Wieczorem w domu Cemila i Deryi zjawiła się policja. Derya, która od kilku godzin chodziła po mieszkaniu jak kot po gorącym dachu, natychmiast była pewna, że przyszli…

Nusret i Beyza odzyskali wolność. Wyszli z budynku komisariatu razem, ale nie było w tym ani ulgi, ani spokoju. Za ich plecami wciąż kręcili się policjanci, a przed wejściem stały radiowozy z niebieskimi pasami. Szary gmach posterunku, chłodne powietrze i puste spojrzenia mijanych funkcjonariuszy przypominały im, że nie wyszli stamtąd jako niewinni ludzie, lecz jako ci, którym jedynie na chwilę poluzowano kajdany. Beyza szła obok ojca spięta i blada. W dłoni ściskała niewielką torebkę, jakby to była ostatnia rzecz, nad którą miała jeszcze jakąkolwiek kontrolę. Nusret mówił szybko, półgłosem, nie przestając rozglądać się na boki. – Nasze walizki są już w samochodzie. Możemy od razu jechać – oznajmił. – Prawnik wyczarterował samolot na fałszywe nazwisko. Wystarczy, że przekroczymy granicę, a potem wszystko pójdzie gładko. Przeszli przez plac przed komisariatem. Beyza dopiero po chwili dostrzegła samochód zaparkowany nieopodal. A obok niego Cihana. Stał spokojnie, w czarnym płaszczu, z twarzą tak zimną i nieprzeniknioną, że Beyzie na moment zabrakło tchu. Nie wyglądał jak mąż, który przyszedł po żonę. Wyglądał jak człowiek, który sam wydał już wyrok. – Wypuścili was, więc przyszedłem was powitać – powiedział bez cienia uśmiechu. Potem przeniósł wzrok na Beyzę. – Wsiadaj do samochodu. Jego głos był twardy, suchy, nieznoszący sprzeciwu. Beyza patrzyła na niego z niedowierzaniem. – Co? – Od tej chwili trafisz do nowego więzienia – oznajmił Cihan. – A ja będę twoim strażnikiem. Nusret natychmiast zrobił krok do przodu. – O czym ty mówisz? – warknął. – Najpierw wsadziłeś nas do aresztu, a teraz chcesz zabrać moją córkę do swojego domu? Nie tak szybko, panie Cihanie. Nie oddam ci jej. Chodź, Beyza. Idziemy. – Nigdzie nie idziecie. Cihan chwycił Beyzę za ramię i zatrzymał ją przy sobie. Dziewczyna zamarła, a Nusret spojrzał na niego z narastającą wściekłością. – Co się stało, wujku? – zapytał Cihan chłodno. – Myślałeś, że uciekniesz z Beyzą, zanim zostaną ogłoszone wyniki badań? – Nie jesteśmy winni. Dlaczego mielibyśmy uciekać? – odparł Nusret, natychmiast przybierając ton człowieka skrzywdzonego i niesłusznie oskarżonego. – Posłuchaj mnie. Hancer wymyśliła to wszystko tylko po to, żeby do ciebie wrócić. Oczerniła nas, wciągnęła w to nawet Engina. Chce zniszczyć dom mojej córki swoimi kłamstwami. Jesteś mądrym człowiekiem, nie wpadaj w jej pułapkę. Cihan nawet nie drgnął. W jego oczach pojawiło się jedynie zmęczenie i pogarda. – Wujku, nie próbuj udawać sprytniejszego, niż jesteś. Wiem, co robię. Beyza zostanie w rezydencji do czasu ogłoszenia wyników. Później sędzia zdecyduje, gdzie trafi. – Kiedy tylko przyjdą wyniki, zapłacisz mi za wszystko! – zagroził Nusret, unosząc palec. – Jeszcze nic ci nie zrobiłem – odparł Cihan. – Wyszliście na wolność tylko dlatego, że wpłaciłem za was kaucję. Nusret zamilkł na sekundę. Na jego twarzy pojawiło się szczere zaskoczenie. – Co ty wygadujesz? Mój prawnik się tym zajął. – Twój prawnik nie zrobił nic. Gdybym nie zapłacił, nadal gnilibyście w środku. Beyza zamarła. W spojrzeniu Cihana nie było ani troski, ani współczucia. Była tylko zimna pewność człowieka, który postanowił od tej chwili kontrolować każdy jej krok. – Powiedziałem sobie, że na moją żonę czeka dziecko, którym musi się zająć. Niedawno urodziłaś, prawda? – Jego głos stał się jeszcze ostrzejszy. – Czy w ogóle o nim pomyślałaś? Yonca przewróciła cały komisariat do góry nogami z powodu dziecka. Ty nawet o nie nie zapytałaś. Beyza nie odpowiedziała. Jej milczenie było głośniejsze niż każde kłamstwo, które mogłaby teraz wymyślić. – Komu mam wierzyć? – ciągnął Cihan. – Kto jest jego prawdziwą matką? Ty czy Yonca? Przez chwilę nikt się nie odezwał. W oddali policjanci rozmawiali przy radiowozie, ktoś przechodził przez plac, ale dla nich czas jakby stanął w miejscu….