Yonca w pułapce: Złowrogie groźby, nienarodzone dziecko i szokująca propozycja małżeństwa!

Witajcie w świecie, gdzie za drzwiami luksusowych rezydencji kryją się najmroczniejsze intrygi i chłodne kalkulacje. Kiedy w zalanym słońcem salonie pełnym fałszywych uśmiechów Mukadder i Beyza świętują swój cichy triumf, ciężarna Yonca marzy tylko o tym, by jak najszybciej opuścić to toksyczne miejsce. Nie wie jednak, że prawdziwy koszmar czeka na nią tuż za kutą bramą posiadłości. Jej ucieczka zostaje brutalnie przerwana przez spotkanie z bezwzględnym Nusretem, które błyskawicznie zamienia się w mrożący krew w żyłach dreszczowiec. Szantaż, groźby użycia siły i przymusowa przejażdżka – mężczyzna bez skrupułów osacza zdezorientowaną kobietę, dając jej jasno do zrozumienia, że liczy się dla niego tylko życie, które Yonca nosi pod sercem. Jednak to, co wydarzy się w zamkniętym mieszkaniu Nusreta, zburzy dotychczasowy porządek gry. Zamiast spodziewanej kary za zszargane nerwy, przy filiżance lipowej herbaty pada nowa, przerażająca propozycja “biznesowa”. Dwa zdjęcia, chłodne spojrzenie oprawcy i słowa, które brzmią jak wyrok: “Aż śmierć nas nie rozłączy”. Jaki mroczny plan naprawdę ukrywa Nusret? Czy osaczona ze wszystkich stron Yonca zostanie zmuszona do złożenia przysięgi małżeńskiej wbrew własnej woli? Zanurzcie się w opowieść pełną napięcia, bezlitosnych manipulacji i szokujących zwrotów akcji, gdzie każdy fałszywy krok może kosztować o wiele więcej, niż można sobie wyobrazić!

W luksusowym salonie rezydencji panowała cisza, która nie była spokojem, lecz czymś znacznie cięższym — oczekiwaniem, napięciem, cichą satysfakcją jednych i niewypowiedzianym zagrożeniem dla drugich. Wysokie okna wpuszczały do środka chłodne światło dnia, które odbijało się od wypolerowanych blatów, złoconych ram obrazów i kryształowych dodatków ustawionych z niemal przesadną starannością. Wszystko w tym miejscu mówiło o bogactwie, kontroli i pozorach. Ale pod tą elegancką powierzchnią gotowało się coś ciemnego.

Na szerokiej kanapie, obitej jasną, drogą tkaniną, siedziały Mukadder i Beyza. Trzymały się za ręce, jakby właśnie wspólnie przetrwały wielkie nieszczęście, jakby były sojuszniczkami w walce z niesprawiedliwością świata. Mukadder ściskała dłoń Beyzy z czułością, lecz w jej spojrzeniu nie było wyłącznie troski. Była tam także duma, triumf i chłodna pewność kobiety, która uważała, że wreszcie wszystko zaczyna układać się po jej myśli. Beyza siedziała z lekko spuszczoną głową. Na jej twarzy malował się smutek, starannie dobrany, delikatny, niemal niewinny. Co jakiś czas ocierała kącik oka, choć trudno było powiedzieć, czy rzeczywiście powstrzymywała łzy, czy raczej dbała o to, by Mukadder ani na chwilę nie zapomniała, jak bardzo została skrzywdzona.

