Zeynep zostaje wypisana ze szpitala. Gdy tylko przekracza próg rezydencji, wszyscy otaczają ją ciepłem, troską i ulgą, że wróciła cała i zdrowa. Radosna atmosfera rośnie jeszcze bardziej, kiedy razem z Halilem ogłaszają rodzinie wieść o ciąży.***

Popołudniu cała rodzina gromadzi się przy stole. Rozmowy cichną, gdy Halil podnosi się i staje na jego czele. Wszyscy czują, że zamierza powiedzieć coś istotnego.— Mam do przekazania coś ważnego — zaczyna powoli, głosem niskim, pełnym ciężaru ostatnich wydarzeń. — Chciałbym przeprosić… moją żonę… i wszystkie kobiety z rodziny Aslanli. Za to, co ta kobieta wam zrobiła.Na krótką chwilę urywa, jakby jedno słowo nie chciało mu przejść przez gardło.— Nie potrafię już nazwać jej „ciotką”. Jej nienawiść zatruła moją duszę. Pozwoliłem, by pragnienie zemsty przesłoniło mi to, co najważniejsze. A wy… cierpiałyście przez to, choć byłyście niewinne.Halil spuszcza wzrok.— Gdybym mógł cofnąć czas, zrobiłbym wszystko inaczej. Nie wiem, jak wynagrodzić wam to wszystko.Zapada cicha, pełna emocji chwila.Zeynep sięga po jego dłoń, delikatnie ją ściskając.— To nie twoja wina — mówi łagodnie. — Na początku było trudno, to prawda, ale później zrobiłeś dla nas tak wiele. Wszyscy tutaj wiedzą, jak bardzo się starałeś, żebyśmy stali się rodziną. A ja… wiem to najlepiej.Halil unosi na nią wzrok. W jego oczach widać wzruszenie.— Od dziś nie pozwolę nikomu skrzywdzić mojej rodziny — mówi stanowczo. — Nigdy więcej. Nikt nie może wam już zrobić krzywdy.Zumrut uśmiecha się ciepło, ocierając łzę ukradkiem.— Niech Bóg nigdy was nie rozdzieli — mówi, rozświetlając stół błogosławiącym spojrzeniem.Rozmowy powoli wracają, lecz atmosfera jest inna — lżejsza, pełna wdzięczności i nowej nadziei. Wszyscy zaczynają jeść… wszyscy poza Zeynep.Dziewczyna odsuwa talerz, lekko marszcząc brwi.— Chyba… nie wypoczęłam wystarczająco — mówi przepraszającym tonem. — Położę się na chwilę. Zjem później.Wstaje powoli, życzy wszystkim smacznego i kieruje się schodami do góry. Halil patrzy za nią czule, z troską.— Pewnie to wiecie — odzywa się, spoglądając po zgromadzonych — ale pierwsze miesiące ciąży są niezwykle ważne. Zeynep musi unikać stresu, napięcia… wszystkiego, co może jej zaszkodzić.Jego ton staje się poważniejszy.— Jeżeli pojawi się jakiś problem, spróbujmy rozwiązać go z dala od niej. Proszę was, żebyście przychodzili ze wszystkim do mnie. Zrobię wszystko, żeby ją chronić.Gulhan przytakuje zdecydowanie.— Będziemy ostrożni, Halilu. Obiecuję.Wszyscy kiwają głowami, jednocząc się w milczącym postanowieniu: chronić Zeynep i dziecko — za wszelką cenę.***

Wieczorem Zeynep budzi się powoli, jakby wynurzała się z głębokiego snu. Pokój jest półmroczny, cichy, a poduszka obok niej — pusta. Brak obecności Halila od razu wywołuje w niej lekkie ukłucie niepokoju.Wstaje ostrożnie, wygładza dłonią pościel i podchodzi do okna. Odchyla zasłonę i spogląda w dół, na ogród spowity nocą. Wśród ciemności jedno okno przyciąga jej uwagę — światło w pracowni Halila wciąż się pali.Delikatnie kładzie dłoń na brzuchu.— Masz bardzo pracowitego tatę — szepcze z uśmiechem. — Chodźmy do niego razem.Już ma ruszyć do drzwi, kiedy te nagle otwierają się, a do pokoju wchodzi Tulay, niosąc tacę z parującą zupą i świeżym chlebem.— Cały dzień nic nie jadłaś — mówi stanowczo, ale z czułością. — Chodź, usiądź.Delikatnie prowadzi córkę na sofę. Gdy Zeynep siada, Tulay kładzie jej tacę na kolanach i poprawia zagięty róg serwetki, jak robiła to, gdy córka była mała.— Kochanie, nie możesz się głodzić — kontynuuje z troską. — Musisz jeść, i to regularnie. Kiedy byłam w ciąży z twoją starszą siostrą, przytyłam dwadzieścia kilogramów, a z tobą… dwadzieścia dwa! — śmieje się. — Jadłam dosłownie wszystko, bez przerwy. I zobacz, wszystkie urodziłyście się zdrowe.Dotyka policzka Zeynep.— Musisz jeść dla dobra dziecka, moja córko.Zeynep zanurza łyżkę w zupie. Podnosi ją do ust… ale już po pierwszym kęsie krzywi się lekko, czując, jak żołądek zaciska się buntowniczo.— Mamo… — mówi w końcu, ostrożnie oddając jej tacę. — Pozwól mi wyjść na krótki spacer. Może przewietrzę się i wtedy zgłodnieję.Tulay mierzy ją spojrzeniem pełnym troski i lekkiego sceptycyzmu.— Dobrze — zgadza się w końcu, choć z wahaniem. — Ale obiecaj, że gdy wrócisz, od razu coś zjesz. Dla twojego dobra. I dla dobra dziecka.Zeynep uśmiecha się, delikatnie ujmując dłoń matki.— Obiecuję.Wstaje, narzuca na ramiona lekki sweter i wychodzi z pokoju, pragnąc odetchnąć nocnym powietrzem. I odnaleźć Halila.***

