Mukadder włamuje się do domu Sili! Gulsum zostaje asystentką Beren!

Ale jeśli ktoś się dowie…

— Co próbujesz mi powiedzieć? — Beyza podniosła głos. — Grozisz mi w moim własnym domu?

— Ależ nie, pani Beyzo… Czy ja mogłabym…

— Masz mnie za głupią?! Próbujesz mnie nastraszyć?!

W tej samej chwili do salonu wszedł Nusret.

— Co się tu dzieje? Dlaczego krzyczysz, córko?

Beyza nawet na niego nie spojrzała. Całą wściekłość skupiła na Gulsum.

— Za kogo ty się uważasz? Jesteś mniejsza od ziarnka maku!

— Co ja takiego powiedziałam? — Pokojówka spuściła głowę. — Po prostu się o panią martwię…

— Gulsum, nie denerwuj mnie! Wynoś się stąd! Spakuj swoje rzeczy i wynoś się!

— Córko, nie mów bzdur — wtrącił Nusret. — Dlaczego wyrzucasz Gulsum?

— Bo ośmieliła mi się grozić! Mam to puścić płazem?

— Na pewno źle ją zrozumiałaś. Gulsum by tego nie zrobiła.

— Oczywiście, że nie — zapewniła pokojówka drżącym głosem. — Zawsze byłam po pani stronie.

— I jeszcze się odzywasz?! — Beyza chwyciła poduszkę i cisnęła nią w jej stronę. — Wynoś się, powiedziałam!

Gulsum zamilkła. Z opuszczoną głową wzięła torebkę i kurtkę, po czym ruszyła do wyjścia.

Nusret odprowadził ją wzrokiem, pokręcił głową i usiadł obok córki na kanapie. Potarł dłonią kilkudniowy zarost.

— Głupia Gulsum zasłużyła na nauczkę — stwierdziła Beyza. — Ostatnio zrobiła się zbyt pewna siebie. Posiedzi trochę na zewnątrz i pójdzie po rozum do głowy.

— Córko, czy ty oszalałaś? — syknął Nusret. — Gulsum zna wszystkie nasze sekrety. Co będzie, jeśli komuś coś powie? Tak się pozbywa człowieka, który wie o tobie wszystko?

— Przesadzasz, tato. Za kilka godzin wróci z podkulonym ogonem, jak zawsze.

— A jeśli tym razem nie wróci?

— Nie ufasz własnej córce? Czy do tej pory wszystko nie szło po mojej myśli? Niech się trochę pomęczy. Potem do niej zadzwonię. Musi wiedzieć, kto tu rządzi i w czyich rękach są sznurki.

— Ile razy wpadaliśmy przez ciebie w kłopoty? — przypomniał Nusret. — Za każdym razem ledwo udawało nam się z nich wydostać.

— Nic się nie stanie. Wiem, co robię. Zaufaj mi.

Nusret ciężko odetchnął. Wstał z kanapy i ruszył w stronę schodów, mrucząc pod nosem:

— Idziemy prosto ku zagładzie.


Gulsum wyszła z kamienicy z ponurą miną. Zatrzymała się przed budynkiem, tuż obok niebieskiego samochodu, i bezradnie rozejrzała się po ulicy.

— Wyrzuciła mnie jak śmiecia — mruknęła do siebie. — Przecież niczego złego nie zrobiłam. Ona naprawdę oszalała. Jest i szalona, i zła do szpiku kości.

Chłodny wiatr poruszył jej włosami. Gulsum mocniej otuliła się kurtką i ścisnęła torebkę pod pachą.

— Ale co ja teraz zrobię? Dokąd pójdę? Do rezydencji nie mogę wrócić. Pan Cihan nie pozwoli mi nawet przekroczyć progu. A pani Yonca… Ona też jest szalona na swój sposób. Boże, co mam zrobić?

W tej samej chwili zadzwonił telefon. Gulsum spojrzała na ekran i zmarszczyła brwi. Numer był nieznany.

— Halo? — odebrała niepewnie.

— Dzień dobry, Gulsum — odezwał się po drugiej stronie ciepły, kobiecy głos. — Z tej strony Beren, adwokatka Beyzy.

— Poznałam pani głos.

— Muszę porozmawiać z tobą w sprawie rozwodu. To trudny proces, a zeznania świadków mogą okazać się bardzo ważne. Zwłaszcza twoje. Wyślę ci adres mojej kancelarii. Przyjdź, proszę.

Gulsum skrzywiła się lekko.

— Już nie pracuję dla pani Beyzy. Zwolniła mnie. Jej sprawy przestały mnie interesować.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Może w takim razie zainteresuje cię nowa praca?

