“Wkrótce odwiedziła ją Mukadder. Przyniosła kremowy kocyk z niebieską lamówką, który zachowała jeszcze z czasów, gdy Cihan był mały. Zleciła jego naprawienie, ponieważ chciała, aby wnuk otrzymał coś wyjątkowego. Przy okazji ponownie zaproponowała Hanser prywatną klinikę, w której od rana czekał już przygotowany pokój. Zapewniała, że wszystko zostało zorganizowane i że synowa będzie mogła odpocząć bez niepotrzebnego zamieszania.
Hanser nie przyjęła jednak tej propozycji. td4729 Wyraźnie powiedziała, że zamierza pozostać przy szpitalu, w którym odbywała wcześniejsze wizyty. Jeżeli sytuacja się zmieni, zaufa personelowi medycznemu i pojedzie tam, gdzie zostanie jej wskazane. Przekazała Mukadder kartkę z numerami kontaktowymi i poprosiła, aby Cihan wiedział, pod jaki adres powinien się udać. Teściowa słyszała jej słowa, ale najwyraźniej nie zamierzała zrezygnować z własnego planu.
Tymczasem Cihan dotarł do placówki, w której czekał na niego Gurur. Chłopiec z radością zobaczył naprawiony samochodzik. Razem próbowali zbudować garaż z drewnianych klocków, a zabawka w końcu przejechała przez przygotowaną trasę. Cihan był szczęśliwy, że może poświęcić synowi czas, którego tak często brakowało mu w przeszłości.
Wtedy jednak pogoda gwałtownie się pogorszyła. Ulice zaczęła zalewać woda, a przejazdy zamykano jeden po drugim. Cihan otrzymał wiadomość rzekomo wysłaną przez Hanser. Wynikało z niej, że kobieta postanowiła rodzić w prywatnej klinice, a on nie powinien do niej dzwonić, ponieważ wszystko zostało już uzgodnione z Mukadder.
Treść wiadomości od razu wzbudziła jego niepokój. Hanser wcześniej wyraźnie mówiła, że sama skontaktuje się z nim, jeśli będzie potrzebowała pomocy. Tym razem jednak prosiła, by nie próbował się z nią porozumiewać. Cihan nie wiedział, co o tym myśleć, ale postanowił natychmiast ruszyć pod wskazany adres.
Nie było mu łatwo opuścić Gurura. Chłopiec trzymał go za rękaw i nie chciał rozstawać się z ojcem. Cihan usiadł więc jeszcze na chwilę, obiecał, że dotrzyma kolejnego terminu spotkania, i pozwolił synowi zatrzymać samochodzik. W tym momencie pojawiła się Beyza. Kiedy dowiedziała się, dokąd Cihan zamierza jechać, wspomniała, że Mukadder już wcześniej organizowała przejazd do tej samej kliniki. Cihan zaczął rozumieć, że za wiadomością mogą kryć się działania jego matki.
Beyza zaoferowała, że zostanie z Gururem razem z opiekunką. Nie chciała, by chłopiec został sam, gdy jego ojciec będzie próbował dotrzeć do Hanser. Cihan docenił jej pomoc i wyruszył w drogę. Nie wiedział jeszcze, że prawdziwy adres znajduje się zupełnie gdzie indziej.
W tym samym czasie Hanser próbowała dotrzeć do wybranego przez siebie szpitala. Deria i Cemil mieli pomóc jej w transporcie, ale ulewa skutecznie utrudniała poruszanie się po mieście. Kiedy Mukadder przyjechała do domu, Hanser jasno poinformowała ją, dokąd chce jechać. Poprosiła również, aby teściowa przekazała Cihanowi wiadomość i zachęciła go do telefonu.
Gdy Hanser wyszła na chwilę do kuchni po kartkę z adresem, Mukadder sięgnęła po jej telefon. Otworzyła rozmowę z synem i zamiast przekazać mu właściwe informacje, wysłała adres prywatnej kliniki. Dopisała również, że Hanser wszystko uzgodniła i nie chce teraz rozmawiać. W ten sposób sprawiła, że Cihan ruszył w przeciwnym kierunku, niż powinien.
Mukadder przekonywała samą siebie, że jeśli syn znajdzie się w klinice, łatwiej będzie jej nakłonić Hanser do zmiany decyzji. Nie pomyślała jednak, jak wielki niepokój wywoła u kobiety, która lada chwila miała urodzić dziecko. Jej plan zaczął się rozpadać, gdy samochód utknął przy zalanym przejeździe. Kierowca nie mógł kontynuować jazdy, a telefon Hanser, wyjęty z bagażu, zamókł i przestał działać.