— Niektóre dziewczyny — odezwała się Mukadder tonem pełnym niesmaku — naprawdę nie znają ani wstydu, ani honoru. Człowiek myśli, że istnieją granice, których nikt przy zdrowych zmysłach nie przekroczy, ale potem pojawia się ktoś taki i pokazuje, że jednak się myliłyśmy. Beyza uniosła spojrzenie. Doskonale wiedziała, o kim mówi Mukadder. Nie musiała padać żadna nazwa, żadne imię. Wystarczyło to pogardliwe „dziewczyna”, wypowiedziane z taką wyższością, jakby Hançer była kimś, kto przez przypadek wszedł do świata, do którego nigdy nie powinien należeć. — Proszę tak nie mówić, ciociu Mukadder — powiedziała Beyza cicho, udając łagodność. — Może ona też cierpi. Może nie wie, co robi. Mukadder prychnęła lekko, jakby ta próba obrony była wręcz obraźliwa dla jej inteligencji. — Cierpi? Dziecko, nie bądź aż tak dobra. Dobroć jest piękna, ale naiwność potrafi zniszczyć kobietę. Ona bardzo dobrze wie, co robi. Przyszła tutaj, weszła między ludzi, którzy mają swoje nazwisko, swoją pozycję, swoje zasady, i zaczęła zachowywać się tak, jakby miała prawo cokolwiek nam dyktować.

Beyza spuściła wzrok jeszcze niżej. Na jej ustach na moment pojawił się cień uśmiechu, tak szybki i delikatny, że ktoś mniej uważny mógłby go nie zauważyć. Ale ona nie mogła powstrzymać tej cichej satysfakcji. Każde słowo Mukadder było jak kamień dokładany do muru, który miał odgrodzić Hançer od Cihana. A Beyza doskonale wiedziała, że jeśli Mukadder stoi po jej stronie, połowa bitwy jest już wygrana. — Ja też nie chciałam nikogo krzywdzić — szepnęła po chwili. — Naprawdę nie chciałam. Przysięgam, że gdybym mogła, wszystko potoczyłoby się inaczej. Ale czasami człowiek zostaje sam. Nawet ojciec… nawet własny ojciec potrafi spojrzeć na córkę tak, jakby była dla niego ciężarem. Mukadder natychmiast odwróciła głowę ku niej. — Co znowu zrobił Nusret?. Beyza westchnęła głęboko, teatralnie, lecz na tyle subtelnie, by nie wyglądało to na przesadę. — Potraktował mnie bardzo surowo. Jakbym to ja była winna wszystkiemu. Jakbym nie była jego córką, tylko problemem, którego trzeba się pozbyć. Powiedział słowa, których nie zapomnę. W jego oczach zobaczyłam coś… coś strasznego. Jakby już mnie skreślił. Jakby przestał widzieć we mnie swoje dziecko.

Mukadder ścisnęła jej dłoń mocniej. — Nie mów tak. Nie pozwolę, żebyś czuła się sama. — Ale ja się tak czuję — odparła Beyza łamiącym się głosem. — Czasami mam wrażenie, że wszyscy patrzą na mnie jak na intruza. Jakbym to ja przyszła tutaj odebrać komuś życie. A przecież ja… ja tylko chciałam być kochana. Chciałam mieć swoje miejsce. Chciałam wierzyć, że po tym wszystkim ktoś powie mi: „Beyza, jesteś częścią tej rodziny”. Mukadder wzruszyła się, a przynajmniej tak wyglądało. Jej twarz złagodniała, głos stał się cieplejszy. Przysunęła się bliżej dziewczyny i drugą dłonią pogładziła ją po policzku. — Posłuchaj mnie uważnie, moja droga. Niezależnie od tego, co mówi twój ojciec, niezależnie od tego, co myślą inni, dla mnie twoje miejsce jest tutaj. Rozumiesz? Tutaj. W tym domu. Przy moim synu. Nie pozwolę, żeby jakaś niehonorowa dziewczyna, która nawet nie wie, czym jest rodzina, zajęła miejsce, które należy do ciebie.

