Kuchnia w starym domu wypełnia się ciepłym światłem i cichym dźwiękiem nalewanej wody. Derya stoi przy kuchence, trzymając czajnik, a Hancer zatrzymuje się tuż za stołem. Między nimi od razu wyczuwalne jest napięcie.

— Posłuchaj mnie uważnie — zaczyna Derya, nie patrząc na nią, skupiona na herbacie. Jej głos jest spokojny, ale stanowczy. — Ja zostanę tu z twoim bratem. Ty pójdziesz z mężem do rezydencji.

Hancer marszczy brwi, zaskoczona. — Co ty mówisz, bratowo?

Derya odstawia czajnik i w końcu odwraca się w jej stronę. — Ten dom jest za mały. Nie pomieścimy się wszyscy. A ty masz swoje miejsce gdzie indziej.

Hancer podchodzi bliżej, bezradnie unosząc dłonie. — Mój brat jest chory. Obiecałam, że ci pomogę. Tobie i jemu. Wy będziecie spać w sypialni, a ja z Emirem na kanapie. To żaden problem.

Derya kręci głową z irytacją. — Boże, Hancer… Ty naprawdę nigdy nie myślisz przewidująco. — Podchodzi do okna i wskazuje w dal. — Spójrz tam. To jest twój dom. Tam jest twoje miejsce.

Odwraca się gwałtownie. — Jak myślisz, co powie twój brat, kiedy zobaczy, że nie chcesz spać razem z mężem? Nie wyda mu się to podejrzane?

Hancer milknie. — Ja tylko próbuję…

— Nie ma żadnego „tylko”! — przerywa Derya. — Twoje miejsce jest przy mężu. Obok Cihana.

Po chwili ciszy Hancer spuszcza wzrok. — Dlaczego mówisz tak, jakbyś nic nie wiedziała? Pani Mukadder nie chce mnie w tej rezydencji. Nie ma tam dla mnie miejsca. Mój dom jest tutaj… i Cihan o tym wie.

W drzwiach pojawia się Cihan. Słyszy ostatnie słowa. Zatrzymuje się, jego spojrzenie twardnieje. „Nie ma tam dla mnie miejsca” uderza go mocniej, niż się spodziewał. Na jego twarzy pojawia się cień zawodu i poczucie winy. Po chwili cicho się wycofuje.

W salonie panuje ciężka cisza. Mukadder siedzi nieruchomo, a Beyza krąży nerwowo.

— Ta bezwstydnica przekracza wszelkie granice! — wybucha Beyza. — Oni już się tam urządzili, jakby to był ich dom!

Mukadder milczy, ale jej spojrzenie twardnieje.

— To dopiero początek — dodaje Beyza ciszej. — Pewnego dnia ona zostanie tu na dobre. A my skończymy w starym domu. Wyrzucone. Zapomniane.

Mukadder w końcu mówi chłodno: — Wystarczy. Tamten dom mnie nie obchodzi. Ale tutaj nic nie dzieje się bez mojej zgody. Dopóki żyję, ona nie przekroczy progu tej rezydencji.

W starym domu Emir rysuje spokojnie, a Cihan chodzi nerwowo. Hancer i Derya przynoszą herbatę.

— Wracamy do domu — oznajmia nagle Cihan.

— Do rezydencji — dodaje stanowczo.

Hancer waha się, ale ostatecznie idzie za nim.

W rezydencji Beyza zauważa ich przez okno. Gdy orientuje się, dokąd zmierzają, wpada w gniew i biegnie na dół.

W holu zatrzymuje ich chłodno: — Dlaczego przyszliście?

— To mój dom — odpowiada Cihan ostro.

Ignorując ją, prowadzi Hancer dalej, okazując jej czułość. Beyza zostaje sama, wstrząśnięta i wściekła.

— Zapłacicie mi za to — szepcze.

Później w gabinecie Beyza próbuje uwieść Cihana, przypominając ich przeszłość. On jednak odpycha ją stanowczo.

— To koniec. Zniknij z mojego życia.

Grozi mu ujawnieniem wszystkiego, ale Cihan nie ustępuje. — Hancer dowie się prawdy.

W końcu wyrzuca Beyzę z pokoju.

Następnego dnia Mukadder dowiaduje się, że Hancer była w rezydencji. Wybucha konflikt z Cihanem.

— Ona jest moją żoną — mówi stanowczo.

Kłótnia narasta, aż Cihan odchodzi, zapowiadając, że prawda wkrótce wyjdzie na jaw.

Później odwiedza Hancer. Rozmawiają spokojniej. Zaprasza ją na ważne wydarzenie, ale ona się waha z powodu chorego brata.

W klinice Mukadder odwiedza tajemniczego pacjenta — Garipa. Mówi o swojej trudnej przeszłości i poświęceniach.

Na końcu ujawnia się prawda:

Garip to tak naprawdę Metin — jej syn, który dla świata nie żyje.