Na szczęście niedaleko znajdowała się piekarnia prowadzona przez Hatis. Kobieta rozpoznała Hanser i natychmiast zaprosiła ją do środka. Zapewniła ciepłe miejsce, krzesło oraz możliwość skontaktowania się ze szpitalem. Hanser sama porozmawiała z personelem i wyjaśniła, czego potrzebuje. Mukadder stała obok, coraz bardziej świadoma, że jej decyzja mogła doprowadzić do poważnego problemu.
Wkrótce Hanser dowiedziała się, że Cihan może znajdować się w prywatnej klinice. Zapytała teściową wprost, jaki adres mu przekazała. Mukadder początkowo milczała, ale nie mogła już dłużej ukrywać prawdy. Hanser zrozumiała, że wiadomość, która tak zaniepokoiła jej męża, została wysłana bez jej wiedzy.
Cihan tymczasem dotarł do kliniki i zastał tam pusty pokój. Na łóżku leżała świeża pościel, a na krześle czekała koperta z nazwiskiem rodziny Develoglu. td4729 Nie było jednak Hanser. Recepcjonistka potwierdziła, że pokój zarezerwowano rano, ale żadna pacjentka jeszcze się nie zgłosiła. Dopiero telefon od Hatis pozwolił mu zrozumieć, że jego żona znajduje się w piekarni po drugiej stronie miasta.
Kiedy usłyszał głos Hanser, przestał myśleć o tym, jak szybko pokona drogę. Najważniejsze było to, by dowiedzieć się, czy wszystko z nią w porządku. Kobieta poprosiła go, aby opowiedział o spotkaniu z Gururem. Chciała usłyszeć, jak chłopiec bawił się naprawionym samochodzikiem i jak w końcu udało mu się przejechać przez zbudowany garaż. Ta zwyczajna historia pozwoliła jej choć na chwilę zapomnieć o strachu.
Cihan obiecał, że zadzwoni jeszcze przed wyruszeniem w drogę. Następnie poprosił matkę, by sama wyjaśniła, co zrobiła. Mukadder musiała w końcu przyznać, że to ona wysłała wiadomość z telefonu Hanser. Wiedziała, że synowa prosiła jedynie o telefon, a zdanie o zakazie kontaktu dopisała samodzielnie. Cihan był rozczarowany i nie próbował ukrywać, że matka przekroczyła granicę, której nie powinna była przekraczać.
Mukadder zaproponowała, że ponownie skontaktuje się z kliniką, ale Cihan nie chciał już słyszeć o żadnych zmianach. Poprosił ją, by wróciła do Hanser i dopilnowała, żeby miała wszystko, czego potrzebuje. Tym razem nie zamierzał pozwolić, by ktoś inny decydował za jego żonę.
Do piekarni udało się również dotrzeć Derii i Cemilowi. Drogi wciąż były częściowo zablokowane, dlatego musieli czekać na możliwość przejazdu. Cemil chciał natychmiast zobaczyć siostrę, ale Hanser poprosiła, by na razie pozostali w samochodzie. Zamiast tego zapytała, czy Deria nadal ma zapasowe skarpetki spakowane do torby. Nawet w tak trudnej chwili potrafiła wrócić myślami do drobiazgów, które przygotowywała na narodziny dziecka. Cemil przekazał jej przez Hatis, że nie musi już nikogo uspokajać i że wszyscy czekają, aż bezpiecznie dotrze do szpitala.
W końcu udało się zorganizować pomoc. Personel zdecydował, że Hanser zostanie przewieziona do szpitala, do którego można było dotrzeć od strony otwartej ulicy. Kobieta poprosiła, by Hatis zapisała właściwy adres i przekazała go Cihanowi. Zwróciła się również do Mukadder. Powiedziała, że chciałaby, aby teściowa przyjechała za nią, jeśli będzie miała taką możliwość. Nie obiecywała jednak, że od razu będzie chciała jej towarzystwa. To Hanser miała zdecydować, kogo wpuści do siebie.
Mukadder nie próbowała już narzucać swojej obecności. td4729 Kiedy spotkała Derię i Cemila, sama przyznała, że wysłała Cihana pod niewłaściwy adres. Deria była oburzona, ale w tamtej chwili najważniejsze było bezpieczne dotarcie Hanser do szpitala. Wszyscy skupili się więc na pomocy, a nie na kolejnej kłótni.
Cihan otrzymał wreszcie prawidłowy adres i ruszył w drogę. Zanim jednak wsiadł do samochodu, zadzwonił do Gurura. Chłopiec nadal bawił się drewnianym autem i chciał wiedzieć, czy ojciec pamięta o obiecanym garażu. Cihan nie chciał składać obietnic, których nie był pewien, dlatego powiedział, że rano sam potwierdzi godzinę kolejnego spotkania. Gurur opowiedział mu jeszcze o samochodziku, który trzymał przy sobie, a ojciec wysłuchał go do końca.
