczego człowiek, który rzekomo troszczył się o nią i Marię, reaguje w taki sposób na jej decyzję. Dopiero po chwili zaczyna dostrzegać, że mogła zostać wykorzystana.
Higinio przestaje udawać. Wprost oznajmia dziewczynie, że nigdy nie była córką Maksymiliana Hidalgo, a cała opowieść o jej szlachetnym pochodzeniu została wymyślona po to, td4729 by zdobyć majątek rodziny. Nie oszczędza jej nawet wtedy, gdy widzi łzy w jej oczach. Nazywa ją naiwną i wyśmiewa fakt, że uwierzyła w przygotowaną przez niego historię.
Najbardziej boli jednak zachowanie Marii. Kasilda zwraca się do niej z nadzieją, że matka zaprzeczy oskarżeniom i wyjaśni, że wszystko jest kłamstwem. Kobieta nie potrafi jednak spojrzeć córce w oczy ani zapewnić jej, że Higinio nie mówi prawdy.
W jednej chwili Kasilda traci wszystko, co uważała za odzyskaną rodzinę. Nie chodzi już o pieniądze ani o luksusowe życie. Dziewczyna musi zmierzyć się z myślą, że ludzie, którym zaufała, wykorzystali jej największe marzenie — pragnienie poznania własnego pochodzenia i odnalezienia matki.
Leonor walczy o przedstawienie, które ma uszczęśliwić Servanda
Na Akacjowej trwają przygotowania do wyjątkowego spektaklu. Leonor chce w ten sposób oddać hołd ciężko choremu Servandowi, który przez lata pomagał mieszkańcom i był obecny przy nich w najtrudniejszych chwilach. Dziewczyna marzy, aby portier mógł zobaczyć przedstawienie przygotowane specjalnie dla niego. Chce pokazać mu, jak bardzo jest ceniony i jak wiele znaczy dla całej społeczności.
Niestety, od samego początku pojawiają się przeszkody. Cesareo zwraca uwagę, że scena jest budowana na ulicy i wymaga odpowiedniego pozwolenia. Jeszcze większy sprzeciw wyraża Susana, której nie podoba się tematyka sztuki. Przedstawienie opowiada bowiem o miłości dwóch kobiet, a kobieta uważa, że taka historia nie powinna być pokazywana publicznie.
Leonor nie zamierza jednak rezygnować. Zaprasza mieszkańców na spotkanie i wyjaśnia, dlaczego spektakl jest dla niej tak ważny. Przypomina, że chodzi nie tylko o przedstawienie, lecz przede wszystkim o okazanie wdzięczności człowiekowi, który przez lata służył innym. Drugi powód jest równie istotny: sztuka opowiada o prawie do miłości i o tym, że nikt nie powinien odbierać drugiemu człowiekowi prawa do szczęścia.
Susana nie daje się przekonać. Nadal uważa, że historia dwóch zakochanych kobiet jest sprzeczna z jej przekonaniami i nie powinna być prezentowana na oczach całej dzielnicy. Nie wszyscy jednak podzielają jej zdanie. Część mieszkańców ma wątpliwości, inni zaczynają rozumieć argumenty Leonor.
Decydujące okazują się jej słowa o Servandzie. Mężczyzna jest ciężko chory, a jego żona przebywa daleko. To właśnie teraz potrzebuje obecności przyjaciół i dowodu, że nie został zapomniany. Leonor prosi sąsiadów, by nie odbierali mu jednej z ostatnich okazji do radości.
td4729 Ramon w końcu przyznaje, że nie chce sprzeciwiać się przedsięwzięciu. Obiecuje wykorzystać swoje znajomości, aby zdobyć potrzebne pozwolenie. Dzięki temu przygotowania mogą ruszyć pełną parą, choć Susana nadal nie ukrywa niezadowolenia.
Leonor zapewnia Kasildę, że zawsze będzie jej siostrą
Po ujawnieniu oszustwa Kasilda szuka wsparcia u Leonor. Jest zapłakana i pełna wstydu, ponieważ wcześniej nie chciała słuchać ostrzeżeń dotyczących Marii i Higinia. Teraz przyznaje, że miała rację rodzina Hidalgo, a ona sama została wciągnięta w plan mający na celu zdobycie cudzego majątku.
Leonor nie obwinia jej za to, że zaufała własnej matce. Rozumie, że Kasilda chciała wierzyć w szczerość rodzinnych uczuć. Jeszcze większym ciosem jest jednak wiadomość, że Maksymiliano nie był jej ojcem, a obie dziewczyny nie są biologicznymi siostrami.
