Witajcie, drodzy polscy widzowie! Oglądacie obecne odcinki i wciąż łapiecie się za głowę przez chłód oraz dystans między Cihanem i Hançer? Trzymajcie się mocno foteli, bo dziś zabiorę was w prawdziwy skok do przyszłości – prosto do 188 odcinka, a ta historia dosłownie zmiażdży wasze serca!. Zanim przejdziemy do dramatu, musicie poznać dwie wstrząsające prawdy. Zapomnijcie o wymuszonym kontrakcie! Cihan i Hançer są już w sobie zakochani do szaleństwa. A co najpiękniejsze. Hançer spodziewa się dziecka! Tak, oboje przeżywają najcudowniejszy czas, z niecierpliwością czekając na swoje maleństwo.

Ale tragedia zawsze puka w najmniej spodziewanym momencie. Wszystko zaczyna się niewinnie. Głodna przyszła mama znajduje na klamce swojego domu słodkie bułeczki. Przekonana, że to prezent od brata, Meliha, zaczyna je jeść z prawdziwym apetytem. Nie ma pojęcia, że z każdym kolejnym kęsem. połyka śmierć. Ktoś zastawił na nią okrutną pułapkę. Trucizna uderza z przerażającą siłą. Rozdzierający ból, zimny pot i walka o każdy oddech. Hançer, obejmując ramionami swój nienarodzony skarb, resztkami sił czołga się do ogrodu i pada nieprzytomna na zimną ziemię.

I wtedy pojawia się on – Cihan. Przed wami nie stoi już zdystansowany biznesmen, ale ogarnięty absolutną, obezwładniającą paniką mąż. Jego krzyk rozpaczy i przerażenia na widok umierającej żony zostanie z wami na długo. Zaczyna się dramatyczny wyścig z czasem. Życie dwóch najważniejszych dla niego osób liczy się teraz w sekundach. Kto dopuścił się tak potwornej zbrodni na ciężarnej kobiecie? Czy śmierć oszczędzi rodzinę Cihana? Zaparzcie melisę i wejdźcie ze mną do wstrząsającego, 188 odcinka!.

Witajcie, drodzy widzowie. Jeśli dziś patrzycie na Cihana i Hançer z bólem, zniecierpliwieniem i bezsilnością, jeśli każde ich chłodne spojrzenie i każde niedopowiedziane słowo działa wam na nerwy, to przygotujcie serca na coś, co dosłownie wywróci wszystko do góry nogami. Bo to, co wydarzy się w przyszłości, nie będzie już historią o dwojgu ludzi uwięzionych w narzuconym układzie, nie będzie chłodną grą pozorów, nie będzie też małżeństwem zbudowanym na przymusie, dumie i wzajemnym oporze. Nie. To będzie opowieść o miłości tak wielkiej, że staje się słabością. O szczęściu tak pełnym, że aż niemożliwym do utrzymania. I o tragedii, która przychodzi dokładnie wtedy, gdy człowiek zaczyna wierzyć, że wreszcie może oddychać spokojnie.

W tym czasie Cihan i Hançer są już zupełnie innymi ludźmi niż ci, których znacie dzisiaj. On nie jest już lodowatym, zdystansowanym mężczyzną, który za milczeniem ukrywa gniew, dumę i nieufność. Ona nie jest już zagubioną, ostrożną kobietą, która musi mierzyć każde słowo i każdy krok, by nie zostać upokorzoną. W tym momencie ich świata oni naprawdę się kochają. Nie ostrożnie. Nie po trochu. Nie warunkowo. Kochają się z tą bezbronnością, która przychodzi dopiero wtedy, gdy człowiek oddaje drugiej osobie całego siebie. Patrzą na siebie tak, jakby wszystko, co było wcześniej, było tylko długą, mroczną drogą prowadzącą do jednego punktu – do chwili, w której wreszcie mogli powiedzieć sobie prawdę. A tą prawdą jest również dziecko. Hançer nosi pod sercem maleństwo. Ich dziecko. Owoc miłości, która narodziła się tam, gdzie nikt się jej nie spodziewał. Ich wspólna przyszłość ma już bicie serca. Dlatego ten dzień zaczyna się tak zwyczajnie, tak cicho, tak niemal niewinnie, że aż trudno uwierzyć, że kilka godzin później świat zamieni się w koszmar.

