Jonka strzela do Bejzy. Nuś rekłamie przed Cihanem. Jonka dowiaduje się z telewizji, że jej syn trafił do domu dziecka na wniosek bejzy. Kobieta, której powierzyła chłopca, wykorzystała go w walce z Cichaem, a teraz szykuje własne rzeczy do przeprowadzki.
Dla matki to chwila, w której dotychczasowe zaufanie rozsypuje się bez reszty. Gniew zaprowadzi ją do mieszkania Bejzy i sprawi, że w jej rękach znajdzie się broń. Najboleśniejsza prawda o dziecku jest jednak równie pistolet. Czy podczas tej konfrontacji Cią usłyszy wreszcie, kto naprawdę jest matką chłopca? Subskrybuj nasz kanał YouTube, zostaw łapkę w górę i włącz dzwonek, żeby nie przegapić kolejnych opowieści.
Zostań z nami i posłuchaj, czy ten [muzyka] sekret przetrwa spotkanie z Cichaem. Obok stoją dwie spakowane walizki. Gulsum, pokojówka wykonująca polecenia bejy, ma już na sobie kurtkę. Jeszcze przed chwilą Jomka próbowała wydobyć z niej wyjaśnienie, dokąd zamierza pojechać. Teraz zwykły widok bagaży nabiera zupełnie innego znaczenia.
Ktoś przygotowuje przeprowadzkę, ktoś wydaje rozkazy, a ona dopiero z telewizyjnego komunikatu poznaje los własnego dziecka. Gulsum zdążyła powiedzieć tylko tyle, że Bejaza przebywa u ojca. Stamtąd zadzwoniła i kazała spakować rzeczy, a potem do niej przyjść. Pokojówka zapewniała, że niczego więcej nie wie.
Jonka nie wierzyła w te tłumaczenia. Rozpoznawała walizkę bezy, pamiętała o telefonie i domagała się ujawnienia, co obie kobiety przed nią ukrywają. Jej podejrzliwość była już silna, zanim z telewizora padła wiadomość o dziecku. Jomka blednie, w oczach pojawiają się łzy. Mały Ciągur jest jej synem, nie tylko bohaterem kolejnego rodzinnego skandalu.
Nie słyszy o trudnościach, które być może dopiero nadejdą, lecz o czymś już dokonanym. Nie dostała możliwości zaprotestowania, zanim podjęto decyzję. To poczucie bezsilności pomaga zrozumieć siłę jej reakcji. Ktoś rozporządził losem jej syna, a ona stała w salonie obok gotowych do drogi walizek i musiała dowiadywać się o wszystkim razem z obcymi widzami.
Nie ma tutaj rozmowy, która przyniosłaby jej ukojenie. Gulsum podaje miejsce pobytu Bey, ale nie potrafi odpowiedzieć na najważniejsze pytanie. Dlaczego dziecko musiało zapłacić za wojnę dorosłych? Jonka kieruje gniew właśnie ku kobiecie, która złożyła skargę. Między przyjęciem chłopca do rezydencji a oddaniem go pod opiekę państwa powstała przepaść.
Bea będzie musiała wyjaśnić dlaczego pozwoliła, by się otworzyła. Tymczasem u Nuśa, ojca Bejzy, opóźnienie pokojówki zaczyna irytować gospodynię. Bea chodzi po salonie i czeka na dzwonek. Polecenie było przecież jasne. Gulsum miała wyruszyć, gdy Jonka wyjdzie. Zbliża się wieczór, a rzeczy nadal nie zostały dostarczone.
W tej niecierpliwości nie widać troski o to, co Jonka może właśnie przeżywać. Bea zajmuje się wykonaniem własnych ustaleń. Kiedy wreszcie ktoś dzwoni, otwiera przekonana, że zobaczy pokojówkę. Zamiast niej zastaje jące, nie dostaje nawet czasu na spokojne pytanie. Przybyła kobieta wchodzi gwałtownie i zaczyna ją popychać.
Wyrzuca z siebie oskarżenie, w którym mieści się cała rozpacz po usłyszanej wiadomości. Chcę wiedzieć, jak Beizza mogła jej to zrobić. Pada także groźba odebrania życia. Bea usiłuje ją uciszyć. każe przestać krzyczeć i zapanować nad sobą, ale Jonka popycha ją ponownie. Próba ustawienia rozmowy na własnych warunkach zawodzi już na progu.
Bejza [muzyka] nie stoi przed kimś, komu wystarczy polecenie albo obietnica późniejszego wyjaśnienia. Stoi przed matką dziecka, [muzyka] które wykorzystała w konflikcie. Każde następne słowo może pogłębić ten gniew. A przecież tego samego dnia pojawia się również szansa, by choć częściowo złagodzić sytuację chłopca i jego ojca.
Jeszcze przed wybuchem tej awantury Engine, bliski współpracownik Ciana spotyka się w gabinecie prokuratora z Beren adwokatką Bey. Przedmiotem rozmowy jest zgoda na widzenie z dzieckiem. Nie chodzi o zakończenie całego sporu, ani o natychmiastowy powrót syna do domu. Najpierw trzeba uzyskać możliwość zwykłego spotkania.
