“Tym razem jednak nagranie mogło mieć znacznie większe znaczenie. Gulsum nie odważyła się samodzielnie uruchomić kasety. Zwróciła się o pomoc do Hanser, a prawniczka Beren zadbała, by znalezisko zostało odpowiednio zgłoszone i zabezpieczone. Nikt nie chciał ryzykować uszkodzenia starej taśmy ani utraty dowodu.
Kiedy Hanser zapytała Gulsum, dlaczego tak bardzo się boi ,td4729 kobieta przyznała, że nie wszystko, co człowiek usłyszy, potrafi później opowiedzieć. Wspomniała również, że Jasemin czasami nie wyłączała dyktafonu, nawet gdy odchodziła od pianina, by odebrać telefon. Hanser zaczęła podejrzewać, że na kasecie mogły znaleźć się rozmowy, których nikt nigdy nie miał usłyszeć.
Cihan postanowił porozmawiać z Enginem, bratem zmarłej lekarki. Kiedy usłyszał o płóciennej kieszeni, Engin przyznał, że to on kiedyś przymocował ją pod ławą, ponieważ dyktafon ciągle zsuwał się na podłogę. Po śmierci siostry nie potrafił nawet podnieść siedziska pianina. Teraz uświadomił sobie, że przez cały ten czas tak ważna pamiątka mogła znajdować się tuż obok niego.
Engin chciał poznać całą prawdę, ale Cihan przypomniał mu, że odczyt nagrania musi odbywać się bez pośpiechu. Taśmę powierzono specjalistom, którzy mieli odpowiednie narzędzia. Nikt nie chciał zgadywać słów, których nie dało się wyraźnie usłyszeć.
Tymczasem Bea próbowała nadal kontrolować sytuację. W przychodni, która miała zostać otwarta ku pamięci Jasemin, usiłowała umieścić własne nazwisko wśród osób szczególnie zasłużonych dla placówki. Chciała również wygłosić przemówienie, w którym zamierzała przypomnieć o rzekomych błędach zmarłej lekarki. Hanser stanowczo się temu sprzeciwiła. Nie pozwoliła, by pod portretem Jasemin ktoś wykorzystywał jej śmierć do poprawiania własnego wizerunku.
Gulsum coraz trudniej było ukrywać to, co wiedziała. Pewnego dnia powiedziała Hanser, że Jasemin wcale nie chciała umierać. Według niej lekarka próbowała wtedy wyjść z domu i zdążyć do kogoś, zanim będzie za późno. Nie chciała jednak opowiadać wszystkiego w przychodni. Wciąż bała się Bei.
Wkrótce pojawiły się pierwsze wyniki odczytu kasety. Początkowo słychać było jedynie próby zagrania melodii. Potem dźwięk oddalił się od pianina, rozległ się odgłos otwieranych drzwi i rozmowa dwóch kobiet. Jednym z głosów był głos Jasemin. Drugi należał do Bei.
Na nagraniu padły słowa, które Cihan rozpoznał niemal natychmiast: „Rodzina chce dziecka. Nie pozwolę ci tego zniszczyć”. Nie był to jeszcze pełny obraz wydarzeń, ale wystarczyło, by podejrzenia wobec Bei stały się poważniejsze. Co więcej, jej wcześniejsze zapewnienia, że w dniu tragedii nie było jej w domu Jasemin, zaczęły budzić coraz większe wątpliwości.
Engin po raz pierwszy od śmierci siostry ponownie usłyszał jej głos. Najbardziej poruszyły go nie groźby ani kłótnia, lecz zwyczajne słowa wypowiedziane podczas ćwiczeń: Jasemin pomyliła nutę, westchnęła i postanowiła zacząć jeszcze raz. Dla brata był to bolesny powrót do chwil, które wcześniej wydawały się zupełnie nieistotne.
td4729 Jednocześnie specjaliści ostrzegli, że dalsza część kasety wymaga szczególnej ostrożności. Nie wszystkie fragmenty można było odtworzyć od razu. Wśród zarejestrowanych dźwięków znajdowała się jednak rozmowa telefoniczna, która mogła wyjaśnić, dlaczego Jasemin nie otrzymała pomocy.
