nie słyszałaś tego ode mnie.
— Co takiego? — Pelin spogląda na nią z niepokojem.
— Złapali Poyraza — szepcze Cansel. — Jest w rękach twojego brata. Tak jak Nana.
Twarz Pelin momentalnie traci kolor.
— Poyraz… — wyszeptuje. — O Boże, nie mogę tu siedzieć! — Zrywa się gwałtownie z kanapy. — Nie mogę pozwolić, żeby mój brat zrobił mu krzywdę. Muszę iść. Natychmiast!
Zaczyna nerwowo chodzić po pokoju, rozglądając się w panice. Drżącymi palcami przygryza skórki przy paznokciach.
— Nie mogę tu zostać… nie mogę… — powtarza, coraz bardziej roztrzęsiona.
Cansel obserwuje ją w milczeniu, z cieniem satysfakcji w spojrzeniu. Chaos właśnie zaczął działać.
Poyraz i Nana kradną samochód Atakana i uciekają nim. Jadą przez kilka kilometrów, aż nagle silnik dławi się, szarpie i w końcu milknie. Auto staje na środku wąskiej, wewnętrznej drogi, otoczonej pustką i ciemniejącym horyzontem. Cisza jest niemal ogłuszająca.
— Nie… — Poyraz uderza dłonią w kierownicę i próbuje ponownie uruchomić silnik, ale bez skutku.
Są pośrodku niczego. Daleko od miasta, daleko od pomocy. A czasu mają coraz mniej — oboje wiedzą, że ludzie Atakana wkrótce ruszą ich tropem.
Poyraz wysiada i otwiera drzwi po stronie Nany. Dziewczyna ledwo trzyma się na nogach. Jej twarz jest blada, oczy ma matowe, a oddech płytki. Od chwili porwania nie jadła, nie spała, była wystawiona na strach i ból.
— Poyraz… — szepcze, chwytając się drzwi, by nie upaść. — Zostaw mnie. Ja… tylko cię spowalniam. Schowam się gdzieś, a ty uciekaj. Jeśli mnie znajdą… przynajmniej ty będziesz bezpieczny.
Poyraz kuca przed nią i unosi jej twarz, zmuszając ją, by spojrzała mu w oczy.
— Czy kiedykolwiek cię zostawiłem? — pyta cicho, ale stanowczo. — Spójrz na mnie. Zawsze szliśmy razem. Przez ogień, przez strach, przez wszystko. I dalej tak będzie.
Nana kręci głową. Łzy napływają jej do oczu.
— Nie dam rady… będę dla ciebie ciężarem…
— Nigdy nie byłaś i nigdy nie będziesz ciężarem — przerywa jej. — Jesteś moją siłą.
Odwraca się do niej plecami i lekko ugina kolana.
— Wskakuj. Trzymaj się mocno.
Przez chwilę waha się, ale w końcu obejmuje go słabymi ramionami i opiera głowę na jego plecach. Poyraz wstaje, jakby niósł coś bezcennego, i bez chwili wahania skręca z drogi w wąską, leśną ścieżkę.
Z determinacją rusza przed siebie, niosąc Nanę na plecach, z sercem bijącym jednym rytmem:
Uciekniemy. Razem. Albo wcale.
Atakan odzyskuje przytomność, gdy jego człowiek potrząsa nim gwałtownie. Już po pierwszych słowach rozumie, co się stało. Na jego twarzy natychmiast pojawia się wściekłość.
— Uciekli?! — warczy.
Nie traci ani sekundy. Zrywa się na równe nogi i bez wahania wysyła swojego człowieka w pościg za Poyrazem i Naną.
Kopie z całej siły w krzesło, do którego jeszcze niedawno była przywiązana Nana. Drewno przesuwa się po betonowej posadzce z głośnym trzaskiem.
Właśnie wtedy jego telefon zaczyna wibrować. Spojrzenie na ekran sprawia, że jego brwi unoszą się w zaskoczeniu.
Pelin.
— No proszę… — mruczy, odbierając.
— Wiem, że trzymasz Poyraza i Nanę — mówi Pelin bez wstępów. Jej głos jest napięty, ale zaskakująco stanowczy. — Właśnie uciekłam z bezpiecznego domu. To nie jest pułapka.