Później Cihan zadzwonił do Hanser, zgodnie z obietnicą. Dowiedział się, że pomoc jest już w drodze. Poprosił ją, by nie martwiła się jego podróżą i by spokojnie czekała na personel. Hanser również chciała, żeby dotarł bezpiecznie. Nie potrzebowała już wielkich zapewnień. Chciała po prostu wiedzieć, że tym razem nikt nie zmieni jej planów bez pytania.
W szpitalu Hanser jeszcze raz wyjaśniła personelowi, kogo chce widzieć i kiedy. Na razie poprosiła, by nikt nie wchodził do środka bez jej zgody. Nawet Mukadder musiała poczekać na korytarzu. Gdy kobieta w końcu dotarła na miejsce, usiadła z mokrym płaszczem synowej na kolanach. Niedługo później pojawił się Cihan.
Nie ruszył od razu w stronę drzwi. Najpierw zapytał matkę, czy rzeczywiście powtarza dokładnie słowa Hanser. Chciał mieć pewność, że tym razem nikt nie przekręca jej decyzji. Mukadder potwierdziła, że synowa nie życzy sobie na razie odwiedzin. Cihan uszanował tę prośbę, choć z całego serca pragnął być przy niej.
Na korytarzu usiadł obok matki. Zapytał ją ponownie, kiedy wysłała fałszywą wiadomość. Próbował zrozumieć, ile czasu stracili przez jej ingerencję i czy mógł być przy Hanser wcześniej. Mukadder nie potrafiła znaleźć usprawiedliwienia. Cihan powiedział w końcu, że jego żona mogła poprosić go nawet o pozostanie za drzwiami. Uszanowałby jej wolę. Chciał tylko, by mogła sama powiedzieć mu, czego potrzebuje.
Po pewnym czasie drzwi się otworzyły. Personel przekazał Cihanowi, że Hanser chce go zobaczyć. Mężczyzna natychmiast wstał i wszedł do środka. Hanser leżała z głową zwróconą w stronę okna. Gdy rozpoznała jego kroki, wyciągnęła rękę. Cihan podszedł i delikatnie ją ujął.
Kobieta przyznała, że chciała usłyszeć jego głos znacznie wcześniej. Cihan odpowiedział, że już rozumie, jak bardzo zawiódł ją cały zamęt związany z wiadomością. Hanser nie chciała jednak teraz wracać do kłótni. Poprosiła, by po prostu został przy niej, dokładnie po tej stronie łóżka, którą mu wskazała.
td4729 Przez chwilę rozmawiali o Gururze i jego drewnianym samochodziku. Cihan ponownie opowiedział, jak zabawka skręciła przy nodze stołu, a potem dzięki poprawionemu garażowi przejechała całą trasę. Hanser słuchała go z uśmiechem. Zwyczajna opowieść o ich starszym synu stała się dla nich obojga czymś znacznie ważniejszym niż wszystkie słowa, które mogliby teraz wypowiedzieć.
Wkrótce Hanser poprosiła Cihana, by przekazał rodzinie, że dziecko już się urodziło. Chciała, aby Cemil i Deria mogli się uspokoić, a Mukadder dowiedziała się o wszystkim bezpośrednio od niego. Jednocześnie zaznaczyła, że odwiedziny odbędą się dopiero rano. Cihan nie zamierzał z tym dyskutować.
Na korytarzu Deria nie potrafiła ukryć łez, kiedy usłyszała, że z Hanser i dzieckiem wszystko w porządku. Cemil odwrócił się, by ukryć wzruszenie. Mukadder zapytała tylko, kiedy będzie mogła zobaczyć wnuka. Gdy usłyszała, że najwcześniej następnego ranka, nie nalegała. Po raz pierwszy tej nocy sama zaproponowała, by wszyscy wrócili do domu i pozwolili Hanser odpocząć.
W środku Cihan wciąż był przy żonie. Kiedy Hanser wzięła noworodka na ręce, wypowiedziała jego imię tak cicho, że mężczyzna musiał się pochylić. Chłopiec otrzymał imię Efehan. Cihan patrzył na maleństwo z ogromnym wzruszeniem. Gdy małe paluszki zacisnęły się na jego kciuku, zabrakło mu słów. Przysunął krzesło bliżej łóżka, aby móc być jak najbliżej żony i nowo narodzonego syna.
Następnego ranka Cihan zadzwonił do Gurura i przekazał mu najważniejszą wiadomość. Hanser urodziła chłopca, a jego młodszy brat ma na imię Efehan. Gurur próbował powtórzyć nowe imię, choć początkowo gubił jedną z sylab. Wkrótce zaczął zastanawiać się, czy maluch ma już własny samochód. Ojciec odpowiedział, że na razie ma przede wszystkim małe skarpetki, które przygotowali dla niego wujek i ciocia.