Beyza patrzyła na nią szeroko otwartymi oczami. — Naprawdę tak pani myśli?. — Nie „pani” — poprawiła ją Mukadder niemal z matczyną czułością. — Ile razy mam ci mówić? Dla mnie jesteś kimś więcej niż gościem. Jesteś moją jedyną synową. Te słowa zawisły w powietrzu jak pieczęć. Beyza poczuła, jak po jej ciele przebiega dreszcz satysfakcji. „Moja jedyna synowa”. Właśnie tego potrzebowała. Tego chciała usłyszeć od pierwszego dnia, gdy zaczęła walczyć o miejsce w rezydencji. Nie chodziło już tylko o Cihana, nie tylko o dumę, nie tylko o urażone ambicje. Chodziło o zwycięstwo. O uznanie. O to, by wszyscy musieli patrzeć, jak ona, Beyza, zostaje zaakceptowana tam, gdzie Hançer miała zostać odrzucona. Uśmiechnęła się delikatnie, niemal nieśmiało. — Nie wiem, czym zasłużyłam na taką dobroć. Mukadder pokręciła głową. — Nie dobroć. Sprawiedliwość. Ja tylko widzę prawdę. A prawda jest taka, że Cihan potrzebuje kobiety z naszego świata. Kobiety, która rozumie obowiązki, nazwisko, rodzinę. Nie kogoś, kto przynosi do tego domu zamieszanie i łzy.

Beyza miała już odpowiedzieć, gdy nagle z korytarza dobiegły kroki. Obie kobiety spojrzały w stronę wejścia do salonu. Po chwili pojawił się Cihan. Szedł spokojnie, lecz jego twarz była poważna, niemal chłodna. Nie było w nim lekkości człowieka, który wraca do rodzinnego salonu. Przeciwnie — wyglądał jak ktoś, kto wszedł na pole walki i z góry wie, że każda wypowiedziana tu fraza może stać się bronią. Obok niego szła Yonca. Rudowłosa kobieta starała się trzymać prosto, ale jej napięte ramiona i niespokojne spojrzenie zdradzały wszystko, czego nie chciała powiedzieć. W jej oczach była ostrożność, może nawet strach. Cihan wszedł pierwszy, Yonca zatrzymała się odrobinę za nim, jakby nie była pewna, czy ma prawo zbliżyć się bardziej.

Mukadder natychmiast przybrała łagodny uśmiech. — Yonco, przyszłaś. Dobrze, że jesteś. Naprawdę dziękujemy ci za to, co zrobiłaś. Yonca poruszyła ustami, ale przez sekundę nie wydobył się z nich żaden dźwięk. — Nie trzeba dziękować — odparła w końcu. — Zrobiłam to, co uznałam za konieczne. Cihan spojrzał na nią z boku. Jego twarz nie zdradzała wdzięczności. Była w nim podejrzliwość, może nawet dystans. Wypowiedział tylko krótko: — Takie rzeczy nazywa się dobrym uczynkiem. Ton był lakoniczny. Zbyt chłodny, by uznać to za pochwałę. Yonca poczuła, że serce bije jej mocniej. Cihan nie ufał łatwo. A gdy patrzył w taki sposób, człowiek miał wrażenie, że każde kłamstwo wcześniej czy później zacznie pękać pod ciężarem jego spojrzenia.

Beyza natychmiast wstała, jakby chciała rozładować napięcie. Podeszła do Yoncy z wyrazem wdzięczności na twarzy. — Naprawdę bardzo nam pomogłaś — powiedziała miękko. — Wiem, że to nie było łatwe. Musiałaś się natrudzić, musiałaś ryzykować, musiałaś znosić rzeczy, których nie powinnaś znosić. Nie zapomnę ci tego. Yonca spojrzała na nią ostrożnie. W słowach Beyzy było coś lepkiego, coś przesadnie słodkiego. Jak miód, który zakleja usta, zanim człowiek zdąży krzyknąć. Wiedziała, że ta wdzięczność nie jest czysta. Beyza nie dziękowała jej jak przyjaciółce. Dziękowała jej jak komuś, kto wykonał zadanie.