Poranek nad Bosforem był chłodny, ale jasny. Na szybach Develioğlu Holding osiadało miękkie światło, a ogromny budynek firmy wznosił się nad ulicą z tą samą dumą, którą od lat nosiło nazwisko rodziny. Hançer weszła do środka powoli, z teczką przyciśniętą do piersi. Miała na sobie beżowy płaszcz, pod którym oliwkowy komplet podkreślał delikatnie zaokrąglony brzuch, jeszcze niemal niewidoczny dla postronnych oczu, ale dla niej – już cały wszechświat. Była piękna inaczej niż dawniej. Spokojniej. Cieplej. W jej twarzy można było dostrzec zmęczenie, bo ciąża nie dawała jej taryfy ulgowej, lecz w tym zmęczeniu było też coś łagodnego, coś, co czyniło ją jeszcze bardziej kruchą.

Zatrzymała się przy biurku i zaczęła przeglądać próbniki materiałów oraz dywanów. Przesuwała palcami po fakturach tkanin, lecz myślami była gdzie indziej. Wciąż wracała do poprzedniego wieczoru, do napiętej rodzinnej kolacji, do spojrzeń, do półsłówek, do tej atmosfery, która nawet teraz potrafiła zatruwać jej oddech. Niby była już żoną kochaną, niby miała przy sobie Cihana, a jednak dom Develioğlu nadal umiał przypominać jej, że cudze szczęście zawsze komuś przeszkadza.

Drzwi otworzyły się cicho. — Dzień dobry — odezwał się Cihan. Nie musiała się odwracać, żeby wiedzieć, że to on. Poznawała jego głos natychmiast. Jeszcze zanim się obejrzała, jej serce wykonało ten zdradliwy, miękki ruch, który pojawiał się zawsze, gdy był blisko. Odwróciła głowę. Stał w progu w ciemnym garniturze, z nienagannie zapiętą marynarką i tym spojrzeniem, które ostatnio stało się przy niej zupełnie inne. Nie było w nim już muru. Była czułość, która u mężczyzny takiego jak on wydawała się niemal nieprawdopodobna.

— Dzień dobry — odpowiedziała ciszej, niż zamierzała. Cihan podszedł bliżej. Przez chwilę patrzył na nią tak, jakby chciał zapamiętać każdy szczegół tej chwili. — Wyglądasz pięknie — powiedział po prostu. Hançer od razu spuściła wzrok na rozłożone materiały. — Jestem zmęczona, Cihan. To nie najlepszy dzień na komplementy. — Właśnie dlatego — odparł łagodnie — Gdy jesteś zmęczona, jesteś jeszcze bardziej prawdziwa. I jeszcze bardziej moja. Uniósł dłoń, jakby chciał odgarnąć jej włosy, ale w ostatniej chwili się powstrzymał. Byli w firmie. Tam wciąż obowiązywały inne zasady. Tam uczucia trzeba było ukrywać między papierami, podpisami i przyciszonym tonem głosu.

— Pomyślałem — dodał po chwili — że moglibyśmy dziś zjeść wspólną kolację. Rodzinną. Bez napięcia, bez niepotrzebnych słów. Tylko spokojnie. Hançer podniosła głowę i spojrzała na niego z mieszaniną zdziwienia oraz ostrożności. — Rodzinną? — powtórzyła. — W tym domu? Naprawdę wierzysz, że coś takiego jeszcze istnieje? — Chciałbym, żeby istniało. — A ja chciałabym, żeby za każdym razem, kiedy siadam przy stole, nie czuć było, że jestem tam tolerowana tylko dlatego, że ty tego chcesz. Cihan westchnął. — Hançer…. — Nie, posłuchaj mnie. — Jej głos nie był głośny, ale był napięty — Nie chcę kolejnej kolacji, podczas której wszyscy będą udawać, że wszystko jest w porządku. Nie chcę chłodnych spojrzeń twojej matki, szeptów służby, tej ciszy, która mówi więcej niż słowa. Jestem zmęczona. Naprawdę zmęczona.

Patrzył na nią chwilę w milczeniu, a potem skinął głową. — Masz prawo tak się czuć. Ale ja chciałem po prostu zrobić coś miłego. Kiedy na ciebie patrzę, widzę nas. Widzę rodzinę. I czasem chcę, żeby świat też to zobaczył. Na moment jej twarz złagodniała. Te słowa były piękne. Zbyt piękne, by się przed nimi obronić. — Sam zdecyduj — powiedziała w końcu z pozorną obojętnością — Jak zwykle. W jego oczach pojawił się cień bólu, lecz nie zaprzeczył. — Nie denerwuj się — powiedział cicho — Odpocznij dziś trochę. Nie chcę, żebyś się przemęczała. Odwrócił się i wyszedł, zostawiając po sobie zapach perfum, ciepło obecności i to niewygodne drżenie, które zostaje w człowieku po rozmowie z kimś, kogo kocha się zbyt mocno, by mu całkiem zaufać spokojowi.

