Aynur i prokurator Baran Sönmez wychodzą z pokoju przesłuchań. Kobieta ma przygaszony wzrok, przygarbioną sylwetkę. Widać, że przesłuchanie nie poszło po jej myśli. Czekał na nich Sinan, który natychmiast zatrzymuje Barana, stając mu na drodze.
– Szukasz mordercy, czy po prostu zdecydowałeś już, kto nim jest? – rzuca chłodno, z ledwo skrywaną złością.
– Za wcześnie, żeby mówić o winie – odpowiada Baran spokojnie, chowając ręce do kieszeni. – Ale coś mi się nie zgadza.
– Co się nie zgadza? To, że przesłuchiwałeś ją godzinami, choć wezwałeś tylko do złożenia prostych zeznań? – Sinan podnosi głos. – Ezgi miała kontakty z półświatkiem, była uwikłana w sprawy zorganizowanej przestępczości. Miała wielu wrogów, którym mogła zajść za skórę. I ty, zamiast zacząć dochodzenie tam, gdzie naprawdę czai się niebezpieczeństwo, skupiasz się na kobiecie, która nie skrzywdziłaby nawet muchy? Aynur nie zna się na broni – jedyny nóż, jaki kiedykolwiek trzymała w ręce, to nóż do chleba!
Baran unosi brwi, uśmiechając się półgębkiem.
– Trafił pan w punkt, panie prokuratorze – mówi z lekką ironią. – Ezgi została zamordowana nożem do chleba. Przypadek? Czy może niezwykle wygodna zbieżność? Poza tym, jestem przekonany, że nie przyjechałeś tu jako bezstronny urzędnik państwowy, tylko jako ktoś bardzo blisko związany z panią Altınbaş. To właśnie z nią Ezgi rozmawiała po raz ostatni. Świadek widział ich sprzeczkę. Aynur twierdzi, że miała zepsuty telefon i nikt nie wie, gdzie była w czasie morderstwa. Zbyt wiele znaków zapytania.
Baran wbija wzrok w twarz Sinana, mierząc go lodowatym spojrzeniem.
– Twoja była narzeczona została brutalnie zamordowana, a ty nie wyglądasz na pogrążonego w żałobie – mówi powoli.
Sinan zaciska szczękę.
– Nie waż się mówić mi, co powinienem czuć!
– Zastanawiam się, czy nie zatrzymać Aynur. Ale ty, z takim nastawieniem, tylko mnie do tego przekonujesz. Jutro i ty złożysz oficjalne oświadczenie. Wygląda na to, że będziesz musiał wreszcie ujawnić kilka faktów ze swojego życia prywatnego.
Sinan podchodzi bliżej, jego głos staje się bardziej szorstki, ale drży pod wpływem emocji.
– Wiesz dobrze, że nie ma podstaw, by mnie podejrzewać. Nie mam „wystarczająco smutnej twarzy”? Naprawdę? To ci wystarcza? W takim razie powiem ci wprost: jestem zdruzgotany. Ezgi była mi bliska, a sposób, w jaki zginęła… To mnie rozrywa od środka. Ale ty nie dajesz mi nawet prawa do żałoby. W tej chwili nie próbuję się bronić – próbuję znaleźć zabójcę. Dla Ezgi. I dla innych kobiet, które mogą być następne.
Zawiesza głos, po czym dodaje stanowczo:
– Jeśli ci naprawdę zależy na prawdzie, zacznij od przejrzenia nagrań z kamer przy bloku Ezgi.
Baran prostuje się, jego ton staje się lodowaty.
– Zwolnij, prokuratorze. Nie ucz mnie, jak prowadzić śledztwo. I jeszcze jedno – twoje słowa, jak i ta niezręczna obrona Aynur, również zostaną zapisane w aktach.
Szpital.
Cisza rozciąga się w nocnym korytarzu, przerywana tylko cichym sykiem respiratora zza drzwi sali. W fotelu, przytuleni do siebie, siedzą Nana i Poyraz. Dziewczyna zasnęła, opierając głowę na jego ramieniu. Mężczyzna spogląda na nią z czułością, gładząc delikatnie jej włosy.