Prokurator pyta Beren o stanowisko w sprawie wniosku drugiej strony. Prawniczka na chwilę spogląda na Engina i zastanawia się nad odpowiedzią. Podtrzymuje przedstawione wcześniej zarzuty dotyczące życia ciana. Tłumaczy, że właśnie one doprowadziły do objęcia dziecka opieką [muzyka] państwa. Są to argumenty strony bezy, a nie niezależne potwierdzenie, że CON rzeczywiście stanowi zagrożenie dla syna.
Beren nie odrzuca jednak prośby o widzenie. Dopuszcza spotkanie ojca z chłopcem, stawiając warunek obecności urzędnika. W jej stanowisku pojawia się ważna granica. może reprezentować bejzę i nadal nie zgadzać się na całkowite odcięcie [muzyka] ciana od dziecka. Zawodowa lojalność wobec klientki nie musi oznaczać popierania każdej kolejnej przeszkody stawianej drugiej stronie.
Prokurator akceptuje takie rozwiązanie, podpisuje dokument i przekazuje go enginowi. Dopiero ten konkretny gest zamienia rozmowę w zgodę, którą można wykorzystać. Engine przyjmuje kartkę z ulgą, chociaż stara się zachować opanowanie. Wie jak wiele dla ciana znaczy możliwość zobaczenia chłopca.
W sytuacji w której ojciec nie może po prostu podejść do własnego syna, urzędowy podpis staje się czymś niezwykle cennym. Pozwolenie ma jednak określony zakres. nie uchyla decyzji o miejscu pobytu dziecka i nie rozstrzyga, kto ma rację w małżeńskim konflikcie. Otwiera jedne drzwi, pozostawiając pozostałe zamknięte. Ta różnica wyjaśnia, dlaczego obok ulgi nadal może istnieć ogromny niepokój.
Zgoda na widzenie daje nadzieję na kontakt. Powrót chłopca do domu wymaga czegoś więcej. Na korytarzu Engine zatrzymuje Beren i dziękuje za rozsądek. Nie przemawia do niej jak do wroga, którego udało się pokonać. Docenia decyzję pozwalającą ojcu zobaczyć dziecko. Zaraz potem dodaje ostrzeżenie. Powinna uważać na bejzę.
Zaznacza, że mówi to ze względu na samą beren, a nie po to, by uzyskać przewagę w prowadzonej sprawie. Kiedy Engine odchodzi, Beren zostaje na korytarzu. Wtedy wracają do niej wcześniejsze słowa Nuśreta. Ojciec Bey mówił jej już, że jego córka nie potrafi wyznaczyć sobie granic. Wskazywał na jej wściekłość i upór w odbieraniu Cihanowi wszystkiego.
Przypominał też, że przyjęcie wynagrodzenia nie zwalnia z konieczności rozpoznania chwili, w której należy się zatrzymać. Dwa ostrzeżenia pochodzą od ludzi stojących po różnych stronach rodzinnego konfliktu. To sprawia, że Beren trudniej potraktować słowa Engina wyłącznie jako zagrywkę przeciwnika. Nuśre zna Be jako ojciec.
Engine obserwuje skutki jej działań z bliska, pomagając Cihanowi. Ich oceny spotykają się w jednym punkcie. [muzyka] Złość bezy może prowadzić dalej niż ktokolwiek zdoła później opanować. Beren opuszcza wzrok [muzyka] i zaczyna pytać samą siebie, czy nie stanęła po stronie kogoś, kogo postępowania nie potrafi już obronić przed własnym sumieniem.
Jej wątpliwość jest poważna, lecz pozostaje wątpliwością. Nie oznajmia, że rezygnuje ze sprawy. Nie wycofuje zarzutów ani nie występuje przeciwko klientce. Po raz pierwszy tak wyraźnie zatrzymuje się jednak nad tym, czemu właściwie służy jej praca. Przed kamienicą Nuśreta pojawia się Hanser, kobieta bliska Cihanowi.
Przychodzi osobno z własną nadzieją na rozmowę. Chce nakłonić Bejzę do wycofania skargi. W jej rozumieniu to droga, która może umożliwić chłopcu powrót do domu. Nie przybywa, żeby dowodzić swojej przewagi nad bejzą. Szuka sposobu, by ulżyć dziecku i człowiekowi, który cierpi z powodu rozłąki. Hanser zatrzymuje się przy domofonie, podnosi rękę, ale nie naciska przycisku.
Ten drobny ruch pokazuje trudność całej decyzji. Wejście do mieszkania nie oznacza przecież jeszcze, że Beza będzie chciała słuchać. Niewłaściwe słowo może zostać odebrane jak prowokacja, a sam fakt wizyty może dostarczyć kolejnego powodu do oskarżeń. Dobra intencja nie daje Hanser pewności, że skutek również okaże się dobry.
Dochodzi do tego jeszcze jedna obawa. Rozmowa za plecami Ciana mogłaby naruszyć jego zaufanie. Hanser chce pomóc, ale nie chce decydować za niego, jak ma odzyskać syna. Dlatego pozostaje przed wejściem pomiędzy gotowością do działania a potrzebą uszanowania jego woli. Jej wahanie nie wynika z obojętności. Przeciwnie, zależy jej na tyle, że boi się pogorszyć sytuację.
zanim zdąży rozstrzygnąć, co zrobić, słyszy swoje imię. Cion stoi niedaleko i pyta, dlaczego tutaj przyszła. Jest zaskoczony jej obecnością. Hanser nie próbuje wymyślić wygodnego wyjaśnienia, ani udawać przypadkowego spaceru. Mówi wprost o zamiarze spotkania z Beą. Przyznaje też, że właśnie z niego zrezygnowała, ponieważ nie czułaby się dobrze, działając bez jego wiedzy.