Kilka chwil później, daleko od firmy, na schodach prowadzących do białej rodzinnej rezydencji pojawiła się drobna sylwetka kobiety. Rozglądała się nerwowo, jak ktoś, kto wie, że robi coś zakazanego. W ręku trzymała białą, foliową reklamówkę. Weszła po schodach niemal na palcach, zawiesiła siatkę na klamce drzwi wejściowych i od razu się cofnęła. Jej oczy przesuwały się po dziedzińcu, po oknach, po bramie. Nigdzie nikogo. Odetchnęła z ulgą, po czym zeszła szybko i zniknęła, zanim wiatr zdążył poruszyć siatką.

Tymczasem w firmie Hançer wychodziła już z biura z teczką w ręku. Na korytarzu spotkała Engina. Mężczyzna, jak zwykle elegancki i uważny, od razu wyczuł w jej twarzy napięcie. — Już wychodzisz? — zapytał. — Zabieram dokumenty do domu — odpowiedziała. — Resztę dnia popracuję stamtąd. Engin skinął głową, lecz nie ruszył dalej. — Cihan coś zrobił?. — Nie. Dlaczego pytasz?. — Bo wyglądasz, jakbyś chciała z kimś walczyć albo przed kimś uciec. Na jej ustach pojawił się blady uśmiech. — Nie wszystko musi mieć związek z Cihanem. — W waszym przypadku zwykle ma — mruknął, a potem spoważniał. — Hançer… chciałem cię przeprosić za wczoraj. Za tę kolację. Za to, że wyszło tak fatalnie. Jest mi naprawdę wstyd. Spojrzała na niego łagodniej. — Engin, nie przejmuj się. To nie była twoja wina. — Mimo wszystko nie powinienem był dopuścić do tego, żebyś została z tym sama. — Już dawno nauczyłam się zostawać sama z rzeczami, których nie wybrałam — odpowiedziała cicho. Engin zatrzymał się na moment. — Teraz już nie jesteś sama. Te słowa zaskoczyły ją bardziej, niż powinny. — Dziękuję — powiedziała po chwili. Ruszyli razem korytarzem. Przez chwilę było zwyczajnie, spokojnie, niemal lekko. I może właśnie dlatego los uznał, że to najlepszy moment, żeby zadać cios.

Droga do domu minęła szybko. Bosfor mienił się chłodnym blaskiem, a rezydencja czekała na wzgórzu, jasna i pozornie nieruchoma jak zawsze. Kiedy Hançer podeszła do drzwi, od razu zauważyła reklamówkę zawieszoną na klamce. Zatrzymała się i zmarszczyła brwi, a potem uśmiechnęła sama do siebie. — Melih… — szepnęła z czułością — Tylko ty możesz zgadywać moje zachcianki. Zdjęła siatkę i weszła do środka. W domu panowała cisza. Ta charakterystyczna cisza rezydencji, która nigdy nie była naprawdę spokojna. Raczej pełna ukrytych spojrzeń, nasłuchiwania, obecności innych ludzi za ścianami. Hançer jednak była zbyt głodna, by się nad tym zastanawiać. Weszła po schodach na piętro, dotknęła dłonią brzucha i zaśmiała się cicho. — Dobrze, dobrze… już, już. Wiem, że jesteś głodne jak wilk razem ze mną. Usiadła na różowej kanapie w salonie. Rozpakowała reklamówkę. W środku było pudełko, a w nim pachnące, tradycyjne wypieki posypane cukrem pudrem. Na ich widok aż zamknęła oczy z ulgą. — Boże… dokładnie to, na co miałam ochotę. Sięgnęła po pierwszy kawałek i zaczęła jeść z tym prostym, dziecięcym wręcz apetytem, który czasem przychodzi w ciąży. Cukier osiadał jej na palcach. Słodki zapach wypełnił pokój. Przez krótką chwilę była tylko ona, maleństwo pod sercem i smak, który wydawał się bezpieczny, domowy, czuły.