Gurur szybko znalazł rozwiązanie. Kiedy Efehan podrośnie, obaj będą mogli zbudować drugi garaż obok pierwszego. Ta dziecięca obietnica rozczuliła Cihana. Chłopiec nie traktował narodzin brata jak powodu do zazdrości, lecz od razu zaczął wyobrażać sobie wspólne zabawy.
W kolejnych dniach rodzina powoli wracała do codzienności. Beyza pomogła Gururo przygotować miejsce na drugi garaż, a Cihan dotrzymał obietnicy i odwiedził syna. Podziękował Beyzie za to, że tamtej nocy pomogła mu rozstać się z chłopcem bez pozostawiania go z kolejnymi niewiadomymi. td4729 Ona odpowiedziała, że właśnie to chciałaby zapamiętać z tamtego wieczoru.
Mukadder po kilku dniach wróciła do piekarni Hatis po kremowy kocyk. Kobieta wysuszyła go i starannie złożyła, pozostawiając niebieską lamówkę na wierzchu. Mukadder chciała zapłacić za wszystko, co wydarzyło się tamtej nocy, ale Hatis nie oczekiwała pieniędzy. Zamiast tego zaproponowała jej chleb. Mukadder podziękowała jej przede wszystkim za to, że podała telefon Hanser bezpośrednio i pozwoliła jej samej rozmawiać z rodziną oraz szpitalem.
Najważniejsza rozmowa miała jednak dopiero nadejść. Kiedy Hanser wróciła z Efehanem do domu, Cihan przyniósł kopertę z prywatnej kliniki. W środku znajdowało się potwierdzenie rezerwacji oraz formularz, w którym Mukadder wpisała siebie jako osobę towarzyszącą. Hanser przeczytała dokument i postanowiła oddać go teściowej osobiście.
Mukadder przyszła następnego dnia z chlebem i kocykiem. Zanim odłożyła przyniesione rzeczy, zapytała Hanser, gdzie może je położyć. Nie próbowała już sama decydować, co będzie najlepsze. Kiedy otrzymała formularz, musiała jeszcze raz spojrzeć na własne nazwisko i przyznać, że popełniła poważny błąd.
Powiedziała, że mogła poczekać na odpowiedź Hanser, zamiast rezerwować pokój i narzucać jej własny plan. Mogła również od razu przekazać Cihanowi prawdziwy adres. Nawet w piekarni miała jeszcze okazję wyjaśnić wszystko, zanim synowa musiała sama odkryć prawdę. Tym razem nie szukała wymówek. Po prostu przeprosiła.
Hanser przyjęła przeprosiny, ale jasno zaznaczyła, że będzie potrzebowała czasu, zanim ponownie zaufa Mukadder w tak ważnych sprawach. Nie chciała, by teściowa bez pytania sięgała po jej telefon lub podejmowała decyzje dotyczące jej i dziecka. Mukadder skinęła głową. Zrozumiała, że samo przygotowanie wszystkiego nie daje jej prawa do decydowania za inną osobę.
Gdy Efehan poruszył się w kołysce, td4729 Mukadder odruchowo spojrzała w jego stronę. Chciała podejść, ale pozostała na miejscu. Dopiero kiedy Hanser sama podniosła dziecko i poprosiła ją o podanie kocyka, teściowa mogła pomóc. Podała kremowe okrycie z niebieską lamówką, a Hanser otuliła nim syna.
Wkrótce przy stole zasiedli wszyscy najbliżsi. Cihan przyniósł pokrojony chleb, Gurur pojawił się z drewnianym samochodzikiem i od razu zapytał, czy może zbudować garaż dla siebie i młodszego brata. Hanser podała mu dwa drewniane klocki. Kiedy Cihan chciał dołożyć trzeci, chłopiec zaprotestował, że wtedy samochód nie będzie miał jak przejechać. Ojciec posłusznie cofnął klocek, a rodzina znów mogła cieszyć się prostą, spokojną chwilą.
Noc ulewy przyniosła Hanser wiele stresu, a decyzja Mukadder niemal pozbawiła ją obecności męża w najważniejszym momencie. Ostatecznie jednak Efehan przyszedł na świat bezpiecznie, Cihan zdążył dotrzeć do żony, a Gurur zyskał młodszego brata i nowego towarzysza przyszłych zabaw. Mukadder natomiast musiała zrozumieć, że miłości do rodziny nie można okazywać przez odbieranie innym prawa do wyboru. Po raz pierwszy to ona musiała poczekać, aż Hanser sama zdecyduje, kiedy i na jakich zasadach pozwoli jej zbliżyć się do wnuka.”