Cong przez chwilę patrzy na nią w milczeniu. Potem przyznaje, że sam doszedł do podobnego wniosku. Również zamierza porozmawiać z Bejzą. Chce spróbować spokojnego przekonywania, zamiast od razu odpowiadać gniewem. Hanser słyszy więc, że nie próbowała narzucić mu obcej drogi. Oboje, niezależnie od siebie, zaczęli szukać porozumienia tam, gdzie dotychczas dominowała walka.
Hanser odczuwa ulgę, choć napięcie nie znika. Zgoda między nimi nie oznacza jeszcze zgody bejzy. Przed nimi nadal są drzwi mieszkania, a za nimi osoba, która uzależniła los dziecka od własnych żądań. Oboje przychodzą w sprawie chłopca. Nie wiedzą, że w środku rozmowa o tym samym dziecku dawno przekroczyła granicę zwykłej kłótni.
W salonie Bea nadal cofa się przed Jonką. Teraz oskarżenie zostaje wypowiedziane bez żadnej osłony. Chodzi o syna Joni, umieszczonego w domu dziecka. Nie o urażoną dumę między przyjaciółkami, nie o spakowane walizki, lecz o chłopca, którego dorosła kobieta uczyniła częścią własnej rozgrywki. Jonka domaga się od bejzy odpowiedzi jako matka, która czuje się zdradzona.
Krzyki sprowadzają z piętra nuśreta. Ojciec Bey zbiega i próbuje stanąć między kobietami. Chce wiedzieć co się dzieje, ale Jonka odpycha go i nie pozwala odwrócić swojej uwagi od jego córki. Jego obecność nie przynosi uspokojenia. Dla roztrzęsionej kobiety najważniejsza jest odpowiedź tej jednej osoby, której powierzyła dziecko.
Nikt inny nie może odpowiedzieć za bejzę. Jonka zarzuca jej okrucieństwo. Pyta, czy oddała syna po to, żeby stał się czyjąś zabawką. W tym pytaniu odsłania się samo sedno zerwanego zaufania. Można powierzyć dziecko komuś innemu w przekonaniu, że otrzyma bezpieczny dom. Nie oznacza to zgody na wykorzystywanie jego losu do karania dorosłego człowieka.
Jonka widzi właśnie takie przekroczenie granicy. Bejza nie odpowiada z kruchą. Zamiast przyjąć ciężar oskarżenia uderza w przeszłość Jonsi. Wypomina jej, że rozważała przerwanie ciąży. Przedstawia ten argument tak, jakby dawne wahanie odbierało jej prawo do dzisiejszej rozpaczy. To bolesny sposób obrony.
Nie wyjaśnić własnego działania, lecz podważyć wartość osoby, która domaga się wyjaśnień. Następnie Bejaza przypomina o przyjęciu chłopca do rezydencji. Przeciwstawia bogaty dom biedzie, jaka jej zdaniem czekałaby go przy Jonci. W jej słowach dobro dziecka zostaje zmierzone poziomem wygody i majątkiem rodziny. Ma to zamknąć usta kobiecie, która nie mogła zaoferować takich warunków.
Bea próbuje zamienić dawną pomoc w prawo do samodzielnego rozporządzania przyszłością chłopca. Gniew Joni staje się jeszcze gwałtowniejszy. Grozi Beezie, a ta nadal próbuje pomniejszać znaczenie całej sprawy. Mówi, że musi załatwić jeszcze jedną rzecz, po czym odda chłopca. Nie wyjaśnia w tej rozmowie, co dokładnie ma na myśli.
Jonka otrzymuje obietnicę pozbawioną konkretnego terminu. Jasne jest jedynie to, że powrót dziecka do Joni uzależnia od zakończenia własnej sprawy. Pada też uspokajające z pozoru zapewnienie, że w domu dziecka chłopiec jest pod dobrą opieką i nikt go stamtąd nie zabierze. W innym kontekście takie słowa mogłyby dotyczyć bezpieczeństwa.
Tutaj omijają zasadniczą ranę. Jonka nie pyta wyłącznie o warunki pobytu. Pyta jak Beizza mogła doprowadzić do rozłąki nie licząc się z nią ani z przywiązaniem ciana do chłopca. Wtedy Jonka dostrzega broń przy pasku Nuśreta. Ruch jest gwałtowny. Wyrywa pistolet i kieruje go ku bezie. Dotychczas groźby pozostawały słowami wypowiadanymi w złości.
Teraz pomiędzy trzema osobami pojawia się możliwość rzeczywistej tragedii. Jonka ponownie grozi zabiciem Bejzy. Jej rozpacz pomaga zrozumieć skąd wziął się ten wybuch, ale nie usuwa niebezpieczeństwa czynu, na który właśnie się zdecydowała. Bea traci całą wcześniejszą hardość. Cofa się, a jej twarz zdradza strach.