Mukadder zaśmiała się cicho. — Właśnie tak, moje drogie. Przyjaciół poznaje się w biedzie. Kiedy wszystko idzie dobrze, każdy potrafi się uśmiechać. Ale kiedy pojawia się burza, wtedy dopiero widać, kto naprawdę stoi po naszej stronie. Yonca poczuła, jak słowo „przyjaciel” wbija się w nią jak cierń. Przyjaciel? Czy ona była czyjąkolwiek przyjaciółką? A może tylko pionkiem przesuwanym po planszy przez ludzi silniejszych, bogatszych i bardziej bezwzględnych? — Skoro moja rola dobiegła końca — powiedziała, starając się, by głos jej nie drżał — to chyba czas na mnie. Beyza od razu zrobiła krok ku niej. — Już wychodzisz?. — Tak. Mam jeszcze kilka spraw. Mukadder skinęła głową z uprzejmym uśmiechem. — Oczywiście. Nie będziemy cię zatrzymywać. Ale pamiętaj, Yonco, ten dom nie zapomina ludzi, którzy okazali lojalność.

Cihan odprowadził Yoncę spojrzeniem. Nie powiedział nic. I właśnie to milczenie było dla niej najtrudniejsze do zniesienia. Czuła, jakby jego oczy zadawały pytania, na które nie znała bezpiecznych odpowiedzi. — Do widzenia — rzuciła cicho. — Do widzenia — odpowiedziała Beyza. Gdy Yonca wyszła z salonu, za jej plecami znów zamknęła się cisza. Ale nie była to już ta sama cisza. W niej zostało coś jeszcze — ślad strachu.

Na zewnątrz powietrze wydawało się chłodniejsze niż wcześniej. Yonca szła ścieżką prowadzącą ku bramie wyjazdowej posiadłości. Kamienne płyty cicho stukały pod jej butami. Wokół panował porządek tak doskonały, że aż nieludzki: przycięte krzewy, równo posadzone rośliny, wypolerowane lampy ogrodowe, żadnego przypadkowego liścia na drodze. Rezydencja wyglądała jak miejsce, w którym wszystko jest pod kontrolą. Ale Yonca wiedziała już, że to złudzenie. W tym domu kontrola nie oznaczała spokoju. Oznaczała władzę. Przyspieszyła kroku. Chciała jak najszybciej oddalić się od tych murów, od spojrzeń Mukadder, od słodkich słów Beyzy, od chłodnej podejrzliwości Cihana. Chciała odetchnąć. Chciała przez chwilę nie czuć, że każdy jej ruch jest obserwowany.

Wtedy zobaczyła samochód. Niebieski SUV stał niedaleko bramy, zaparkowany tak, jakby ktoś czekał tam od dawna. Przy aucie opierał się Nusret. Miał na twarzy ironiczny uśmiech, który nie sięgał oczu. Jego postawa była swobodna, niemal leniwa, ale Yonca od razu poczuła, jak ciało sztywnieje jej ze strachu. Nusret oderwał się od samochodu i powoli ruszył w jej stronę. — No proszę — powiedział z przesadną uprzejmością. — Nasza bohaterka wyszła. Twój prywatny szofer czeka na rozkazy. Yonca zatrzymała się. — Co pan tu robi?. — A jak myślisz?. — Nie umawialiśmy się. — Nie musimy się umawiać, Yonco. Nie jesteś kimś, kto dyktuje mi warunki. Jego głos w jednej chwili stracił ironię. Stał się twardy, niski i niebezpiecznie spokojny. Podszedł bliżej, tak blisko, że Yonca mimowolnie cofnęła się o pół kroku. — Wsiadaj do samochodu. — Nie — odpowiedziała odruchowo. — Nie pojadę z panem. Nusret uniósł brwi, jakby naprawdę rozbawiła go jej odwaga. — Nie?. — Muszę wracać do siebie. — Wrócisz, kiedy ja uznam, że możesz wrócić.