Na twarzy Gulsum pojawił się ostrożny, ale wyraźny uśmiech. Ta propozycja zabrzmiała jak nagły uśmiech losu.

Gulsum zdradzi Beyzę? Szokujące wyznanie o śmierci Yasemin!

Beyza wyrzuca Gulsum z domu, nie zdając sobie sprawy, jak poważny błąd popełnia. Wkrótce jej dawna służąca ujawni sekret związany ze śmiercią Yasemin. Czy to początek końca Beyzy?

Sprawdź, co wydarzy się dalej »


Hancer szybkim krokiem weszła do gabinetu Cihana, trzymając pod pachą teczkę i płaszcz.

— Przepraszam za spóź…

Urwała w pół słowa. Cihan nie siedział za biurkiem. Stał przy niewielkim, okrągłym stoliku, który nakrył tylko dla nich dwojga. Na blacie płonęły dwie czerwone świece, a wokół talerzy rozsypane były płatki róż.

— Witaj, Hancer — powiedział cicho, z ciepłem w oczach.

Zaskoczona podeszła bliżej.

— Kiedy powiedziałeś, że to ważne, pomyślałam, że chodzi o coś innego.

— Bo rzeczywiście chodzi o coś innego.

Cihan odsunął dla niej krzesło, poczekał, aż usiądzie, a potem zajął miejsce naprzeciwko.

— Chciałem cię zaskoczyć. I chyba mi się udało.

— Co świętujemy? — zapytała Hancer.

Cihan spojrzał na jej splecione dłonie. Nie było już na nich obrączki.

— Pamiętasz? Kiedyś powiedziałem ci, że woda zawsze znajdzie drogę. Może zatrzymać się na skałach, może zgubić się między górami, ale w końcu i tak wie, dokąd ma płynąć. Dziś świętujemy drogę, która znowu nas do siebie doprowadziła.

Sięgnął przez stół i delikatnie ujął jej dłoń.

— Została nam ostatnia przeszkoda. Ją też pokonamy. Dlatego chcę cię teraz zapytać: czy jesteś gotowa spędzić ze mną resztę życia?

Hancer patrzyła na niego przez chwilę w milczeniu.

— Kiedy nadejdzie właściwy moment… jeśli zaakceptujesz mnie taką, jaka jestem…

— Na tym właśnie polega tajemnica naszej miłości, Hancer. Akceptujemy siebie nawzajem takimi, jacy jesteśmy. Pomimo wszystkiego. I pomimo wszystkich.

Romantyczną chwilę przerwał dźwięk telefonu. Hancer spojrzała na ekran i od razu odebrała.

— Słucham, wujku Ertugrulu.

— Jak się masz, córko? Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.

— Oczywiście, że nie. Proszę, mów.

— Jeśli masz dziś wolny wieczór, mogłabyś zostać z Aliye? Mój starszy wnuk nagle zachorował. Muszę do niego jechać, a ty od razu przyszłaś mi na myśl.

— Oczywiście. Zostanę z ciocią Aliye.

— Samolot mam za trzy godziny.

— Dobrze, będę na czas. Zaraz przyjadę.

— Niech Bóg cię błogosławi, córko.

Hancer schowała telefon do torebki.

— Czy coś stało się cioci Aliye? — zapytał Cihan z niepokojem.

— Nie, ciocia Aliye czuje się dobrze. Zachorował starszy wnuk wujka Ertugrula. Muszę pojechać i zostać z nią na wieczór.

— Pojadę z tobą.

Cihan wstał, zgasił świece i spojrzał jeszcze raz na przygotowany stolik. Kolacja, którą zaplanował, musiała poczekać. Najważniejsze jednak było to, że znów mogli być razem.

Hancer i Cihan poznają płeć dziecka!

Podczas wspólnej wizyty u lekarki Cihan po raz pierwszy słyszy bicie serca dziecka. Chwilę później oboje dowiadują się, czy na świat przyjdzie chłopiec, czy dziewczynka.

Sprawdź, co usłyszą od lekarki »


Gulsum usiadła naprzeciwko Beren w jej eleganckiej kancelarii. Za biurkiem, na tle dyplomów i jasnej, kamiennej ściany, adwokatka wyglądała spokojnie i pewnie. Uśmiechała się lekko, jakby doskonale wiedziała, jakich słów użyć, by trafić w czuły punkt swojej rozmówczyni.

