Oto poprawiona, płynniejsza i bardziej literacka wersja Twojego streszczenia odcinków 761 i 762 – zachowałem całą fabułę i emocje, ale wygładziłem styl i dialogi:
Pelin, ubrana w białe futro i wysokie szpilki, wchodzi do warsztatu, niosąc ze sobą zapach zimowego powietrza i nutę dawnego życia.
— Miłej pracy, mistrzu — rzuca z lekkim uśmiechem w stronę Poyraza.
— Co ty tutaj robisz? — jego głos brzmi twardo, choć w oczach pojawia się cień niepokoju.
— Chciałam zaczerpnąć świeżego powietrza… Słyszałam, że tu jesteś — odpowiada cicho.
— Nie powinnaś wychodzić sama. W każdej chwili twój brat albo jego ludzie mogą się tu pojawić — mówi, patrząc na nią z wyrzutem.
Pelin spuszcza głowę, a potem przenosi wzrok na Merta, który przystanął z boku.
— Ty jesteś… Murat?
— Mert — poprawia ją spokojnie.
Pelin lekko się uśmiecha, jakby chcąc rozładować napięcie.
— Pamiętasz? — zwraca się znów do Poyraza, jej głos łagodnieje. — Kiedyś też mnie tu przyprowadziłeś.
— Pamiętam — przytakuje, a w kąciku jego ust pojawia się ledwo dostrzegalny cień ironii. — Twoja sukienka wtedy się pobrudziła i próbowałaś ją rozpaczliwie wyczyścić. Czy nie wyjechałaś właśnie po to, żeby twoje „wspaniałe życie” się nie rozsypało?
Pelin milknie na chwilę. Jej oczy zasnuwają się smutkiem.
— Wtedy myślałam, że bogactwo daje władzę… Dziś już wiem, że nie. Ale zrozumiałam to za późno — przyznaje, a w jej głosie pobrzmiewa żal.
— Zostaw przeszłość, Pelin. Skup się na tym, co jest tu i teraz. Merdo, zaparz herbatę. A potem odprowadzisz ją do domu — mówi Poyraz spokojnie, ale stanowczo.
— Dobrze, mistrzu — odpowiada Mert i znika na zapleczu.
Nagle rozlega się dźwięk telefonu. Poyraz, zerkając na wyświetlacz, nie rozpoznaje numeru, ale odbiera.
— Poyraz Kilic — rzuca sucho.
Po drugiej stronie odzywa się spokojny, pewny głos:
— Z tej strony Atakan Özgüçlü. Sprawdziłem cię, Poyrazie. Jesteś odważnym człowiekiem. Rozumiem twoje intencje — zaczyna brat Pelin. — Ale ona jest moją siostrą. Znaczy dla mnie więcej, niż kiedykolwiek znaczyła dla ciebie. Dam ci milion, żebyś w końcu pojął, jak ważne jest, by rozpoczęła leczenie.
— Milion czego? — przerywa mu chłodno Poyraz, zerkając na Pelin.
— Dolarów, oczywiście. Tylko się zgódź, a dostaniesz całą kwotę.
Poyraz na moment milknie, jego spojrzenie twardnieje.
— Nie. — Jego głos jest lodowaty. — Chciałem tylko usłyszeć, za ile wyceniasz swoją siostrę. Dla mnie życie brata czy siostry nie ma ceny. Twoja siostra zostaje ze mną. Jeśli się o nią martwisz — zapewniam cię, nic jej nie grozi. Tak zostanie aż do dnia rozprawy. Miłego dnia.
Rozłącza się, odkładając telefon na stół.
— Myślałam już… że naprawdę mnie oddasz — odzywa się cicho Pelin, jej głos drży. — Dziękuję.
— Twój brat myśli, że wszystko na tym świecie da się kupić i sprzedać. Ale się myli — mówi Poyraz. Jego spojrzenie na moment mięknie. — Merdo, gdzie ta herbata?
Po chwili Mert wraca, stawiając przed Pelin kubek gorącego napoju.
— Proszę.