Yonca rozejrzała się nerwowo. Brama była niedaleko, ale nie na tyle blisko, by mogła po prostu uciec. Poza tym wiedziała, że z Nusretem nie wygrywa się krzykiem. On był człowiekiem, który potrafił zmienić każde miejsce w swoją prywatną salę przesłuchań. Nusret podniósł palec w ostrzegawczym geście. — Posłuchaj mnie bardzo uważnie. Wsiądziesz teraz do samochodu. Spokojnie. Bez scen. Bez lamentów. Bez tego twojego dramatycznego patrzenia na boki. Bo jeśli zaczniesz robić widowisko, jeśli choćby spróbujesz zwrócić na siebie uwagę, wciągnę cię do środka za włosy. I przysięgam, że nie obchodzi mnie, kto będzie patrzył. Yonca zbladła. — Nie może pan tak do mnie mówić. — Mogę — syknął. — I właśnie to robię. — Ja nie jestem pana własnością. — Nie. Ale nosisz coś, co jest dla mnie ważniejsze niż ty sama.

Te słowa uderzyły ją mocniej niż groźba. Zrozumiała natychmiast. Nie chodziło o nią. Nigdy nie chodziło o nią. Nusret patrzył na nią nie jak na kobietę, nie jak na osobę, lecz jak na naczynie. Jak na kogoś, kto przez przypadek stał się zbyt cenny, by pozwolić mu odejść. — Proszę… — wyszeptała. — Do samochodu. Nie miała siły walczyć. Nie tutaj. Nie teraz. Z rezygnacją opuściła głowę i ruszyła do auta. Otworzyła tylne drzwi, wsiadła i usiadła sztywno, trzymając torebkę na kolanach jak tarczę. Nusret zajął miejsce kierowcy. Przez chwilę patrzył na nią w lusterku. — Grzeczna dziewczyna — powiedział chłodno. Yonca odwróciła twarz do okna. Samochód ruszył.

Droga do mieszkania Nusreta wydawała się nieskończenie długa, choć w rzeczywistości nie trwała wiele czasu. Yonca przez całą trasę milczała. Każdy zakręt, każdy dźwięk silnika, każde krótkie spojrzenie Nusreta w lusterko pogłębiały jej niepokój. Wiedziała, że coś się zmieniło. Tylko nie wiedziała jeszcze, jak bardzo. Gdy weszli do mieszkania, pierwszą rzeczą, jaką poczuła, był chłód. Nie fizyczny, lecz emocjonalny. Miejsce było urządzone ze smakiem, drogo, lecz bez duszy. Wszystko stało tam, gdzie powinno. Żaden przedmiot nie zdradzał przypadku, żadna fotografia nie mówiła o cieple domu. To było mieszkanie człowieka, który bardziej wierzył w kontrolę niż w bliskość.

Yonca zatrzymała się przy wejściu. — Proszę przejść dalej — powiedział Nusret, zdejmując marynarkę. — Nie będę cię przecież trzymał w progu. — Dlaczego mnie pan tu przywiózł?. — Porozmawiamy. — O czym?. Nusret spojrzał na nią z chłodnym spokojem. — O przyszłości. Yonca nerwowo przełknęła ślinę. — Ja nie chcę żadnej rozmowy. Zrobiłam to, co pan chciał. Pomogłam Beyzie. W rezydencji wszystko wygląda tak, jak miało wyglądać. Cihan niczego nie podejrzewa. Naprawdę. Nie dałam mu żadnego powodu. — Uspokój się. — Jak mam się uspokoić, skoro pan groził mi przed bramą? — Gdybym naprawdę chciał cię skrzywdzić, Yonco, nie zaparzyłbym ci herbaty. Zamilkła, zdezorientowana. — Herbaty?. — Z lipy. Na nerwy. Nie możesz się tak trząść. To szkodzi ciąży. Powiedział to z taką rzeczowością, jakby mówił o delikatnym towarze, który należy chronić przed uszkodzeniem. Yonca poczuła mdłości. Nie wiedziała, czy z powodu strachu, czy obrzydzenia. — Nie trzeba — mruknęła. — Trzeba. Usiądź. Nie poprosił. Rozkazał. Yonca usiadła na kanapie, prostując plecy. Nusret zniknął w kuchni, ale jego głos nadal do niej docierał. — Chcesz cukier?. — Nie. — Miód?. — Nie. — Cytrynę?. Po krótkiej pauzie odpowiedziała: — Tak. Cytrynę. — Widzisz? Da się rozmawiać.