Jeszcze przed chwilą potrafiła wyśmiewać obawy matki i wyznaczać warunki oddania dziecka. Wobec wymierzonego pistoletu nie ma już tej pewności. Żaden argument o dostatnim życiu nie chroni jej przed tym, co może nastąpić za moment. Prosi Jonce, żeby odłożyła broń i przypomina, że pistolet jest załadowany. Nuśre podnosi ręce i przesuwa się ostrożnie na bok.
próbuje przemawiać spokojnie. Ostrzega, że Jonka może zrobić coś, czego nie da się odwrócić. To szczególnie napięta chwila, bo słowa nie przywracają mu kontroli nad sytuacją. Broń należała do niego, ale teraz znajduje się w rękach roztrzęsionej kobiety. Każdy gwałtowny ruch niesie ze sobą zagrożenie. Mimo to Nuśre rzuca się naprzód.
Chce wytrącić pistolet z rąksi. W tej samej chwili rozlega się strzał. Nie ma między próbą odebrania broni a hukiem czasu na spokojne rozstrzygnięcie czegokolwiek. Bea osuwa się na podłogę i chwyta za nogę. Jej krzyk zastępuje dotychczasowe oskarżenia. Jonka pozostaje z pistoletem w dłoni, nieruchoma i oszołomiona.
Granica została przekroczona. Na zewnątrz Huk przerywa rozmowę Ciana z Hanser. Kobieta drga i pyta, czy właśnie usłyszeli wystrzał. Co nie zatrzymuje się przy rozważaniu możliwych odpowiedzi. Podchodzi do domofonu, wpisuje znany sobie kod i otwiera wejście do kamienicy. Hanser idzie za nim. Przybyli tu szukać porozumienia, ale teraz najpilniejsze staje się sprawdzenie, czy komuś nie stała się krzywda.
W mieszkaniu Nuśre pochyla się nad córką. Bejza krzyczy, trzymając nogę, z której sączy się krew. Jonka nadal stoi kilka kroków dalej. Po wybuchu gniewu przychodzi oszołomienie. Sam widok skutków własnego czynu odbiera jej wcześniejszy impet. Spór o odebranego syna nie znika, lecz nagle obok niego pojawia się ranna kobieta i broń, którą Jonka trzymała przed momentem.
Nuśre żąda wyjaśnienia, co narobiła. Nie dostaje jednak czasu, by rozliczyć ją ze wszystkiego. Zza drzwi dobiega głos Ciana. Mężczyzna woła Bejzę i domaga się otwarcia. Wie, że wydarzyło się coś niepokojącego, ale nie zna przyczyny. Jego obecność sprawia, że Nuśre musi jednocześnie zajmować się raną córki i zdecydować, co pokazać osobie stojącej na korytarzu.
Bea mówi o umieraniu. Ojciec próbuje ją uspokoić, twierdząc, że kula jedynie drasnęła nogę. To jedynie ocena nuśreta wypowiedziana bez badania lekarskiego. Bejza cierpi i krwawi. Nuśre chce przekonać ją, że obrażenie jest powierzchowne, lecz samo zapewnienie nie usuwa widocznej rany ani pytania o pomoc. Poleca Jonsi podać ręcznik.
Kobieta kuca przy szafce i wyjmuje czysty materiał. Przed chwilą stała naprzeciw bejzy z bronią. Teraz wykonuję polecenie potrzebne do zatamowania krwawienia. Ten zwrot nie oznacza pojednania. Pokazuje raczej jak gwałtownie zmieniła się jej pozycja. Jej gniew nie daje już przewagi. A Nuśre zaczyna kierować kolejnymi czynnościami.
Za drzwiami CON staje się coraz bardziej stanowczy. Woła zarówno Bej jak i Wuja. zapowiada, że jeśli nie zostanie wpuszczony, wyważy wejście. Nuśre pytające, czy to ona powiedziała mu o miejscu pobytu córki. Podejrzenie pada szybko, chociaż my wiemy, że CON spotkał Hanser przed budynkiem i wszedł dopiero po usłyszeniu huku.
Jonka nie sprowadziła go tutaj w pokazanym przebiegu wydarzeń. Bea nie zamierza jednak milczeć wobec dawnej przyjaciółki. oskarża ją o to, że prawie odebrała jej życie. Jonka odpowiada wrogo, dając do zrozumienia, że jej zdaniem Bejaza od dawna zasługiwała na karę. Nawet widok krwi nie wygasza wzajemnej nienawiści. Chwilowy bezruch po wystrzale nie jest więc zgodą.
Pod nim nadal pozostaje ten sam konflikt, teraz obciążony jeszcze przemocą. Nuśre przyciska ręcznik do nogi córki i każe jej uciskać ranę. Jednocześnie upomina ją, żeby przestała tak głośno krzyczeć. Obawia się, że hałas przyciągnie sąsiadów i skłoni ciana do jeszcze gwałtowniejszego dobijania się. W jego uwagach troska o opanowanie krwawienia miesza się z troską o to, kto zobaczy sytuację.
Chce ograniczyć nie tylko ból, ale także liczbę świadków. Potem wyciera zakrwawione dłonie nawilżanymi chusteczkami. Zanim otworzy, zwraca się do Joni z groźbą, że jeśli odezwie się choć słowem, kolejna kula dosięgnie właśnie jej. Nie jest to już prośba o uspokojenie. To próba wymuszenia milczenia strachem. Kobieta, która jeszcze [muzyka] niedawno trzymała jego córkę na muszce, słyszy teraz, że sama może paść ofiarą broni.
Nuśre otwiera gwałtownie. Zamiast od razu powiedzieć o ranie, pyta ciana o powód jego zachowania i wyrzuca mu najście. Dopiero po chwili zauważa Hanser. Jej obecność również przyjmuje nieprzyjaźnie. Oboje przyszli sprawdzić, co oznaczał huk, ale zostają potraktowani jak ludzie naruszający cudzy spokój. To odwrócenie uwagi od tego, co nadal dzieje się wewnątrz.
