Nana znajduje w pokoju Poyraza krótki wiersz. Od razu rozpoznaje styl – to jedna z jej własnych poetyckich koncepcji, tzw. poezja matematyczna.
Równanie i procedura są poprawne,lecz wynik okazuje się błędny.To moja najgorsza życiowa kalkulacja.
Bo matematyka nie działa na serce.
Dziewczyna czyta wiersz kilkakrotnie, w milczeniu. Jej brwi marszczą się, a w oczach pojawia się cień niepokoju.
– To o miłości… – szepcze do siebie. – Ktoś go kocha… albo on kocha kogoś. Ale nie potrafi tego powiedzieć. Typowe dla faceta.
Wzdycha cicho i siada na krawędzi łóżka.
– Zrobił dla mnie tyle dobrego. Pomagał mi, wspierał, chronił. Jeśli nosi w sercu jakąś tajemnicę, jeśli skrycie kogoś kocha i cierpi z tego powodu… zasługuje na to, by ktoś mu pomógł.
Jej spojrzenie łagodnieje, a w głowie zaczyna snuć plan, jak wesprzeć Poyraza w jego sekrecie.
Nana trafnie odczytuje intencje ukryte w wierszu – Poyraz rzeczywiście kocha, lecz nie ma odwagi wyznać tego uczucia. Jednego tylko nie rozumie… że tym kimś, kto skradł jego serce, jest właśnie ona.
Ayse przesłuchuje „prokuratorkę” w sprawie tajemniczego morderstwa jej siostry.
– Twoja siostra cierpiała na histrioniczne zaburzenie osobowości – mówi policjantka, spokojnym, lecz wyczuwalnie napiętym tonem. – Stwierdzono też cechy psychopatyczne. Przez całe życie była o ciebie zazdrosna. Próbowała nawet podpalić twój dom. Kiedy pojawiły się pierwsze objawy?
– Diagnozę postawiono, gdy miała piętnaście lat – odpowiada Derya, beznamiętnie.
– Czy zdarzały się sytuacje, w których wyraźnie okazywała złość w twoją stronę?
– Nie.
– A przemoc fizyczna? Czy kiedykolwiek cię skrzywdziła?
– Była chora, ale nie krzywdziłyśmy się nawzajem.
– Skoro tak, dlaczego ukrywałaś istnienie siostry, którą rzekomo tak bardzo kochasz?
– To nie była moja decyzja – tłumaczy Derya. – To ona nie chciała, żeby ktokolwiek dowiedział się o jej chorobie.
Ayse nachyla się lekko nad stołem.
– Myślałaś, że twoja siostra uciekła do Anglii, ale nie znaleźliśmy żadnego śladu jej obecności – ani konta bankowego, ani aktywności. Nic.
– Wzięła ode mnie gotówkę. I kilka cennych rzeczy. W tym biżuterię.
– Wiedziałaś, że była w stanie psychicznym zagrażającym jej życiu. I mimo to nie zgłosiłaś jej zaginięcia? Nie przyszłaś na policję?
Głos Deryi drży, ale nie od strachu – raczej od tłumionej furii.
– Co pani insynuuje, pani komisarz?! Tak, jestem prokuratorką, ale kiedy chodziło o moją siostrę, nie wiedziałam, co robić. Nie umiałam jej pomóc.
Ayse w milczeniu obserwuje jej ruchy. Derya nerwowo pociera palce – kompulsywny gest, który nie pasuje do osoby całkowicie pewnej siebie. Coś ukrywa.
W tym momencie drzwi gwałtownie się otwierają. Do pokoju wchodzi Ferit.
– Co ty wyprawiasz, Ayse?
Policjantka wzrusza ramionami, bez emocji.– Przesłuchuję panią Leylę.
– Chodź ze mną – mówi stanowczo Ferit.
Wychodzą razem na korytarz.
– Dlaczego ją przesłuchujesz? – pyta mężczyzna, z ledwie skrywaną irytacją.
– Bo ty byś jej nie przesłuchał. Znam cię.
– Łączysz prywatne sprawy z zawodowymi. Kobieta, którą przesłuchujesz, to prokuratorka. I siostra ofiary. A ty już ją osądziłaś, zanim zebraliśmy dowody.
Ayse unosi brwi, lodowato spokojna.
– Nie ja mieszam sprawy prywatne z zawodowymi. Ty to robisz.