Atakan parska krótkim, drwiącym śmiechem.
— Pelin, co ty wygadujesz? Znowu masz załamanie? Przestań robić z siebie ofiarę.
— Nie! — przerywa mu gwałtownie. — Tym razem mówię serio. Nie udaję. Chcę się dogadać. Chcę, żeby Poyraz wrócił. Możemy to rozwiązać między sobą. Bez policji i bez krwi. Spotkajmy się i ustalmy warunki.
W oczach Atakana pojawia się zimny, niebezpieczny błysk. Przez chwilę milczy, ważąc jej słowa. Potem uśmiecha się powoli, jak drapieżnik, który wyczuł słabość ofiary.
— Dobrze — mówi cicho. — Przyjedź pod adres, który ci wyślę.
— Nie — odpowiada Pelin bez wahania. — Spotkamy się w parku, przy którym jest komisariat.
Atakan zaciska szczękę. Jego głos twardnieje.
— Nie jesteś w pozycji, by stawiać mi warunki. — Robi krok w bok, jakby spacerował po magazynie. — Przyjdziesz tam, gdzie ci każę. Masz godzinę. Weź taksówkę. I pozbądź się telefonu.
— Co? — Pelin wstrzymuje oddech.
— Jeśli mam uwierzyć, że to nie pułapka, nie możesz mieć przy sobie telefonu — ciągnie spokojnie, niemal łagodnie. — Zostaw go. Albo wyrzuć. Inaczej nie ma spotkania.
Po drugiej stronie zapada cisza. Długa. Napięta.
— Dobrze — mówi w końcu Pelin cicho. — Będzie tak, jak powiedziałeś.
Rozłącza się.
Atakan opuszcza telefon i przez chwilę patrzy w pustą przestrzeń przed sobą. Potem na jego twarzy pojawia się powolny, triumfalny uśmiech.
Sinan siedzi w zaparkowanym samochodzie, w cieniu drzew naprzeciwko kamienicy, w której mieszka siostra Turguta. Uważnie obserwuje wejście, licząc, że mężczyzna w końcu się pojawi. Choć jego wzrok co chwilę wraca do drzwi budynku, myślami jest zupełnie gdzie indziej — przy Aynur. Jej twarz, głos, strach i nadzieja splatają się w jego głowie, nie dając mu spokoju.
Nagle jego uwagę przyciąga głos Ibrahima, który przechodzi kilka metrów dalej, trzymając telefon przy uchu. Sinan mimowolnie wytęża słuch.
— Kirpi, Kara prawie mnie pobiła — mówi Ibrahim półgłosem, wyraźnie wzburzony. — Kazała mi wysiąść z samochodu, bo chciała porozmawiać przez telefon na osobności. Myślała, że się oddaliłem, ale tylko stanąłem z tyłu i wszystko słyszałem.
Sinan marszczy brwi.
— I co? — dopytuje Kirpi po drugiej stronie.
— Rozmawiała z Aynur. Była przeszczęśliwa. Wiesz dlaczego? Bo pan prokurator kupił dla nich bilety lotnicze.
Sinan prostuje się gwałtownie w fotelu.
— Bilety lotnicze? — powtarza Kirpi z niedowierzaniem.
— Tak, ale to jeszcze nic — ciągnie Ibrahim, coraz bardziej przejęty. — Pan Sinan powiedział jej, że ją kocha. Kirpi, ja byłem w takim szoku, a jednocześnie strasznie się ucieszyłem. Tylko że obiecałem Karze, że nikomu nie pisnę słowa. Nikomu, rozumiesz? Gdyby się dowiedziała, zabiłaby mnie bez wahania.
Sinan czuje, jak serce zaczyna mu bić szybciej. Zastyga w bezruchu, jakby ktoś usunął mu grunt spod nóg.
On wyznał Aynur miłość szeptem, przekonany, że śpi. Każde słowo wypowiedział wtedy z drżeniem, bez oczekiwań, bez odwagi spojrzenia jej w oczy.
A jednak… nie spała.
Słyszała wszystko.