Yonca zacisnęła dłonie na torebce. Serce wciąż biło jej zbyt szybko. Musiała coś powiedzieć, musiała uprzedzić jego podejrzenia, zanim on sam zacznie je formułować. — Wiem, że jest pan zły — zaczęła nerwowo. — Ale naprawdę nie było tak źle. To, co zrobiłam, zrobiłam pod wpływem gniewu. Byłam zła, rozbita, zmęczona. Czułam, że wszyscy mną manipulują. Ale nie powiedziałam niczego, co mogłoby zniszczyć plan. Nusret nie odpowiedział. Słychać było tylko dźwięk łyżeczki uderzającej o szkło. — Cihan patrzył na mnie dziwnie — ciągnęła Yonca — ale on zawsze patrzy na ludzi tak, jakby chciał ich prześwietlić. To nic nie znaczy. Nie wie nic. A Beyza… Beyza już naprawdę dobrze się tam zadomowiła. Mukadder ją chroni. Traktuje ją jak córkę, jak synową. Powiedziała to przy mnie. „Moja jedyna synowa”. To znaczy, że wszystko działa.

Nusret wrócił z filiżanką. Postawił ją przed Yoncą. — Pij. Wzięła filiżankę ostrożnie, jakby napój mógł ją poparzyć bardziej niż wrzątek. Upiła mały łyk. Lipa była gorzka, cytryna kwaśna. Smak utkwił jej w gardle. Nusret usiadł naprzeciwko niej. Nie spieszył się. Przez chwilę tylko patrzył, pozwalając, by cisza zrobiła swoje. Yonca nie wytrzymała pierwsza. — Proszę powiedzieć, czego pan chce. Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech. — Sytuacja się zmieniła. — W jakim sensie?. — W takim, że musimy przestać udawać, iż jesteś tylko drobną częścią planu. Yonca zmarszczyła brwi. — Nie rozumiem. — Rozumiesz więcej, niż chcesz przyznać. Do tej pory myślałaś, że jesteś wykonawcą. Kimś, komu daje się zadanie, a potem odsuwa na bok. Ale los bywa zabawny. Czasami osoba, którą uważało się za narzędzie, nagle staje się kluczem do całych drzwi. — Ja nie chcę być żadnym kluczem. — To nie ma znaczenia. Ważne jest to, czym jesteś.

Yonca odstawiła filiżankę. — Pan mnie przeraża. — Niepotrzebnie. Przyszedł czas na nową umowę. — Jaką umowę?. Nusret splótł dłonie i pochylił się lekko do przodu. — Biznesową. Yonca zaśmiała się nerwowo. — Biznesową? Ja nie prowadzę z panem żadnego biznesu. — Oczywiście, że prowadzisz. Tylko dotąd nie rozumiałaś zasad. W wielkich firmach, Yonco, jeśli szef jest niezadowolony z pracownika, zwalnia go. Bez sentymentów. Bez łez. Bez wspominania dawnych zasług. Ale jeśli jest zadowolony… jeśli widzi, że pracownik jest skuteczny, odważny, elastyczny… i jeśli nie chce, by taki pracownik przeszedł do konkurencji, wtedy daje mu premię.

