Jedną dłonią ściskała ją za ramię, drugą boleśnie zaciskała na jej włosach, zmuszając ją, by patrzyła jej prosto w oczy. Beyza wiła się z bólu i upokorzenia, ale tym razem nie miała nad nią przewagi.
Nie mogła już zastraszyć Sinem jednym spojrzeniem.
Nie mogła jej złamać kilkoma jadowitymi słowami.
Role odwróciły się nagle i boleśnie.
— Milczałam przez cały ten czas nie dlatego, że byłam głupia — powiedziała Sinem niskim głosem, drżącym od gniewu. — I nie dlatego, że tak bardzo się ciebie bałam.
Nachyliła się nad nią jeszcze niżej.
Jej twarz była blada, ale oczy płonęły furią.
— Milczałam, bo nie wiedziałam, co powiedzieć Cihanowi. Nie chciałam, żeby stracił nad sobą panowanie. Nie chciałam, żeby przez ciebie zrobił coś, czego później nie dałoby się już cofnąć.
Beyza zacisnęła zęby, próbując ukryć ból.
Sinem jednak nie zamierzała się wycofać.
— Ale teraz posłuchaj mnie bardzo uważnie — wycedziła. — Jeśli dziś wieczorem przez ciebie stracę córkę, ty stracisz Cihana. I przysięgam, że nie zawaham się ani przez sekundę.
Beyza próbowała odzyskać dawną pewność siebie.
— To puste groźby — wysyczała. — Powiem Cihanowi, że rezydencja była prezentem od cioci. Zresztą jesteśmy małżeństwem. Czy naprawdę ma znaczenie, czyje nazwisko widnieje na akcie własności?
Na ustach Sinem pojawił się gorzki uśmiech.
Nie było w nim ani odrobiny radości.
— Małżeństwem? — powtórzyła cicho. — Naprawdę chcesz rozmawiać właśnie o tym?
Mocniej szarpnęła jej włosy.
Beyza jęknęła z bólu.
— Skoro jesteście takim szczęśliwym małżeństwem, dlaczego nadal nie śpicie w jednym łóżku? — zapytała Sinem chłodno. — Dlaczego Cihan patrzy na ciebie tak, jakbyś była obcą kobietą?
Beyza zamarła.
— Dlaczego za każdym razem, gdy pojawia się Hancer, tracisz nad sobą kontrolę?
Sinem patrzyła na nią bez litości.
Każde słowo trafiało dokładnie tam, gdzie miało zaboleć.
— Mówisz, że nazwisko na akcie własności nie ma znaczenia. Dobrze. Powiedz to samo w dniu, w którym Cihan od ciebie odejdzie. Zobaczymy wtedy, czy nadal będziesz taka pewna siebie.
Przez kilka sekund w pokoju słychać było tylko urywany oddech Beyzy.
Jej twarz płonęła gniewem, ale w oczach pojawił się cień lęku.
Sinem pochyliła się nad nią jeszcze raz.
— Zamiast tracić czas na mnie, lepiej zastanów się, jak rozliczysz się z Hancer — powiedziała lodowato. — Bo to nie ja jestem twoim największym problemem. I doskonale o tym wiesz.
Po tych słowach puściła ją gwałtownie i odepchnęła na materac.
Beyza opadła na łóżko, oszołomiona i upokorzona. Przez chwilę leżała nieruchomo, jakby nie potrafiła uwierzyć, że to właśnie Sinem odważyła się potraktować ją w taki sposób.
Sinem wyprostowała się powoli.
Potem wskazała drzwi.
— A teraz wyjdź.
Beyza uniosła głowę.
W jej oczach płonęła nienawiść, ale po raz pierwszy nie odpowiedziała od razu.
— Słyszałaś mnie — powiedziała Sinem twardo. — Wyjdź. I nigdy więcej nie wchodź do mojego pokoju bez pukania.
Beyza podniosła się z łóżka.
Drżącymi dłońmi poprawiła potargane włosy, wygładziła żakiet i próbowała zebrać resztki godności. Nie powiedziała ani słowa.
Nie dlatego, że nie chciała.
Tym razem po prostu nie miała już czym uderzyć.
Ruszyła do drzwi, czując, jak wściekłość pali ją od środka.
Została pokonana przez kobietę, którą przez lata lekceważyła.
Przez cichą, ustępliwą Sinem, którą uważała za zbyt słabą, by kiedykolwiek mogła jej się przeciwstawić.
Ale teraz wiedziała już jedno.
Sinem miała w ręku broń.
I jeśli Beyza posunie się choć o krok za daleko, ta broń zostanie użyta bez wahania.
Bo Sinem mogła długo milczeć.
Mogła znosić upokorzenia.
Mogła pozwalać, by inni myśleli, że jest bezbronna.
Ale gdy ktoś zagroził jej córce, przestała być kobietą, którą można było zastraszyć.
Stała się kimś, kogo Beyza naprawdę powinna się bać.
