Nana czeka na Poyraza w domu. Przygotowała dla niego symboliczne drzewo i chce wreszcie podziękować za wszystko, co dla niej zrobił. Poyraz pojawia się na chwilę, ale oznajmia, że zaraz znów wychodzi. Nana zatrzymuje go, zanim zdąży odejść.
– Poczekaj. Chciałam ci coś dać.
Pokazuje mu własnoręcznie przygotowany platan. Poyraz spogląda na prezent, ale jego twarz pozostaje poważna.
– Kiedyś opowiedziałeś mi o platanie – zaczyna Nana. – Powiedziałeś, że to jedno z najbardziej wytrzymałych drzew. Że nawet jego cień wystarcza, by człowiek mógł pod nim odpocząć.
Poyraz słucha w milczeniu.
– Ty też stałeś się kimś takim dla nas. Dlatego zrobiłam ten platan dla ciebie. Nie potrafiłam wcześniej podziękować za wszystko, co zrobiłeś.
– Nie musiałaś.
– Musiałam. Byłeś przy mnie, kiedy nie wiedziałam, co robić. Chroniłeś mnie i pomagałeś mi nawet wtedy, gdy sama odpychałam cię od siebie. Dziękuję ci. Naprawdę.
Nana patrzy mu w oczy.
– Dobrze, że jesteś.
Poyraz bierze prezent do ręki. Wtedy zauważa, że jedna z części drzewa jest złamana.
– To zrobiłam dla ciebie – dodaje Nana. – Nie wiem, jak się urwało. Wygląda, jakby pękło.
Poyraz przygląda się uszkodzonemu drzewu. W jego myślach wracają słowa, które od pewnego czasu nie dają mu spokoju. Jest przekonany, że Nana wybrała innego mężczyznę.
– Widocznie nie było tak mocne, jak ci się wydawało – stwierdza. – Wystarczył pierwszy cios i się złamało.
– Poyraz, o czym ty mówisz?
– O niczym.
– Od kilku dni zachowujesz się inaczej. Nie wracasz do domu, nie odbierasz telefonu, odrzucasz wszystko, co dla ciebie przygotowuję. Nawet nie chcesz ze mną rozmawiać. Co się stało?
– Nic.
– Nie wierzę ci.
Poyraz odkłada prezent.
– Nie wszystko jest takie, jak wygląda, Nana.
– Właśnie dlatego próbuję zrozumieć. Powiedz mi, co zrobiłam.
– Nie zrobiłaś niczego. Po prostu dokonałaś wyboru.
– Jakiego wyboru?
– Nieważne.
Nana zbliża się do niego, ale Poyraz odsuwa się o krok.
– Obiecał ci coś? – pyta gorzko. – Powiedział, że cię kocha? To naprawdę jego wybrałaś?
– Kogo?
– Nie udawaj, że nie wiesz.
– Poyraz, nie rozumiem ani jednego słowa.
– Między nami i tak był tylko podpis. Nic więcej.
– To nieprawda.
– Dla ciebie może nie. Dla mnie wszystko jest już jasne.
Poyraz odchodzi, zanim Nana zdąży wyjaśnić, że prezent miał być początkiem jej wyznania. Dziewczyna zostaje sama ze złamanym drzewem. Nie wie, skąd wzięły się jego podejrzenia ani dlaczego nagle tak bardzo się od niej odsunął.
– Pomóż mi – szepcze. – Nie rozumiem, co się dzieje. Proszę, pomóż mi.