Wtedy zadzwonił telefon. Na ekranie: Melih. Uśmiechnęła się szerzej i odebrała. — No proszę. Właśnie miałam do ciebie dzwonić. — Siostrzyczko, skończyłaś pracę? — zapytał Melih. W tle słychać było gwar postoju taksówek. — Już jestem w domu. — Naprawdę? To dobrze. Mam chwilę później, mogłem po ciebie przyjechać. Potrzebujesz czegoś?. Hançer sięgnęła po kolejny kawałek wypieku. — Wystarczyło to, co już przyniosłeś. Dziękuję. Naprawdę trafiłeś idealnie. Po drugiej stronie zapadła cisza. — Co przyniosłem?. Zaśmiała się lekko. — Nie udawaj. Te böreki z cukrem pudrem. Zostawiłeś je na klamce. Myślałam, że pęknę z głodu, a tu taka niespodzianka. — Hançer… — Głos Meliha zmienił się natychmiast — O czym ty mówisz? Ja niczego nie zostawiłem. Jej uśmiech zgasł. — Przecież…. — Niczego dziś nie kupowałem. Nawet nie byłem pod waszym domem. Kto ci to dał?. Palce Hançer zamarły na pudełku. — Było zawieszone na klamce. Pomyślałam, że to ty. — Czy ktoś cię widział, kiedy to brałaś? — zapytał ostro — Hançer, odpowiadaj mi. — Nie wiem… chyba nie. Melih, może kurier się pomylił. Może to dla sąsiadów albo…

Urwała. Nagle poczuła coś dziwnego. Nie ból. Jeszcze nie. Raczej ciężki, lepki posmak na języku, jakby tłuszcz zmienił się w metal. Zmarszczyła brwi. — Co jest? — spytał Melih natychmiast. — Hançer?. Przełknęła z trudem. — Smak… jakiś dziwny. Jakby…. Jej oddech urwał się w połowie zdania. — Hançer! Co się dzieje?!

Oparła się o kanapę. W ustach zrobiło się sucho. Serce przyspieszyło tak gwałtownie, że aż zakręciło jej się w głowie. Chciała wstać, ale nogi jakby odmówiły posłuszeństwa. — Melih… — wyszeptała. — Dziwnie się czuję. Po drugiej stronie usłyszała już niepokój graniczący z paniką. — Nie ruszaj się! Słyszysz? Nie jedz więcej! Zadzwoń po karetkę! Hançer, powiedz, co dokładnie czujesz! Ale odpowiedź przyszła już zbyt późno. Ból uderzył nagle, brutalnie, tak gwałtownie, jakby ktoś od środka rozdarł jej brzuch żelaznym hakiem. Krzyknęła. Telefon wypadł jej z ręki i uderzył o podłogę. Zwinęła się wpół, obejmując ramionami brzuch. — Nie… nie… nie… — szeptała z przerażeniem. W słuchawce z podłogi Melih krzyczał jej imię, ale ona już ledwie słyszała. Czuła tylko własny oddech, rwany, płytki, niemożliwy do opanowania. Zimny pot spłynął jej po skroniach. Ból promieniował wszędzie: w plecy, w klatkę piersiową, w nogi. Dotknęła brzucha obiema dłońmi tak instynktownie, jak robi to matka, kiedy cały świat nagle zamienia się w zagrożenie dla dziecka. — Kochanie… — wyszeptała do maleństwa. — Nie, nie, nie, wytrzymaj… proszę…. Spróbowała sięgnąć po telefon, ale znów przeszył ją skurcz tak ostry, że aż zabrakło jej głosu. Zrozumiała. Nie na poziomie rozumu, lecz na poziomie panicznego, zwierzęcego lęku. To nie była zwykła reakcja. To nie było osłabienie. To było coś złego. Coś śmiertelnego. — Trucizna… — wydusiła z niedowierzaniem. Słowo zawisło w pokoju jak przekleństwo.

Ostatkiem sił doczołgała się do okna i szarpnęła za klamkę. Chłodne powietrze wpadło do środka, ale nie przyniosło ulgi. Wciągała je łapczywie, desperacko, jak tonący, który łudzi się, że jeden oddech cofnie katastrofę. Nie cofnął. Kolejny ból wbił się w jej ciało jak nóż. Łzy napłynęły jej do oczu. Nie z bezsilności. Z przerażenia. — Cihan… — szepnęła. Nie było go przy niej. Spojrzała na drzwi. Musiała wyjść. Musiała zawołać pomoc. Jeśli zostanie tu sama, umrze. Jeśli zemdleje w tym pokoju, nikt nie usłyszy. A jeśli umrze, umrze nie tylko ona. Ta myśl dała jej siłę większą niż wszystko. Podniosła się chwiejnie, trzymając jedną ręką za brzuch, drugą za oparcie kanapy. Świat falował. W uszach dudniło. Każdy krok był jak przechodzenie przez ogień. Ruszyła do drzwi. Prawie natychmiast opadła na ścianę, łapiąc oddech. — Pomóż mi… — jęknęła do nikogo i do Boga jednocześnie — Błagam… nie pozwól mu umrzeć… nie pozwól umrzeć mojemu dziecku….

