Doga nie ustaje w próbach połączenia rodziców. Tym razem, z pomocą Nese, przygotowuje dla nich niespodziankę. Ayse i Ferit zostają zmuszeni do wspólnego tańca, podczas którego mają okazję porozmawiać – może po raz pierwszy od dawna tak szczerze.
Gdy ich ciała poruszają się w rytmie muzyki, Ferit pochyla się nad Ayse, niemal muskając jej twarz.
– Nigdy nie zapomnę tej chwili – mówi cicho.
Ayse spogląda na niego zaskoczona.
– Dlaczego?
Mężczyzna zaciska lekko szczękę, jakby wewnętrzna walka toczyła się w jego wnętrzu. W końcu szepcze jej do ucha słowa, które ranią bardziej niż ostrze noża:
– Bo właśnie dokonuję największego poświęcenia, jakie ojciec może złożyć dla swojego dziecka. Tańczę z kobietą, której nienawidzę.
Później, w pokoju, Ayse nie potrafi ukryć wzburzenia. Krąży po pomieszczeniu jak uwięziony w klatce drapieżnik.
– Na litość boską, Nese! – wybucha, zatrzymując się gwałtownie. – Powinnaś mnie ostrzec, że Doga coś planuje!
– Siostro, Doga zabroniła mi mówić – tłumaczy Nese, unosząc dłonie w obronnym geście. – Coś się stało? Jesteś wściekła, odkąd zakończyliście swój taniec.
Ayse prycha z niedowierzaniem.
– Wiesz, co mi powiedział? Że to dla niego największe poświęcenie – taniec z kobietą, której nienawidzi!
Nese marszczy brwi, zaskoczona.
– To naprawdę okrutne…
– To ja się poświęcam! – upiera się Ayse, krzyżując ręce na piersi. – Otworzyłam drzwi swojego domu mężczyźnie, który porwał moje dziecko! A on ma czelność mówić o poświęceniu?!
Nese wzdycha, próbując uspokoić siostrę.
– Dobrze, Ayse. Uspokój się i zachowaj zdrowy rozsądek. Nie rób scen, dla dobra Dogi. Po prostu go ignoruj. A teraz chodź, stół jest nakryty, czas na obiad.
Telefon Nese zaczyna dzwonić. Dziewczyna wychodzi, zostawiając Ayse samą.
Policjantka zatrzymuje się przed lustrem, wpatrując się w swoje odbicie. Po chwili jej usta drżą, a oczy błyszczą od emocji.
– Przyznaj się – mówi cicho do siebie. – Na chwilę wróciłaś do dawnych czasów. I dlatego jego słowa tak cię zabolały. Ale nie jesteś już tą samą osobą. I on też nie jest.
W sąsiednim pokoju Ferit również patrzy na swoje odbicie w lustrze. Jego spojrzenie jest pełne gniewu – na siebie samego.
– W jakim jesteś stanie, człowieku? – warczy, zgrzytając zębami. – Co się z tobą dzieje, Fero?
Oparcie czoła o chłodną taflę szkła niewiele pomaga.
– Okej, zatańczyłeś z nią. Dałeś się ponieść emocjom – cedzi przez zęby. – Ale to nic nie znaczy! Kochałeś ją kiedyś… Ale to już przeszłość. Nie waż się myśleć inaczej. Ani przez chwilę!
Doga leży na łóżku, ściskając ukochanego pluszaka. Oczy jej błyszczą z ekscytacji.
– Plan się udał, Didi – szepcze do maskotki, szeroko się uśmiechając. – Pięknie ze sobą tańczyli!
Zamyka oczy, wyobrażając sobie przyszłość, jaką dla nich zaplanowała.
– Zobaczysz, znów się w sobie zakochają… A potem pobiorą.
Jest tego pewna.
Poyraz i Nana podążają do miejsca, które mogło być ostatnią kryjówką Trucizny. Wchodzą do opuszczonego magazynu, a serca biją im jak szalone. W półmroku dostrzegają jedno samotne krzesło. Na jego oparciu przewieszony jest biały ręcznik, przesiąknięty krwią. Na siedzisku leży telefon.
Nagle rozlega się dzwonek. Poyraz niemal automatycznie odbiera.
– Musisz wiedzieć o mnie jedną rzecz – po drugiej stronie rozbrzmiewa zimny, pełen wyższości głos Trucizny. – Zawsze jestem o krok przed innymi.
Poyraz zaciska zęby.
– Może teraz udało ci się wymknąć, ale dopadnę cię! W końcu wpadniesz w moje ręce!
– Twój ruch mnie zdenerwował, dlatego skracam ci czas – przerywa mu Trucizna, a jego głos staje się jeszcze bardziej jadowity. – Pójdź po rozum do głowy i wydaj mi kobietę i dziecko. Byłeś wystarczająco odważny. Czas, żebyś się poddał. Masz czas do jutra rana. Jeśli się nie zgodzisz…
Trucizna robi krótką pauzę, jakby chciał się upewnić, że każde jego słowo zapadnie w pamięć.
– Choć dla ciebie wstanie nowy dzień, dla Nazli zapadnie wieczny mrok.
Połączenie zostaje nagle przerwane.
Trucizna wsiada do samochodu. Na tylnym siedzeniu, w półmroku, leży nieprzytomna Nazli. Jej nadgarstki są związane, a na bladym policzku widnieje świeży ślad po uderzeniu. Mężczyzna spogląda na nią z kpiną, po czym odpala silnik i odjeżdża.
Poyraz i Nana wracają do domu w milczeniu. Ich twarze są ściągnięte, przygnębione, a serca ciężkie od porażki.
Gdy Cennet otwiera im drzwi, od razu rozgląda się za córką.
– Gdzie jest Nazli? – Jej głos drży od niepokoju. – Poyrazie, gdzie jest moje dziecko?!
Mężczyzna unika jej wzroku.
– Znaleźliśmy magazyn, w którym ją przetrzymywali, ale… – bierze głęboki oddech. – Już jej tam nie było. Odjechali dziesięć minut przed nami.
Cennet blednie, a jej oczy wypełniają się gniewem i desperacją. Nagle zwraca się ku Nanie, a w jej głosie słychać tylko jedno – żądanie.
– Oddaj ją i przyprowadź mi moją córkę!
Nana sztywnieje.
– Nie mogę tego zrobić, mamo – mówi Poyraz.
– Zrobisz! – Cennet chwyta syna za ramiona i potrząsa nim. Jej rozpacz przeradza się w szaleńczą determinację. – Przyprowadzisz mi moje dziecko!
Nana bierze drżący oddech i zwraca się do Poyraza:
– Zadzwoń do Trucizny i powiedz, że mnie oddasz. Yusuf zostaje, ale ja pojadę. Nie ma innego sposobu, żeby uratować Nazli.
Poyraz patrzy na nią, jakby nie dowierzał w to, co właśnie powiedziała.
– O czym ty mówisz?! Nie wymieniam życia za życie!
– Ale to jedyna opcja! – Nana podchodzi bliżej, desperacko próbując go przekonać. – Nie mamy czasu!
Poyraz robi krok w tył. Jego spojrzenie jest twarde jak stal.
– Na wszystko istnieje rozwiązanie oprócz śmierci – mówi stanowczo. – Nie mogę ignorować czyjegoś życia, ratując inne. Nie oddam cię nikomu.
Sahin przechodzi korytarzem, gdy nagle staje przed nim Cansel. Jej spojrzenie jest ostre, pełne wyrzutu.
– Dlaczego się wycofałeś? – rzuca bez ogródek. – Widziałam was. Powinieneś był oddać Yusufa. Powiedz mi, on jest ważniejszy od życia twojej siostry?
Sahin patrzy na nią z mieszanką rozczarowania i smutku, ale jego głos jest spokojny.
– Cansel, nosisz dziecko pod sercem. Powinnaś wiedzieć lepiej niż ktokolwiek, że życie dziecka nie jest kartą przetargową. Jak mogłem poświęcić niewinne dziecko?
Kobieta prycha kpiąco.
– Zrozumiałam. Nie marnuj już więcej oddechu. Twoje sumienie działa tak samo jak twoje ręce.
Sahin nagle unosi drżącą rękę, jakby chciał coś powiedzieć, może nawet zaprotestować. Ale w ostatniej chwili zaciska dłoń w pięść i opuszcza ją.
Cansel uśmiecha się zimno.
– Twoja ręka nie drży tylko wtedy, gdy podnosisz ją na mnie.
Sahin zamiera.
– Pomagasz innym, nie przejmując się, co stanie się z twoimi bliski – dodaje kobieta.
Cisza, jaka zapada, jest cięższa niż najostrzejsze słowa. W oczach Sahina błyszczy coś, co może być żalem albo gniewem.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia był film Emanet 640. Bölüm dostępny na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tego odcinka, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