Yonca patrzyła na niego z rosnącym niepokojem. — Do czego pan zmierza?. — Do tego, że zasłużyłaś na premię. — Nie chcę pana pieniędzy. — Nie mówiłem o pieniądzach. — Więc o czym?. Nusret uśmiechnął się szerzej. — O zabezpieczeniu. W pokoju zrobiło się jeszcze ciszej. Yonca poczuła, jak zimno przechodzi jej po plecach. — Jakim zabezpieczeniu?. — Teraz to ty trzymasz stery. Nosisz w sobie coś, co może zmienić bardzo wiele. To daje ci siłę, ale też czyni cię podatną na cudze wpływy. A ja nie lubię, kiedy ważne sprawy pozostają poza moją kontrolą. — Nie jestem sprawą. — Dla siebie nie. Dla mnie tak.

Yonca wstała gwałtownie. — Nie będę tego słuchać. Nusret nawet nie drgnął. — Usiądź. — Nie. — Yonco. Wypowiedział jej imię tak spokojnie, że zabrzmiało to gorzej niż krzyk. Zamarła. Przez kilka sekund walczyła ze sobą, po czym powoli znów usiadła. — Czego pan ode mnie chce? — wyszeptała. Nusret odchylił się na oparcie fotela. — Masz w torebce dwa zdjęcia?. Yonca zamrugała, całkowicie zbita z tropu. — Co?. — Dwa zdjęcia. Aktualne. Takie, które można dołączyć do dokumentów. — Do jakich dokumentów? — Odpowiedz na pytanie. — Nie wiem… Chyba nie. Może mam jedno stare. Nie rozumiem, po co panu moje zdjęcia. Nusret patrzył na nią bez cienia emocji. — Do wniosku o zawarcie małżeństwa.

Yonca znieruchomiała. Przez kilka sekund nie potrafiła nawet oddychać. Słowa dotarły do niej z opóźnieniem, jakby ktoś wypowiedział je w obcym języku. Wniosek. Małżeństwo. Zdjęcia. Wszystko nagle ułożyło się w obraz tak absurdalny, tak przerażający, że jej umysł próbował go odrzucić. — Chwileczkę… — wydusiła w końcu. — Co?. Nusret nie zmienił wyrazu twarzy. — Słyszałaś. — Jaki ślub?. — Nasz. Yonca parsknęła nerwowym śmiechem, który natychmiast załamał się w gardle. — Pan chyba żartuje. — Nie mam zwyczaju żartować w sprawach, które dotyczą przyszłości mojego dziecka. — Pańskiego dziecka? — powtórzyła, cofając się na kanapie. — Pan oszalał. Nusret pochylił głowę. — Ostrożnie ze słowami. — Nie. Nie będę ostrożna. Pan mnie tu przywiózł groźbą, mówi pan o mnie jak o przedmiocie, a teraz oznajmia mi pan, że mam za pana wyjść? Jakby to była kolejna umowa, kolejny podpis, kolejna transakcja? — Bo właśnie tym jest małżeństwo, kiedy ludzie przestają udawać romantyków. To umowa. Zobowiązanie. Struktura. Ochrona interesów. — Ja nie jestem pańskim interesem!. — Ale dziecko jest.

Yonca wstała ponownie. Tym razem była blada, ale w jej oczach pojawił się gniew. — Nie wyjdę za pana. Nigdy. Słyszy pan? Nigdy. Nusret również wstał, powoli. Nie musiał podnosić głosu. Sama jego obecność wystarczyła, by pokój stał się zbyt mały. — „Nigdy” to słowo, którego ludzie używają, kiedy jeszcze nie poznali wszystkich okoliczności. — Nie ma takich okoliczności. — Są. — Nie. — Yonco, zastanów się. Sama mówiłaś, że jesteś zmęczona, że wszyscy tobą manipulują, że nie masz nikogo. Jeśli zostaniesz sama, co zrobisz? Pójdziesz do Cihana? Do Beyzy? Do Mukadder? Myślisz, że oni przyjmą cię z otwartymi ramionami, kiedy przestaniesz być użyteczna? Myślisz, że ktokolwiek w tej historii przejmie się twoimi łzami?

