Będzie jedna cela, w której kobieta przyzwyczajona do kontrolowania wszystkich wokół siebie zacznie błagać o ratunek przed kimś, kogo nikt poza nią nie zobaczy. I dopiero wtedy stanie się jasne, że najgorsza kara, jaka może ją spotkać, wcale nie będzie czekać na zewnątrz – będzie czekać w jej własnej głowie.

Witajcie kochani, z tej strony Robert.

Bejza przez lata potrafiła kontrolować innych, ukrywać prawdę i walczyć do końca o własne interesy. Ci, którzy znali ją z dawnych czasów, zapamiętają ją jako kobietę, która zawsze miała plan B, a często i plan C. Nigdy nie dała się zapędzić w kozi róg bez jednej ostatniej karty w rękawie. Tym razem role odwrócą się całkowicie. Zostanie sama, bez możliwości ucieczki, bez ludzi, którymi mogłaby manipulować, bez planu B.

I właśnie wtedy wydarzy się coś, czego nawet Cihan się nie spodziewa. Bejza zacznie przegrywać nie tylko z konsekwencjami swoich czynów, ale z własnym umysłem.

Wszystko zacznie się w chwili, gdy Cihan stanie przed nią na komisariacie – w budynku, którego korytarze pachną wilgotnym betonem i tanim środkiem czyszczącym, gdzie każdy krok odbija się echem od gołych ścian, a jedyne okno na końcu korytarza wpuszcza do środka szare, popołudniowe światło.

Nie zobaczy już tej samej pewnej siebie kobiety, którą znał. Bejza będzie przerażona. Jej wzrok będzie uciekał w stronę pustego kąta pomieszczenia, w którym Cihan nie zobaczy nikogo. Będzie oddychać nerwowo, jakby ktoś naprawdę stał tuż obok niej.

Jeszcze kilka tygodni wcześniej ta sama Bejza potrafiła siedzieć w eleganckim salonie z filiżanką herbaty w dłoni i z absolutnym spokojem przekonywać całą rodzinę, że to nie ona kłamie, tylko wszyscy inni się mylą. Potrafiła spojrzeć komuś prosto w oczy i powiedzieć rzecz, o której wiedziała, że jest nieprawdą, nie zmieniając przy tym ani jednego mięśnia twarzy. To właśnie dzięki temu przez lata udawało jej się wygrywać z ludźmi, którzy mieli po swojej stronie prawdę, ale nie mieli jej zimnej krwi.

Sala przesłuchań będzie mała, zimna, oświetlona jedną lampą wiszącą nisko nad metalowym stołem. Bejza usiądzie po jednej stronie z rękami skutymi przed sobą, a jej włosy, jeszcze niedawno zawsze ułożone z precyzją, będą teraz rozczochrane, jakby od wielu godzin nie miała siły, by o nie zadbać.

Nagle zacznie błagać: “Cihan, proszę, uratuj mnie.”

Cihan nie ruszy się z miejsca. Przez chwilę będzie tylko na nią patrzył. Zapamięta ten obraz na długo. Kobietę, która jeszcze tydzień wcześniej potrafiła spojrzeć mu w oczy bez cienia strachu, teraz skuloną na krześle, jakby całe jej ciało próbowało zniknąć w sobie samym.

Bejza odwróci głowę raz jeszcze. Jej twarz zdradzi czyste przerażenie. Dla niej to nie będzie puste pomieszczenie. Ona naprawdę kogoś tam zobaczy.

Cihan zna Bejzę wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, do czego jest zdolna. Po wszystkim, co się wydarzyło, będzie miał pełne prawo podejrzewać kolejną próbę manipulacji. Dlatego zamiast od razu jej uwierzyć, zada pytanie, które uderzy prosto w najboleśniejszy punkt.

Dlaczego zabiłaś swojego ojca, Bejza?

Na chwilę zapadnie cisza. Bejza wygląda tak, jakby to pytanie otworzyło drzwi do wspomnienia, przed którym od dawna próbowała uciekać. W końcu odpowie: jej ojciec chciał ją zostawić. Rozmawiał z lekarzami. Uznali ją za chorą. Zamierzał zamknąć ją w szpitalu.

W jej głowie wszystko ułoży się w jedną przerażającą historię. Człowiek, który powinien ją chronić, chciał się jej pozbyć. Cihan będzie słuchał w milczeniu. Nie przerwie jej ani razu. Wie, że każde słowo, które teraz padnie, może być albo kluczem do prawdy, albo kolejnym elementem starannie zbudowanej gry.

Bejza opowie, jak w dniu, w którym ojciec zamierzał zabrać ją do szpitala, poszła za nim do jego gabinetu, jak zobaczyła na jego biurku dokumenty z pieczątką lekarza, jak w tamtej chwili coś w niej pękło – nie z gniewu, ale z czystego, zwierzęcego strachu przed zamknięciem.

Będzie pamiętała ten dzień w najdrobniejszych szczegółach. Deszcz uderzający o szybę gabinetu. Zapach starego papieru i atramentu. Głos ojca spokojny, jakby mówił o czymś zupełnie zwyczajnym, kiedy tłumaczył jej, że to dla jej dobra.

Powiedział, że to nie potrwa długo – powie Bejza, wpatrując się w punkt na ścianie za plecami Cihana. – Że wrócę do domu, kiedy lekarze uznają, że jestem gotowa. Ale ja wiedziałam, jak to działa. Wiedziałam, że nikt nigdy nie uznaje, że ktoś jest gotowy, że raz zamknięte drzwi rzadko się otwierają.
Więc zanim zdążył zamknąć te drzwi… – jej głos stanie się nagle płaski, pozbawiony