Cihan przekazał Hanser, że na nagraniu słychać również głos kobiety, która nie powinna była mieć nic do ukrycia. Hanser zrozumiała, że sprawa wreszcie zbliża się do przełomu. Nie potrafiła jednak cieszyć się z tego odkrycia. Wiedziała, że każdy kolejny fragment może przynieść jeszcze więcej bólu.
W tym samym czasie Bea próbowała zastraszyć Gulsum. Dawna służąca została wezwana na rozmowę, podczas której pytano ją o dzień śmierci Jasemin, samochód Bei i torbę z rzeczami, którą miała wtedy przewozić. Gulsum uparcie powtarzała, że nie weszła do domu lekarki. Nie była to jednak cała prawda.
Hanser spotkała ją później przed budynkiem i próbowała dowiedzieć się, co naprawdę pamięta. Gulsum przyznała jedynie, że tamtego dnia słuchała. To krótkie wyznanie wystarczyło, by Hanser zrozumiała, że kobieta wie znacznie więcej, niż dotychczas chciała powiedzieć.
Kolejny fragment kasety przyniósł przełom. Na nagraniu wyraźnie słychać było głos Bei: „Gulsum, zostań przy samochodzie. Nie dzwoń do nikogo”. Po chwili rozległa się odpowiedź dawnej służącej: „Dobrze, pani Beo”.
Hanser natychmiast pojechała do Gulsum. Zastała ją przy otwartej walizce. Kobieta zamierzała wyjechać, przekonana, że po ujawnieniu prawdy nie będzie już dla niej miejsca wśród tych ludzi. Hanser nie próbowała jej zmuszać do pozostania, ale powiedziała wprost, że jej głos znajduje się na nagraniu i że musi opowiedzieć wszystko również osobom prowadzącym sprawę.
Gulsum w końcu wyznała, co wydarzyło się tamtego dnia. Przyjechała pod dom Jasemin, ponieważ Bea poleciła jej czekać przy samochodzie. Przez otwarte okno usłyszała kłótnię. Jasemin chciała wyjść i domagała się zwrotu telefonu. Potem rozległ się hałas. Gulsum zadzwoniła do Bei i zapytała, czy powinna wezwać pomoc. W odpowiedzi usłyszała, że ma zostać przy samochodzie i nikogo nie powiadamiać.
Kiedy Bea wyszła z domu, Gulsum chciała podejść do lekarki. Kobieta zagrodziła jej jednak drogę i przekonywała, że Jasemin źle się poczuła, a wezwanie pomocy tylko wywoła niepotrzebne zamieszanie. Gulsum uwierzyła jej, a później ze strachu milczała przez długi czas.
Hanser nie próbowała usprawiedliwiać jej zachowania. td4729 Rozumiała, że Gulsum bała się swojej dawnej pracodawczyni, ale wiedziała również, że milczenie miało konsekwencje. Powiedziała jej, że nie może obiecać przebaczenia ze strony wszystkich. Może jednak przestać uciekać i wreszcie opowiedzieć prawdę.
Bea tymczasem nadal próbowała odwrócić uwagę od własnych działań. Przychodziła do przychodni z kwiatami, szukała Hanser i sugerowała, że to właśnie ona wykorzystuje śmierć Jasemin do osobistych porachunków. Gdy Hanser zapytała, dlaczego zabroniła Gulsum wzywać pomocy, Bea nie udzieliła odpowiedzi. Zamiast tego zaczęła ją obrażać i przypominać jej dawne problemy.
Cihan i Engin nie zamierzali jednak pozwolić, by zastraszanie świadków trwało dalej. Zadbali, aby informacje o naciskach na Gulsum trafiły do osób prowadzących sprawę. Nie chcieli urządzać awantury ani podejmować działań na własną rękę. Zależało im przede wszystkim na tym, by nikt nie przeszkodził w ustaleniu prawdy.