Rzuca mu jeszcze jedno ostre spojrzenie i odchodzi.
Wkrótce Ibrahim przynosi Ayse pudełko z rzeczami Deryi, które zostały w klinice. Policjantka dziwi się, że prokuratorka nie odebrała osobistych rzeczy swojej siostry – ale nie komentuje tego głośno. Otwiera pudełko. Na wierzchu leży zdjęcie – siostry bliźniaczki uśmiechają się do obiektywu. Na szyi Deryi błyszczy znajomy naszyjnik. Ten sam, który prokuratorka rzekomo upuściła w pobliżu miejsca zbrodni.
– Powiedziała, że naszyjnik należy do niej – szepcze Ayse. – Więc… dlaczego na tym zdjęciu ma go Derya?
Jej ręce zaczynają drżeć. W oczach pojawia się strach, a w głowie rodzi się przerażająca myśl.
– A jeśli… Derya to ta, która przeżyła? – mówi drżącym głosem. – A ciało w lesie… należy do prokuratorki Leyli?
Zimny dreszcz przebiega jej po plecach. Puzzle zaczynają układać się w zupełnie inny obraz.
Lęk przed utratą wszystkiego nie opuszcza Cansel – nawet w snach. Koszmary nawiedzają ją w nocy, a stres związany z szantażem Trucizny tak bardzo nią zawładnął, że zapomniała o własnych urodzinach – coś, co nigdy wcześniej jej się nie zdarzyło. Zawsze pamiętała. Zawsze świętowała. Ale teraz jej myśli zajmuje tylko jedno: jak uchronić siebie i swojego brata przed katastrofą.
Sahin chciał przygotować dla niej urodzinową niespodziankę, by choć przez chwilę mogła zapomnieć o problemach. Niestety, pilna sprawa w pracy zatrzymuje go w ostatniej chwili. Wtedy do akcji wkracza Poyraz. Z pomocą Nany postanawia sam zorganizować przyjęcie – bez wielkiego rozmachu, ale z sercem.
Cansel jest zaskoczona. Gdy wchodzi do salonu fryzjerskiego, a z ukrycia wyskakuje rodzina z życzeniami, kolorowymi balonami i domowym tortem, w oczach stają jej łzy. Przez chwilę wszystko wydaje się normalne. Ciepło, śmiech, obecność najbliższych… To przypomina jej, co naprawdę się liczy. Rodzina. Bliscy. I to właśnie dla nich nie może pozwolić, by jej brat trafił do więzienia. Nie może dopuścić, by prawda o jej dawnych czynach wyszła na światło dzienne.
Nagle milknie, oddala się od reszty i wychodzi na zewnątrz. Drżącymi palcami wybiera numer. W słuchawce rozlega się znajomy, mrożący krew w żyłach głos.
– Słucham, Cansel Kılıç. Zdecydowałaś się? – pyta Trucizna. Jego ton aż ocieka fałszywą uprzejmością.
– Tak – odpowiada cicho. – Zrobię to, o co prosiłeś.
– Brawo! – odpowiada gangster z przesadnym entuzjazmem. – Chciałbym powiedzieć, że to dobra decyzja… ale przecież nie miałaś wyboru.
– Kiedy chcesz ich dostać?
– Natychmiast. Nie mam czasu do stracenia.
– Teraz? Ale ja… ja nawet nie wiem, jak to zrobić…
– Nie panikuj. Po prostu słuchaj uważnie. I ani słowa nikomu. Ani gestu. Teraz zrobisz dokładnie to, co ci powiem…
Cansel czuje, jak uścisk strachu zaciska się wokół jej gardła. W tle wciąż słychać śmiech domowników – zupełnie jakby świat, który znała, miał się właśnie rozpaść na jej oczach.
Powyższy tekst stanowi autorskie streszczenie i interpretację wydarzeń z serialu Emanet. Inspiracją do jego stworzenia były filmy Emanet 671. Bölüm i Emanet 672. Bölüm dostępne na oficjalnym kanale serialu w serwisie YouTube. W artykule zamieszczono również zrzuty ekranu pochodzące z tych odcinków, które zostały użyte wyłącznie w celach informacyjnych i ilustracyjnych. Wszystkie prawa do postaci, fabuły i materiału źródłowego należą do ich prawowitych właścicieli.