Cion pyta o wystrzał, a potem obejzę. Nuśre unika odpowiedzi i każe mu odejść. Przywołuje swoją cierpliwość, jakby głównym zagrożeniem było jej wyczerpanie. Nie mówi, że w salonie leży jego córka z zakrwawioną nogą. Kiedy próbuje zamknąć drzwi, Cion blokuje je ręką. Nie daje się odprawić po tym, co usłyszał na zewnątrz i co słyszy teraz z mieszkania.
Cong wchodzi i przechodzi korytarzem do salonu. Wtedy dostrzega bejzę na podłodze. Ręcznik przyciśnięty do nogi nie pozwala utrzymać wrażenia, że wszystko jest w porządku. Hanser również znajduje się w mieszkaniu. Joni nie ma jednak przy rannej. W ostatniej chwili ukryła się w kuchni, więc przybyli nie widzą osoby, która naprawdę trzymała broń w chwili strzału.
Cion pyta, co się stało? Odpowiada Nusire, bierze postrzelenie na siebie i wyciąga pistolet z zapaska. Według jego opowieści broń miała wypalić podczas czyszczenia. [muzyka] przedstawia wszystko jako nieszczęśliwy wypadek, który na szczęście skończył się jedynie draśnięciem. W ten sposób podaje jednocześnie sprawcę przyczynę i ocenę obrażenia, zanim CON zdoła ustalić cokolwiek [muzyka] sam.
To kłamstwo ukrywa udział Jonsi. Ranna kobieta potwierdza wersję ojca. Patrząc na ciana daje do zrozumienia, że wszystko zostało już wyjaśnione. To był wypadek. nie wskazuje ukrytej w kuchni Jonsi. Przed chwilą oskarżała ją o próbę zabicia, ale wobec nowych świadków nie powtarza tych słów. Wspólna opowieść ojca i córki zatrzymuje rozmowę na wygodnym dla nich wyjaśnieniu.
C reaguje jednak na to, co widzi. Proponuje wezwanie karetki. Nuśre odmawia, nazywając obrażenie niegroźnym zadrapaniem. Mężczyźni patrzą więc na tę samą zakrwawioną nogę i wyciągają z niej przeciwne wnioski co do dalszego działania. Cion chce pomocy medycznej. [muzyka] Nuśre uważa, że wystarczy jego własna ocena.
Ranna Bea nadal pozostaje między nimi na podłodze. Cio nie odpuszcza od razu pyta czy może wstać i chce zabrać ją do lekarza. Ojciec reaguje oburzeniem, podważając jego prawo do takiej decyzji. Zamiast wspólnie skupić się na stanie bejy, rozpoczynają kolejne starcie o to, kto ma prawo wydawać polecenia. Cong przypomina rzecz najbardziej oczywistą.
[muzyka] Córka Nuśreta krwawi. Nie potrafi zaakceptować zachowania, które pomniejsza ten widok. Nuśre odpowiada zarzutem dotyczącym wcześniejszego traktowania bejzy w rezydencji. Pyta skąd nagle tyle troski, skoro Cią miał wcześniej nie zwracać na nią uwagi. Przenosi rozmowę z bieżącej potrzeby pomocy na bolesny konflikt małżeński.
Pomoc rannej kobiecie zostaje w ten sposób powiązana z pytaniem o uczucia mężczyzny. Jakby można było chcieć dla kogoś lekarza wyłącznie wtedy, gdy nadal chce się z nim żyć. Bea dopowiada własne podejrzenie. Twierdzi, że C szuka przewagi do wykorzystania w sądzie. W jej ocenie zależy mu na raporcie szpitalnym zawierającym informacje o postrzale.
To jej oskarżenie. Nieujawniony plan Ciana. On zaproponował wezwanie pomocy i wyjazd do lekarza. Bea interpretuje te słowa przez pryzmat walki, w której każdy gestiej strony może stać się zagrożeniem. Co odwołuje się do sumienia wuja. Uważa, że ojciec sam powinien zatroszczyć się o zoizienie rannej córki do lekarza.
Nuśre odpowiada atakiem wymierzonym w Hanser. Nazywa ją kochanką i zarzuca Cihanowi, że przyprowadził ją do domu kobiety, z którą nadal pozostaje w małżeństwie. W jednej chwili Hanser zostaje wciągnięta w rolę oskarżonej, chociaż przyszła szukać rozwiązania dla dziecka. Hanser wyjaśnia, że nie przyjechali razem.
mówi, iż zamierzała porozmawiać z Bejzą, a Ciana spotkała dopiero przed budynkiem. Tak właśnie wyglądało ich spotkanie. Bea przyjmuje to jednak z drwiną. Przypadkowa obecność dwojga ludzi nie pasuje do obrazu, którym posługuje się w walce z mężem. Dlatego nawet zgodne z prawdą wyjaśnienie staje się kolejnym powodem do ironii. Nuśre zwraca się teraz przeciwko Cihanowi.