Tuż przed otwarciem przychodni Gulsum zniknęła. Zostawiła klucz do pokoju i zabrała walizkę. Hanser nie chciała jednak ściągać jej siłą. Cihan skontaktował się z kobietą i dowiedział się, że przebywa na dworcu. Pojechał tam, ale nie próbował odbierać jej bagażu ani zmuszać do powrotu.
Powiedział jej tylko, że strach nie może już decydować o całym jej życiu. Gulsum przyznała, że przez lata wierzyła, iż milczenie uchroni ją przed problemami. Teraz zrozumiała, że musi ponieść odpowiedzialność za to, co przemilczała. Sama zdecydowała, że najpierw złoży kolejne wyjaśnienia, a dopiero potem zmierzy się z rodziną Jasemin.
Następnego dnia przychodnia otworzyła swoje drzwi. Hanser pomagała pacjentkom odnaleźć właściwe gabinety, a Engin zadbał, by miejsce to służyło ludziom, a nie stało się sceną dla rodzinnych rozgrywek. Portret Jasemin pozostał przy wejściu. Nikt nie miał prawa wykorzystywać jej pamięci do zdobywania uznania.
Bea również pojawiła się na uroczystości. Początkowo zachowywała się tak, jakby zamierzała jedynie pomóc. Wkrótce jednak sięgnęła po mikrofon i zaczęła mówić o rzekomych błędach Jasemin. Sugerowała, że zmarła lekarka niszczyła cudze rodziny, a niektóre kobiety przynosiły nieszczęście wszystkim wokół.
Hanser nie pozwoliła jej kontynuować. Poprosiła o oddanie mikrofonu i jasno powiedziała, że nie będzie tolerować obwiniania zmarłej kobiety za własną śmierć. Cihan stanął obok Hanser, ale nie próbował mówić za nią. Tym razem chciał, by wszyscy usłyszeli jej własne słowa.
Wtedy przy wejściu pojawiła się Gulsum. Nie przyszła już jako służąca z tacą ani kobieta, która musi czekać na polecenia. Stanęła przed zebranymi i powiedziała, że dopiero teraz rozumie, ile kosztowało ją milczenie.
Opowiedziała o kłótni, prośbie Jasemin o oddanie telefonu i poleceniu Bei, by nie wzywać pomocy. Przyznała również, że sama się bała i że zbyt długo pozwalała, by strach decydował za nią. Nie próbowała przedstawiać siebie jako bohaterki. Chciała jedynie, by ludzie poznali prawdę.
Bea natychmiast zaprzeczyła jej słowom. Wtedy Engin i Cihan zdecydowali się odtworzyć dwa krótkie fragmenty zabezpieczonej kasety. Nie pokazali całego nagrania ani najbardziej prywatnych chwil Jasemin. Wybrali jedynie te słowa, które miały znaczenie dla wyjaśnienia sprawy.
Najpierw z głośnika popłynął głos Jasemin, domagającej się zwrotu telefonu. Potem usłyszano odpowiedź Bei: „Nie wyjdziesz stąd do Cihana”. W kolejnym fragmencie Gulsum pytała, czy powinna kogoś wezwać. Bea odpowiadała stanowczo: „Nikogo. Słyszysz? Nie dzwoń. Wracaj do samochodu”.
td4729 W sali zapadła cisza. Bea próbowała jeszcze się bronić, ale w końcu wypowiedziała słowa, które zmieniły wszystko. Przyznała, że Jasemin ją odepchnęła, a ona pociągnęła dywan, ponieważ chciała ją zatrzymać. Twierdziła, że nie zamierzała jej zabić.
Nikt nie musiał już zgadywać, dlaczego tak bardzo obawiała się starego dyktafonu.
Engin zapytał, dlaczego Bea zabrała Jasemin telefon i dlaczego zabroniła Gulsum wzywać pomocy. Nie potrafiła udzielić przekonującej odpowiedzi. Zwróciła się do Cihana, prosząc, by stanął po jej stronie i powiedział wszystkim, że nie jest potworem. Cihan jednak nie podał jej ręki. Odpowiedział, że nie będzie już zmieniał znaczenia jej czynów tylko po to, by mogła patrzeć na siebie bez wstydu.
