Poranek w rezydencji był nienaturalnie cichy — jakby ściany same wyczuwały, że coś ma się wydarzyć. Ciszę przerywa nagle dźwięk dzwonka.

Gulsum podchodzi do drzwi i otwiera je ostrożnie. Na progu stoi Yonca. Wyprostowana, pewna siebie, z chłodnym spojrzeniem, które od razu budzi niepokój.

— Słucham? — pyta pokojówka, marszcząc lekko brwi.

— Chcę się zobaczyć z panem Cihanem — odpowiada Yonca spokojnie. — Jest w domu?

Z głębi korytarza nadchodzi Mukadder. Jej kroki są powolne, ale zdecydowane. Zatrzymuje się obok Gulsum i mierzy przybyłą przenikliwym, lodowatym spojrzeniem.

— W jakiej sprawie? — pyta bez ogródek. — O czym chcesz z nim rozmawiać?

Yonca nie spuszcza wzroku.

— O czymś bardzo ważnym.

Mukadder unosi lekko podbródek.

— Jeśli sprawa dotyczy Beyzy, możesz powiedzieć to mnie.

— Nie — odpowiada stanowczo Yonca. — To coś, co mogę powiedzieć tylko panu Cihanowi.

Na twarzy Mukadder pojawia się cień irytacji.

— Cihana nie ma — rzuca chłodno. — Więc możesz sobie iść.

Yonca splata ręce na piersi.

— W takim razie poczekam.

Krótka cisza. Napięcie gęstnieje.

— Możesz czekać — odpowiada Mukadder lodowatym tonem — ale nie tutaj. Na zewnątrz. Gulsum, zaprowadź ją do basenu.

Pokojówka skinęła głową i ruszyła przodem. Yonca podążyła za nią bez słowa, jakby i tak osiągnęła już to, co chciała.

***

Gulsum zaprowadziła Yoncę na tyły rezydencji, w stronę basenu, po czym zostawiła ją tam samą. Dopiero gdy oddaliła się na bezpieczną odległość, sięgnęła po telefon. Zatrzymała się na chwilę i wybrała numer Beyzy.

— Powiedziałaś, żebym zadzwoniła, jeśli coś się stanie… — powiedziała cicho, gdy Beyza odebrała. — Przyszła twoja przyjaciółka. Pani Yonca. Chce widzieć się z panem Cihanem.

— Co?! — głos Beyzy zadrżał wyraźnie. — Co ona tam robi?

— Powiedziałyśmy jej, że go nie ma, ale nie chce odejść. Pani Mukadder kazała jej czekać przy basenie.

Beyza zamilkła, jakby nagle zabrakło jej powietrza. Powoli opuściła rękę z telefonem. Jej twarz zbladła jeszcze bardziej, a oczy rozszerzyły się ze strachu.

Świat wokół niej jakby na moment się zatrzymał.

— Jestem skończona… — szepnęła do siebie, czując, jak zimny lęk ściska jej gardło.

Całe streszczenie w komentarzu.