Grozi wystąpieniem o zakaz zbliżania się i zapowiada, że mężczyzna już nigdy nie zobaczy syna. Ta zapowiedź pada w mieszkaniu, gdzie przed chwilą rozległ się wystrzał, a Bejza nadal uciska ranę. Mimo to Nuśre wraca do najczulszego punktu przeciwnika. wie, że perspektywa utraty kontaktu z chłopcem może zaboleć go bardziej niż osobista zniewaga.
Groźba nie jest jednak gotową decyzją sądu ani cofnięciem zgody prokuratora. Tego Nuśre nie dokonuje w tej rozmowie. To słowa człowieka próbującego odstraszyć siostrzeńca. Ich brutalność wynika właśnie z tego, czego dotyczą nie pieniędzy i nieżonego honoru, ale więzi z dzieckiem. W jednej rodzinnej kłótni chłopiec znów zostaje przywołany jako środek nacisku.
Co nie może pojąć takiej kolejności spraw. Pyta wuja, jakim jest ojcem, skoro przy rannej córce nadal zajmuje się grożeniem innym. Nuśre odpiera ten zarzut i każe mu zabrać Hanser. Z ust mężczyzny ponownie pada obraźliwe określenie kobiety. Nie chodzi już o wyjaśnienie huku ani o ratowanie relacji.
Chodzi o wyrzucenie ich z mieszkania i odebranie im prawa do dalszych pytań. Hanser podchodzi bliżej Ciana, prosi, żeby wyszli. widzi narastającą złość i obawia się kolejnego wybuchu. Nie uzyskują tutaj porozumienia w sprawie dziecka. [muzyka] Nie dostają też zgody na pomoc bezie. Dalsze pozostawanie w salonie może jedynie pomnożyć słowa, których później nie będzie się dało cofnąć.
Jej cicha prośba jest próbą zatrzymania tej spirali. C bierze głęboki oddech. Zanim odejdzie, kieruje do bejzy gorzkie ostrzeżenie. nie rozstrzyga, czy usłyszana opowieść o wypadku jest prawdziwa. Mówi natomiast, żeby potraktowała własny ból jako przestrogę i pomyślała o cierpieniu, które sprowadziła na jego syna. To jego osąd wypowiedziany w gniewie.
W jego słowach własna bezsilność miesza się z pragnieniem, by wreszcie zrozumiała cierpienie chłopca. Bea nie przyjmuje tych słów jako wezwania do refleksji. Odsyła go do swojej adwokatki. Znów zasłania się prowadzoną sprawą, tak jak wcześniej podejrzewała go o poszukiwanie dowodu do sądu.
Nawet teraz nie obiecuje wycofania skargi ani zmiany postępowania. Są przyszedł porozmawiać, ale zamiast tego słyszy zapowiedź kolejnego kontaktu przez osobę prowadzącą spór. Wtedy pada zdanie, które na moment odbiera Bejzie pewność siebie. Nie jesteś matką mojego syna. Wyrzuca z siebie Cą. Bea zastyga. Przez krótką chwilę wygląda jakby obawiała się, że odkrył ukrywaną prawdę.
Jej reakcja ma inny ciężar niż wcześniejsza złość. W salonie nie ma przecież Jonsi, która schowała się w kuchni. Cio nie słyszał jej oskarżeń i nie widział z jakiej przyczyny chwyciła broń, a jednak dotyka słowami dokładnie tego miejsca, którego ujawnienia Beza mogłaby się bać. Dalsza wypowiedź wyjaśnia jednak sens jego oskarżenia.
Co mówi o macierzyństwie rozumianym jako miłość i odpowiedzialność. uważa, że samo urodzenie dziecka nie wystarcza, jeśli później wykorzystuje się je do prowadzenia wojny. Nie ogłasza odkrycia biologicznej matki. Nie wskazuje Jonsi. Podważa moralne prawo Bejzy do nazywania się matką chłopca, którego oddała pod opiekę obcych ludzi.
Ta różnica jest ogromna. Przez moment jedno zdanie brzmi jak ujawnienie sekretu, ale nie prowadzi do niego. Co nadal zwraca się do Bejzy tak jak do kobiety, która urodziła dziecko i zawiodła je swoim postępowaniem. Wie o jej decyzji dotyczącej placówki. Nie poznaje w tej rozmowie tego, co Jonka wypowiedziała wcześniej, kiedy domagała się zwrotu własnego syna.
Cion zarzuca bezie brak sumienia. Mówi o dziecku wciągniętym w chorą wojnę, o matce, która nie przejmuje się rozłąką. Nie są to spokojne rozważania o wychowaniu. To ból ojca, dla którego chłopiec ma znaczenie niezależne od małżeńskiej walki. Beja odpowiada, że nie ma prawa pouczać jej o macierzyństwie.
Zapowiada też, że sama pokaże mu jak powinien zachowywać się ojciec. Na koniec Cą porównuje bejzę do kobiety, która sprzedała dziecko za pieniądze. To mocne oskarżenie wynikające z jego rozpaczy i gniewu. Nie pojawia się w tej chwili nowy dowód ani opis ujawnionej transakcji. Mówi, jak widzi jej postępowanie i dlaczego nie potrafi nazwać jej matką.
Jego słowa kończą możliwość spokojnej rozmowy, po którą jeszcze niedawno oboje z Hanser przyszli pod kamienicę. Cong zwraca się do Hanser i wychodzą. Nie zabierają bejzy do lekarza. Nie uzyskują wycofania skargi. Nie dowiadują się, że za zamkniętymi drzwiami kuchni ukrywała się Jonka. mają za sobą spotkanie z ranną kobietą, odmowę pomocy i kolejne groźby dotyczące dziecka.