Akcja przenosi się do pracowni. Halil siedzi przy biurku, pochylony nad dokumentami, a Hakan stoi tuż obok, zaciskając dłonie — obaj pogrążeni są w myślach.— Wujek Muzaffer… — zaczyna Halil, a jego głos jest napięty. — Obwinia nas o śmierć Gözde, nawet nie próbując nas wysłuchać. Znam go dobrze. Jest mściwy. Nie odpuści.Przeciera twarz dłonią.— Martwię się o Zeynep. To nie jest dla niej bezpieczne. Zwiększ środki bezpieczeństwa. I… — spogląda poważnie na Hakana — nic jej nie mów. Nie może się stresować. Musimy przez to przejść jak najciszej i jak najłagodniej.Hakan kiwa powoli głową, świadomy ciężaru sytuacji.Wtedy drzwi pracowni otwierają się z hukiem. Do środka wpada Tekin — blady, spocony, roztrzęsiony.— Halil! — wyrzuca z siebie. — Zadzwonił zastępca dyrektora… W fabryce mąki wybuchł pożar!Halil natychmiast wstaje, jakby ktoś poraził go prądem.— Co ty mówisz? — pyta, a na jego twarzy pojawia się napięcie, które ścina powietrze w pokoju.— Straż była na miejscu bardzo szybko, ale straty są ogromne — odpowiada Tekin, biorąc szybki, nerwowy oddech.W tej samej chwili telefon Halila wibruje. Otwiera wiadomość:„Zabrałeś mi to, co było najcenniejsze. Teraz ja zabiorę ci wszystko. Stracisz nawet farmę, na której mieszkasz.”Po sekundzie tekst znika — wykasowany przez nadawcę.Halil ściska telefon tak mocno, że jego knykcie bieleją.— Jak to się stało? Jak wybuchł pożar?! — pyta, zakrywając twarz dłońmi, jakby próbował powstrzymać nadciągający szał.Tekin bierze głęboki wdech.— To… to właśnie jest najgorsze. — Zawiesza głos na sekundę. — Jeden z pracowników widział, jak Koray — nasz stróż nocny — podkłada ogień. A Koray powiedział mu, że ty kazałeś mu to zrobić.Hakan zamiera.

— Co?! — wtrąca Halil.— Twierdzi, że dałeś mu pół miliona lir w zamian za wzniecenie pożaru, żeby wyłudzić odszkodowanie. Powtórzył to także policji — kończy Tekin.Halil uderza rękami w biurko tak mocno, że przesuwa się po nim szklanka z wodą.— Pół miliona lir… — wypowiada przez zaciśnięte zęby. — To miały być pieniądze na operację jego dziecka! Myślałem, że pomagam!Tekin wzdycha, jakby właśnie spadł na niego kolejny ciężar.— W takiej sytuacji nie mamy żadnych szans na odszkodowanie — mówi ponuro. — Umowy na dostawy mąki zostały podpisane. Teraz to my będziemy musieli zapłacić kary umowne. Halil… zainwestowałeś wszystko w tę fabrykę. Wszystko. Jak my się z tego wygrzebiemy?Halil patrzy na szwagra, jak człowiek, który właśnie stanął na skraju przepaści. W jego oczach widać rozpacz, której nie potrafi ukryć.Nagle drzwi pracowni otwierają się po raz kolejny.

W progu stoi Zeynep.Cisza zapada natychmiast. Tekin i Hakan zamierają jak posągi, a Halil odwraca się powoli, jakby bał się tego, co zobaczy.Zeynep spogląda na nich z niepokojem — jej oczy są szeroko otwarte, a dłonie lekko drżą.Jak wiele usłyszała?Czy wie, że grozi im niebezpieczeństwo?Czy wie, że ich świat właśnie się wali?