Wysunęła się na korytarz. Schody wydawały się teraz nie do pokonania. Długie, strome, okrutne. Chwyciła poręcz. Zeszła jeden stopień. Potem drugi. Potem trzeci. Przy czwartym niemal straciła przytomność. Kolana uderzyły o drewno. Z gardła wyrwał jej się zduszony szloch. Na dole nie było nikogo. Dom, który zawsze pełen był ludzi gotowych oceniać, plotkować, patrzeć i komentować, teraz był straszliwie pusty. Hançer zacisnęła zęby i zeszła dalej, niemal zsuwając się po stopniach. Palce ślizgały się na poręczy. Włosy przykleiły jej się do twarzy od potu. — Dla niego… — mówiła do siebie. — Dla naszego dziecka… jeszcze kawałek… jeszcze tylko kawałek… Dotarła do drzwi wejściowych. Chwyciła klamkę, ale dłoń nie miała już siły. Próbowała drugi raz. Drzwi ustąpiły. Zimne powietrze ogrodu uderzyło ją w twarz. Zrobiła krok na zewnątrz, potem drugi. Oparła się o ścianę budynku, próbując zawołać, ale z ust wydobył się tylko surowy, łamany oddech.

A potem ciało po prostu przestało słuchać. Osunęła się na kamienną posadzkę i runęła bezwładnie, z jedną dłonią wciąż przyciśniętą do brzucha, jakby nawet nieprzytomna chciała osłonić dziecko przed śmiercią.

W tej samej chwili z bocznego skrzydła domu wyszła Aysun z koszem prania. Miała rude, lokowane włosy i ten zwyczajny, pospieszny krok kogoś, kto chce tylko wykonać codzienne obowiązki. Zobaczyła ciało na ziemi i zamarła. Kosz wypadł jej z rąk. Białe prześcieradła rozsypały się po kamieniu. — Allah! — krzyknęła tak głośno, że echo odbiło się od ścian. — Pani Hançer!. Rzuciła się biegiem w jej stronę, uklękła przy niej, potrząsnęła jej ramieniem. Twarz Hançer była nienaturalnie blada. Usta lekko sine. Rzęsy drżały, ale oczy pozostawały zamknięte. — Nie… nie, nie, nie… — mamrotała Aysun, już płacząc. — Otwórz oczy, proszę… proszę…

Wtedy od strony bramy rozległ się dźwięk nadjeżdżającego samochodu. To był Cihan. Wrócił szybciej, niż planował. Jakiś nagły niepokój, jakieś irracjonalne przeczucie nie dawało mu spokoju od chwili, gdy rozmawiał rano z Hançer. Próbował skupić się na obowiązkach, na podpisach, na spotkaniach, ale myśli wracały do niej natrętnie, boleśnie. W końcu odłożył wszystko i kazał kierowcy zawracać do domu. Gdy samochód zatrzymał się przed rezydencją, Cihan najpierw zobaczył Aysun na kolanach, potem rozsypane pranie, a dopiero sekundę później ciało Hançer na ziemi.

Ta jedna sekunda rozcięła jego życie na dwie części. Nie pamiętał, jak wysiadł z auta. Nie pamiętał, czy trzasnął drzwiami, czy coś krzyknął. Pamiętał tylko obraz. Hançer nieruchoma. Zbyt nieruchoma. — Hançer! — wrzasnął. Ten krzyk nie miał już w sobie nic z opanowanego Cihana. Był nagi. Rozpaczliwy. Pęknięty. Dopadł do niej, osunął się na kolana i chwycił jej twarz obiema dłońmi. — Hançer! Słyszysz mnie? Otwórz oczy! Hançer!. Jej głowa bezwładnie przechyliła się na bok. Spojrzał niżej. Na dłoń przy brzuchu. Na jej oddech – ledwie wyczuwalny. — Nie… — szepnął, a potem głos mu się załamał — Nie, nie, nie, nie…. Aysun łkała obok niego. — Panie Cihanie, ja ją znalazłam taką… leżała tutaj… nie wiem, co się stało… — Zamknij się! — krzyknął nie ze złości na nią, lecz z czystej paniki. — Samochód! Otwierać drzwi! Natychmiast!

Ochroniarz już biegł. Kierowca wyskoczył na zewnątrz. Cihan wsunął ręce pod ciało Hançer i podniósł ją tak ostrożnie, jakby była zrobiona ze szkła, a jednocześnie z taką desperacją, jakby bał się, że każda sekunda może go pozbawić prawa do trzymania jej jeszcze przy życiu. — Kochanie, słyszysz mnie? — szeptał drżącym głosem, idąc z nią do samochodu. — Jestem tutaj. Już jestem. Nic ci się nie stanie. Nic ci się nie stanie, rozumiesz? Nie pozwolę. Nie pozwolę wam odejść.