Leonor natychmiast odpowiada, że nie zamierza pozwolić, aby prawda o pochodzeniu przekreśliła ich więź. Przypomina Kasildzie, że przez lata dzieliły ze sobą radości i cierpienia, a wspólne doświadczenia znaczą dla niej znacznie więcej niż dokumenty czy więzy krwi.
Zapewnia ją, że zawsze będzie uważała ją za siostrę i część swojej rodziny. Te słowa przynoszą Kasildzie pierwszą prawdziwą ulgę od chwili ujawnienia oszustwa. Dziewczyna zaczyna rozumieć, że choć została skrzywdzona przez Marię i Higinia, nie wszyscy ludzie, których kocha, ją opuścili.
td Tymczasem Higinio nie zamierza ponosić odpowiedzialności za swoje czyny. Po ujawnieniu oszustwa ucieka z domu, zabierając ze sobą tyle wartościowych przedmiotów, ile zdołał wynieść. Mieszkańcy są oburzeni jego zachowaniem i mają nadzieję, że policja szybko go odnajdzie.
Kasilda postanawia natomiast wrócić do pracy jako służąca. Prosi Rosinę o możliwość ponownego zatrudnienia, ponieważ właśnie wśród codziennych obowiązków i znajomych ludzi czuła się naprawdę potrzebna. Rosina początkowo udaje, że musi się zastanowić, ale ostatecznie przyjmuje dziewczynę z powrotem. Jej pierwszym zadaniem będzie posprzątanie mieszkania przy Akacjowej, do którego rodzina Hidalgo planuje wrócić.
Dla Kasildy to ważniejsza wiadomość niż odzyskanie jakiegokolwiek majątku. Nie ma już złudzeń dotyczących swojego pochodzenia, ale znów otrzymuje szansę, by być blisko ludzi, którzy traktują ją jak członka rodziny.
Maria prosi córkę o przebaczenie, ale ponownie wybiera Higinia
Kiedy wydaje się, że Kasilda zaczyna odzyskiwać spokój, w mieszkaniu pojawia się Maria. Kobieta czekała, aż dom opustoszeje, ponieważ chce porozmawiać z córką bez świadków. Nie oczekuje, że dziewczyna natychmiast jej wybaczy. Pragnie jedynie wyjaśnić, że żałuje tego, co zrobiła.
Kasilda początkowo nie chce jej słuchać. Wciąż pamięta upokorzenie, którego doświadczyła, oraz milczenie matki, kiedy Higinio ujawnił prawdę. Maria przyznaje jednak, że nie ma dla niej żadnego usprawiedliwienia. Nie próbuje już udawać niewinnej ofiary. Wyznaje, że jest emocjonalnie uzależniona od Higinia, mimo że doskonale wie, ile krzywdy jej wyrządził.
Przyznaje również, że mężczyzna jest uzależniony od hazardu, a ona nie potrafi się od niego uwolnić. Kasilda błaga ją, aby wreszcie odeszła od człowieka, który zniszczył ich relację. Przekonuje matkę, że wciąż może rozpocząć uczciwe życie i nie musi podążać za Higinem.
Maria nie chce jednak skorzystać z tej szansy. Oznajmia, że Higinio ukrywa się przed policją i zamierza do niego dołączyć. Nie wie, dokąd ich to zaprowadzi, ale mimo wszystko ponownie wybiera właśnie jego.
Kasilda jest zdruzgotana. Nie potrafi zrozumieć, dlaczego matka po raz kolejny stawia człowieka, który ją skrzywdził, ponad własną córką. Mimo bólu dziewczyna wyciąga pieniądze, które otrzymała wcześniej od Rosiny na podróż, i przekazuje je Marii. Prosi tylko, aby Higinio ich nie zabrał i nie przegrał podczas kolejnej gry. Obiecuje, że zwróci Rosinie całą sumę, odkładając część swojego wynagrodzenia.
Maria jest poruszona dobrocią córki. Pyta, czy przed odejściem może ją pocałować. Kasilda zgadza się na pożegnanie, ale chce jeszcze poznać odpowiedź na jedno ważne pytanie: czy Maksymiliano Hidalgo naprawdę nie był jej ojcem?
Maria potwierdza. Wyjaśnia, że w czasie, kiedy Kasilda została poczęta, nie łączyła jej z Maksymilianem relacja, która mogłaby potwierdzić jego ojcostwo. Sugestie na ten temat wykorzystywała jedynie po to, by zranić Rosinę. Kasilda próbuje jeszcze dowiedzieć się, kim był jej prawdziwy ojciec, ale odpowiedź nie przynosi jej ukojenia.
Po raz kolejny musi zaakceptować, że nie otrzyma od matki wszystkich odpowiedzi, których tak bardzo potrzebowała.