— Wiesz, od dłuższego czasu cię obserwowałam — zaczęła. — Beyza jest trudną kobietą. Nie każdy potrafiłby sobie z nią poradzić. A ja od dawna potrzebowałam kogoś mądrego, cierpliwego i przebiegłego. Kogoś takiego jak ty. Dobrej asystentki, która umie radzić sobie z ludźmi.

Gulsum szeroko otworzyła oczy. Na jej twarzy najpierw pojawiło się niedowierzanie, a po chwili szczery zachwyt.

— Ja? Pani asystentką? Naprawdę?

— Oczywiście. Dlaczego jesteś taka zaskoczona? — Beren przyjrzała jej się uważnie. — Gulsum, ty naprawdę nie jesteś świadoma swojego potencjału. Twoja inteligencja, twoja cierpliwość… Ktoś, kto przeszedł taką szkołę życia, jest dla mnie cenniejszy niż inni. Zaczniesz już dzisiaj. Zapłacę ci dwa razy więcej niż Beyza. Jesteśmy umówione?

Gulsum uśmiechnęła się szeroko. Jeszcze chwilę wcześniej była przekonana, że została sama, bez pracy i bez żadnego ratunku. Teraz los niespodziewanie wyciągnął do niej rękę.

— Tak — odpowiedziała ochoczo. — Jesteśmy umówione.


Mukadder wysiadła z taksówki na wąskiej, wiejskiej drodze. W oddali, za niskimi domami i nagimi gałęziami drzew, majaczyło morze. Przy poboczu czekał na nią Zeki — jej człowiek, ciemnowłosy mężczyzna około trzydziestki.

— To tutaj, pani Mukadder — powiedział, wskazując dom stojący nieco niżej, za zaroślami.

Mukadder zmrużyła oczy i spojrzała w tamtym kierunku z niechęcią.

— Co ta dziewczyna robi w takiej ruderze?

— Przyjeżdża tu od czasu do czasu. Wczoraj spędziła tu noc.

— Sama?

— Tak. Nikt poza nią się nie pojawił. Przed chwilą wyszła, więc dom jest pusty. Możemy zajrzeć, jeśli pani chce.

Mukadder przez chwilę milczała, po czym skinęła głową.

— Dobrze. Chodźmy.

Ruszyli w stronę rodzinnego domu Sili.


Chłodne powietrze obudziło Metina. Mężczyzna leżał na starej kanapie, przykryty grubym, kraciastym kocem. Otworzył oczy, usiadł z trudem i mocniej otulił się materiałem. Zaczął chuchać w skostniałe dłonie, próbując choć trochę się rozgrzać.

Po chwili podniósł się i przeszedł do sąsiedniego pokoju, licząc, że tam będzie cieplej. Wtedy do jego uszu dobiegł niepokojący dźwięk z zewnątrz. Zamarł i nasłuchiwał.


Mukadder i Zeki zatrzymali się przed drzwiami starego, różowego domu. Mężczyzna wyjął cienki drucik i zaczął manipulować przy zamku. Po kilku sekundach rozległ się cichy trzask. Zeki nacisnął klamkę, a drzwi ustąpiły.

— Mam wejść z panią? — zapytał.

— Nie trzeba. Pójdę sama. Zawołam cię, jeśli coś się stanie.

Mukadder weszła do środka. Rozejrzała się po ubogim, chłodnym wnętrzu. Przeszła przez przedpokój i zajrzała do pierwszego pokoju — tego samego, w którym jeszcze przed chwilą spał Metin. Na małym stoliku leżała taca z miską i kawałkiem niedojedzonej bułki.

— Wygląda na to, że rzeczywiście mieszka tu sama — mruknęła. — Gdzie więc jesteś, Metinie, jeśli nie tutaj?

Przeszła dalej i zajrzała do drugiego pokoju. Od progu uderzył ją zimny przeciąg. Firanki poruszały się niespokojnie, a jedno z okien było otwarte.

Mukadder podeszła bliżej i rozejrzała się podejrzliwie.

— Pewnie wiatr je otworzył — powiedziała po chwili, choć w jej głosie zabrzmiała niepewność. — Na tym pustkowiu nie znajdę niczego oprócz przeciągu.

Westchnęła ciężko. W jej twarzy pojawił się cień rozpaczy.

— Gdzie jesteś, synu?

Nie znalazłszy żadnego śladu Metina, odwróciła się i wyszła z domu.


Cemil i Emir wrócili właśnie do domu. W salonie Derya przecierała niski, czarny stolik, jakby porządki były teraz najważniejszą sprawą na świecie. Chłopiec rozejrzał się po pustym stole i skrzywił się z zawodem.

— Jestem głodny, mamo.