To trudny rezultat wizyty, która miała przynieść choćby początek porozumienia. Dopiero gdy drzwi zamykają się za nimi, Jonka opuszcza [muzyka] kryjówkę. W salonie pozostają trzy osoby znające prawdziwy przebieg zajścia. Bejza nadal ma ręcznik przy nodze. Nuśre stoi obok, ponury i napięty. Jonka milczy, oszołomiona tym, do czego doprowadził jej gniew.
Nie ma tutaj zwycięstwa matki, która odzyskała syna. Dziecko nadal przebywa poza domem, a ona ma teraz przed sobą również skutki własnej przemocy. Zupełnie inaczej wygląda droga przed domem Deryi i Cemila, brata Hanser. Widać turkusowy budynek, zbocze i odległe morze. Deria nie przyjechała jednak podziwiać panoramy.
krąży spoglądając ku drzwiom i czeka, aż Cemil ją zauważy. Ma przygotowany własny sposób odejścia. Chciałaby odrzucić włosy i odejść na jego oczach, żeby dobrze zobaczył, co właśnie traci. W tym zamiarze miesza się złość z potrzebą bycia dostrzeżoną. Deria już spakowała rzeczy i wyjechała, a jednak wraca w pobliże domu.
Nie wchodzi do środka, nie rozpoczyna rozmowy. Liczy na spotkanie, które pozwoliłoby jej okazać obojętność. To sprzeczność bliska wielu urażonym ludziom. Chcą pokazać, że przestali czekać, ale najpierw potrzebują, żeby druga osoba na nich spojrzała. Zamiast Cemila pojawia się sąsiadka z reklamówką. jest zaskoczona widokiem Deryi, bo rano chciała zabrać ją na targ.
Wtedy usłyszała od Cemila, że żony nie ma. To wystarcza, by Deria natychmiast zaczęła wypytywać jaki był mąż. Krótkie określenie, że zachowywał się dziwnie, wcale jej nie zadowala. Chce więcej szczegółów, choć równocześnie próbuje udawać, że niewiele ją to obchodzi. Sąsiadka dziwi się tym pytaniom. Dla niej wyjaśnienie powinno być proste.
Deria zobaczy męża i sama się przekona. Nie wie jeszcze, że między małżonkami trwa konflikt. Dopiero wtedy słyszy o spakowanych rzeczach i wyjeździe Deryi z Emirem do jej matki. Deria przedstawia odejście jako własną zdecydowaną odpowiedź na zachowanie Cemila. nie chce sprawiać wrażenia kobiety, która została zlekceważona.
Pada również określenie zdrajcy. To słowo Deryi, wyrażające jej gniew, a nie potwierdzenie nowej zdrady małżeńskiej. Kiedy sąsiadka pyta o rozwód, Deria wiąże przyszłość związku z pracą Cemila. Jeżeli nadal będzie pracował u Joni, zamierza się z nim rozstać. nie składa w tej scenie pozwu i nie pokazuje dokumentu. Formułuje warunek, który ma do niego dotrzeć.
Deria chce, żeby sąsiadka przekazała wiadomość. Co więcej, ma opisać sposób jej odejścia. Dlatego demonstracyjnie odrzuca rude włosy i pokazuje jak wyglądał przygotowany gest. Jest w tej chwili coś niemal komicznego, ale pod pozą pozostaje poważna niezgoda między małżonkami. Deria chce wpłynąć na decyzję Cemila, a jednocześnie oszczędzić sobie proszenia go wprost.
Odchodzi szybkim krokiem, zostawiając sąsiadkę w zdumieniu. Cemil nie wychodzi i nie odpowiada na ultimatum. Nie wiadomo jeszcze, czy usłyszy je w dokładnie takim kształcie, ani co zrobi. Pewne jest tylko to, że Deria pozostaje poza domem, a dalszą wspólną przyszłość uzależnia od jego pracy. Jej pokaz stanowczości kończy się przed osobą postronną, [muzyka] nie przed mężczyzną, dla którego został przygotowany.
Tymczasem w domu Engina zwykłe oczekiwanie na dostawę wody zostaje przerwane wizytą Mukader Matki Ciana. Siła podchodzi do drzwi z pustym baniakiem. Spodziewa się kogoś zupełnie innego, dlatego na widok gościa na moment nie ruchomieje. Mukader oznajmia, że przyszła w sprawie do Engina. słyszy, że mężczyzna jest w firmie, ale nie korzysta z propozycji telefonu.
Woli zaczekać na jego powrót. Wypowiada to tak, że siła staje przed prostą kwestią gościnności. Może przecież wpuścić ją do środka. Robi to. Wizyta nie zaczyna się od jawnego oskarżenia. Mukader nie mówi na progu o swoim synu Metinie, ani o podejrzeniu, że siła pomogła mu zniknąć z ośrodka. wchodzi pod pozorem oczekiwania na inną osobę i otrzymuje okazję, by przyjrzeć się domowi oraz kobiecie, która w nim przebywa.
W kuchni jej uwagę przyciągają dwie reklamówki. W jednej widać złożone męskie ubrania. Dla kogoś z zewnątrz mogłyby być zwykłymi rzeczami przygotowanymi do wyniesienia. Mukader patrzy na nie jednak przez pryzmat swoich podejrzeń. zastanawia się nad udziałem sili w sprawie Metina i nad tym, czy młoda kobieta wie, gdzie on się ukrywa.