– Zawsze dajesz mi siłę – szepcze, bardziej do siebie niż do niej. – Uświadomiłem sobie kolejny raz, że jesteś częścią mnie… tak samo niezbywalną jak mój brat. On jest moją krwią i duszą. Ty… ty jesteś moim sercem.
W tym momencie na korytarzu pojawia się Cennet, zatroskana i zmęczona, ale wciąż trzymająca się z godnością. Tuż za nią idzie Cansel, choć jej obecność wydaje się niepożądana – Cennet posyła jej lodowate spojrzenie, dając jasno do zrozumienia, że nie życzy jej tu sobie.
– Synu, są jakieś wieści? – pyta cicho Cennet. – Gdzie Nazli?
W odpowiedzi, jakby wywołana tym pytaniem, Nazli pojawia się przy drzwiach sali.
– Bez zmian, mamo – odpowiada łagodnie. – Stan Sahina się nie pogarsza, ale niestety też nie widać poprawy. Musimy czekać… i wierzyć.
– Boże, błagam Cię… ocal mojego syna – szepcze Cennet, splecionymi dłońmi tuląc do piersi różaniec.
– Mamo – odzywa się Poyraz, siadając obok niej – twój syn to wojownik. Dwa ciosy od zdrajcy go nie powstrzymają. Wróci do nas. Z Bożą pomocą stanie na nogi. Prawdziwi mistrzowie nie upadają na zawsze.
– Daj Boże – mówi cicho Cennet, zamykając oczy.
W tym samym czasie Cansel, stojąc z boku, zaciska pięści. Jej twarz wykrzywia gniew, którego nie potrafi już ukryć.
„Oby się nigdy nie obudził…” – myśli z nienawiścią.
W kieszeni Poyraza wibruje telefon. Odbiera natychmiast.
– Tak, pani komisarz?
– Semih złożył pełne zeznania – oznajmia Kara po drugiej stronie. – Ujawnił wszystkie swoje kontakty. Czarna plama w twoich aktach właśnie zniknęła, Poyraz. Jesteś czysty.
Na jego twarzy pojawia się pierwszy od dawna uśmiech.
– Dziękuję, pani komisarz. Naprawdę… dziękuję.
Cennet patrzy na niego z niepokojem.
– Co się stało?
Poyraz odwraca się do niej, oczy mu błyszczą.
– Już nie jestem przestępcą. Semih przyznał się do wszystkiego. Oczyścił moje imię.
Cennet zasłania usta dłonią, nie mogąc powstrzymać łez.
– Dzięki Ci, Boże! Czekałam na ten dzień tak długo… Moje dziecko wreszcie może podnieść głowę! A teraz… proszę Cię, Boże… spraw, żeby i Sahin otworzył oczy.
Akcja wraca na komisariat.
Aynur i Sinan idą korytarzem w milczeniu. Kobieta wygląda na wyczerpaną.
– Prokurator naprawdę myśli, że to ja zabiłam Ezgi… że zrobiłam to z zemsty – mówi cicho. – Tłumaczyłam mu tyle razy, że nie zrobiłam tego, ale on mnie nie słucha…
Sinan zatrzymuje się na moment, patrzy jej prosto w oczy.
– Oczywiście, że nie zrobiłaś. On po prostu stosuje presję. To element taktyki przesłuchania, nic więcej. Dotrzemy do nagrania sprzed bloku Ezgi – prawda w końcu się obroni.
W tym momencie na końcu korytarza pojawia się Adalet.
– Wreszcie wyszłaś, córko – mówi z westchnieniem. – Czekam tu od wczorajszego wieczoru. Chodź, idziemy.
– Odwiozę was do domu – proponuje Sinan.
– Nie! – przerywa mu ostro Adalet. – Zostaw nas w spokoju! Odkąd pojawiłeś się w jej życiu, jej cierpienie nie ma końca.