Po raz pierwszy od bardzo dawna modlił się naprawdę. Nie z przyzwyczajenia. Nie z obowiązku. Nie w chłodnych, wyuczonych formułach. — Boże… — wydusił. — Błagam Cię. Weź wszystko ode mnie, ale nie ją. Nie moje dziecko. Nie ich. Nie teraz…. Położył ją na tylnym siedzeniu i sam wsiadł obok, podtrzymując jej głowę na własnym kolanie. Kierowca ruszył tak gwałtownie, że żwir spod kół rozsypał się na boki. — Szybciej! — ryknął Cihan — Jeśli zwolnisz choć na sekundę, wyrzucę cię z auta!.

Samochód pomknął przed siebie. Cihan pochylał się nad Hançer, klepał delikatnie jej policzki, całował czoło, dłonie, włosy. Jego garnitur, jego pozycja, jego władza, jego nazwisko – wszystko to zniknęło. Został tylko mężczyzna przerażony do granic szaleństwa. — Hançer, spójrz na mnie. Proszę. Otwórz oczy. Posłuchaj mnie, jesteś silna. Jesteś silniejsza niż wszyscy wokół. Dasz radę. Nasze dziecko cię potrzebuje. Ja cię potrzebuję. Błagam, nie zostawiaj mnie. Przez moment wydawało mu się, że jej palce drgnęły. Schylił się niżej. — Tak, właśnie tak… słyszysz? Mów do mnie. Powiedz cokolwiek. Ale nie odpowiedziała.

Tymczasem w rezydencji krzyki ściągnęły domowników na dziedziniec. Najpierw wybiegły służące, przerażone, szeptające modlitwy. Potem pojawiła się Sinem w czerwonym hidżabie, z twarzą pobladłą z niepokoju. — Co się stało? — zawołała. — Gdzie jest Hançer? Aysun, mów!. Aysun wciąż trzęsła się cała. — Zemdlała… leżała jak nieżywa… pan Cihan zabrał ją do szpitala…. Sinem przyłożyła dłoń do ust. — Jak to zemdlała? Dlaczego? Uderzyła się? Krwawiła?. — Nie wiem! — szlochała Aysun — Ona była taka blada… taka zimna….

Na schodach rozległ się kolejny głos. Twardy, zirytowany, wyniosły. — Co to za zbiegowisko?. Mukadder zeszła na dziedziniec z miną kogoś, komu przerwano spokój z powodu czegoś kompletnie nieistotnego. Miała na sobie błękitną bluzkę, włosy idealnie ułożone, twarz chłodną i napiętą. Spojrzała na rozsypane pranie, potem na kobiety, a na końcu na bramę, za którą zniknął samochód Cihana. — Co on znowu wyprawia? — rzuciła z irytacją. Sinem odwróciła się do niej z niedowierzaniem. — Matko, Hançer straciła przytomność!. Mukadder zmrużyła oczy. — I przez to trzeba urządzać teatr dla całej okolicy?

Aysun zrobiła krok do tyłu. Nawet służące spojrzały na seniorkę rodu z lękiem. — Pani… ona wyglądała naprawdę źle — wyszeptała jedna z kobiet — Jak trup…. — Nie wypowiadaj takich słów! — syknęła inna i natychmiast zaczęła się modlić — Niech Bóg jej strzeże, niech Bóg ochroni ją i dziecko…. Sinem pobladła jeszcze bardziej. — Dziecko… — powtórzyła cicho. Mukadder drgnęła ledwie zauważalnie, lecz zaraz znów wyprostowała plecy. — Oczywiście. Jeszcze tego brakowało — powiedziała chłodno. — Odkąd ta kobieta weszła do tego domu, nie ma dnia bez problemu. Te słowa opadły na dziedziniec jak lód. Sinem spojrzała na matkę z bólem i gniewem. — Naprawdę? To jest wszystko, co masz do powiedzenia?. — A co mam powiedzieć? Że nagle uwierzę w jej niewinność, jej świętość i jej cudowne przeznaczenie? W tym domu od miesięcy wszystko kręci się wokół niej. Łzy, kłótnie, napięcia, tajemnice. Mój syn nie myśli już o niczym innym. — Bo ją kocha! — wyrwało się Sinem. Mukadder spojrzała na nią tak ostro, że na chwilę wszystko ucichło. — Miłość nie może oślepić człowieka do tego stopnia, żeby zapomniał, kim jest i do jakiej rodziny należy. — A nienawiść może? — odpowiedziała Sinem drżącym, ale stanowczym głosem. — Bo czasem mam wrażenie, że to nie Hançer sprowadza nieszczęścia, tylko to, jak bardzo niektórzy nie potrafią pogodzić się z tym, że została przez niego wybrana.

Mukadder odwróciła wzrok. Nie odpowiedziała. Ale w jej milczeniu nie było skruchy. Była duma, która nawet wobec tragedii nie potrafi cofnąć się o krok.

W tym czasie samochód pędził przez miasto. Cihan zadzwonił do szpitala jeszcze po drodze. Jego głos był tak napięty, że dyspozytor po drugiej stronie nie śmiał wejść mu w słowo. — Przygotować zespół ratunkowy. Natychmiast. Moja żona jest nieprzytomna, jest w ciąży, prawdopodobnie została otruta. Słyszysz mnie pan? Otruta! Jeśli cokolwiek jej się stanie, zniszczę ten szpital.

Ale zaraz po tej groźbie, tak niepasującej do następnych słów, Cihan pochylił się nad Hançer i szeptał już tylko do niej: — Przepraszam. Przepraszam, że mnie przy tobie nie było. Przepraszam, że cię nie ochroniłem. Tyle razy obiecywałem, że nic ci się nie stanie… a teraz… Hançer, błagam, nie każ mi żyć z tym, że zawiodłem ciebie i nasze dziecko.

To było właśnie to, czego nikt wcześniej w nim nie widział. Nie duma. Nie autorytet. Nie chłód. Prawdziwy strach mężczyzny, który nagle rozumie, że może stracić cały sens własnego życia. Na moment Hançer poruszyła ustami. Nachylił się tak blisko, że niemal oddychał razem z nią. — Cihan… — wydobyło się z niej cieniutkim, urywanym głosem. — Jestem tu. Jestem, kochanie. Mów. — Dziecko…. To jedno słowo rozdarło go bardziej niż wszystko. — Nic mu nie będzie — powiedział natychmiast, choć nie miał prawa tego obiecać — Słyszysz mnie? Nic. Jesteście oboje ze stali. Wytrzymacie. Ja wam pomogę. Lekarze wam pomogą. Tylko nie zasypiaj. Jej rzęsy zadrżały. Łza spłynęła spod zamkniętej powieki. — Boli… — szepnęła. Cihan zamknął oczy, jakby ten szept był nożem wbitym w jego własne ciało. — Wiem. Wiem, moje serce. Jeszcze chwila. Tylko jeszcze chwila.

Kiedy samochód wreszcie zahamował przed wejściem na ostry dyżur, personel już czekał z noszami. Cihan wysiadł, nie czekając, aż ktokolwiek mu pomoże. Sam wyciągnął Hançer z auta. Lekarze próbowali przejąć pacjentkę, ale przez ułamek sekundy nie chciał jej oddać, jakby wypuszczenie jej z ramion miało oznaczać zgodę na najgorsze. — Proszę pana, musimy ją zabrać — powiedział lekarz stanowczo. — Ratujcie ją! — ryknął Cihan — Ratujcie oboje!. Po tych słowach wreszcie oddał ją w ręce medyków. Biegł obok noszy aż do drzwi sali zabiegowej. — Hançer! Słyszysz mnie? Walcz! Wracaj do mnie!. Drzwi zamknęły się przed nim.

I wtedy zapanowała cisza. Ta najgorsza. Szpitalna. Bezlitosna. Taka, w której człowiek słyszy własny puls jak tykanie bomby. Cihan został sam pośrodku korytarza. Garnitur miał rozpięty, dłonie ubrudzone cukrem pudrem i potem Hançer, oczy czerwone, oddech niestabilny. Oparł się o ścianę, lecz zaraz znów się wyprostował, jakby nie miał prawa upaść. Nagle zobaczył na własnej dłoni biały pył. Cukier puder. Zadrżał. Błyskawicznie wrócił myślami do wszystkiego. Do jej zachcianek. Do porannego zmęczenia. Do tego, że była sama. Do tego, że ktoś zostawił jedzenie na klamce. Jego twarz stwardniała. Z rozpaczy zaczęło rodzić się coś jeszcze. Gniew. Nie zwykły gniew. Morderczy.

Wyciągnął telefon i zadzwonił do Engina. — Zamknij bramę rezydencji — powiedział lodowatym głosem — Nikt nie wychodzi. Nikt nie wchodzi. Zabezpieczyć monitoring. Każdą minutę. Każdy kąt. Ktoś próbował zabić moją żonę. Po drugiej stronie zapadła martwa cisza. — Cihan… co ty mówisz? — Powiedziałem jasno. I znajdź Meliha. Natychmiast. Ma mi powiedzieć wszystko, co wie. Jeśli trzeba, postawię całe miasto na nogi. Ktokolwiek to zrobił… nie będzie miał gdzie się schować. Rozłączył się.

Po chwili zadzwonił Melih. Głos mężczyzny był zdławiony rozpaczą. — Gdzie ona jest? Jadę do szpitala. Powiedzieli mi, że… że mogła zostać otruta. Boże, Cihan, ja z nią rozmawiałem, słyszałem, jak słabnie… Cihan zacisnął szczękę. — Gdybym był przy niej, nic by się nie stało. — Nie obwiniaj się teraz, tylko trzymaj się! — zawołał Melih — Powiedz mi, że żyje!. Cihan spojrzał na zamknięte drzwi sali. — Jeszcze tak — odpowiedział ochryple — Ale jeśli komukolwiek wydaje się, że może mi odebrać żonę i dziecko, to dziś popełnił największy błąd swojego życia.

I właśnie na tym polega siła tej przyszłej sceny. Nie tylko na samym szoku, nie tylko na cierpieniu Hançer, nie tylko na okrucieństwie pułapki zastawionej na kobietę w ciąży. Najbardziej miażdży to, co odsłania się w Cihanie. Człowiek, który dziś wydaje się wam zamknięty, chłodny, pełen dystansu, tutaj staje nagi wobec własnej miłości. Nie potrafi już niczego udawać. Nie chroni twarzy dumą. Nie chowa uczuć za rozkazami. Klęczy przy nieprzytomnej Hançer i błaga ją, żeby nie odchodziła. Modli się za ich dziecko. Trzęsie się z paniki. I w jednej chwili rozumie, że wszystko inne – firma, nazwisko, rodzinne układy, pozory – nie znaczy absolutnie nic, jeśli straci ją.

A zarazem nad tym wszystkim unosi się pytanie, od którego krew stygnie w żyłach: kto to zrobił? Kto miał w sobie tyle nienawiści, żeby nie tylko uderzyć w Hançer, ale zrobić to właśnie w ten sposób? Cicho. Podstępnie. Bez twarzy. Bez ostrzeżenia. Z uśmiechem ukrytym za słodkim wypiekiem. Kto potrafił spojrzeć na kobietę noszącą pod sercem dziecko i postanowić, że oboje mają umrzeć?

Czy to wróg z zewnątrz? Czy ktoś z domu? Czy czyjaś zazdrość osiągnęła poziom obłędu? A może ktoś uznał, że dziecko Hançer zagraża układowi sił bardziej, niż ktokolwiek przypuszczał?

Jedno jest pewne: po tym dniu nic już nie będzie takie samo. Bo jeśli Hançer przeżyje, narodzi się nie tylko jako kobieta ocalona, ale jako matka, którą próbowano pozbawić przyszłości. A jeśli Cihan ją odzyska, nie będzie już tym samym człowiekiem. Mężczyzna, który zobaczył własne szczęście leżące bez ruchu na zimnym kamieniu, przestaje wierzyć w kompromisy. Przestaje być cierpliwy. Przestaje wybaczać.

I właśnie dlatego ten odcinek tak rozdziera serce. Bo to nie jest tylko scena zatrucia. To moment, w którym miłość zostaje wystawiona na najokrutniejszą próbę. To chwila, w której szczęście jeszcze rano wydawało się niemal namacalne, a wieczorem wszystko zależy od jednego oddechu, jednego wyniku badań, jednego słowa lekarza wychodzącego zza zamkniętych drzwi.

Czy Hançer i dziecko przeżyją?. Czy Cihan zdąży ocalić swoją małą rodzinę?. I kto zapłaci za tę potworną pułapkę?

Na odpowiedź trzeba będzie jeszcze poczekać. Ale jedno już teraz można powiedzieć bez cienia przesady: gdy ten moment nadejdzie na ekranie, nikt nie pozostanie obojętny. Bo zobaczycie nie tylko tragedię. Zobaczycie prawdę. A prawda jest taka, że Cihan i Hançer, mimo wszystkich ran, mimo wszystkich dawnych błędów, mimo całej ciemności, która ich otacza, naprawdę stali się dla siebie wszystkim. I właśnie dlatego ktoś postanowił uderzyć tam, gdzie boli najbardziej.