Uroczystość nie zamieniła się w widowisko zwycięstwa. Nikt nie bił brawa. Zebrani stopniowo wrócili do swoich spraw, a informacje o zeznaniach Gulsum i słowach Bei zostały przekazane osobom prowadzącym postępowanie. Dalsze ustalenia wymagały czasu, sprawdzenia nagrania i porównania go z pozostałymi dowodami.
Ostatecznie Bea poniosła odpowiedzialność za śmierć Jasemin i późniejsze próby ukrywania prawdy. Nie pomogło jej tłumaczenie, że nie chciała takiego zakończenia. Ustalono, że użyła siły, a następnie utrudniała wezwanie pomocy i próbowała zataić to, co się wydarzyło. Kara nie mogła przywrócić Enginowi siostry, ale odebrała kłamstwu możliwość dalszego funkcjonowania pod jej nazwiskiem.
Cihan zakończył małżeństwo z Beą. Sprawy dotyczące Gurura zostały rozstrzygnięte osobno, z myślą przede wszystkim o bezpieczeństwie chłopca. Gdy Cihan mógł ponownie opiekować się synem w domu, nie organizował żadnego przyjęcia. Po prostu usiadł obok jego łóżeczka i czekał, aż dziecko spokojnie zaśnie.
Engin długo nie potrafił rozmawiać z Gulsum. Kiedy w końcu spotkali się w przychodni, powiedział jej szczerze, że nie jest jeszcze gotowy, by jej wybaczyć. Jednocześnie przyznał, że docenia fakt, iż w końcu przestała ukrywać własną winę i oddała Jasemin głos.
Gulsum nie oczekiwała natychmiastowego przebaczenia. Wróciła do pracy w przychodni, gdzie zaproponowano jej uczciwe warunki zatrudnienia i obowiązki związane z pomocą starszym pacjentkom. Nie była to nagroda za zeznania, lecz szansa na rozpoczęcie spokojniejszego życia.
Pewnego popołudnia Hanser zastała ją przy pianinie. Gulsum ostrożnie dotknęła jednego z klawiszy, jakby nawet za ten dźwięk musiała przeprosić. Hanser zapytała, czy chciałaby nauczyć się grać. Kobieta zawahała się, zastanawiając, czy w jej wieku nie jest już za późno.
Wtedy Engin przypomniał jej, że Jasemin powiedziałaby, iż zawsze można zacząć od nowa. Tym razem Gulsum nie odwróciła wzroku. Usiadła przy pianinie, a w miejscu dawnej kieszeni na dyktafon znajdowała się już nowa przegródka na nuty. Nikt nie musiał niczego ukrywać.
Wieczorem Cihan odprowadził Hanser do domu. Pomógł jej wnieść torbę i postawił ją obok stołu, na którym czekały dwa talerze. Hanser zapytała, czy zostanie. Szybko jednak wyjaśniła, że nie chodzi jej wyłącznie o wspólną kolację.
Cihan zrozumiał, że tym razem Hanser sama zaprasza go do swojego życia. td4729 Nie składał wielkich obietnic ani nie próbował podejmować za nią decyzji. Po prostu zdjął płaszcz i usiadł obok niej.
Wkrótce Engin przesłał im jeszcze jeden fragment nagrania. Nie zawierał rozmów ani żadnych informacji związanych ze sprawą. Była to tylko muzyka. Najpierw zabrzmiało kilka nierównych nut, a potem rozległ się cichy śmiech Jasemin.
„Jeszcze raz. Przecież mogę spróbować jeszcze raz” – powiedziała do siebie.
Hanser oparła głowę na ramieniu Cihana. Po raz pierwszy od dawna nie słuchali już nagrania, które przypominało im o tragedii. Słuchali głosu kobiety, którą kochali – jej zwyczajnej, niedoskonałej chwili, w której po prostu próbowała nauczyć się melodii.
Bo prawda w końcu wyszła na jaw, ale pamięć o Jasemin nie musiała już należeć do jej ostatnich chwil. Mogła należeć także do muzyki, dobroci i wszystkich ludzi, którym zdążyła pomóc.”
