Kiedy próbował usiąść na łóżku, nagły ból przeszył jego ciało. Zachwiał się lekko, a ręcznik upadł na podłogę.

— Cihan! — Hancer natychmiast podtrzymała go za ramiona.

Jej dłonie były ostrożne i ciepłe. Pomogła mu usiąść, poprawiła poduszkę za jego plecami i uklękła przed nim z opatrunkami.

— Lepiej? — zapytała.

Cihan spojrzał na nią długo.

— Lepiej, bo jesteś tutaj.

Hancer spuściła wzrok, próbując ukryć emocje.

— Muszę zmienić opatrunek. Może boleć.

— Już boli — odpowiedział cicho.

Oboje wiedzieli, że nie mówił tylko o ranie.

Hancer zaczęła powoli rozpinać jego koszulę. Jej palce lekko drżały, gdy odsłaniała bandaż na jego brzuchu. Cihan obserwował ją w milczeniu, a w jego spojrzeniu nie było już dawnej surowości. Była

tylko czułość zmieszana z bólem.

Kiedy odkleiła bandaż i przyłożyła gazik do rany, Cihan syknął z bólu i odruchowo chwycił jej dłoń. Ich palce spleciły się nad otwartą raną.

Przez chwilę żadne z nich się nie poruszyło.

— Ta rana jest głęboka — wyszeptał Cihan. — Jej gojenie zajmie dużo czasu.

Hancer poczuła łzy pod powiekami.

— Wiem — odpowiedziała cicho.

Cihan spojrzał jej prosto w oczy.

— Nie chciałem, żebyś cierpiała.

— A jednak cierpieliśmy oboje.

Zapadła długa cisza, ale tym razem nie była już zimna i obca. Była spokojna, pełna ostrożnej nadziei.

Hancer dokończyła opatrywanie rany, a potem położyła dłonie na jego brzuchu tuż obok świeżego opatrunku.

— Może musimy zacząć od tego — powiedziała cicho. — Powoli. Bez uciekania.

Cihan położył swoją dłoń na jej dłoniach.

— Bez uciekania — powtórzył.

Za oknem zapadła noc, a ciepłe światło lampy otulało ich milczenie. Między bólem, strachem i niewypowiedzianymi słowami pojawiło się coś nowego — delikatna nadzieja, że nawet najgłębsze rany mogą

kiedyś zacząć się goić.