Yonca zamilkła. Te pytania bolały, bo dotykały prawdy. Nusret zrobił krok bliżej. — Ja przynajmniej mówię ci szczerze, czego chcę. — Chce pan kontroli. — Chcę porządku. — Chce pan zamknąć mnie w klatce. — Chcę dać dziecku nazwisko. — Ono jeszcze się nawet nie urodziło!. — Tym bardziej trzeba działać teraz. Yonca potrząsnęła głową. — To chore. — Nie. Chore jest pozostawienie przyszłości przypadkowi. Chore jest wierzyć, że ludzie tacy jak Cihan czy Mukadder pozwolą ci spokojnie żyć, kiedy uznają, że wiesz za dużo. Chore jest myśleć, że Beyza będzie cię chronić, gdy tylko przestaniesz być jej potrzebna.

Beyza. Imię zabrzmiało jak zimny dzwon. Yonca spuściła wzrok. Nusret zauważył to natychmiast. — Widzisz? Rozumiesz. — Rozumiem tylko, że wszyscy chcecie mnie wykorzystać. — Różnica polega na tym, że ja oferuję ci miejsce przy stole. — Jako żona?. — Jako matka mojego dziecka. Yonca spojrzała na niego z niedowierzaniem. — A ja? Kim mam być jako ja?. Nusret milczał przez moment. To milczenie było odpowiedzią okrutniejszą niż jakiekolwiek słowa. Yonca roześmiała się gorzko. — Nawet pan nie potrafi odpowiedzieć. — Nie czas na sentymenty. — Dla pana nigdy nie ma czasu na sentymenty. Jest tylko kontrola, nazwisko, interes, dziecko, plan. A gdzie w tym wszystkim człowiek? Gdzie ja jestem?.

Nusret podszedł do stolika, wziął filiżankę i spojrzał na parującą herbatę. — Człowiek, który chce przetrwać, musi czasem przestać zadawać takie pytania. — Nie chcę przetrwać za wszelką cenę. — Jeszcze zmienisz zdanie. Yonca oddychała szybko. Czuła, że pokój wiruje wokół niej. Propozycja Nusreta była nie tylko szokująca. Była pułapką, której ściany nagle wyrosły wokół niej z każdej strony. Jeśli odmówi, stanie przeciwko niemu. Jeśli przyjmie, straci siebie. A jeśli spróbuje uciec, czy ktokolwiek jej pomoże?

— Proszę mnie wypuścić — powiedziała cicho. — Drzwi nie są zamknięte. Spojrzała w stronę wyjścia. To brzmiało jak wolność, ale nią nie było. Nusret wiedział, że strach potrafi skuteczniej zamknąć człowieka niż klucz. — Nie zrobię tego — powtórzyła, tym razem ciszej. — Dobrze — powiedział spokojnie. — Dzisiaj jeszcze nie musisz odpowiadać. Yonca spojrzała na niego z niedowierzaniem. — Jak to „dzisiaj”?. — Daję ci czas. Niewiele, ale wystarczająco, żebyś zrozumiała, co jest dla ciebie najlepsze. — A jeśli nie zrozumiem?. Nusret uśmiechnął się chłodno. — Wtedy pomogę ci zrozumieć.

Te słowa zamknęły rozmowę jak zatrzaśnięcie żelaznych drzwi. Yonca stała pośrodku mieszkania, z twarzą pobladłą, oczami pełnymi paniki i sercem bijącym tak mocno, jakby chciało wyrwać się z piersi. Jeszcze przed chwilą myślała, że jest tylko uczestniczką cudzej intrygi. Teraz zrozumiała, że stała się jej centrum. Nusret patrzył na nią bez pośpiechu, jak człowiek, który już dawno podjął decyzję i tylko czeka, aż świat dostosuje się do jego woli.

A Yonca, zdezorientowana, przerażona i uwięziona między własnym strachem a cudzą ambicją, zdołała wyszeptać tylko jedno: — Jaki ślub…?. Jej pytanie zawisło w powietrzu, lecz odpowiedź była już obecna w spojrzeniu Nusreta. To nie miała być prośba. To miał być wyrok.