Przedstawienie Leonor wreszcie się rozpoczyna
td Na Akacjowej nadchodzi długo wyczekiwany dzień spektaklu. Przed sceną gromadzą się mieszkańcy, przynoszą krzesła i z zainteresowaniem przyglądają się dekoracjom. Jedni przyszli, aby wesprzeć Servanda, inni są ciekawi samej sztuki, a jeszcze inni chcą przekonać się, czy Leonor rzeczywiście odważy się pokazać historię miłości dwóch kobiet.
Aktorzy są zdenerwowani. tdFlora przyznaje, że trema niemal odebrała jej pamięć, a pozostali starają się dodawać sobie odwagi. Największym problemem okazuje się jednak nie brak przygotowania, lecz nieobecność człowieka, dla którego zorganizowano całe wydarzenie.
Servando nadal leży w łóżku i nie ma ochoty opuszczać pokoju. Inigo i Antonito próbują przekonać go, by przyszedł na ulicę. Proponują nawet, że przeniosą go na fotelu, aby nie musiał samodzielnie pokonywać drogi. Chory stanowczo odmawia. Jest osłabiony i nie rozumie, dlaczego przyjaciele tak bardzo nalegają na jego wyjście.
Mężczyźni nie chcą zdradzać mu niespodzianki, dlatego próbują znaleźć inny sposób. td W pewnym momencie Servando zasypia tak głęboko, że jego stan na chwilę budzi ich niepokój. Na szczęście w końcu odpowiada na ich wołanie, choć nadal nie ma siły, by wstać.
Kiedy Leonor dowiaduje się, że portier nie pojawi się na przedstawieniu, jest załamana. Przez chwilę rozważa nawet odwołanie całego spektaklu. Uważa, że bez obecności Servanda wydarzenie straci swój najważniejszy sens. Mieszkańcy przekonują ją jednak, że nie powinna rezygnować. Wszyscy włożyli w przygotowania wiele pracy, a sam Servando z pewnością chciałby, aby przyjaciele dokończyli to, co dla niego zaplanowali.
Leonor w końcu decyduje się rozpocząć przedstawienie. Na scenę wkracza Inigo, który wciela się w Servanda. Jego sposób mówienia i charakterystyczne gesty od razu wywołują śmiech publiczności. Wkrótce dołącza do niego Flora jako Martina. Dziewczyna początkowo tak bardzo się denerwuje, że przez pomyłkę przedstawia się własnym imieniem, ale Inigo pomaga jej odzyskać pewność siebie.
Spektakl zaczyna nabierać tempa. Historia opowiada o Martinie i Eliodorze, dwóch kobietach, które odnajdują w sobie bliskość i zrozumienie. Łączy je miłość do literatury, wspólne rozmowy i zachwyt nad poezją Szekspira. Eliodora wyznaje, że przed poznaniem Martiny żyła samotnie, pochłonięta książkami i marzeniami. Teraz czuje, że spotkała osobę, która naprawdę rozumie jej myśli.
Ich uczucie rozwija się mimo społecznych uprzedzeń. Widzowie coraz bardziej angażują się w przedstawioną historię, choć Susana z niepokojem obserwuje kolejne sceny. Właśnie takiej opowieści obawiała się od samego początku.
Co wydarzy się dalej?
Wydarzenia na Akacjowej pokazują, że największe dramaty nie zawsze dotyczą pieniędzy czy pozycji społecznej. Kasilda przekonała się, że człowiek, którego uważała za matkę, potrafił wykorzystać jej największe marzenie. Mimo to nie została całkowicie sama — Leonor i rodzina Hidalgo udowodnili jej, że prawdziwa więź nie musi wynikać z pochodzenia.
Maria natomiast otrzymała szansę na rozpoczęcie nowego życia, ale ponownie zdecydowała się podążyć za Higiniem. Czy jeszcze kiedyś zrozumie, jak wiele straciła przez swoją zależność od tego człowieka?
Nie mniej napięta pozostaje sytuacja Lucii. Samuel coraz śmielej oskarża ojca Telma o to, co wydarzyło się w pustelni, a osłabiona dziewczyna wciąż nie potrafi uporządkować wspomnień. Czy duchowny zdoła oczyścić swoje imię, zanim podejrzenia Samuela doprowadzą do kolejnych konsekwencji?
A na Akacjowej mieszkańcy muszą odpowiedzieć sobie na jeszcze jedno pytanie: czy miłość dwóch kobiet zasługuje na szacunek tak samo jak każde inne uczucie, td czy też uprzedzenia powinny decydować o tym, jakie historie wolno opowiadać publicznie?”