Ale ona nawet nie sięga po kubek. Jej wzrok zatrzymuje się na Poyrazie, jakby na niczym innym nie potrafiła się skupić. W jej oczach błyszczy cichy smutek i tęsknota za czymś, czego nie można już odzyskać.
Mert odprowadza Pelin aż do początku jej uliczki. Tam kobieta zatrzymuje się, delikatnym gestem prosząc go, by nie szedł dalej.
— Dalej poradzę sobie sama — mówi cicho, z wymuszonym uśmiechem.
Patrzy jeszcze za nim przez chwilę, aż jego sylwetka znika za zakrętem. Potem odwraca się i rusza w stronę domu. Przed bramą staje jednak w miejscu, jakby nagle ogarnął ją ciężar własnych myśli. Zamykając oczy, przywołuje w pamięci głos Poyraza — stanowczy, nieugięty, męski.
— Gdybym tylko mogła cofnąć czas… odzyskać wszystko… — szepcze drżącym głosem. — Ale powiedział, żebym zapomniała o przeszłości i skupiła się na teraźniejszości.
Zaciska pięści, próbując dodać sobie odwagi.
— Nie bądź głupia, Pelin… On jest żonaty — wyrzuca z siebie na wydechu.
Na jej twarzy pojawia się jednak cień wahania, a w oczach rozbłyskuje smutek pomieszany z nadzieją.
— Ale czy to naprawdę przypadek, że spotkaliśmy się po latach? Nasza miłość była prawdziwa… zawsze była…
Delikatnym gestem ociera oczy, które zaszkliły się od łez. Nabiera głębokiego oddechu i wreszcie otwiera furtkę.
Wieczorem, gdy Poyraz wraca z pracy, w salonie czekają na niego wszyscy domownicy. Atmosfera jest spokojna, dopóki nie zatrzymuje się naprzeciwko Nany.
— Dziś mija pół roku, odkąd jesteśmy razem — mówi głęboko, a w jego głosie słychać czułość i pewność. — Dziękuję Bogu tysiąc razy za każdą sekundę spędzoną z tobą.
Nagle jego usta wykrzywiają się w figlarnym uśmiechu.
— Ale przyznaję, jestem niecierpliwy. Nie wytrzymałbym czekania kolejnej połowy roku, żeby to uczcić.
Sięga za fotel i podnosi papierową torebkę ozdobioną złotą wstążką.
— To dla ciebie — mówi ciepło.
Nana, zaskoczona, ostrożnie wyciąga prezent i mały liścik:
„Moje serce jest zamkniętym pudełkiem. Ty trzymasz klucz.”
Jej policzki rumienią się lekko. Odrywa papier, odsłaniając drewniane pudełko, na którego wieczku wygrawerowano litery „N” i „P” połączone sercem.
— Otwórz i zobacz, co jest w środku — zachęca miękko.
Nana unosi wieczko i wstrzymuje oddech, gdy w środku dostrzega dwa bilety lotnicze do Skopje.
— Te bilety to dowód, że moja podróż z tobą jest podróżą na całe życie. Do ostatniej stacji — szepcze Poyraz.
W salonie zapada cisza. Nana patrzy oniemiała, z trudem ukrywając łzy. W kącie Pelin kurczowo zaciska palce na szklance herbaty, aż jej knykcie bieleją. Ten gest nie umyka uwadze Cansel.
— Jaki jesteś kochany, braciszku — zachwyca się Nazli. — Bratowo, no powiedz coś!
— Ja… nie wiem, co powiedzieć. Jestem… zaskoczona — przyznaje drżącym głosem Nana.
— To powiedz to, co naprawdę czujesz — podpowiada Nazli.
Nana unosi wzrok i patrzy w oczy męża.
— Powiedziałeś, że nasza podróż będzie podróżą życia, aż do ostatniej stacji… Wezmę cię za rękę i pójdę z tobą wszędzie, gdzie zaprowadzi nas los. Tylko… nigdy nie puszczaj mojej ręki.
Poyraz uśmiecha się szeroko i ujmuje jej dłoń.
— Nie ma takiej możliwości.
Aynur siedzi na skraju łóżka, wpatrując się w swoje dłonie.