Ubrania stają się dla niej kolejnym szczegółem wartym zapamiętania. Siła zauważa zainteresowanie gościa i od razu tłumaczy, że porządkowała stare ubrania Engina. Według jej wyjaśnienia mają zostać przekazane potrzebującym za pośrednictwem fundacji. To odpowiedź pasująca do widoku reklamówek, a zarazem odcinająca ich możliwy związek z Metinem.
Mukader kiwa głową i lekko się uśmiecha. Nie zdradza, czy przyjmuje te wersje. Obie przechodzą do salonu. Mukader proponuje, by wykorzystały czas do powrotu Engina na lepsze poznanie się. przypomina, że w rezydencji nie miały okazji porozmawiać. Siła nie zgadza się jednak na tak łagodne opisanie wcześniejszego spotkania.
Odpowiada, że okazji nie było, ponieważ została zignorowana. To krótka uwaga, ale od razu pokazuje, że nie zamierza bez sprzeciwu przyjmować każdego tonu narzuconego przez starszą kobietę. Mukader pomija tę odpowiedź i zaczyna pytać o pochodzenie oraz rodzinę. Rozmowa z pozoru przypomina zwykłe zainteresowanie życiem bliskiej osoby Engina.
W rzeczywistości każdy szczegół może mieć znaczenie dla kobiety, która próbuje ustalić ile siła ukrywa. Nie jest to jeszcze otwarte przesłuchanie. Dzięki uprzejmej formie pytania mogą padać dalej bez konieczności ujawnienia właściwego powodu wizyty. Siła opowiada, że jej rodzice zmarli, kiedy była mała. Mówi, że nie ma rodzeństwa.
[muzyka] Wychowywali ją dziadkowie, a po ich odejściu została sama. Tak przedstawia mu kader swoją przeszłość. W tej rozmowie nie pojawia się możliwość niezależnego sprawdzenia każdego szczegółu. Ważne jest, że siła wybiera historię samotności i samodzielnego radzenia sobie z życiem. To ona ma teraz wypełnić przestrzeń między pytaniami gościa.
[muzyka] Zapytana o przyjazd do Stambułu wspomina dawnego narzeczonego. Według jej słów oszukał ją i uciekł. przybyła do miasta, żeby go znaleźć, ale poszukiwania nie przyniosły rezultatu. Nie rozwija tej opowieści w dodatkowe wydarzenia, ani nie ujawnia nowego planu. Podaje Mukader wyjaśnienie, które ma tłumaczyć drogę do obecnego życia.
Mukader reaguje współczuciem brzmiącym nieszczerze. Porównuje historię do filmu. Taka uwaga może z pozoru wydawać się lekka, ale w tej rozmowie stawia silę w niewygodnym położeniu. Jej opowieść o stracie zostaje potraktowana z dystansem przez osobę otoczoną rodzinnym majątkiem i wpływami. Siła odpowiada, że nie każdy ma takie życie jak Mukader.
nie rezygnuje z obrony własnej godności. Starsza kobieta również nie zamierza przyjąć roli kogoś, komu wszystko przyszło łatwo. Mówi, że sama musiała walczyć o to, co posiada. Siła od razu dostrzega w tym podobieństwo i odpowiada, że ona także walczy sama. Przez chwilę obie posługują się tym samym argumentem, choć żadna nie daje drugiej wyraźnej przewagi.
Każda chce zostać uznana za osobę silną, której nie można po prostu zbyć. Mukader przenosi rozmowę na pracę sili. Przypomina, że była służącą Uina. Młoda kobieta to potwierdza i dodaje, że później pracowała w domu opieki. Dla Mukader właśnie ta część biografii jest szczególnie istotna ze względu na Metina. Nie musi jeszcze wypowiadać jego imienia.
Może uważnie słuchać, czy siła sama zdradzi coś, co pomoże połączyć jej zatrudnienie [muzyka] z tajemnicą zniknięcia. Zwraca uwagę na czas przeszły. Skoro siła mówi, że pracowała, to być może już tego nie robi. Pyta o to wprost. Młoda kobieta wyjaśnia, że zakończyła zatrudnienie, ponieważ Engine nie chciał, żeby nadal tam pozostawała odkąd są razem.
Następnie potwierdza ich wzajemne uczucie. W ten sposób rozmowa o pracy prowadzi do wyraźnego określenia jej miejsca w życiu gospodarza. Mukader unosi brwi. Nie odpowiada na deklarację miłości, ale jej spojrzenie staje się chłodniejsze. Nie otrzymuje przyznania się do pomocy Metinowi.
Nie dowiaduje się, gdzie mężczyzna przebywa. Ma wyjaśnienie dotyczące ubrań, opowieść o przeszłości i zapewnienie o związku z Enginem. Żaden z tych elementów nie zamyka sprawy, z którą naprawdę wiążą się jej podejrzenia. Siła pozostaje naprzeciw niej w salonie. Engine jeszcze nie wrócił, a kurtuazyjna rozmowa nie przyniosła zbliżenia.
Ostatnie słowo należy do młodej kobiety, która właśnie oznajmiła, że jest kochana. Mukader odpowiada spojrzeniem, w którym zamiast akceptacji pojawia się jeszcze większa czujność. Między nimi nadal pozostaje niewypowiedziane pytanie o Metina.
