Ale fotografia została zrobiona trzy dni wcześniej.

— Dlaczego ktoś robił zdjęcia panu? — zapytał.

Nie wiedziałem.

Wtedy przypomniałem sobie coś.

Tydzień wcześniej znalazłem pod wycieraczką małą kopertę.

Nie otworzyłem jej.

Uznałem, że to reklama.

Nagle poczułem zimno.

Wstałem i pobiegłem do przedpokoju.

Koperta nadal tam była.

Policjant otworzył ją w rękawiczkach.

W środku znajdował się pendrive.

I kartka.

Tylko jedno zdanie:

„Twój syn próbuje cię ochronić przed człowiekiem, któremu ufasz najbardziej.”

Spojrzałem na policjanta.

— Co to znaczy?

Nie odpowiedział.

Podłączyli pendrive do komputera.

Było na nim nagranie.

Zobaczyłem Michała rozmawiającego z moim dyrektorem.

Nie słyszeliśmy dźwięku.

Po chwili dyrektor podał mu dużą kopertę.

Michał jej nie przyjął.

Zamiast tego wyjął telefon i zrobił zdjęcie dokumentów leżących na stole.

Nagranie się skończyło.

— Dlaczego pański syn fotografował dokumenty? — zapytał policjant.

Nie zdążyłem odpowiedzieć.

Mój telefon zawibrował.

Nieznany numer.

Jedna wiadomość:

„Teraz już wie pan, dlaczego syn zadzwonił o 5:07. Ale niech pan nie ufa policji.”

Spojrzałem na dwóch funkcjonariuszy stojących przede mną.

I wtedy zauważyłem coś dziwnego.

Jeden z nich patrzył na ekran mojego telefonu.

Jakby dokładnie wiedział, co właśnie przeczytałem.

A potem powiedział:

— Panie Andrzeju… proszę natychmiast oddać nam telefon.

Nie wiedziałem jeszcze, że człowiek, którego Michał próbował przede mną ostrzec, siedział właśnie kilka metrów ode mnie.