— Dlaczego on nie odchodzi? Dlaczego wciąż tu jest?
Nagle drzwi otwierają się gwałtownie, a w progu staje Sinan.
— Nie odszedłem, bo myślałem, że twoje starania, żeby trzymać mnie na dystans, są tylko efektem lęków, które teraz przeżywasz — mówi twardym, niskim głosem. — Ale się myliłem. To coś więcej. Powiedz mi wprost, dlaczego to robisz?
— Nic nie robię… Po prostu… czuję, że muszę pobyć trochę sama — odpowiada cicho Aynur.
— Trudno — przerywa jej ostro Sinan. — Bo nie możesz. Nie teraz. Przechodzisz przez najcięższy czas w życiu. Wiem, że mi ufasz. Wiem, że znajdujesz we mnie siłę, nawet jeśli boisz się to przyznać. A jednak uciekasz ode mnie. Dlaczego?
— Bo słyszałam… to, co powiedzieli ci prokurator i pani Isil, gdy wychodziliśmy z sali sądowej — jej głos łamie się w półszept. — Walczysz o mnie… ale im bardziej się do mnie zbliżasz, tym bardziej wystawiasz się na niebezpieczeństwo.
Sinan podchodzi o krok bliżej.
— Nadal tego nie rozumiesz? Na to już za późno, Aynur. Nie ma odwrotu. Nie potrafię… i nie chcę być od ciebie oddzielony.
Jego głos brzmi jak obietnica i wyrok jednocześnie.
W domu Adalet i Aynur dochodzi do poważnej awarii prądu i gazu. Sinan, dowiedziawszy się o sytuacji, nawet się nie waha.
— Spakujcie najpotrzebniejsze rzeczy. Zabieram was do siebie — oznajmia stanowczo.
— Panie Sinanie… ale co powie pani Isil? — pyta cicho Aynur.
Sinan posyła jej krótki, chłodny uśmiech.
— To mój dom. I tylko moje zdanie się liczy.
Isil siedzi wygodnie w fotelu, rozmawiając przez telefon z mężem.
— Hamdi, nie mów mi, żebym była spokojna… Ja już w ogóle nie mogę kontrolować Sinana. On zachowuje się jak ktoś obcy — jej głos staje się przepełniony jadem.
W tym momencie słyszy szczęk zamka. Prostuje się gwałtownie.
— Wrócił. Porozmawiamy później — rzuca i odkłada słuchawkę.
Do salonu wchodzi Sinan, a tuż za nim — ku jej zaskoczeniu — Aynur i Adalet.
— Sinanie… co to ma znaczyć?! — wybucha Isil.
— Tobie również dobry wieczór, mamo — odpowiada spokojnie Sinan. — Pani Adalet i Aynur będą dziś naszymi gośćmi.
— Przyprowadziłeś ich tutaj… żeby mnie zdenerwować?
— W ich domu doszło do awarii gazu i prądu. Zostaną tu na noc. Jak już mówiłem: jeśli ci to nie odpowiada, mogę zarezerwować ci pokój w hotelu.
Adalet próbuje złagodzić sytuację.
— Przyszłyśmy tylko dlatego, że pan Sinan nalegał.
Isil kręci głową z niedowierzaniem.
— Jesteś szalony, synu… Nie mam ci nic więcej do powiedzenia.
Odwraca się i odchodzi do swojego pokoju.
Adalet siada w fotelu, starając się udawać opanowaną. Tymczasem Aynur odciąga Sinana na bok.
— Panie Sinanie… jestem zdenerwowana. A co, jeśli prokurator Baran zrobi z tego problem?
Sinan patrzy na nią spokojnie, z nieugiętą determinacją.
— Powiedziałem ci już, że tę drogę przejdziemy razem. Jeśli naprawdę chcesz mi pomóc… nie utrudniaj mi tego. Bo ani przez chwilę nie przestanę stać u twojego boku.
Aynur wpatruje się w niego przez moment, jakby chcąc upewnić się, że to nie tylko słowa. W końcu jej usta rozciągają się w delikatnym, pełnym wdzięczności uśmiechu.