Bez czekania na odpowiedź chwyta dziewczynę za rękę i niemal siłą prowadzi ją w stronę wyjścia.
Mężczyzna zostaje sam. W tej chwili na korytarzu pojawia się Isil, opierając się na lasce.
– Jeszcze nie wyjechałaś? – pyta zdziwiony prokurator. – Nie. Bo jedziemy do twojego domu – odpowiada chłodno. – Co? Dlaczego? – Bo w takim czasie muszę być przy tobie. Ezgi nie żyje, została zamordowana. A ty… ty wciąż trzymasz stronę kobiety, która mogła to zrobić.
– Ona jej nie zabiła! – mówi stanowczo Sinan. – I wkrótce to się okaże.
Sahin powoli otwiera oczy. Jego wzrok pada na kobietę stojącą przy jego łóżku. To Cansel.
– Ty… – syczy przez zaciśnięte zęby. – Co ty tu robisz? Ty zdrajczyni!
– Błagam cię, przestań – szepcze Cansel z paniką. – Zanim powiesz coś więcej… wysłuchaj mnie.
– To ty posłałaś Poyraza za kratki! To ty sprzedałaś Nanę i Yusufa temu bydlakowi Truciźnie!
– Powiedział, że jeśli mu nie wydam Nany, zniszczy was wszystkich. Groził… naszemu dziecku. Powiedział, że wyjmie go z mojego brzucha, jeśli go nie posłucham.
– Kłamiesz – warczy Sahin.
Drzwi do sali otwierają się gwałtownie. Do środka wpada Nazli.
– Sahin! Boże, obudziłeś się!
Za nią do sali wchodzą kolejni członkowie rodziny. Poyraz chwyta go za dłoń.
– Wiedziałem, że się obudzisz, bracie. Bo mistrzowie zawsze się podnoszą.
– Poyrazie… złapałeś go? Tego łotra?
– Tak. Semih jest w areszcie. Zapłaci za wszystko.
– Kiedy wszedłem do salonu… Cansel tam nie było – mówi Sahin, patrząc na żonę.
Cansel patrzy na niego z szeroko otwartymi oczami. Na jej twarzy pojawia się uśmiech.
– Dzięki Bogu… – szepcze. – Mój Sahin się obudził. A prawda… prawda wreszcie wyszła na jaw.
Rodzina opuściła już pokój. Cansel i Sahin zostają sami.
– Sahinie… Dziękuję ci. Naprawdę… dziękuję, że powiedziałeś to przy wszystkich.
Ale Sahin natychmiast cofa rękę.
– Nie dziękuj mi. To nie była łaska. To była ostatnia rzecz, jaką zrobiłem z szacunku do wspólnych lat. Ale między nami… wszystko skończone.
Cansel prostuje się gwałtownie, blada jak ściana.
– Mówię jasno. Kiedy tylko wrócimy do domu, spakujesz się i odejdziesz. Powiesz wszystkim, że nie możesz znieść winy swojego brata. I znikniesz z mojego życia.
– Pamiętam, jak mówiłaś, że dowiedziałaś się o wszystkim dopiero później. Ale to było kłamstwo. Wiedziałaś. Od początku wiedziałaś. I mimo to… oddałaś Nanę i Yusufa w ręce Trucizny.
– Ale… nie powiedziałeś Poyrazowi. Dlaczego?
– Nie zrobiłem tego, żeby go nie narazić. Już i tak wystarczająco wiele przeszedł.
Cansel zsuwa się na kolana, łapie go za rękę.
– Sahinie… proszę, błagam cię! Nie rób tego!
Ale Sahin nie odpowiada. Patrzy w sufit, jakby jej już nie widział. Nie ma już dla niej litości.
Tylko cisza. Zimna, nieodwracalna cisza końca.
Chcesz, żebym kontynuował ten wątek i napisał, co wydarzy się dalej po wyznaniu Sahina i decyzji o wyrzuceniu Cansel?