— Zaczekaj, synu — odezwał się Cemil, który od powrotu żony starał się wyręczać ją we wszystkim. — Nie widzisz, że twoja mama jest zajęta? Zaraz zrobię ci makaron. Deryo, nie męcz się. Jutro wstaniemy wcześnie i posprzątamy razem.

— Nie, kochany — odparła Derya spokojnie, nie przerywając sprzątania. — Jutro idziesz do pracy.

Cemil zamarł. Spojrzał na nią tak, jakby nie był pewien, czy dobrze usłyszał.

— Przemyślałam tę sprawę — ciągnęła Derya. — Masz talent. Nie możemy pozwolić, żeby się zmarnował. Nie chcę podcinać ci skrzydeł, dlatego możesz dalej pracować w salonie.

Na twarzy Cemila natychmiast pojawił się zachwyt.

— Naprawdę? Nie żartujesz sobie ze mnie, Deryo?

— Jakie żarty, Cemilu? — oburzyła się teatralnie. — Czy moje serce jest z kamienia? Nie. Jestem kobietą pełną miłości i zrozumienia. Wiesz o tym, prawda?

— Oczywiście, że wiem — zapewnił szybko. — Jesteś przepełniona miłością.

— No właśnie. Dlatego od jutra wracasz do pracy.

Derya zabrała ścierkę i butelkę z płynem do mebli, po czym wyszła z salonu. Cemil, nadal oszołomiony nagłym zwrotem akcji, usiadł z Emirem na kanapie.

Chłopiec spojrzał na niego podejrzliwie.

— Nie idź tam, wujku Cemilu — powiedział cicho, ale stanowczo. — Nawet się nie waż. Myślę, że mama cię testuje. Sprawdza, czy dotrzymasz słowa.

Radość błyskawicznie zniknęła z twarzy Cemila.

— Tak myślisz?

— Jestem tego pewien. Czy to nie zawsze działa na odwrót, kiedy mama nagle robi się dla ciebie miła? Zastawiła na ciebie pułapkę. Nie możesz w nią wpaść.

Cemil pobladł, jakby dopiero teraz zrozumiał grozę sytuacji.

— Emirze, masz rację. Nie mogę znowu popełnić tego samego błędu. Moje serce by tego nie wytrzymało. Synu, dobrze, że jesteś. Gdyby nie ty, wszedłbym prosto w tę pułapkę.

Z wdzięcznością poklepał chłopca po ramieniu.

Derya wysyła Cemila do pracy! Jej prezent wprawi go w osłupienie!

Derya niespodziewanie pozwala Cemilowi wrócić do salonu fryzjerskiego. Emir podejrzewa jednak, że matka zastawiła na niego pułapkę. Co przygotowała mężowi na pierwszy dzień pracy?

Sprawdź, co wydarzy się dalej »

Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Gelin. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Gelin 190.Bölüm i Gelin 191.Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.

Related Posts

“Panna młoda” – streszczenie odcinka 263, co się wydarzy?

Zaniepokojona Hançer telefonuje do Meliha. Mężczyzna natychmiast wyczuwa, że coś jest nie tak, i pyta, czy jego matka zrobiła coś Sinem. Hançer nie chce jednak zdradzać swoich…

Derya wysyła Cemila do pracy! Jej prezent wprawi go w osłupienie!

Cemil nie posiada się z radości, gdy Derya niespodziewanie pozwala mu wrócić do pracy w salonie fryzjerskim. Emir ostrzega go jednak, że żona może zastawiać na niego…

Hancer i Cihan poznają płeć dziecka! Co usłyszą od lekarki?

Cihan i Hancer wspólnie udają się na badanie USG. Podczas wizyty dowiadują się, że na świat przyjdzie chłopiec. Dla Hancer to wyjątkowo wzruszająca chwila, tym bardziej że…

“Z czasem zaczyna podejrzewać, że Beyza oszukuje Cihana, a jego matka Mukadder od dawna pomaga jej ukrywać prawdę. Metin przypomina sobie sekret dotyczący ciąży Beyzy Szczególnie niepokojące…

Podczas posiłku mężczyzna wygłasza poruszające przemówienie.

Przyznaje, że wszyscy przeżyli wiele trudnych chwil, a wzajemne uprzedzenia doprowadziły do licznych konfliktów. Uważa jednak, że nadszedł czas, aby zostawić przeszłość za sobą i rozpocząć nowy…

Przed widzami „Panny młodej” tydzień pełen dramatycznych wydarzeń. Yonca w przypływie rozpaczy sięga po broń i strzela do Beyzy. Cihan staje przed dramatycznym wyborem: oddać cały majątek…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *