— Mamo, niech pani tu podpisze. To do załatwienia sprawy z emeryturą, jak zwykle. Niech się pani nie boi.

Doña Rosario wzięła niebieski długopis. Taki sam rodzaj pióra, jakiego używała przez 40 lat jako nauczycielka w wiejskiej szkole niedaleko jeziora.

Ramiro położył rękę na papierze, zasłaniając połowę strony.

— Tylko tutaj, mamo. Gdzie jest X.

Spojrzała na niego. Zobaczyła to samo przechylenie głowy, z jakim jako mały chłopiec prosił o pozwolenie na zabawę na placu.

I podpisała.

Podpisała spokojnie, powoli, tym stanowczym pismem starej nauczycielki, która nie musiała krzyczeć, by wzbudzić szacunek.

Ramiro schował papier, nie pokazując go w całości.

— Dziękuję, mamo. Zrobię pani kawę.

Doña Rosario nic nie powiedziała. Tylko odwróciła się w stronę podwórza.

Tam była studnia. Przykryta zardzewiałą blachą, otoczona doniczkami i starym krzesłem. Nikt jej nie używał. Nikt się nie zbliżał. Dla jej dzieci była starym śmieciem w starym domu.

Ale dla niej studnia była czymś innym.

Na dnie nie było wody. Było metalowe pudełko owinięte w czarny plastik, przywiązane drutem do fałszywego kamienia, który Eusebio umieścił w 1980 roku.

W środku były pieniądze, centenario, stare papiery i list, którego jej dzieci nigdy nie przeczytały.

Tej nocy doña Rosario poczekała, aż Ramiro wyjdzie. Zamknęła bramę na podwójny zamek, wyciągnęła drabinę z komórki i podeszła do studni.

To, co znalazła na dole, nie tylko potwierdzało zdradę.

Pokazywało też, że od lat przygotowywała się na ten dzień.”